Het kleine wereldje…

Om te “bewijzen” dat we hier van uiterste houden,

reizen we van de ruige kust in IJsland,

terug naar de vredige rust en kalmte in ons bloemen en kruidentuintje,

hier te Dilbeek, Sint Martens Bodegem.

Dit jaar hebben we een experimentje gedaan met het CurryKruid (Helichrysum Italicum)

Dit plantje is niet eetbaar, maar het heeft mooie gele bloemekes,

die op de koop toe, ook nog fotogeniek zijn 🙂

Hier zijn de gele bloemekes nog niet open…

Als ze open bloeien, verspreiden ze een zalige curry (kerrie) geur :mrgreen:

Geen parfun of deo kan wedijveren met de geurtjes uit de keuken van ons moeder natuur 😀

 

Geuren

 

Curry bloemekes

zullen straks heerlijk geuren

als ze volgroeid zijn

 

 

 

Dat je bij macro fotografie een beperkte scherptediepte hebt,

dat had ik je al meer dan eens verteld hé.

Maar ook de omgeving, en zeker de hoek waaronder je de foto neemt,

is heel belangrijk !

Op voorgaande foto zie je onze curry plant,

met als achtergrond de groene stengels van margrieten en andere bloemen.

Bij de foto van onderstaande curry plant, heb ik een andere achtergrond gekozen,

namelijk de kant van onze lavendel struikjes.

Hier zie je bijna geen groen, maar meer blauw en zilvergrijs, tot bijna bruin.

Typische lavendel kleuren (van uitgebloemde, bijna verdorde lavendel struikjes).

 

 

 

 

Onze witte margrietjes zijn elk jaar van de partij !

En zoals elk jaar weer opnieuw, inspireren ze me 😀

Zeker als ze bezocht worden door talloze insecten…

 

Inspiratie

 

Witte margrieten

schenken me inspiratie

voor macro grafie

 

 

 

 

 

Het zijn niet alleen bijen of hommels die stuifmeel verspreiden hé…

Dit insect (ik vermoed dat het uit de supergrote vliegen-familie komt),

werkte dapper mee om het gele stuifmeel van de bloemekes te verspreiden !

Dit zijn momentjes in het kleine wereldje die ik diep koester…

Met een macrolens ontsluit, open je dat kleine wereldje voor een stukje

en kan je dingen zien, die je met het blote oog nooit kan zien 😀

Telkens weer kan ik daarvan genieten…

 

 

 

De ‘gewone huisvlieg’…

ook zij mag proeven van de lekkernijen die de witte margrietjes te bieden hebben 🙂

De onderkant van deze vlieg hangt ongetwijfeld vol stuifmeel dat daar blijft kleven

en zo verspreid ze ook het stuifmeel,

tot groot genoegen van de bloemekes 😀

Zo zie je… het geheel van ’t leven is heel complex…

Knip een piepklein schakeltje uit de vicieuze cirkel van het leven

en het geheel zal vroeg of laat instorten…

Zoals bij een ineenstortende muur waar de ene vallende steen,

de andere meesleurt in zijn val naar beneden…

 

 

 

 

 

Heel graag wil ik logje beëindigen met een “symbolische” foto…

De honingbij is heel bekend, de hardwerkende naarstige bij,

altijd in de weer !

De A.S.L.K had vroeger een rieten bijenkorf als symbool voor hun spaarzame nijverheid…

Wie weet dat nog ? 😀

 

Maar kom, de A.S.L.K is reeds geschiedenis geworden…

Wat ons rest, zijn de (resterende) honing bijen (+ hommels,+solitaire bijen familie ,enz…),

die elk jaar weer minder in aantal verschijnen ! 😦

Als onze bijen en aanverwanten, in de nevelen der geschiedenis verdwijnen,

dan is het voor ons, de mensen, minder dan 1 minuut voor 12 hoor…

Als het ooit zover komt… kom dan niet af met “wir haben es nicht gewusst” !

want dan is het al veel te laat…

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn bloemen & insect macro fotografie én haiku woordjes uit eigen kweek.

Dit logje krijgt zeker nog een vervolg hoor…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien wel over welk onderwerp én wanneer hé laughing

 

Dirk

 

Advertenties

IJSLAND (DEEL 49) – Zwart zand en blauw ijs bij Höfn

We maken weer een grote duik !

