Het Kleine wereldje…

Jullie weten ondertussen al wel dat ik qua blog-onderwerp,

heel graag van de hak op de tak spring…

Wel…

Vandaag breek ik even met die gewoonte

en ga gewoon verder waar we in het vorige logje geëindigd waren 😀

Reden ? … Waarom niet he  😀

 

Een paardenbloem wist-je-datje : 

Wist je dat er Paardenbloemen wijn bestaat ?

Op deze link leer je er alles over

https://247green.nl/lenteklusje-paardenbloemenwijn-maken/

 

 

Een heel persoonlijke opmerking over bovenstaande link :

Maar spijtig genoeg bestaat er geen ‘pissebloem-wijn’ recept zonder toegevoegde suikers…

Als diabeet patient zal ik deze paardenbloemenwijn nooit kunnen proeven zonder risico voor mijn gezondheid

Enfin soit, als het dat maar is …

Tja… Er is (nog ?) geen wonder kuur medicijn tegen diabetes…

‘Wij’ (mensen met diabetes) moeten dagdagelijks met duidelijk omlijnde beperkingen leren leven…,

Dagdagelijks dieet, calorieën tellen, een absoluut minimum aan beweging per dag, enz…

Ooit zal ons wetenschap corps wel iets vinden om diabetes te ‘genezen’…

Dat hoop ik ten zeerste…

Maar tot zover is het voor ons bypassen hé…

bloed prikken, meten, vooruitzien, … ondergaan 😦

én onze beker halfvol te houden ! 😀

 

 

 

 

Deze bolronde vorm van witte pluisjes is het eindstadium van de paardenbloem…

De pluisjes zijn zaadjes waar een nieuwe paardenbloem uit zal groeien.

Het is best wel fascinerend vind ik…

Van gele bloemblaadjes naar deze wondere pluisjes.

Moeder natuur heeft haar zaakjes netjes geregeld, vind je niet ? 😀

 

Tijd voor nog een paar paardenbloem wist-je-datjes : 

Je kan deze bloem ook in een salade verwerken,

zelfs champagne, thee , jam (cramaillotte) of  siroop kan je ervan maken !

Dat kan je hier ontdekken  : http://oogstenzonderzaaien.nl/wiki/Paardenbloem

Onze pissebloem is een veelzijdig bloemeke hé  !

Zeg dus nooit meer onkruid tegen de paardenbloem 😀

 

 

 

 

Heel veel bloemen zijn het mooist in kleur.

De paardenbloem is hier weer het buitenbeentje !

Zelfs in zwart/wit omzetting weet ze nog flink haar mannetje te staan 🙂

 

 

Zwart Wit

 

De paardenbloemen

zijn zeker heel mooi in kleur

maar ook in zwart/wit

 

 

 

 

Als je met een macrolens,

nog wat dichterbij bij de paardenbloem komt,

dan kom je in een ander universum terecht (Allee ja, zo vind ik toch)

De fascinerende & magische wereld van de macrofotografie,

die ons dingen toont die je met het blote oog niet kan zien.

De oneindige complexiteit & variatie van de natuur rondom ons

verbaast me telkens weer.

 

 

 

 

 

Omgezet naar zwart/wit is het net, alsof we ergens,

diep in een voor ons onbekende ruimte vliegen…

die onverkende ruimte, met ontelbare & nooit geziene pluisjes sterren.

Fascinerend !

Macrofotografie is steeds weer een beetje reizen, steeds weer nieuwe dingen ontdekken…

Fascinerend !

To boldly go, there where no man has gone before

(Wie herkent deze heerlijk gevleugelde woorden ? 😀 )

 

 

Sterren

 

Als we inzoomen

op kleine witte zaadjes

dan zie ik sterren

 

 

 

 

 

 

Van de pluisjes naar de Paardenbloem & haar uitgebloeid gele bloem hoofdje…

1 van de 4 stadia die een Paardenbloem ondergaat in haar korte leven.

De gele bloemblaadjes zijn voltooid verleden tijd voor deze bloem…

De vrucht pluisjes zijn voor morgen… of overmorgen ?

Eén ding is zeker…

Wij (mijn andere trouwboek madam én voorlopig nog één thuiswonende kid) genieten echt wel van deze eenvoudige bloem,

die zomaar in onze immer onbespoten, gifvrije tuin mag groeien 😀

Voor volgend jaar droom ik ervan om 40 tot 50 m² extra wilde bloementuin in te plannen in onze nu bestaande tuin…

(van saai gazon gras naar sprankelende bloemen kleurenpracht ! 😀 )

In die tijd, ben ik (eindelijk 🙂 ) met pensioen, en kan ik het tuin geheel gemakkelijk meester.

En kan ik nog wat meer tijd vrijmaken voor mijn fotografie :mrgreen:

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn pluisbloemetjes macro fotografie én haiku woordjes van eigen kweek.

Wordt zeker nog vervolgd…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt voor je commentaar smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien dan nog wel over welk onderwerp en wanneer hé laughing

 

Dirk

 

Advertenties

Het kleine wereldje

Gewoontegetrouw springen we hier van de hak op de tak qua thema of onderwerp…

Dit oude, getrouwe logje volgt plechtig deze ‘oude’ tradie !  😀 (yek yek)

 

Van het tedere zachte ochtend licht in het Hallerbos,

verplanten we ons naar ‘Het kleine macro wereldje‘ in onze tuin, Dilbeek (Sint Martens Bodegem)…

 

Het thema voor vandaag: De Paardenbloem

Elk jaar weer opnieuw, weet die bloem me te bekoren,

door die wonderlijke transformatie van een geel blad overvloed,

naar een alsmaar meer kalende pluisjesbloem.

