IJsland 2019 (Deel 49)

We zijn terug in het wonderbare geothermisch gebied
van Hveravellir.
De camera is nog steeds de Fuji XH1 , de lens is de
Fuji X 80mm f2,8 macro. Bij sommige foto’s had ik
de Raynox DCR 250 achromaat voorzetlens gebruikt,
waardoor ik dichterbij dan 1:1 kon geraken.
(intussen heb ik ontdekt dat ik met een tussenring van
16mm met die lens tot een 1,27:1 macro vergroting kan
komen…).
In dit logje ga ik zoals gewoonte verder waar ik met het
vorige IJsland logje was gestopt.
(Baai de weey… Het vorige IJsland logje kan je hier (her)lezen.)

In IJsland zie je enorm veel fotografen (Hoe zou dat komen hé ? 😎)
Meestal is het landschap fotografie, selfies voor de jongere generatie,
maar macro fotografie , daar hoor of zie je daar bijna niets van.
Ik was het ook al wat gewoon om spectaculaire landschappen,
enorme watervallen, ongelooflijke kleuren in het landschap , enz
lekker te fotograferen met een breedhoek lens en allerlei filters.
Maar het geothermisch landschap in Hveravellir vroeg er gewoon
om met een macro lens verkend te worden !
Daarom was ik heel gelukkig dat ik mijn macro lens bij me had ! 👍
Veel mensen bekeken me héél raar toen ik daar soms min of meer
op mijn buik lag om dat wonderbare geothermisch landschap van
héél dichtbij te fotograferen.

In mijn blogje heb ik al dikwijls gezegd dat de wereld,
gezien door een macrolens,
er helemaal anders uitziet dan dat we gewoon zijn.
Neem gerust van me aan dat het macro wereldje in een geothermisch
gebied je wildste dromen overtreft 😋😊

De locatie is nog steeds in de omgeving van de kleine gracht,
waar zwavelhoudend water doorheen stroomde…
Soms borrelt er kokendheet water doorheen het kleine grachtje…
(geothermisch gebied wil zeggen dat vulkanen een grote rol
spelen in dit gebied)
Het is uitermate boeiend om dit gebeuren te fotograferen 📷👍
Maar natuurlijk moet je altijd je gezond verstand blijven gebruiken,
om geen ongeluk te krijgen met dit zuur, kokend zwavel water…

(Dat zilver grijze kadertje rond deze foto, is een ‘action’ die ik enkele
jaren geleden geschreven heb in photoshop
)




Je zou denken dat dit een landschap is, gezien vanuit een drone…
Het is “gewoon” een macro foto van de gracht,
een stukje gracht van ongeveer 5×5 cm groot …
Het donkerblauw is ‘gewoon’ water dat van onpeilbaar diep in de aarde
naar omhoog wordt “geperst” door ontembare vulkanische krachten !
Hoe donkerder het water, hoe dieper de bron…
De zwavel afzettingen op de oevers van dit grachtje geven me
een waanzinnige kleuren pracht !
In deze geothermische omgeving ruikt alles naar rotte eieren !
(door de zwavel én allerlei scheikundige stoffen uit de vulkanen).
Het rare is, dat je deze geur na een paar minuten gewoon wordt 😋
Als je keelpijn hebt… dan ben je er in deze geurige omgeving na
een paar uurtjes onderdompeling vanaf 🤠. Heb ik zelf 2x meegemaakt !




De algen in het zwavelhoudend water hebben een middel gevonden
om te overleven én om te groeien in dit voor ons dodelijk water.
De natuur is wonderlijk hé ? 👍




Bij deze foto zou je ook denken aan een drone foto hé ?
Het is natuurlijk weer een macro van ongeveer 5×5 cm groot.
Die 5x5cm is het oppervlak van mijn onderwerp hé…
Hier heb ik de Raynox DCR 250 voorzetlens gebruikt,
zodat ik bijna op een 2:1 verhouding kom.
Dwz, dat 1cm² van het onderwerp, op 2cm² geprojecteerd wordt
in mijn camera.
Op deze manier kan je echt héél minieme details, die voor het blote oog onzichtbaar zijn, zichtbaar maken. 📷👍
Maar… als je op dit micro-macro vlak werkt,
dan is een statief broodnodig ! Anders krijg je onscherpe,wazige foto’s !
Werken met een statief kan je in de natuur niet overal ongestraft doen …
Maar gelukkig kon het toen wel in IJsland ! 😋👍😎




Ik blijf de Raynox filter nog even gebruiken…
Omdat het (giftige) water in de gracht redelijk snel stroomt,
zijn de lange algen slierten in het water constant in beweging.
Daardoor moet ik bij wat zwakker middag licht een snellere sluitertijd
gebruiken om alles scherp te ‘bevriezen’… Daardoor moet de iso wat
naar omhoog…
ISO 400 , f/5,6 1/300s , EV -0,3




Nog een abstracte macro foto uit deze kleine gracht…
Deze foto is nog geen 50cm verder genomen als de vorige foto !
Bij elke foto die ik hier maakte,
werd ik me meer en meer bewust, dat kiezen voor een macrolens
in deze omgeving toch wel een goed idee was 📷👍😎




De kleuren en complexe vormen in deze vreemde en onaards aanvoelende structuren in die door zwavel en allerlei scheikundige troep gevormde
leefomgeving vervelen me nooit !
Steeds weer opnieuw ontdek ik er nieuwe dingen in !