Van de Normandische kiezelstranden en krijtrotsen,

komen we weer boven water aan de IJslandse oceaankust !

In het ruige noorden, nabij het stadje Höfn,

De doffe, matzwarte stranden slorpen alle licht op, zo lijkt het wel !

Dit zwart zand is afkomstig vanuit vulkaan uitbarstingen

en gitzwart lava gesteente dat door de eeuwen is vermaald

door de enorme krachten van de oceanen die IJsland omringen.

 

Dit zwart zand , blauwe brokken gletsjer ijs ,

de woeste branding,

De onvoorspelbare dreiging in de wolken,

de wit schuimende zee…

zijn perfecte ingrediënten voor lange sluitertijden.

Vandaag gebruik ik de breedhoek 16/35mm  (meestal op 16mm)

een statief (dat tegen ultrafijn zand en bijtend zout water bestand is),

een little stopper (-5 stops licht), soms een big stopper (-10 stops licht)

om de bewegingen van het water te accentueren

en de kleuren van mijn stilstaand onderwerp te stapelen en te satureren.

Het leukste is als het schuimende water zich terug trekt,

dan krijg je lekkere onvoorspelbare schuimpatronen in het zwarte zand.

 

 

Gletsjer

 

Blauwe ijsbrokken

uit de gletsjer gewrongen

gaan sterven in zee

 

 

 

 

 

Om het dynamisch licht geheel te gelijk te houden,

gebruik ik naast de vierkante little of big stopper

ook nog graduale grijs filter(s) (10x15cm),

deze om het felle licht in de wolken egaal te maken

met het licht in het ijs en de wit schuimende golftoppen

Het is een machtig schouwspel…

die rollende en schuimende golven

de ijskanjers, die overspoeld worden…

Het indrukwekkende geluid van de atlantische oceaan…

Na een paar minuten waren we doornat van het stuifwater,

maar gelukkig had iedereen in ons groepje,

echt wel 1ste klas gerief aan pool-omgeving kleding mee,

en bleven we onder onze beschermende kleding droog & warm.

 

 

 

Het ritme van de golven…

Urenlang kan ik ernaar kijken

Elke golf is weer een verrassing,

want geen golf is gelijk aan de vorige !

Het licht in dit door donderwolken beheerste zeelandschap,

door de nabijheid van de Noordpool, is heel raar om te zien…

Soms schijnt het licht vaal groen,

dan weer zwaar goudachtig

en terug naar zachtblauwzeegroen…

Het licht in deze uithoek zit vol magie !

We moeten dan ook de witbalans in onze camera manueel corrigeren,

anders wijken de kleuren echt teveel af !.

Je kan hier niet vertrouwen op de automatisch witbalans…

(je camera mag dan nog zo goed zijn als je wilt… hij kan het niet aan !)

Hier had ik de witbalans op 5600 graden kelvin gezet (is normaal dag zonlicht)

Zo bleef het ijs zijn natuurlijk blauwe glans behouden,

bleef het zwart van het zand ook echt zwart…

De kleur in mijn foto’s is dan ook exact de kleur die we ginder zagen !

Natuurfotografie in IJsland…

Het is verdorie zalig om te doen hoor !

Je moet constant al je ervaring in de strijd gooien 😀

Maar dat vind ik nu echt uitdagend om te doen :mrgreen:

 

 

Een Golf

 

Schuimend rijst een golf

omhoog uit de oceaan

en rolt naar me toe

 

 

 

 

Als de vloed opkomt,

wordt alles weer anders…

Stukken ijs worden verzwolgen

en golven veranderen van vorm

opstuivend zee water maakt alles kleddernat,

het zilte schuim van de golftoppen vliegt rondom ons

Het is nu nog amper 5 graden,

een frisse zeebries haalt onze gevoelstemperatuur een flink stuk naar beneden…

Maar ik geniet hier intens van 😀

Mijn longen die zich vullen met kristal zuivere polaire zeelucht…

ZAAALIG 😀 !!

 

 

 

 

 

Soms schuiven indrukwekkende onweerwolken voor de zon…

Het kan hier donker en weer klaar worden in enkele minuten !!

Op zo’n momenten wordt licht pure magie hoor !

Soms geloof je zelfs, je eigen ogen niet meer… echt waar !