Gewapend met de Canon 100mm macro lens op de Fuji body was ik er klaar voor :mrgreen:

Vanzelfsprekend lag ik plat & horizontaal op mijn buik om die bloem in haar volle glorie te fotograferen 🙂

 

Een paar Paardenbloem wist je datjes

 

In mijn kindertijd plukten we veel paardenbloemen, om de pluisjes eraf te blazen.

Als een kind alle pluisjes op een paardenbloem, in één adem, kon weg blazen,

dan mocht hij/zij een wens doen 😀 …

Nu ben ik echt wel benieuwd…

Heb je dit “pluisjes-weg blazen gegeven” ook ervaren in je jeugd/kindertijd ?

 

In Vlaanderen wordt de paardenbloem ook wel pisbloem of pissebloem genoemd.

In West-Vlaanderen spreekt men vaak van beddepissers of het iets vulgairder beddezeekers.

De naam pisbloem of pissebed slaat op het kennelijk urine-afdrijvend effect  van de plant,

wanneer de bladeren gegeten worden…

 

Een extraatje voor onze Noorderburen:

In Drenthe is de paardenbloem bekend als hondstong ,

in Groningen als hondenbloem

en hynsteblom in Friesland

 

Kruidengeneeskunde :

  • De wortel in gedroogde vorm wordt tegen nier- en galkwalen gebruikt.
  • Afkooksel van de wortels, verse wortel of vers geperst wortelsap van de paardenbloem wordt gebruikt voor de behandeling van artritis
  • De wortels en bladeren hebben door de aanwezige bitterstoffen een eetlustopwekkende werking.
  • De melk van de plant kan gebruikt worden tegen puistjes door ze rechtstreeks aan te brengen.
  • Het sap van de bloem ‘zou’ helpen tegen wratten (Zie “wrattenkruid” op wikipedia voor meer info)

 

Wist je dat extra editie…

In de Sovjet-Unie is ooit getracht om uit paardenbloemen rubber te fabriceren.

Er werden speciale landbouwwerktuigen voor ontwikkeld en speciale fabrieken gebouwd.

In 1941 was het areaal paardenbloemen 67.000 ha groot! en waren er meer dan 10.000 !!  kolchozen bij betrokken.

In bepaalde jaren voorzag de paardenbloementeelt in 30 procent van de rubberbehoefte van de Sovjet-Unie.

(Eén hectare paardenbloemen levert 150 kilogram rubber tegen 2000 kg per ha voor de Braziliaanse rubberboom)

Door de opkomst van synthetisch rubber ging de betekenis van de paardenbloementeelt voor de productie van rubber verloren

 

 

 

 

 

Zuchtje wind

Paardenbloem zaadjes

wachten op dat zuchtje wind

voor hun laatste reis

 

 

 

 

 

 

 

De scherptediepte (DOF) van de macro lens is veel kleiner & subtieler

als ze op de Fuji body is geklikt,  dan op de Canon 6D/  1D mark 4 body.

Van deze zalige minieme scherptediepte eigenschap, maak ik dan weer dankbaar gebruik,

om zomaar gratis een fluweelzachte achtergrond (bokeh) in mijn foto te verkrijgen 😀

Voor deze foto had ik scherpgesteld op de pluisjes-uiteinden in het midden van de bloem,

(iso 100 , f5.6 , 1/400s)

De scherptediepte is zo klein dat zelf de stengel bijna verglijd in de achtergrond !

Door die heel kleine scherptediepte, moet je als macrofotograaf toch wel heel gericht & bewust “werken”.

Wat moet scherp ?  wat mag/moet wazig worden ? Ondertussen een leuke compositie zoeken…

Als ik scherp stel op de stengel, dan zijn de meeste pluisjes wazig maar zo komen de bruine zaadjes beter uit…

Allemaal keuzes die je moet maken 😀

En onder ons gezegd… op deze manier met macro werken… ,

daar geniet ondergetekende met volle teugen van hoor ! :mrgreen:

 

Het reislustige pluisje (links onderaan) geeft net dat tikkeltje meerwaarde in deze foto vind ik.

Door mijn ogen gezien, is het vliegend pluisje,  de non-conformist,  die zijn eigen unieke weg baant !

Wat denk jij ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als je mijn blogje regelmatig bezoekt,

dan heb je hier zeker en vast al menig zwart/wit foto zien passeren.

Waarom hou ik van zwart/wit (grijswaarden) fotografie ?

Simpelweg, omdat ik ooit een grafische opleiding heb gekregen, (toen spraken de dieren nog…)

en zo de wereld heb leren ontdekken,

doorheen de subtiele grijstonen van Derwent Graphic potloden vanaf vet 9B naar F tot hard 4H,

broodkneedgommen en gecutterde Olifantje gummetjes.

Soms, en niet altijd, kan een zwart/wit omzetting van een foto een meerwaarde betekenen.

Gezien door mijn ogen, is onderstaande Z/W foto, beter dan zijn gekleurde broertje hierboven…

Als je me vraag naar het waarom deze Z/W ‘beter’ is … ??

Omdat: Het is simpelweg mijn ‘buikgevoel’,

& mijn heel grote liefde voor potlood,houtskool,pen tekeningen…  😀

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Weggevoerd

straks, als haar pluisjes

weggevoerd zijn in de wind

dan sterft de pisbloem…

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn pluisbloemetjes macro fotografie én haiku woordjes van eigen kweek.

Wordt zeker nog vervolgd…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt voor je commentaar smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien dan nog wel over welk onderwerp en wanneer hé laughing

 

Dirk

 

Hallerbos 2018 – Deel 3

Omdat ik heel graag van de hak op de tak spring met mijn blogjes,

houden we die traditie zeker in eer 😀

Van de miniatuur mensjes en de piepkleine mosjes keren we terug naar Halle.