Een macro kan evengoed een portretlens zijn…
Als de druk van de vulkaan te groot wordt,
dan heeft de aarde een kleine oprisping (“een boerke laten” zeggen ze
in het Vlaams 😋)




Het einde van de gracht is min of meer bereikt…
Het landschap (nog steeds gezien door de macrolens) wordt anders…
De zone die je hier ziet is ongeveer 1 meter breed…
In deze zone verdwijnt het water uit de gracht in de grond.
Deze zone betreden is natuurlijk verboden !
(tenzij je een zelfmoord terrorist bent natuurlijk … 🥴)
De rijkdom van de kleuren : groen, rood, blauw, magenta,geel,omber, enz
is echt oogstrelend !




Hier kwam ik aan een ander hoekje van dit uitgestrekt geothermisch gebied !
Het gebied dat ik nu ‘ontdekte’ werd nog mooier én meer onaards
aanvoelend dan alles wat ik tot nu toe in IJsland had gezien…
Kan dat ??
Oh ja, wees maar gerust hoor ! 😋😎
De breedte van dit landschap is ongeveer 40 tot 50cm…
De horizontale én verticale golfjes hier, zijn afkomstig van trillingen
uit de ondergrond… Die vulkanen toch hé ? 🤠

Het is echt wel een wondere wereld die we gaan ontdekken !
Dat alles en nog veel meer zie je wel in mijn volgende IJsland logjes !




Et voila, we zijn weer aan het eind van een IJsland 2019 logje
(editie 49 reeds !) gekomen.
‘k hoop dat je genoten hebt van mijn IJsland indrukken,
nabeschouwingen & overpeinzingen over de ongelooflijk mooie natuur
in het ongelooflijk wonderbare Hveravellir !!
Alvast een dikke merci voor je bezoekje
én reeds ferm bedankt voor je reactie !

Salukes en graag tot weerzien in mijn volgend(e) logje(s)…

We zien dan wel weer over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé

Dirk

Prime lens (Deel 4)

Omdat het nu al een poosje heel triestig , grijs miezerig en koud
regenweer is, neem ik je mee naar de lange hete zomer
van 2022. We zijn nog steeds in de omgeving van Coo
(je kent de waterval van Coo wel hé ? ).
Het was toen zo warm (+30°) dat we frisse de koelte van de
bossen opzoeken. De camera is nog steeds de Fuji XH1 en de
lens is de Fuji Super EBC XF 56mm f1,2 prime lens.
In het vorige “Prime lens deel 3” logje heb ik deze lens al
uitvoerig besproken…

Dat het op sommige plaatsen héél donker was in de bossen
was met deze top lens geen enkel probleem.
Het liet me zelfs toe om heel creatief om te gaan met het
spaarzaam aanwezige licht. Je zal verder in dit logje wel
merken dat je heel veel kan doen met héél weinig 😎

De mogelijkheid om de achtergrond te laten verdwijnen
in een zee van bokeh bolletjes is ook mooi meegenomen
met deze uitmuntende 56mm prime lens.
Het was dus echt genieten !

Een zonnestraaltje dat een gaatje vind in het bladerdek van het
bos verlicht heel diffuus een plukje grassen en waterplantjes…
In mijn ogen was dit tafereeltje een mooi stilleven,
gemaakt door ons moeder Natuur 👍





Zelfs bomen kunnen verliefd zijn… 😎





Een oude, dode tak,
omgeven door een zee van bokeh bolletjes !
In het bos werd het meer donkerder naarmate ik er dieper in door drong.
(ik had toen een tropen hoedje op, droeg lange mouwen
én een lange broek…
dit alles om het risico op teken zoveel mogelijk te vermijden !)





Hoe donkerder het werd in die bossen,
hoe meer ik kon ‘spelen’ met het weinige licht dat overbleef !
De blaadjes hier op de voorgrond zijn scherp,
terwijl de bomen en het loof in de achtergrond,
opgebouwd worden uit ontelbare bokeh bolletjes !






Maar in plaats van het bos als een groot geheel te zien,
ging ik me meer en meer concentreren op de details in dat bos…
Ik kreeg oog voor de bomen in het bos…
én de natuur naast die bomen…
Een paar zonnestraaltjes belichten heel subtiel deze varen…
Hier heb 3 stops licht (EV) geminderd én een sluitertijd van 1/8000s
gekozen om overbelichting te voorkomen én om het aanwezige
licht mooi te laten overvloeien met de schaduwen.





Spelen met het aanwezige licht en een verdorde varen plant
kan heel leuke resultaten opleveren hé ?
Eigenlijk is onze natuur één grote foto studio,
voor wie dat wil zien natuurlijk 😋





Twee stops licht minderen, 1/4000s sluitertijd, f/1,2
geeft me deze impressie in het bos…






Ongeveer dezelfde foto als de vorige…
Hier hebt ik ook twee stops licht geminderd,
het diafragma staat ook op f/1,2 …
maar de sluitertijd is op 1/500s gezet.
Je ziet duidelijk dat deze foto veel klaarder en helderder is
dan de vorige.
Deze lichtwinst behaal je door simpelweg de sluitertijd wat te verlengen…





Spelen met natuurlijk zonlicht is zalig om te doen !
Het zonlicht was buitengewoon hard, omdat de zon zich loodrecht boven
ons bevond. Maar in het bos werd dat harde (én heel lelijk !) zonlicht
gefilterd én heerlijk diffuus gemaakt door de ontelbare blaadjes
in de bomen 😎
Als fotograaf moet je hiervan maximaal profiteren én genieten 📷👍






Om dit logje voor vandaag af te sluiten…
Aan de rand van het bos en naast de vijvers zag ik dit mooi
stilleven van “het bijtje en de bloemekes”.
Ook hier had ik geluk dat dit geheel nog min of meer in de schaduwen
van het bos was gehuld. 1 meter verder scheen de zon ongenadig
en maakte het quasi onmogelijk om een mooi belichte foto
te maken.