Dit voelde als schoonheid en magie in het kwadraat :mrgreen:

Kan je ontroerd zijn, bij het zien van immense natuur schoonheid ??

Ja hoor, zeker weten hoor !

 

 

 

 

Kristal

 

Als je goed luistert

hoor je kristal getinkel

zingen in het ijs

 

 

 

De “kunst” bij deze vorm van lange sluitertijd fotografie,

is het plekje vinden tot waar de volgende golf gaat komen

en je camera daar zo laag mogelijk over de grond op zijn statief te verankeren.

Je stelt op voorhand scherp en druk pas af wanneer het schuimende golfwater

nét aan zijn retour begint…

Zo krijg je heerlijke, terugtrekkende  witte lijnen van het schuimend water in je foto !

terwijl de statische blokken ijs hun kleursaturatie krijgen (door de lange sluitertijd)

 

Wat technische info: Zoom op 16mm , Camera op statief +- 4Ocm hoog  (juist boven de golf),

diafragma f16 , little stopper van Lee (-5 stops), sluitertijd 8sec, iso 100. Witbalans 5600 graden.

Mijn sokken waren daarna wel nat, maar dat kon mijn pret niet bederven hoor 🙂

 

 

 

 

 

Et voila zie … we zijn weer aan het eind van dit IJsland blogje gekomen.

 

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn IJsland natuur fotografie en de nederige haiku woordjes uit eigen kweek .

 

Opmerkingen, tips, commentaren, enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je commentaar kiss

 

Salukes, en graag tot ziens

Dirk

Normandie – Étretat (Deel 1)

Normandië…

Iedereen heeft zeker al gehoord van Normandië ?

Laat in de 2de wereldoorlog zijn in deze Franse uithoek ,

de geallieerden “geland” om het zwart/bruine monster van het fascisme te verpletteren…

Overlord was de code naam van deze nog nooit eerder geziene landing/veld én grondstoffenslag..

 

Heel, heel vroeger waren de Noormannen hier min of meer de baas !

Vandaar de naam: Normandië (Land van de Noormannen/Noorman land)

Google/wiki zoek op ‘Tapijt van Bayeux’ voor meer Noorman/Normandië info

 

Maar oorlog en gruwel interesseren mij (en jou zeker en vast ook niet) in de verste verte niet…

 

We komen naar Étretat voor de woeste natuur, de krijtrotsen , de zee , wolken, de wind… 😀

Een klein, knus en gezellig hotelletje,

een paar km in het binnenland, beneden Étretat ,

heel ver weg van alle drukte,

was dé ideale thuisbasis voor al onze ontdekking expedities  🙂

Zalig toch !  😀

 

Étretat staat vooral bekend om zijn uitstekende krijtrots, die op een olifant lijkt,

maar die zie je hier vandaag niet 🙂

De eerste dag stapten we met een stafkaart als reisgids,

van ons hotel dwars door en over de krijtrotsheuvels,

tot we de doorgang vonden naar het kiezelstrand…

 

Het felle contrast tussen het wisselend blauw in de lucht

en de mosgroene krijtrots toppen,

het steeds veranderende spel van licht en schaduwen…

gaf mijn fotografenzieltje de nodige kiekebisj  😀

’t Is hier een zalig landschap, een leuke uitdaging om dit te fotograferen !

zo’n gedachten vlinderden voortdurend door mijn geest…

 

 

 

 

Deze witte krijt en kalksteen rotsen, ook de Alabasten kust genoemd,

strekken zich over een afstand van 120km uit,

tussen het kustdorpje Dieppe en de veerboothaven Le Havre.

De enorme wolken formaties vond ik echt wel indrukwekkend…

Geef toe, een dagje aan zee met een flauw blauwe hemel…

dat oogt heel saai hé ? 😀

Geef mij maar dreigende wolkenpartijen hoor !

Hoe meer ‘drama’ in de lucht, hoe meer ik ervan geniet :mrgreen:

 

 

Krijtrotsen

 

Dreigende wolken

rollen over krijtrotsen

ik geniet ervan 

 

 

 

Even wat technische achtergrond info:

Alle foto’s in Étretat zijn gemaakt met de Canon 1D Mark 4 + de Canon breedhoek 16/35mm f2.8.

Polarisatie filter /en/of graduele grijsfilters zijn meestal gebruikt.