Het Hallerbos, begin mei, 2018 , heel vroeg in de ochtend…

De zon was nog maar pas aan haar opgang begonnen

de dag was nog pril, onervaren en jong…

de ochtend dauw werd voelbaar…

de frisse geur van nat bedauwde bloemen, gras, bomen en beukenblaadjes

streelt mijn neus orgaan

Heel diep inademen nu … hhhmmmmpppfff man man man, dat bos aroma is gewoon ZAAALIG  😀

Om ook in de sfeer die ik die ochtend voelde, te komen… klik op deze link.

Ochtendgloren (Edvard Grieg)

 

 

 

 

Dit hoekje is volgens mij het mooiste plekje om de ochtendzon te verwelkomen in het Hallerbos…

Als je ter hoogte van parking 10 in het bos stapt (op de wandelwegen blijven hé !!),

kan je dit mooie licht beleven  als je ruw geschat op 100 meter diep in het bos bent.

Mij ging het vooral over  het totaalplaatje van de kleurenpracht :

Het goud van de zon,

het zacht paars en blauw purper van de hyacinten,

het fréle geel/groen van de ontluikende beukenblaadjes

én de witte magie van de wat ‘oudere’ bosanemoontjes

Hoe dit alles met zacht licht werd gestreeld…

’t is Zalig om deze bos-momentjes te beleven hoor 🙂

 

 

 

Warme Kleuren

 

Gouden ochtendlicht

streelt het oude Hallerbos

met warme kleuren

 

 

 

 

Voor de Hallerbos fotoshoot ad 2018,

wou ik me vooral verdiepen in het licht én de schaduwen.

Zie ik nog details in het wit én tegelijk in de donkerste schaduwen ??

(Dat wat we “het dynamisch bereik” noemen.)

Ook wou ik die dag uitgebreid het enorme dynamisch licht én kleurbereik van de Fuji camera uittesten. (t.o.v. Canon 1Dmark4 of 6D mark 1)

De Fuji body heeft gewonnen hoor, mét een dikke voorsprong op Canon zelfs ! 🙂

Tot nu toe heb ik nog steeds geen spijt dat ik Canon body’s met Fuji en Sony heb geruild.

Maar de heel degelijke Canon lenzen kan (en zal) ik blijven gebruiken,

op de uitstekende Fuji & Sony body’s via Metabones/Techart adapters.

Mijn fotografie ervaring gaat nu echt voor 100% naar de systeem, spiegelloze camera’s van Fuji/Sony.

Volgens mijn bescheiden mening, is de fotografie toekomst voorbestemd aan de systeem camera (spiegelloos).

Zelfs in het exclusieve middenformaat segment zijn systeem camera’s reeds prominent vertegenwoordigd (Fuji GFX, Pentax  645D , Hasselblad X1D)

De’oude’ spiegelreflex camera technologie is gedoemd om uit te sterven…

Net zoals de Dino’s ooit het loodje legden 🙂

Moderne digitale Fotografie technologie is echt wel genadeloos…

als je als “merk” niet investeert in nieuwe, grens verleggende mogelijkheden,

en/of als je niet luistert naar je klantjes,

dan ben je als ‘merk’ uiteindelijk een vogel voor de kat…

Tot zover mijn spiegelingen over de fotografie apparatuur toekomst :mrgreen:

 

Het dynamisch licht en kleur bereik in deze Fuji foto vond ik zalig mooi

(én geen spatje ruis 🙂 )

 

 

 

 

 

 

Fotografie is ook een beetje verkennen,

je grenzen wat verleggen… experimenteren…

Wist je dat ? : Met eender welke camera (zelfs met je gsm !)

kan je experimenteren met sluitertijden, licht trapjes (HDR), onscherpte, enz…

 

Hier heb ik met de Fuji een vertikale neer en op beweging gemaakt, sluitertijd 1/25 sec, f16, licht +0.5.

Het resultaat van deze aktie  is minimaal bewerkt in photoshop…

Deze eind foto geeft me een kleurenbeeld van de voornaamste elementen uit het Hallerbos.

Geel, groen, paars, blauw zijn vertegenwoordigd.

Om die (én prive) redenen vind ik deze foto echt goed als Hallerbos totaalprentje.

 

Nu ja, ik weet ook wel dat veel bezoekers deze foto slecht zullen vinden,

Vuur je gefundeerde mening maar af, vertel me wat er loos is met deze foto

Uit eerlijke kritiek, kan ik leren hé

 

 

 

 

 

 

 

Hier onderaan nog een vertikaal verschoven foto met een ietwat langere sluitertijd…

Hier was het mijn bedoeling om de tengere fris groen/gele beukenblaadjes hun ereplaats te geven in het bos…

Om dit plaatje die toets van impressionisme gevoel te geven…

Geef gerust je ongezouten mening (maar aub… houd het netjes :-D)

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Hallerbos fotografie en haiku woordjes van eigen kweek.

‘k hoop ook echt dat mijn persoonlijke werk in het fotografie impressionisme  je aandacht mag delen 🙂

Wordt zeker nog vervolgd…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt voor je commentaar smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien dan nog wel over welk onderwerp en wanneer hé laughing

 

Dirk

 

Het kleine wereldje – Mosjesland

Lieve bezoek(st)er,

vandaag neem ik je graag mee naar het wondere ‘kleine wereldje’,

meer bepaald naar het minuscuul kleine wereldje van petieterig kleine mosjes,

die voor ons ‘mensen’ oog nauwelijks zichtbaar zijn !