Wat ik in Coo vooral heb geleerd :
Met hard (lelijk) zonlicht moet je de schaduwen opzoeken
en proberen creatief om te gaan met het licht dat je daar hebt…
Maar je kan ook een paraplu, parasol of zo mee nemen, om zo je eigen
schaduw te maken als er geen bos of boom in de buurt is…





Ik hoop dat je genoten hebt van dit vierde “Prime Lens” logje !
Er komen zeker nog meer logjes over deze zalige lenzen.
Opmerkingen of commentaren zijn zoals steeds welkom.
Alvast een dikke merci voor je commentaar ! 👍

Salukes, en graag tot weerzien in mijn volgend logje…
Over hoe of wat de inhoud van dat volgend logje zal gaan ? ….
Nu ja, dat weet ik nu nog niet…

We zien dat wel als het zover is hé ?

Vriendelijke groetjes,

Dirk

Winterprikje (Deel 3)

Als er één constante is in mijn logjes,
dan is het de onvoorspelbaarheid van het onderwerp…
Daarom ga ik vandaag gewoon verder waar ik in het vorige
logje ‘Winterprikje Deel 2‘ geëindigd was … 🙃
Deze regelmaat is hoe dan ook onvoorspelbaar hé ? 😂

Als camera gebruik ik nog steeds mijn oude dinosaurus,
de Canon 70D met de Canon 100mm f/2,8 macro lens.
Nog steeds heb ik geen statief gebruikt…

Morgen (19/1/2023) geven ze terug vriesweer …
Daar ga ik nog eens van profiteren om ijs-foto’s en
ijskristal foto’s te maken.
Maar dan ga ik wél een statief gebruiken… !
Ondertussen heb ik een oud statief gevonden,

waar ik de statiefkop kan laten kantelen.
Alle onmogelijke plekken die ik “vroeger”
niet kon bereiken met een statief kan ik nu wél
bereiken ! Dat belooft véél scherpere foto’s natuurlijk 😋

Ook focus stacking is dan mogelijk als ik mijn macro
slede op die gekantelde statiefkop monteer.

Meer hierover later !

Als (amateur) fotograaf laat ik me graag eens verleiden,
om abstracte foto’s te maken. Abstracte foto’s van gewone,
alledaagse voorwerpen. Met een macro lens kan je de
wereld op een héél andere manier benaderen dan met
een ‘gewone’ lens. Het kleine wereldje van de macro
fotografie bied héél wat 📷 mogelijkheden ! 👍

Een oud plastieken doosje, dat dienst doet als tijdelijk
afvalpotje voor gft afval is vol regenwater gelopen.
Door de -5° temperatuur staat er nu +- 1 cm ijs in
dat potje. Ik vond het de moeite waard om dit abstracte
wereldje en spetterende kleuren,
gemaakt door organisch afval te fotograferen !




Ongeveer hetzelfde beeld, maar hier heb ik wat ‘gefoefeld’ (in RAW)
met de witbalans, zodat de foto blauwer (kouder) aanvoelt…





Als ik de Raynox 250 voorzetlens op de macro lens span,
dan kan ik nog een heel stuk dichterbij komen.
In plaats van 1:1 macro verhouding zit ik nu op 2:1 verhouding.
Zou jij nog herkennen wat dit is ? ? 🤠🤔




Op een andere zijkant van het plastieken potje zag ik deze
prachtige ijsbloemen groeien. De winter, gezien door een macro lens
is best heel leuk vind ik ❄👍





Een klein stukje, bevroren, vuil water, deed me denken aan die
fantasie rijke ruimte werelden uit Star Trek !
Beam me up Scotty ! 😋🚀





Terug naar de petieterig kleine ijskristalletjes die overal groeien…





Soms kan je van die piepkleine ijs kristal “naaldjes” zien ‘groeien’…
Deze “naaldjes” zijn plus minus 1/2mm lang !
Dankzij de Ranox 250 voorzetlens kan ik op 2:1 macro verhouding
geraken. Dit is juist voldoende om deze ‘naaldjes’ in close up
te bewonderen én te fotograferen.
(met deze naaldjes is iets fundamenteel verkeerd..
zie verder beneden wat er hier verkeerd is
😋🙃)





Het micro-macro wereldje der ijs kristallen is een wereld apart !
Je voelt je als het ware een ontdekkingsreiziger die het onbekende
tegemoet gaat ! 🤠🙃





De kleine ijs kristal “naaldjes”…
Ze “groeien” normaal gezien van boven naar beneden,
maar bij alle ijs kristal “naaldjes” foto’s heb ik de dichterlijke vrijheid
genomen om de originele foto gewoon 180° om te draaien !
Er is geen enkele wet die me verplicht om de wereld weer te geven
zoals hij in werkelijkheid is hé 😋




Om dit logje voor vandaag af te sluiten :
Een oud, verdord plantje in één van onze bloembakken…
Dit “stilleven’ vond ik wel iets hebben.
De heerlijke onscherpte van een macrolens geeft wat vage
magie aan de achtergrond.