Soms heb ik een statief gebruikt, maar dit alleen als de sluitertijden té groot werden,

om nog los uit de vrije hand te kunnen werken.

Het wolkenspel, hoog in de lucht vond ik altijd bijzonder spectaculair !

Hier bij ons in Dilbeek zie je nooit zo’n wolkenpracht 😀

 

 

 

 

Hier zie je de krijtrotsen (Alabasten kust) naar richting Le Havre toe.

Het is een kiezelstrand, geen zandstrand.

Als je daar een paar km doorheen stapt, dan ben je best wel moe hoor !

Het door de regenwolken gefilterde licht was subtiel mooi.

De schakeringen tussen de vele groenen

en de eindeloze reeksen van oker kleuren vond ik fascinerend !

 

De ervaring heeft me ondertussen geleerd om bij een landschap foto,

steeds een landschap-element in de voorgrond te brengen,

dit, om meer diepte in de foto te benadrukken.

 

Reuzen

 

Witte krijtrotsen

zijn als versteende reuzen

uit de zee gegroeid

 

 

 

 

Hoe wolkenformatie’s in enkele minuten zo kunnen veranderen 😀

In dit immer bewegend landschap is het echt wel zalig om te fotograferen !

Het zeewater was relatief rustig, maar hoog in de hemel woei een flinke bries.

Hier kon (of wil) ik echt geen langere sluitertijden gebruiken,

omdat deze wolken dan verschuiven in de foto en “flou” worden.

(een leuk verschijnsel bij lange sluitertijden, maar hier wou ik het niet)

Hier wou ik absoluut het contrast én de scherpte in de wolken behouden,

ook het dynamisch bereik tussen fel licht én diepere schaduw tonen vastleggen,

zonder uitgebeten wit (verbrand) of dichtgelopen zwart !

(daar gebruik ik grijs filters voor om dat allemaal te ‘egaliseren’)

Dat ene ‘hét’ moment proberen vast te leggen…

Daar ga ik echt voor 😀

 

 

 

 

Om dit logje te eindigen,

een foto naar richting Dieppe.

Het dorp (stadje) Étretat  situeert zich juist achter de rots helemaal links…

Maar die richting uitgaan is voor een volgend logje 🙂

 

In dit hoekje van het kiezelstrand is het grotendeels rustig,

de meeste toeristen komen hier zelden of nooit…

(ze weten niet wat ze missen hoor  :mrgreen: )

Als je op voorhand je midweekje vakantie wat plant en uitpluist,

kan je echt wel gericht leuke dingen ontdekken hoor 🙂

 

Rond het middaguur is het hier tussen eb en vloed…

Bij vloed (hoogwater) is het kiezelstrand  helemaal overspoeld door de zee.

Bij eb (laagwater) kan je van daar door (door de zee uitgeholde)

krijtrots grot het stadje Étretat zien liggen…

“Alleen zien” is hier wel degelijk op zijn plaats,

want door de constante water/wind erosie zijn die grotten levensgevaarlijk…

Vanuit die ‘kijkgrot’ heb ik heel bewust geen foto’s gemaakt,

gewoon omdat ik mijn leven nog niet beu ben 😀

 

Ondertussen genieten we hier van het magistrale Normandische landschap…

Zee, krijtrotsen, korstmossen, wolken, kiezelstranden…

’t begin van weer een zalige midweek vakantie in “La Douce France”

 

Moet er nog zand zijn ? 😀

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Étretat  fotografie én haiku woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Dirk

 

Hallerbos 2018 – Deel 4

Zoals ik je enkele weken geleden had beloofd,

zetten we het Hallerbos nog eens op het menu 😀

De fotoshoot, toen die dag, begin mei, is inmiddels een paar uurtjes oud…

De zon klimt nog steeds omhoog, het is bijna 8u am…

Het zalig gouden ochtendlicht (zie vorig Hallerbos logje) is nu echt wel verdwenen…

Een zacht vochtige ochtendlucht die het zonlicht ietwat filtert is in de plaats gekomen…

Overal rond me heen hoor ik geritsel , gefladder , gezoem…

Het Hallerbos ontwaakt ! :mrgreen:

 

 

 

 

Het bos is nu op zijn mooiste vind ik…

de paars/purper/blauwe hyacintjes , de maagdelijk witte bosanemoontjes,

de frisse geel/groen nieuwe struik & beukenblaadjes

Het geheel ademt een uniek aroma, een zalige geur…

’t is heerlijk om hier te mogen wandelen én te fotograferen 😀

 

 

Adembenemend

 

Geel groene blaadjes

en paarse hyacinten

adembenemend !