Maar met een 100mm macro lens kan je dat kleine wonderbare

wereldje op een 1:1 verhouding weergeven.

Zo mag ik graag dat kleine macro wereldje zijn ere plaats geven, die het echt wel verdient  😀

 

Efkes een breakpoint hier….

Voor we verder gaan, zou ik graag “Fotorantje” , An (https://fotorantje.blogspot.com/)

in de kijker, in de blog-spot willen zetten, haar dank je wel en een heel dikke proficiat wil zeggen,

voor haar heel leuke & creatieve ideeën met super miniatuur figuurtjes.

De miniatuur plastiek figuurtjes zijn gemaakt in een schaalverhouding van 1 op 87. Heel klein dus 🙂

Haar leuke & heel zeker originele, soms heel grappige miniatuur fotografie,

inspireert me om die piepkleine figuurtjes in mijn eigen “kleine wereldje” te introduceren…

An, ik doe je zeker geen concurrentie aan hé 🙂 , ik wil je zeker niet na-apen of kopiëren…

Als we ons maar amuseren en onze bezoek(st)ers een glimlach, een nadenkertje, een wijsheidje mogen schenken, daar gaat het om hé 😀

 

Allee vooruit, dit was tot zover de inleiding voor vandaag:-)  (amai ni !)

LETSGO 😎

 

Beste bezoek(st)er,

stel je een andere wereld voor,

een wereld die je elke dag weer opnieuw ziet

en toch niet echt kan of mag zien…

Het is echt het kleine wereldje,

het kleine wereldje van piepkleine mos grasjes

Beste bezoek(st)er, Bereid jezelf voor op een enorme krimp van jezelf…

Dash of Omo waspoeder kan je echt niet meer redden 🙂

We dalen nu af naar het piepkleine ‘mosjes’ bos !

Zo’n raar groene stengel  bos heb je nog nooit gezien hé ? 🙂

Hé maar… wacht eens even ?

Hoor je ook dat ritmisch, zuchtend & slepend geluid, in dit grote kleine mosjesbos ?

Wat zou dat zijn ???

Kom je mee ?

‘k wil wel weten wat of wie dat geluid maakt !

We sluipen samen heel stilletjes dieper in dit wonderbare mosjesbos…

ssttt… geen geluid maken nu…

We zijn er bijna …

 

 

 

 

 

Wel wel wel… wie had dat gedacht ??

Het geluid is gemaakt door ‘de’ boer, die werkt op zijn mosjes wei

zijn wei, zijn wei, zijn dwingelandij 😀

 

Weet je dat nog ?

Ooit had Fungus, een Nederlandse folk groep, een reuze hit met “Een boer ging naar de wei

Als je wil kan je dat liedje dat eigenlijk een (heel) klein beetje past bij dit logje beluisteren…

(FYI, het liedje opent in een nieuw tabblad)

Fungus: Een boer ging naar de wei

 

 

 

 

 

 

Mijmeren

 

Een lied van Fungus

in times when i was young 

laat me mijmeren

 

 

 

In het Fungus lied is er een soldaat die de boerin… enz enz enz…

Maar die vreselijke ongewilde handelingen interesseert me niet…

Het plaatje gaat me hier om de sfeer, het hard labeur, het bezongen boerenleven uit vervlogen tijden…

én het feit dat de boer en zijn boerin, op het einde van het verhaal samen terug naar hun wei gaan 🙂

De achtergrond van deze foto is een wazig afgedrukte foto van het Hallerbos,

die 5 cm verder op een doosje is gekleefd.

Het blauwe vijvertje links onderaan is een blauw doosje 🙂

De twee figuurtjes zijn zachtjes in stukjes nat gemaakt mos geduwd , tot ze bleven staan…

De mosjes zelf, komen vanop een schaduwrijk plekje op ons terras 🙂

Het kost wat tijd en zoeken om zo’n tafereeltje op te bouwen en uit te zoeken

maar het is best wel leuk om te doen 😀

 

 

 

 

 

Hier heb ik de (geprinte) achtergrond wat dichterbij geschoven…

zodat de verschillende kleurvlakken duidelijker worden,

met meer contrast en genuanceerd kleur onderscheid

In het macro wereldje komen de dingetjes niet vanzelf,

Er is altijd wel wat bij te stellen, bij te regelen, af te wikken of af te wegen

Maar dat maakt de macrofotografie zo verdomd mooi om in te werken 🙂

 

 

 

 

 

Wat ik al vreesde zie je hier gebeuren…

Boempatat…. zij gaat onderuit !

Door minuscule veranderingen, trillingen (een logge vrachtwagen dendert door onze kasseien straat),

is de boerin helemaal onderuit gegaan…

1/10 seconde later lag de boerin helemaal plat.., in de virtuele vijver van plastiek water 😉

Een piepklein figuurtje van amper 2cm groot ,

rechtgehouden door een zompig natte mosjes ondergrond…

overleeft het niet lang in deze meedogenloze omgeving 😀

 

 

 

 

 

Het mosjesbos herbergt wel meer kleurrijke figuren…

Maar je moet ze zelf zoeken…

Daar aan de voet van de virtuele vijver, diep verscholen in het mosjesbos,

(daar zat er eentje… een speciaal & “zwaar” geval, zo op het eerste zicht…)

Hoe maak ik contact ?

‘Hey, hallo beste man’, gooide ik mijn stem-boodschap naar de diep in gedachten verzonken man-mens figuur aan de overkant …

Hij grommelde & brompotte wat verstokte & heel strikte wijsheden over me heen…

“Lap zeg…” dacht ik… een verbitterde mini en tegelijk grotemensenwereld  filosoof, kom dat hier tegen zeg ?