Salukes, en graag tot weerzien in mijn volgend foto logje…
Over hoe of wat de inhoud van dat volgend logje zal gaan ? ….
Nu ja, dat weet ik nu nog niet.
We zien dat wel als het zover is hé ? 😎


Vriendelijke groetjes,
Dirk

Roest Op Zondag

Ook vandaag blijf ik in de buurt van waar ik woon…
Als je een beetje rondwandelt in de boerenbuiten,
dan kom je overal schatten van roest tegen 🤠.
De foto’s van vandaag zijn van dezelfde serie als het vorige
roest logje… én ook van dezelfde dag als deze ijskristal foto’s !
Als het dan nog eens de stenen uit de grond vriest…
dan moet je er als fotograaf snel bijzijn om het allemaal vast
te leggen op de gevoelige CCD. Voor je het weet zitten we
terug te puffen in een volgende lange hete zomer… 🥴

In dit logje zijn we dus nog steeds 13 december 2022…
Het was heerlijk koud (ongeveer -6°). Er blies een stevig
bijtende noorderwind , maar als je aangepaste winter kleding
draagt, dan voel je daar weinig of niets van.
En dan mag het voor mijn part tot -30° vriezen 🙃❄

Deze stokoude weidepaal trok mijn aandacht…
Veel van de weidepalen in onze streek werden vroeger gemaakt
van afgedankte spoorwegbiels (omdat dit hout goedkoop was en voor
niet veel anders nog kon dienen).
Deze in twee stukken opengebarsten weidepaal werd nog een
beetje samen gehouden door een zalig verroeste bout.
Deze ruwe schoonheid van roestige aftakeling en verval…
bracht me op een leuk idee 💡😎





De bovenstaande foto kan ik zeker gebruiken als bron voor een
(ondertussen bekende ?) Speelse Spiegelingen ‘techniek’…
Het volstaat om de foto 180 graden te kantelen …
(naar links of rechts blijft gelijk)
Het canvas (de foto grootte) verdubbel je in de richting
waar je de spiegeling wil maken.
Dan doe je een horizontale copy spiegeling naar rechts of links
(de vrije buitenkant moet bewaard blijven in het eind resultaat)
Het eindresultaat kan je nog wat bijschaven in Photoshop,
dat is naar keuze (Maar dan moet je wel in RAW werken…
in JPG zal je altijd een compressie verlies hebben… )





Hier heb ik simpelweg de vorige (samengestelde spiegeling) foto,
180° gekanteld.
Het leuke aan deze “Speelse Spiegelingen” fotografie is dat je met een
klein idee kan beginnen zoeken en “opbouwen”…
dat ‘opbouwen’ kan resulteren in de creatie van een niet bestaand
voorwerp dat op de koop toe nog leuk is om te zien ook 😎
“Iets” vanuit het niets “scheppen”…
daar geniet ik altijd met volle teugen van 🎨






Hopelijk heb je genoten van mijn Roest op Zondag foto’s
Opmerkingen, reacties zijn zoals steeds welkom !
Alvast een dikke merci voor je reactie 👍

Dirk

Winterprikje (Deel 2)

Dit Winterprik logje heb ik 1 dag later gefotografeerd
dan het vorige Winterprikje (Deel 1).
Tijdstip van de ijs fotoshoot vandaag : 13 december 2022…
Het bleef toen lekker vriezen
(het is toen tot -9° geweest !),
zodat ik overal piepkleine ijskristallen zag “groeien” !❄

Dat mijn fotografie handjes jeukten om al deze petieterig
kleine pracht op de gevoelige CCD te zetten, daar moet ik geen
tekeningsken bij maken hé ? 😎

De locatie van deze shoot is onze terras…
De camera is de Canon 70D met de Canon 100mm macro.
Om héél dichtbij de ijskristallen te komen heb ik de
Raynox 250 voorzetlens op de macro lens bevestigd.
Zo kon ik van 1:1 macro verhouding
(1:1 wil zeggen: 1mm² van je onderwerp = 1mm² op de sensor)
dichterbij komen van 2:1 tot bijna 3:1 verhouding !
(Een ‘gewone’ lens geeft je (altijd) een beeld verhouding van 1:2 ,
een macro lens geeft je altijd een 1:1 verhouding,
vandaar de lenstype naam : Macro)

Een statief stond klaar, maar ik het het bewust niet gebruikt…
De ijskristallen ‘groeiden’ op plaatsen waar ik met mijn statief
niet kon geraken zonder de lenige acrobaat uit te hangen 🥴
Een lenige atleet ben ik nooit geweest… (én zal ik nooit zijn 🙃)
Zodoende was het (zoals steeds) mijn plan trekken
én creatieve oplossingen bedenken… 🤠
Gelukkig zijn er op ons terras genoeg hoeken en kantjes waar ik
met mijn ellebogen kan op of tegen leunen !
Een tuinstoel leuning kan ook dienst doen als camera steun…
wat oude klinkerstenen stapelen om de camera op te zetten…
Er is zoveel mogelijk hé ? 👍

Omdat in de winter tamelijk grijs en donker kan zijn,
heb ik de ISO van de camera tussen de 500 en de 1000 gezet.
De sluitertijd heb ik op minimum 1/100s gezet.
Het diafragma varieert van f/5 tot f/7.1

Omdat het toen héél koud was (een noorderwind sneed door alles door)
had ik ultra dunne thermische handschoenen aan. (verkrijgbaar bij
de As Adventure of op de markt in Dilbeek) Die handschoenen zijn
niet goedkoop, maar ze houden je handen enkele uren warm !
En ze zijn zo dun, dat je zonder kijken alle knoppen van je kamera
kan voelen. Een aanrader voor winter fotografie ! ❄😎


Een eerste poging om de ijskristallen te fotograferen…
De gemiddelde lengte van één ijskristal is ~ 1,5mm schat ik.
De scherptediepte (hier f/6.3) zal recht evenredig zijn denk ik…






De tweede foto…
IJskristallen die onder een betonnen sierdekplaat ‘groeien’…
Hier zit ik op 1,5:1 macro verhouding schat ik.
De details in de ijskristallen worden stilletjes aan zichtbaar !