 

 

 

 

Aan de andere kant van het bos,

een flink eind stappen (een dik half uur verder),

zijn er vele heuvels en glooiingen in het bos.

Het spel van licht en schaduw is hier rond 8u30 am,

nog steeds heel mooi om te zien.

In zo’n moeilijke fotografie omgeving (van diepe schaduwen tot fel bijna wit licht),

ben ik heel tevreden met de fuji camera.

Het felste witte licht is niet uitgebeten (verbrand)

en in de diepste schaduwen zie ik nog veel details !

Het dynamisch bereik van de fuji camera is dik in orde hoor 😀

Ik heb hier geen HDR trapje gemaakt en ook geen filters gebruikt.

Op de voorgrond heb ik heel bewust niet scherp gesteld…

dit om ‘diepte’ te creëren tussen de zacht glooiende heuvels.

 

 

 

Bijna dezelfde positie als de foto hierboven,

De lens is hier volledig open gedraaid (f2.8),

de focus is op de voorgrond gezet,

op die rij hyacint bloemen dus.

Door gebruik te maken van het wijdopen diafragma,

maak ik de achtergrond ‘flou’, onscherp.

Zo trek ik de aandacht van de kijker naar de voorgrond in deze foto,

én schenk ik de kleine hyacinten de aandacht die ze verdienen :mrgreen:

 

 

 

 

Je weet wel dat ik graag ‘schilder’ met mijn lens…

Het is eigenlijk een heel simpele techniek om beweging, dynamiek in je foto te krijgen.

Mag ik je het basis principe hiervan uitleggen ?

(’t is in simpele woordjes hoor 😀 )

Je zet de ISO zo laag mogelijk (100 of minder indien mogelijk)

Het diafragma schroef je dicht… vanf9 ,f11 tot f16 is OK,

De lens echt niet verder dichtknijpen, anders krijg je diffractie

(=lichtverstrooing in je lens en lelijke onscherpte als eindresultaat)

Zet je camera op sluitertijd (TV stand) of het liefst op M van manueel.

Speel zodanig met de iso, het diafragma,

dat je een sluitertijd krijgt van 1/2 seconde.

(dat kan je aflezen op je lcd scherm of in je zoeker)

(dit alles doen we wel bij daglicht hé !)

Als je 1/2 seconde (of meer) sluitertijd hebt kunnen we starten:

Beweeg je camera van de grond naar de hemel toe, (of omgekeerd)

in één vloeiende beweging,

(let op je scherptepunt !!)

(Zorg dat je automatische scherpstelling op OFF staat !)

als die (vlotte,soepele) op/&/of/neer gaande beweging begonnen is,

druk dan je de sluiter in.

(Belangrijk: tijdens de beweging indrukken, anders krijg je “schokken” in je foto !)

Zet de beweging naar boven verder tot je camera KLIK zegt

Dan is je ‘beweging’ foto mét langere sluitertijd gemaakt.

Je kan natuurlijk dit effect ook maken als je een grijsfilter gebruikt,

maar het is veel leuker en creatiever als je dit op de ‘manuele’ methode doet.

Zo kan je echt ‘spelen met de instellingen van je camera

en leer je echt veel bij over belichting, iso en sluitertijden.

Tip: ipv op of neer te bewegen,

kan je je camera bijvoorbeeld over zijn as draaien…

of kan je in of uitzoomen als beweging… (1/10 sec is prima)

of op én neer gaan (1/2 of meer sec)

of een golf beweging maken…

of van links naar rechts gaan…

The sky is the limit :mrgreen:

 

 

 

 

“Schilderen” met de lens doe ik heel graag, (maar dat wist je al hé ? 🙂 )

Als ik mijn ogen tot spleetjes knijp, dan zie ik alleen kleuren en geen vormen meer.

Dat gegeven, de impressie die ik hier voel, wil ik in een foto vangen !