Nu ja, uit heel mijn wezen wens ik die man nog heel veel vrolijke kleuren en zalig mooi licht toe 🙂

 

 

 

 

En een heel klein beetje verder…

(was weer geen cafe… 🙂 )  (Flauw grapje hé 🙂 )

 

Wat verder, zag ik een minuscuul man-wezen bezig die heel intensief bezig was met  strings, snaren, lijnen…

Die lilliputter man die kleine mos stengels gebruikt als een snaar…

In mijn leefwereld is een snaar een levende ziel in een piano, in een harp, in een gitaar, in een banjo,

in een viool, in een contrabas, in een cello, in een echo mondharp…

Kortom, in elk besnaard muziek  instrument herken je het liedje…

Of die minuscule man een Jamaicaanse snaardrum meester kon, dat betwijfel ik nog hoor…

What ever het mag betekenen voor je, mag ik je bij dit laatste snaren-ventje plaatje,

dat mooi, meeslepend liedje van John aanbieden ?

 

John Renbourne Song

Sheers !

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van de piepkleine mosjes en de minuscuul kleine mensjes macro fotografie,

én uiteraard de Haiku woordjes, zoals gewoonte gerooid uit eigen kweek.

Het kleine wereldje komt zeker nog dikwijls terug !

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt voor je commentaar smile

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

Dirk

IJSLAND (DEEL 47) – Geothermisch gebied aan de vulkaan LEIRHNJÚKUR

Vanuit de zachtheid van witte lentebloesems

en het wondere kleine wereldje van piepkleine mosjes

springen we terug in de tijd én jumpen naar IJsland…

Naar de woeste schoonheid van dit betoverend mooie eiland.

 

We zijn nog steeds aan de voet van de slapende vulkaan: LEIRHNJÚKUR.

Dit is echt wel beschermd natuurgebied,

Wie voorbij de lijntjes wil gaan wandelen is :

Ten eerste : Echt wel goed gek ! 😕

want al het blauwe ‘water’ dat je hier dik traag ziet voorbij ‘siropen’

is puur en onverdunde zwavel ! en superzuur !

Je super sterke berg laarzen of je trendy Nike boots (voor de tieners 🙂 ),

zijn hier in een mum van tijd weggevreten door het zuur !

Ten tweede: De IJslanders beschermen echt wel hun land én de unieke schoonheid van hun sublieme natuur pracht !

Als je daar betrapt wordt op een inbreuk, (Bijvoorbeeld: het smokkelen van lava steentjes),

kom je er niet vanaf met een vingerwijzing vermaning (zoals justitie in ons Belgen landje doet 😦 )

Neen, in IJsland krijg je daarvoor echt wel een fikse straf die je echt lang zal heugen 🙂

En ik geef de IJslanders groot gelijk !

Wij, toeristen, zijn te gast in hun land en als gast moeten we alles van en uit dit land respecteren.

Hun natuurschoon, hun cultuur, geloof en gewoontes, ga zo maar effe door…

moet gerespecteerd worden !

Punt, andere lijn !

Respecteren, eerbied hebben voor…,  het is in feite een heel eenvoudig principe hé ? …

Als iedereen op onze wereld dit eenvoudig respect principe zou begrijpen en/of inzien …

Amai ni ! dan zou onze wereld ineens veel leuker worden hé 😀

Wat meer respect of eerbied voor mekaar hebben… WOOW ! Stel je voor zeg ?

’t kost ons niets en het zou voor iedereen een verdomd groot positief verschil betekenen,

zeker op de aangroeiende verzuring in onze maatschappij !

 

Wat extra respect, en wat meer dialoog… Dat is mijn wens voor onze wereld van vandaag.

En weet je … laat dit kleinschalig positief denken niet over aan iemand anders…

maar probeer er zelf aan te werken.

Ik probeer het ook 😎 (Beloofd !)

Vanaf nu is mijn glas niet half leeg,

maar is het nog half vol 🙂

 

Ik wijk dikwijls af van het originele blog-onderwerp/inhoud dat ik had ingepland of voorzien,

maar dikwijls groeit er een ander idee doorheen mijn denken,

net als een zaadje groeit in een bloemen weide… 😀

Creatieve vrijheid is mijn dada (ik voel me niet goed tussen ‘regeltjes’  :mrgreen: )

 

Maar vanaf hier ga ik verder met IJsland, het wonderbare land vol natuurschatten 😎

 

De oneindige variatie in oker kleuren en blauwtinten is echt wel fascinerend !

Als je voor deze woeste natuurpracht staat, dan geloof je je eigen ogen niet ! 😀

 

 

 

 

 

Voor alle foto’s in dit IJsland (deel 47) postje,

heb ik altijd de Canon 100/400mm gebruikt.

Met deze lens kan ik van op een veilige plaats,

lekker het landschap gedetailleerd fotograferen.

Deze foto is van op dezelfde plaats gemaakt als de vorige, maar ‘k heb wat meer uitgezoomd

Hier mag een blauw, kokend, zwavelzuur meertje de bron zijn,

voor een fascinerende voorgrond vol spiralende kleuren en vormen

Kan je schoonheid vermenigvuldigen of kwadrateren ??

In IJsland weet ik zeker dat dat kan 😀 !

 

 

Kippenvel

 

Je naakte schoonheid

aan de voet van de vulkaan

geeft me kippenvel

 

 

 

 

Als je mijn blogje regelmatig bezoekt,

dan weet je dat ik graag in photoshop met spiegelingen werk.

De vorige foto heb ik 90 graden gekanteld ,

de canvasgrootte horizontaal verdubbeld

een copy van de foto van links naar rechts gesleept en uitgelijnd op de middellijn.