Op dit héél kleine macro-level is het belangrijk dat
je niet beweegt én als het even kan afdrukken met de
aftandsbediening (om eventuele trillingen te vermijden).
Zelfs zonder statief is dit mogelijk…
ISO 400, 1/169s , f/6,3





Als je met héél kleine stapjes dichterbij kruipt,
dan kan je je onderwerp zien ‘groeien’ !
De piepkleine ijskristallen worden zichtbaar !
De macro verhouding is hier 2,7:1 tot 2,8:1 !
(De ISO is hier op 500 gezet om het weinige licht te compenseren)





Hier heb ik het diafragma op f/3,5 gezet omdat er té weinig licht was
en daardoor de sluitertijd kon verkleinen tot 1/200s…
Maar dan verlies je weer scherptediepte… (zoals je hier kan zien)
Het is balanceren op de slappe koord tussen ISO, diafragma én sluitertijd…
Op de A van automatisch werken is hier echt niet mogelijk….




De ISO naar 500 , diafragma op f/6,3 geeft me 1/160s sluitertijd…
De scherpte én de details in de ijskristallen vind ik aanvaardbaar 😎
Ik zou natuurlijk kunnen werken met focus brackteting,
om de scherptediepte te verhogen… maar daar had ik toen de tools
niet voor handen.
Maar ik hoop op een tweede winterprikje ❄😋




Als je eenmaal je ‘draai’ gevonden hebt in dit petieterig kleine
ijswereldje, dan blijf je proberen, zoeken en doen !
Het is zalig om in deze ijsstad te fotograferen !




Soms vind ik een steun positie, waar ik echt extreem dichtbij kan komen…
Met deze foto heb ik de fysieke macro grenzen van de Canon 100mm
macro én de Raynox 250 voorzetlens bereikt denk ik 😋
Deze veelhoekige ijskristal torentjes zijn ~1mm hoog.
Koning Winter kan een magische wereld scheppen hé ? 👍




Hier wou ik nog even dichterbij komen…
Maar het heeft niet mogen baten !
Als je op dit micro macro gebied 1/10mm ernaast zit…
dan is je ijskristal foto naar de vaantjes…
Maar desondanks blijft het zalig fotograferen 🙃





Om dit logje voor vandaag af te sluiten…
IJskristallen op een zwarte, plastic achterband van een Dinky Toys tractor
waar mijn zoon vroeger mee speelde…
Het totale oppervlak van deze foto is in het echt ~ 4x4mm !
ISO 500 , f/8 , 1/60s



Salukes, en graag tot weerzien in mijn volgend foto logje…
Over hoe of wat de inhoud van dat volgend logje zal gaan ? ….
Nu ja, dat weet ik nu nog niet.
We zien dat wel als het zover is hé ? 😎


Vriendelijke groetjes,
Dirk

IJsland 2019 (Deel 48)

Mijn eerste logje in 2023…
Daar wil ik iets mooi van maken !
Een kleine maand geleden had ik mijn IJsland nr 47 logje
afgesloten met deze gevleugelde woorden :
Het licht werd warmer… een fantastische wereld ging open voor mij…
We betreden een wereld die ik niet voor mogelijk hield…


In dit logje gaan we verder in deze fantastische én ongelooflijk
mooie geothermische wereld van Hveravellir ! 😎

De camera is nog steeds de Fuji XH1 met de Fuji X 80mm f2,8
macro lens. Mijn fotografie onderwerp die dag was een kleine gracht
met zwavelhoudend water en vrolijk gekleurde algen slierten…
Dit was min of meer de leukste macro fotoshoot die ik ooit heb gedaan ! 👍

Lange algen slierten bewegen traag op het ritme van het zwavel water…
Een wondere macro wereld opende zich en liet me binnen !
Rechts beneden proefde ik pure magie !





Met de Raynox 250 close up filter op de 80mm macro geklemd
kon ik nog meer dichterbij komen ! (zie vorige foto)
De afstand tussen het zwavelhoudend water en de lens was maar
een paar centimeter ! Hier lag ik natuurlijk plat op de buik…
In de traag op en naar zwevende algen,
ontdekte ik een héél andere wereld !
Beem me up Scotty ging hier door mijn hoofd ! 🙃






Deze slijmerige algen slierten wereld vond ik fascinerend mooi !
Het geheel deed me denken aan myriaden sterren in een multiversum !






Nog een paar millimeters dichterbij…
om nog meer details zichtbaar te maken !
Hier had ik de camera op een statief én een macro slede gezet,
omdat ik de grenzen van mijn ‘to tril or not to tril‘ had bereikt… 🤠
Ik schat dat de macro vergroting factor hier factor 2.2 tot 2.6 is…




En nog steeds probeerde ik dichterbij te komen,
om nog meer details te ontdekken in deze wonderbare wereld van
zwavelhoudend water en de organische stoffen die er leven in vinden…
IJsland is groots in groothoek landschappen,
maar is ook groots in het micro macro wereldje van het leven
dat geboren wordt uit zijn/haar 30 vulkanen…





10 of 15cm verder stroomopwaarts in de thema gracht,
zie je een héél ander landschap voor de lens…
De fris groene, okergele en oranje tinten van de slijmerige algen
blijven me verbazen !
Door de constant aanwezige, minieme (geothermische) trillingen,
reflecteren (door de zon uitgestraalde) lichtpuntjes zich in meervoudige lichtpunten bij een sluitertijd van 1/10 sec.