Daarvoor gebruik ik graag langere sluitertijden én beweging tijdens de belichting,

om zo door te dringen tot de ziel van het Hallerbos,

de kleur impressie/indrukken vast te leggen in een foto…

Het Heden (het NU) is nog steeds zoals de impressionisten het vroeger aanvoelden…

Licht, kleur en vorm, compositie en gevoel…

zijn nog steeds de basis ingrediënten van heel wat moois :mrgreen:

 

 

 

Beweging

 

Het bos herleiden

tot haar kleur, vorm impressie

in één beweging

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Hallerbos fotografie en haiku woordjes van eigen kweek.

‘k hoop ook echt dat mijn persoonlijke werk in het fotografie impressionisme  je aandacht mag delen 🙂

Wordt zeker nog vervolgd…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt voor je commentaar smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien dan nog wel over welk onderwerp en wanneer hé laughing

 

Dirk

 

Zomaar…

Vandaag wil ik eigenlijk iets heel simpel tonen en vertellen…

Het gaat nu even niet over fotografie of dergelijke,

ook niet over kunst of politiek…

neen…

Het gaat over iets heel eenvoudig,

en tegelijk iets heel belangrijk !

 

Het gaat over geniale kartoon kunst (allee ja, in mijn ogen dan toch !)

Hoe je met wat simpele (maar trefzekere & rake !) lijnen

en wat ‘eenvoudige’ woordjes een dijk van een boodschap kan bouwen !

 

Nu ja… ik weet dat ik hier de wetten van het auteursrecht overtreed,

maar ik verdien hier echt niets aan,

Het is gewoon iets heel mooi dat ik wil delen met je…

(Als er bezwaar tegen deze publicatie is, dan verwijder ik deze publicatie…)

 

Uit diep respect voor Dik Browne zaliger,(geestelijk vader van Hagar de Verschrikkelijke)

publiceer ik hier deze aandoenlijke & tegelijk magistrale Hagar kartoon…

Dit plaatje is voor mij hét meesterwerk van Dik !

 

Geef toe… in deze simpele woordjes, woont een grote wijsheid hé  😉

:mrgreen:

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen…

‘k hoop dat je Dik’s boodschap uit dit buiten-serie logje kan waarderen.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan hebben hé laughing

Wie weet wat voor raar onderwerp ik je dan weer voorschotel,

uit mijn grote toverhoed van onvoorspelbaarheid 😀 ?

 

Dirk

 

Het kleine wereldje…

De prille lente , het zomerseizoen,

is echt wel hét hoogseizoen voor iedere macrofotograaf.

Als de natuur weer openbloeit,

als bloemen en planten weer open bloeien

als het bedwelmend fruitig aroma van witte lente bloesems ons overspoelt,

Als kleine beestjes weer vliegen en wriemelen, terug zoemen en gonzen !

dan … !

dan is het weer tijd voor dé macrofotografie ! :mrgreen:

 

In mijn macro’s uit de laatste jaren,

probeer ik altijd iets extra te weer te geven,

probeer ik bewust, om de schoonheid, de elegantie,

de speelsheid, het wonderbare,

het aanvoelen van de kleuren, weer te geven.

Op mijn eigen manier… zoals ik het zie én aanvoel…

Mijn innerlijke reflecties op het kleine wereldje tonen…

Kortom, een eigen ‘stijl’ op te bouwen,

bouwend op de schoonheid van hét NU moment !

Het ‘spelen’ met het diafragma,

om te experimenteren met verschillende scherptedieptes,

sluit ik min of meer af…

Meer en meer trekt alternatief & DIY licht (GEEN Flitslicht !!)  me aan…

(DIY = Do It Yourself)

 

Wat een immense inleiding weer hé 😀

amai ni !

Maar niet panikeren… we komen ‘beesic toezhepoint off zzis blog… 🙂

 

Een wonder mooie plant, (Die welig groeit in ons kruidentuintje ! ) die ik heel graag fotografeer…

Deze plant komt in België, Nederland van nature niet voor, maar is lokaal verwilderd tot hier geraakt.

De plant komt oorspronkelijk uit het Middellandse zeegebied en de Canarische Eilanden.