Klaar is kees 😀

Wat zien mijn ogen in deze bewerking ? :

Wel, ik zie er soms een oeroude Viking druide in,

omringd door vloeibaar zwavelzuur en versteende lava…

Soms zie ik een mysterie wezen uit een andere wereld … uit een andere tijd of dimensie ?

Beste bezoek(st)er, nu ben ik echt wel benieuwd… Wat zie jij hierin ?   😀

 

 

 

Als (hobby) fotograaf ben ik niet altijd bewust bezig met de compositie van mijn foto.

Een compositie, het is bijna zoiets als fietsrijden, of steltenlopen…

Je leert fietsen zonder te vallen, je loop eindelijk op stelten zonder te vallen…

Zo groeit in mijn fotografie een vorm van automatisme , gewenning, ervaring,

in het kadreren van het onderwerp.

Ervaar ik compositie “regeltjes” vanuit een buikgevoel…

In mijn achterhoofd probeer ik de foto al te zien vòòr hij geshoot is.

Compositie regels zijn er om ermee te breken,..

Maar vergeet nooit… Als je wil breken met ‘de compositie ‘regels,

dan moet je die regels eerst wel leren kennen en begrijpen hé  😎

 

 

Een leuke tip: Maak een rechthoek met je duimen en wijsvingers,

en kijk door die rechthoek naar de wereld ;-D ,

maak je rechthoek kleiner of groter…

Leren bewust “zien” kan echt wel helpen naar een betere compositie toe !

 

 

 

Onaards 

 

Zwavels en zouten

kunnen extreem giftig zijn 

maar ook onaards mooi 

 

 

 

 

Als een koele avondbries,

de witte stoom nevels wegblaast

ontvouwt zich een ongelooflijk mooi landschap !

Het is een lappendeken van geisers,

kronkelende lijnen in door de vulkaan hitte gebarsten lava rotsen,

extreem giftige maar supermooie velden van gekristalliseerde zouten,

blauwe zwavelwater putten en stromen,

oeroud vulkaanpuin dat door de eeuwen door vermalen is tot gekleurd zand

De geur van rotte eieren merken we al lang niet meer op :mrgreen:

We genieten mateloos van dit wonderbaar mooie eiland 😀

 

 

Et voila… we zijn weer aan het eind van dit IJsland blogje gekomen.

 

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn IJsland, woeste natuur fotografie en de nederige haiku woordjes van eigen kweek .

 

Opmerkingen, tips, commentaren, enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je commentaar kiss

 

Salukes, en graag tot ziens

Dirk

Het kleine wereldje van mosjes en bloesem

Van de immense grootheid van het Hallerbos naar het piepkleine macro wereldje gaan is slechts een muisklik van verschil…

Maar er komt wel meer bij kijken dan een muisklikje hé 😀

In een bos fotografeer je lekker met een breedhoek lens , (10 tot 24mm is zeker voldoende)

De die hards onder ons gebruiken graag een prime 50mm 🙂  !  (prime = vaste brandpunt, geen tele zoom),

Die die hards ‘zoomen’ wel in of uit door dichter of verder af te gaan staan 🙂

Eén of meerdere telelenzen:  een korte (24/70mm), de middel grote (70/200mm)

of de langere telelens (100/400mm),

zijn heel bruikbaar en echt wel onmisbaar als je je als fotograaf écht wil uitleven in het bos !

Supernadeel van al dat gerief… Je moet het de hele dag meesleuren… en die dingen wegen loodzwaar op de duur…

Een kleine handige hand kar (mét grote wielen) is wel handig om je fotografen rug niet verrot te sjouwen aan al dat lenzen gewicht

(Goed glas weegt loodzwaar, weet je wel !)

 

Maar ik wijk weer af ! Verdorie toch hé … 😎

Vandaag duiken we in het kleine wereldje van piepkleine mosjes en wat macro bloesem foto’s van onze Japanse kerselaar,

die elk jaar bijna twee weken lang de trots van mijn voortuintje mag zijn 😀

In het macro wereldje gebruik ik heel graag een 100 of 180mm macro 1:1 lens,

een extra raynox 200 of 250 voorzetfiltertje kan heel leuk zijn,

maar dan moet je echt wel heel dicht bij je onderwerp komen om het scherptepunt te vinden…

(bij insecten kan dat wel een probleem zijn natuurlijk…).

De Canon macro mp-e 65mm f/2.8 1-5x is een super macro lens, maar is tegelijk aartsmoeilijk om te bedienen en te gebruiken !

Maar als je haar nukken leert kennen en die respecteert, kan je er echt wel heel mooie macro foto’s mee maken.

Hoe dichter je komt/en hoe groter de vergroting, met die lens, hoe kleiner de DOF (DOF = Depth Of Field = Scherptediepte) wordt…

Op 3 of 4x vergroting zit je al rap met een DOF van 1/2 mm (ja, je leest goed.. een halve milimeter !! )

Op 5x vergroting spreken we reeds van een DOF van 1 tot 2 tiende mm… !

Neem gerust van me aan, dat dat heel, héél weinig is !

Als macro fotograaf wordt je DOF “comfortzone” hier wel extreem smal !

Als je hand dan wat bibbert of beeft… tja, dan kan je het helemaal vergeten !

In de fotografie is er een vaste regel die overal telt : Als je links wat steelt, moet je rechts wat toegeven…

Deze regel past perfect voor de mp-e 65 macro lens.

De mp-e 65 heeft dus echt flink wat leerschool en dito ervaring nodig om er echt met plezier mee te kunnen werken…

De mosjes zijn allen met de Canon mp-e 65 gemaakt, de bloesems met de Canon 100mm macro.