Een paar cm verder op vind je een totaal ander landschap…
Dit zijn geen luchtbellen, het is ‘gewoon’ een of andere scheikundige
reactie met zwavelhoudend water én ???
Ik ben geen scheikundige, maar ik vond het wel een mooi natuur fenomeen !





Bij deze ‘blaasjes’ was ik ook niet zeker of de ‘blaasjes’
zuurstof bevatten… 🤔 Het is tenslotte zwavelhoudend water !
De geur van rotte-eieren (overal in het thermisch vulkaangebied)
word je heel snel gewoon… (die geur is heel goed tegen keelpijn !)
Maar als natuur fotograaf wordt je IJsland nooit gewoon !
Overal zie je nieuwe uitdagingen 😎!






Nog een paar cm verder naar boven….
De stroming in de gracht word een beetje sterker…
Wat ik zo mooi vind aan deze natuurlijke ‘chemicaliën gracht’
is de ongelooflijke verscheidenheid aan natuurlijke kleuren !





Zonder Raynox 250 op de 80mm macro lens…
Terug naar af ?? Wie zal het zeggen ? 😎
Waar we nu naartoe gaan,
is weer een (klein) hoofdstukje verder…
Maar het geothermisch van Hveravellir heeft nog veel geheimen in petto…
van onontgonnen natuurpracht tot WOW momentjes 🤗





Et voila, we zijn weer aan het eind van een IJsland 2019 logje
(editie 48 reeds !) gekomen.
‘k hoop dat je genoten hebt van mijn IJsland indrukken, nabeschouwingen & overpeinzingen over de ongelooflijk mooie natuur daar in dat
wonderbare Hveravellir !!
Alvast een dikke merci voor je bezoekje én reeds ferm bedankt voor je reactie !

Salukes en graag tot weerzien in mijn volgend(e) logje(s)…

We zien dan wel weer over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé

Dirk

Prime lens (Deel 3)

Het eind van 2022 nadert met rasse schreden !
2022 is een heel raar jaar geweest vind ik…
Het jaar dat er terug oorlog is in Europa 😞
Poetin valt Oekraine binnen… 🚀
In Duitsland is een door extreem rechts geplande staatsgreep
verijdeld… Gelukkig maar !
Nu is het terug serieus boel tussen Servië en Kosovo…
Er woed weer een oncontroleerbare corona uitbraak in China…
(maar alle Chinezen mogen wel overal op vakantie gaan !)
Het is me wat hé ?

Ondertussen bij ons, in onze lage landen…
De meteo voorspelt niet veel goed voor de komende dagen 🌧⛈…
Regen, nog meer regen, afgewisseld met stortregens en rukwinden…
Het is echt geen weer om nu buiten te zijn !

Daarom geef ik vandaag wat warm zonlicht uit de lange hete zomer
van 2022 aan al mijn volgers en lezers 🌞

De foto’s van vandaag zijn gemaakt met de Fuji XH1 body en
de Fuji Super EBC XF 56mm f1,2 prime lens.
(Het Full frame equivalent van deze heerlijke lens is 84mm f1,2)
Deze lens is niet goedkoop (ongeveer 700€), maar als je wat
rondzoekt vind je deze lens tweedehands voor 2 of 300€ minder.
(meer dan 50% van al mijn lenzen zijn tweedehands gekocht)

Door het ongelooflijk grote diafragma (f1,2) van deze lens kan je
echt gaan ‘schilderen’ met deze lens 😎
Ook als portretlens is deze lens top klasse !
Omdat deze lens zoveel licht opvangt, kan je in het bijna duister
nog haarscherpe detail foto’s maken mét een heerlijk zacht bokeh.

Baai zze weey… (Het vorige “Prime Lens, Deel 2” logje vind je hier…)

Het is altijd wat zoeken tussen voor en achtergrond en afstanden…
Mijn ervaring is dat het onderwerp (hier een simpel takje
met een handvol blaadjes) redelijk klein moet zijn,
en je de camera lichtjes omhoog moet houden (naar het licht toe),
om een fluweelzachte achtergrond met heerlijke bokeh bolletjes
te verkrijgen. Je onderwerp zal op deze manier ook heel mooi
op de voorgrond komen.
Let wel, dit is geen ‘absolute waarheid’ hé ?
Het is gewoon een ‘werk’ ervaring die in andere situaties helemaal
anders kan of zal zijn…
Je moet je gewoon laten leiden door fingerspitzengefühl 📷🙃





Een héél dun takje…
(Fyi… alle foto’s zijn scherpgesteld dmv Focus Peaking)
Waarom zijn de blauwe hemel bokeh bolletjes daar beneden ???
Omdat ik deze foto simpelweg 180° heb gedraaid 😋





Het gevoel van ‘schilderen met je lens’ is dikwijls héél nabij
met een lichtsterke prime lens…
Met iso160 – f1,2 had ik hier genoeg om scherp af te klokken op 1/300sec.
De bokeh bolletjes komen van de snikhete juli zon boven het bos…