Het Juffertje in het groen

asemblieft 😎

 

Maar eerst…

Twee haiku woord spielerijtjes… voor de prijs van 1

(gewoon omdat ik er zin in heb 😀 )

 

Groen / Blauw Juffertje

 

Een groen juffertje

staat onbeschaamd te pronken

op blauwe blaadjes

 

 

Een blauw juffertje

kon wel een octopus zijn 

met haar tentakels

 

 

 

 

 

Met de Sony A7R2 én de Canon 100mm macrolens,

(Lens & Body verbonden via een metabones adapter) is het zalig “werken” 🙂

In ons bloemen/kruidentuintje vind ik macro modellen met hopen 😀

Deze Fraaie Schijn boktor (Oedemera Nobilis) bijvoorbeeld,

poseerde vrijwillig voor mijn lens !

Dit is een mannelijk exemplaar (dat zie je aan zijn dikke achterpoten).

Elk jaar terug vind ik deze insecten weer op onze Witte Margrieten.

Ze zullen de Margriet bloemen nectar wel lekker vinden hé 🙂

 

 

 

 

Als een model/insect op een bloem komt zitten,

die minstens 20cm verwijderd is van de andere bloemen,

dan kan je op f2.8 tot f4 een zalig onscherpte achtergrond verkrijgen.

Als je daarbij ook nog mag genieten van het zachte,

warme avondlicht van de lente avondzon,

dan kan je echt wel mooie foto’s maken.

 

Trouwens… Heb ik je al verteld dat ik nooit macro’s maak in volle middag zonlicht,

nooit als de zoon hoog staat en hard licht straalt…

De zachte ochtend en avondzon, zijn dé momenten om macro/bloemen fotografie te maken.

 

Als je echt in het volle middaglicht moet werken voor macro/bloemen

gebruik dan aub een kleine parasol/paraplu om het harde licht weg te filteren

+ een kleine licht reflector (een wit vel papier/ een stukje isomo of zilverpapier)

om wat subtiel licht te reflecteren in die parasol schaduw.

 

De Fraaie Schijn boktor ging kijken of het gras niet groener was bij de buren 😀

 

 

 

Soms zijn er van die momentjes…

dat je als macro fotograaf echt wel op zoek bent naar…

‘DIE’ foto

DIE compositie…

Je hebt er echt wel zin in  (ken je dat gevoel ? 😀   )

En dan, ineens, zomaar…

vallen alle stukjes van de compositie puzzel op hun plaats

en zie je een leuke foto opduiken in je “zoektocht” :mrgreen:

Dat zijn momentjes om te koesteren ! 😎

 

 

 

Kleine Wereldje

 

Door een macrolens

ziet het kleine wereldje

er veel groter uit !

 

 

 

 

 

Om te eindigen…

Het Juffertje in het groen anders bekeken…

’t is best wel een veelzijdig plantje, dat Juffertje 😎

Zowel de bloemen als de zaaddozen kunnen gedroogd worden.

De zaaddozen hebben een gecompliceerde, decoratieve vorm,

die door vele mensen aantrekkelijk gevonden wordt in droogboeketten.

Zowel de bloemen als de zaden zijn eetbaar !

De smaak van de bloem neigt naar muskaat, ook wel oregano of majoraan.

De zaden lijken qua vorm en smaak op komijnzaad en worden in Duitsland ook wel als ‘zwarte komijn‘ aangeduid.

 

(Deze Juffertje In Het Groen & extra info vind je op Wikipedia Wiki – Juffertje )

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Juffertje & insect macro fotografie én haiku woordjes uit eigen kweek.

Dit logje krijgt zeker nog een vervolg hoor…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien wel over welk onderwerp én wanneer hé laughing

 

Dirk

 

IJSLAND (DEEL 48) – Zwart zand bij Höfn

Van het kleine wereldje der zonnebloemen gaan we terug naar IJsland…

IJsland !

Het land van uitersten !

We zijn nu in het sprookjesachtig mooie Höfn

 

De torenhoge bergen in de achtergrond,

zijn maar enkele dagen op het jaar wolk of nevel vrij.

De nevels komen van het omliggend zee water van amper 20cm diep,

dat op de koop toe nog eens door de vulkanische ondergrond verwarmd wordt !

De zee getijdenstromingen over deze gitzwarte zand massa

(dit zwart zand is van vulkanische oorsprong),

tovert ons zomaar gratis een sprookjesachtig mooi landschap !

Het is alsof het zwarte zand alle kleur opzuigt.