Alle foto’s zijn uit de vrije hand geshoot in het zachte avondlicht van begin mei…

‘k zou zo zeggen… schuif uw stoel er gezellig bij en geniet mee van mijn kleine wereldje macro fotografie 😀

 

 

 

 

Mosjes

Een lente briesje

laat kleine mosjes buigen

en die breken nooit 

 

 

 

 

 

Als ik het kleine wereldje verken door de ogen van de mp-e 65mm macro lens, op 3x of zelfs op 4x vergroting,

dan gaat er een heel nieuwe wereld voor me open.

Het is fascinerend, dat dingen die je echt niet met het blote oog kan zien,

nu wel gedetailleerd zichtbaar worden !

Het kleine wereldje verkennen is steeds opnieuw wat ontdekkingsreizigertje spelen, zo ervaar ik het 😀

 

 

 

 

In onze tuin staan redelijk veel bomen en struiken die mooie, witte bloesems dragen in mei,

maar de bloesems van onze Japanse kerselaar, die vind ik echt wel het mooist !

Elk jaar is het weer een leuke  verrassing om die boom vol witte bloesems te zien pronken,

van de ene dag op de andere !

De bloesems houden het maximum 2 weken uit, dan zijn al de witte bloesem bloemetjes weggewaaid,

Gone with the wind, zoals ze zeggen 🙂

om plaats te maken voor diep paarsrode bladeren (die in de ondergaande zon zalig gekleurd worden !)

 

 

 

 

Witte bloesems

Onze japanse

kerselaar is weer versierd

met witte bloesems

 

 

 

 

 

Witte bloesems zien er na een malse lente regenbui aandoenlijk mooi uit vind ik 🙂

De Fuji camera mét de 100mm Canon macro lens erop geklikt, geeft me een boterzacht bokeh 😀

De zachtheid van de achtergrond is zoals gezien door de lens en geregistreerd door de Fuji ccd,

er is echt geen photoshop aan te pas gekomen hoor ! 🙂

Dat ondeelbaar klein vleugje roze in het maagdelijke wit van de bloemblaadjes vind ik zo ongelooflijk subtiel…

Het omfloerste zachte licht van de ondergaande lente zon (begin mei 2018, +- 20:45u) was betoverend mooi !

Lente is altijd weer opnieuw het hoogseizoen voor de macro fotograaf :mrgreen:

 

 

 

 

 

Kleine mosjes na een malse lente regenbui…

Gezien door mijn macrolens…

Het is alsof ik rondwandel in het grote toverbos !

Het voelt bijna alsof ik die grote onbekende wereld opnieuw mocht zien én beleven,

door een magisch vergrootglas,

én door de verwonderde ogen van dat kind, die kleine jongen die ik ooit was 😀

Macrofotografie… het is echt wonderlijk mooi om dit ogenblik te beleven !

 

 

 

 

Mosjes Bos

Waterdruppeltjes

zijn zo microscopisch klein

in dat mosjes bos

 

 

 

 

 

Terwijl ik deze wonderbare micro wereld van mosjes & schimmels verkende met mijn lens,

hoorde ik binnenshuis op radio 2 het liedje van Roger Glover (Love is all ) echoën 🙂

(klik hier voor het liedje:  Roger Glover (Love is all)

 

Mijn dag kon echt niet meer stuk 😀

toen ik verliefde mosjes zag dansen met elkaar :mrgreen:

 

 

 

 

 

… Twee Haiku poëzie gedachten

(geteeld & gerooid uit mijn (niet altijd) vruchtbare kweek poëzie schrijf & spinsel velden)

 

 

1-Rondeau

Na een regenbui

dansen verliefde mosjes

samen hun Rondeau

 

 

 

2-Dansen

Frivole mosjes

dansen vrolijk met elkaar

na die regenbui

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van de piepkleine mosjes en bloesem macro fotografie uit mijn Kleine Wereldje ,

én uiteraard de Haiku woordjes van eigen kweek.

Het kleine wereldje komt zeker nog dikwijls terug !

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt voor je commentaar smile

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

Dirk

 

Hallerbos 2018 – Deel 2

Van die saaie GDPR verklaring gaan we terug naar leukere oorden

(Gelukkig maar, die vervelende, verplichte wetteksten komen me ook de str.. uit),

Vandaag neem ik je terug mee naar de lente in het Hallerbos.

Locatie: Halle …  (flauw grapje van mij)…

 

Deel 1 van het Hallerbos (Lees of herlees https://fotografiemijnlangleven.wordpress.com/2018/04/23/hallerbos-2018-deel-1/) zijn eigenlijk foto’s die ik verleden jaar heb geshoot met de Canon 1Dmark 4 en de Canon 100/400mm telelens +100mm macro van Canon.  Dit omdat mijn nieuwe serie Hallerbos 2018 foto’s nog niet allemaal ‘ontwikkeld’ waren in mijn digitale doka, photoshop 🙂  (ik doe ‘hét’ in RAW hé… daar kruipt wat meer tijd in natuurlijk 😆 )

Vanaf dit jaar (Dit Deel 2 dus) werk ik alleen nog met Fuji en/of Sony camera’s.  Wat me echt opvalt tussen een (top) Canon spiegelreflex en de spiegelloze reflexcamera’s met Sony ccd’s is het enorme dynamisch licht bereik dat de sony/fuji  kant kan verwerken. Daar kan Canon echt niet tegen op !  (Nikon doet het ook niet slecht… omdat ze ook Sony CCD’s in hun body’s gebruiken 😆

In onderstaande foto moest ik een heel breed lichtniveau overbruggen, van bijna donker tot heel fel, bijna wit ochtendlicht.  Deze (fuji) foto is nergens uitgebeten wit (=verbrand) en in de donkerste schaduwen zijn de details nog scherp en zichtbaar. (En dit allemaal zonder noemenswaardige digitale ruis !!)  Met Canon zou ik deze foto echt moeten maken met een belichting trapje (HDR) en dan kwam ik nog bijlange na niet aan deze uitmuntende Fuji fotokwaliteit.