Bij deze foto ben ik te breed, te groot gegaan in mijn onderwerp keuze…
zodat het geheel veel te “druk” aanvoelt…
Deze “fout” wil ik zeker laten zien, zodat iedereen er zijn voordeel
kan uithalen.
Met een prime lens mooie resultaten behalen is zoals met alles…
veel oefenen én ervaringen opdoen…
Opgedane ervaring is altijd mooi meegenomen 🤠





Terug naar een meer miniem of tamelijk klein onderwerp…
De minimale scherptediepte in het horizontaal vlak doet wonderen !
De lens is hier loodrecht tov de blaadjes gericht, waardoor het
bokeh zich vormt uit warm gele en groene blaadjes





Als ik de lens meer naar boven (naar de hemel) richt,
dan valt het blauwe licht uit de blauwe hemel als blauwe bokeh
bolletjes op de sensor.
Ook hier doet een (in grootte) beperkt onderwerp wonderen !
Het licht is hier gemeten op de donkere blaadjes…




Bijna hetzelfde onderwerp als in de vorige foto…
Hier heb ik het licht vooral gemeten op de gele blaadjes,
waardoor het geheel automatisch wat donkerder wordt.
De kleuren (vooral het blauw) worden daardoor ook meer gesatureerd.





Deze héél vroege herfstblaadjes zijn begin juli gefotografeerd…
De natuur kreunde onder een hitte van ongeveer 40° !
Vele bomen gingen toen al in wintermodus, gewoon om te overleven !
Als er enkele jaren weer opnieuw een soortgelijke hittegolf komt,
dan gaan al deze bomen gewoon dood…
In mijn ogen is dit een noodkreet van onze natuur… 🤔





Als je héél bewust gaat zoeken naar mooi licht én kleuren,
dan zie je echt overal mooie plaatjes verschijnen 👍
In de donkere schaduwen van een bos liggen de fotografische
schatten zomaar voor het rapen 😎





Fris groene twijgjes en ‘verbrande’ herfstblaadjes in de achtergrond…
Het heel grote diafragma van f1.2 maakt er een heerlijk onscherp
plaatje van !
Een of meerdere prime lens(zen) raad ik elke fotograaf zeker aan.
In of uitzoomen zal je met de benenwagen moeten doen…
Maar de kwaliteit van je prime lens foto’s zal je nooit behalen
met een zoomlens. Zelfs niet met de beste zoomlens…





Ik hoop dat je genoten hebt van dit derde “Prime Lens” logje !
Er komen zeker nog meer logjes over deze zalige lenzen.
Opmerkingen of commentaren zijn zoals steeds welkom.
Alvast een dikke merci voor je commentaar ! 👍

Salukes, en graag tot weerzien in mijn volgend logje…
Over hoe of wat de inhoud van dat volgend logje zal gaan ? ….
Nu ja, dat weet ik nu nog niet…😋
We zien dat wel als het zover is hé ? 😎

Vriendelijke groetjes,
een plezant eindejaar….
en tot volgend jaar 🥂

Dirk

Prime lens (Deel 2)

Op 16 november publiceerde ik mijn eerste logje
over de ‘Prime lens‘…
Dat logje kan je hier (her)bekijken.

Ik herhaal nog héél even wat een Prime lens is…
Meer technische info vind je in de link hierboven.

Een primelens is een lens met vaste brandpuntafstand.
Dus zonder zoommogelijkheid !
Een prime lens is altijd van een hoge kwaliteit
en geeft een veel beter foto resultaat dan zoomlenzen.


Wat me vooral boeit aan dit soort lenzen,
is dat je bij heel weinig licht toch nog de mooiste foto’s
kan maken uit de hand. Door het enorm grote diafragma
(f1,4 , f1,2 … tot zelfs f0,9 !!) kan je in het bijna donker
nog blijven fotograferen.
Hoe kleiner het f-getal, hoe mooier de fluweel zachte
achtergrond (bokeh) zal zijn !
Nog iets dat je nog veel gaat zien in deze reeks ‘Prime Lens’,
zijn ‘bokeh bolletjes’…
Hoe meer (netjes afgeronde) lamellen je in het diafragma hebt,
hoe ronder de bokeh bolletjes in je foto zullen zijn !
(Dat laatste is zeker een kwaliteit meter van de Prime lens !)

Tot zover het achtergrond én tech nieuws geleuter… 😊

Het is eind juli 2022, ’t is nog volop zomer…
De temperatuur klimt tot boven de 30 graden !
In het bos is het veel koeler natuurlijk…
Maar in het bos is het ook veel donkerder,
omdat het dicht begroeide loof van de bomen
héél veel licht tegenhoud !
In die omstandigheden is een Prime lens welkom ! 😎

Ook in dit logje heb ik de Fuji XF35mm f1,4 prime lens gebruikt
(in Full Frame formaat is dit een 53mm f1,4)
In deze foto heb ik geprobeerd om het blauwe hemel licht te vangen…
Het resultaat vind ik niet om over naar huis te schrijven…




Hoe krijg ik het blauw licht in mooi ronde bokeh bolletjes ???
Na een paar testjes begreep ik dat de fotohoek héél belangrijk is !
Het volstaat om het totaal onderwerp (boomblaadjes) die je scherp
wil zien zodanig te verkleinen, om het blauwe hemellicht niet meer
als ‘vlekken’ te zien, maar als mooi ronde ‘bokeh’ bolletjes…🤗






Een paar meters verder…
Aan de oever van een grote visvijver zag ik deze oude, dode tak.
De dode tak deed me denken aan een (nu uitgestorven) plesiosaurus.
Deze foto kan beter dacht ik…





Een andere foto met een bewuste inkadering vind ik minder druk,
meer in evenwicht én meer Plesiosaurus alike 😎…
Het gewicht van de foto gaat naar links…
Misschien is het omdat ik linkshandig ben dat ik deze foto beter vind ? 🙃👍






Aan de oever van de vijvers is het aangenaam vertoeven !
Het verschil van de warmte in volle zon én de koelte in de bossen
doet een zalig verkoelend windje waaien over de vijver 😊
Een ideale gelegenheid om het mooie onkruid te fotograferen !