De sierlijke en stugge, fris groene zee grassen,

contrasteren dan ook heel mooi met het zwarte zand.

 

Het was best wel “moeilijk” om hier te fotograferen,

zeker met onze grijsverloop filters (10x15cm groot),

omdat een vervelende & druilerige heel fijne regen alles nat maakt,

Tel daarbij de minuscule waterdruppeltjes uit de mistige  nevels,

die steeds onze filters en lens ‘besloegen’ door het temperatuur verschil…

Condensatie kan vervelend zijn ! (zeker met lenzen en filters)

We moesten voortdurend onze filters/lenzen droog poetsen !

Hier was de omgeving best wel heel bar om foto’s te maken,

maar een kniesoor die daar op let :mrgreen:

We hadden immers genoeg poetsdoeken mee !

En de fun/uitdaging om in deze barre natte omstandigheden,

best wel leuke foto’s te maken was dan ook des te groter 😀

 

 

Zwart Zand

 

Dat groene zeegras

contrasteert mooi met zwart zand

en het hemelsblauw

 

 

 

 

Toen ik vroeger in het analoge tijdvak,  zwart/wit films gebruikte,

om bijvoorbeeld landschappen met wolkenmassa’s te fotograferen,

dan gebruikte ik meestal een geel/oranje of rood filter op de lens,

dit, om sterkere & diepere contrasten te leggen in het hemelsblauw.

In het digitale tijdvak zijn die ‘oude’ filter technieken nog steeds van toepassing !

Met een digitale doka zwart/wit bewerking (géén omzetting),

kan je de foto meer karakter geven vind ik…

Het is mijn grafische andere kant die dan overneemt 😀

 

 

 

 

Zelfde positie als de foto van hierboven,

alleen de kijkhoek is verlegd.

Het diafragma is hier dichtgeknepen tot f16.

Via het hyperfocale afstand truukje,

heb ik de voor én achtergrond redelijk scherp gekregen.

Het licht is hier ook iets anders dan de 1ste foto in dit logje.

De belichtingtijd is hier bijna 1/2 seconde.

Uiteraard is hier een statief gebruikt hé 😀

 

Nevels

 

De zee komt en gaat

langs deze zwarte stranden

en brengt nevels mee

 

 

 

Een half uurtje tijdverschil kan in IJsland een groot verschil maken !

In een minimum van tijd was heel deze immense water en zand vlakte

gehuld in grillige, grijze nevels…

Het mooie was dat het zonlicht nog steeds speelde met die nevels…

Het was ongeveer 14uur toen.

De nevels kon je zo wentelend zien opstijgen uit het ondiepe zeewater…

Net als geesten, natuurgeesten, trollen…

Ooit zijn hier in Höfn, mythen en sagen ontstaan of geschreven.

Daar ben ik (bijna) zeker van.

Heel deze omgeving doet je fantasie wegdromen 😉

 

 

Geesten

 

Nevels rijzen op

uit ondiepe wateren

het zijn net geesten

 

 

 

In zwart/wit (Z/W is eigenlijk een grijs toon bewerking)

zie je nog meer details in het water vind ik.

De golfstromingen van het terugtrekkend water,

zijn hier duidelijker te zien dan in de bovenstaande kleur foto.

Dat geeft deze foto ietwat meer “vreemd” en een tikkeltje meer IJsland ervaring vind ik 😀

Ik ben echt verliefd geworden op dat land…

Misschien ga ik volgend jaar terug ! :mrgreen:

 

 

 

Om dit logje af te sluiten…

Deze laatste foto, in dezelfde lijn als de voorgaande,

maar, omdat ik niet echt tevreden was over voorgaande foto’s,

heb ik meer voor zoom-detail in die stugge zoutwater grassen gekozen.

De essentie van het geheel proberen vatten in één plaatje…

Het is niet altijd eenvoudig

én blijft een eeuwigdurende zoektocht…

Maar dat gegeven maakt fotografie nu net heel interessant om te beleven  😀

 

 

 

 

Et voila… we zijn weer aan het eind van dit IJsland blogje gekomen.

 

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn IJsland natuur fotografie en de nederige haiku woordjes uit eigen kweek .

 

Opmerkingen, tips, commentaren, enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je commentaar kiss

 

Salukes, en graag tot ziens

Dirk