Verder heb ik de (electronische) Fuji Velvia film emulatie ingeschakeld op de camera.

De emulatie van deze inmiddels legendarisch geworden Fuji’s Velvia Analoge kleurfilm voor natuurfotografie, doet hier uitstekend zijn kleurig werk.

De gebruikte lenzen vandaag zijn de G110mm of de G23mm van Fuji.

Beiden zijn pareltjes van glas  en helemaal niet zwaar ! 😀  !!

(Heel belangrijk als je al dat lomp gerief een hele dag moet meesleuren… 😉  )

 

 

 

De langzaam stijgende ochtendzon overspoelt het bos met haar gouden strijklicht…

Het was ongeveer 7u15am…

De groene grasjes , de fris geel-groene beukenblaadjes,

de blauw paarse hyacinten en de witte bosanemoontjes contrasteren zalig !

Het was een feest voor het oog 😀

 

 

 

Hyacintjes

 

De hyacintjes

en de bosanemoontjes

verwelkomen ons

 

 

 

 

 

De G110mm F4 fuji lens is initieel ontworpen om als portretlens door het leven te gaan,

maar in een bos of semi macro werk omgeving is ze ook heel bruikbaar. Amai ni !

Werken met deze lens is ook heel aangenaam omdat ze een wondermooi en zacht bokeh in je foto legt.

Het opkomende zonlicht  in de verte

(nog geen 10 meter verder dan de groene beukenblaadjes),

vervaagt in een tinteling van ontelbare licht cirkeltjes.

Die achtergrond licht cirkeltjes zijn gezien door de camera zelf hé… photoshop heeft hier niets mee te maken 🙂

 

 

 

 

 

 

tja… er zijn zo van die momenten, weet je wel…

dat ik zomaar gewoon ‘boom’ wil zijn

om als een beuk te genieten van het eerste lente licht

hoe voelt om als  ‘lente Boom te ontwaken’ ?

Tja ? hoe voelt het trouwens ?

om mijn bladgroene lente blaadjes te verzadigen

en met  frisse fotosynthese-energie chlorofyl energie

om dat nieuwe leven te blazen

in mijn oude winter sokken

 

hoe voelt het… ?

 zilte grondwater dat nu door mijn zeefvaten borrelt …

maar,

hoe voelt het aan… ?

om

in die nieuwe lente

een nieuwe bast

Over mijn schors  heen

te

groeien.

 

©Dirk

 

 

 

 

 

 

Je kent me al wat langer als vandaag hé, dan weet je ook dat ik graag wat experimenteer in mijn fotografie.

1-Om te experimenteren moet je eerst je onderwerp samenvatten om ermee te kunnen ‘spelen’, Wat wil ik ‘samenvatten’ ?

Antwoord 1: ons onderwerp is : Het Hallerbos in zijn geheel

2-Wat maakt het Hallerbos nu net tot dat unieke plekje om te beleven en te fotograferen ?

Antwoord 2: De kleuren: Paars/purper (hyacint), Groen (gras,beukenblaadjes), Geel (jong beuken blad), Blauw (hemel), Bruin (bomen) kleuren

Experiment: Ik beweeg de camera heel eventjes op en neer, iso 50, sluitertijd: 1/40′ sec, met een hoek van 45 graden op een (vrijstaand) statief hoofd (dit om stabilisatie op de y-as te hebben. Net genoeg om de hierboven vermelde kleuren te registreren en geen overbelichting te hebben 🙂 .

Bij dit soort van fotografie omarm ik graag de basis principes van het impressionisme. Het impressionisme in de schilder/beeldhouw/grafische kunst is altijd al mijn dada geweest, ’t is een kunststroming waar ik me echt ‘thuisvoel’. Een kunst stroming waar ik mijn gevoel en beleving kan in uitdrukken…

 

 

 

 

 

Lente

Een kleur explosie

overspoelt het Hallerbos

met lente tinten

 

 

 

 

 

Mag ik  een dichterlijke vrijheid op een oud gegeven publiceren ?

Het bos is nog steeds hetzelfde, de camera is nog steeds dezelfde Fuji, nog steeds ben ik bezig met experimenteren met de lens/camera/settings…

Met de camera op het statief geklemde edoch met los gekoppelde bal-ring heb ik in 1/25 sec, f2.8, iso50, licht -1.3 een cirkelende beweging gemaakt.

De foto is onbewerkt in RAW, in ps zijn de licht/kleur levels en contrasten ietwat bij gespijkerd…

Vers from the pers dus 🙂

 

De Hallerbos kleuren, vormen & geuren, allemaal verzameld in 1 ‘gedurfde’foto…

Het eind oordeel ervan laat ik over aan de bezoeker(s) van deze pagina..

 

 

 

 

 

 

Komaan zie de mannelijke eik

tegen de vrouwelijke  lindeboom…

De beuk erin !

:mrgreen:

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Hallerbos fotografie en de haiku woordjes van eigen kweek.

‘k hoop ook echt dat mijn persoonlijke werk in het fotografie impressionisme  je aandacht mag delen 🙂

Wordt zeker nog vervolgd…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt voor je commentaar smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien dan nog wel over welk onderwerp en wanneer hé laughing

 

Dirk