Het omfloerste zonlicht rond de vijver was heerlijk
om stillevens te maken…
De purper/groene kleuren van de oever planten contrasteren mooi met
het door de vijver gereflecteerde blauw van de hemel !






Een verdroogde plant…
De zon was ongenadig in de zomer van 2022 !






Her en der rond de vijver hebben de beheerders van deze
wandel/fiets route hun best gedaan om afgestorven stukken uit het bos
een nieuw leven te geven !
Deze oude boomwortel stronk vond ik prachtig…
Ik zag er een (nu uitgestorven) Triceratops in !





Weer wat verder trok een wilde braambessen plant mijn aandacht…
De stekelige tak is scherp, terwijl de achtergrond verglijd in een waas…
Zie je de onscherpte bokeh bolletjes al tevoorschijn komen ? 🙃
(Hier ga ik in het volgend Prime lens logje dieper op in ! )






Om dit logje in warme zomer kleuren te eindigen…
Nog wat mooi onkruid uit de omgeving van Coo 🌞




Ik hoop dat je genoten hebt van dit tweede “Prime Lens” logje !
Er komen zeker nog meer logjes over deze zalige lenzen.
Opmerkingen of commentaren zijn zoals steeds welkom
Alvast een dikke merci voor je commentaar ! 👍

Salukes, en graag tot weerzien in mijn volgend logje…
Over hoe of wat de inhoud van dat volgend logje zal gaan ? ….
Nu ja, dat weet ik nu nog niet…😋
We zien dat wel als het zover is hé ? 😎


Vriendelijke groetjes,
Dirk

Winterprikje

Eindelijk is koning Winter terug in het land…⛄😎
Nu ja, ik weet dat veel mensen een hekel hebben aan
winterse temperaturen en winterse toestanden,
dat kan ik heel goed begrijpen…
Maar … mijn gezondheid laat me nog toe,
om volop te genieten van vriesweer en ijs !
Dus probeer ik er zoveel mogelijk van de winterse
grillen te genieten 🙃

Het is nu al de tweede nacht dat het kwik onder nul duikt…
De lucht is helderblauw… dat belooft voor veel fotopret straks 👍
De wekker gaat een uurtje voor de zon opkomt af,
de camera en opgeladen batterijen staan al van gisteren klaar…
een koffie om wakker te worden, een geroosterd boken
met (suikervrije) aardbei jam als ontbijt…
Een met dons gevoerde winterjas houd me warm…
Stevige laarzen om de voetjes warm te houden…
Mijn madam wil me nog een muts opzetten,
maar het is amper -3 graden buiten…
Voor een wintermuts is het dus nog veel te warm 😋
Het statief laat ik bewust thuis…
ik wil wel eens checken of ik nog zonder statief kan werken…

Tien meter verder van ons huis zit ik reeds in de open natuur 😎
De schapen in deze schapenweide slapen nog…
De zon verwelkomt me met haar tegenlicht 🌞





Toen ik naar beneden keek en overal berijpt gras en groen ontdekte,
besloot ik om asap (As Soon As Possible 🤠) van lens te veranderen…
De 35mm prime werd gewisseld met een 100mm f2,8 macro lens !
IJskristallen op grasjes en plantjes vind ik zalig om te fotograferen.
Bij dit soort van winterfotografie moet je zeker oppassen met
de wit balans in je camera. Als die op Automatisch staat,
dan heb je veel kans dat het witte ijs nogal blauw is…
Je zet daarom beter de witbalans op een zelf in te stellen graden Kelvin.
Een getal tussen de 5 en de 7 duizend moet normaal genoeg zijn
om natuurgetrouwe kleuren te krijgen.
Noot: Als je in RAW werkt, dan kan je nadien de witbalans corrigeren,
indien nodig….






Mijn blik viel op een bruin, wit berijpt herfst blad…
Omdat ik nog veel dichter moest komen,
om de details te zien die ik wou zien,
heb ik op de 100mm macro lens extra een Raynox DCR 250 close up
filter geklemd…
Met als eerste resultaat deze bloem vormige ijskristallen…





Nog heel even dichter gekomen…
(ik schat de afstand tussen lens+close up filter
én onderwerp op +- 1 cm…)
De details die toen zichtbaar kwamen bliezen me van mijn
spreekwoordelijke zetel 🙃😎
Het rood dat je hier ziet is geen witbalans fout…
Het is gewoon het herfst rood van het blad !
De vergroting die ik hier heb is tussen de 2:1 en de 3:1…
En dit allemaal uit de losse hand, zonder statief !
Ik ben heel blij dat mijn foto hand nog redelijk stabiel is 👍





Op ons terrasmuurtje, ongeveer 150cm hoog,
groeien kleine dotjes mos… Veel mensen zeggen dat ik die moet
wegkrabben, maar ik laat ze gewoon staan, omdat ze in alle seizoenen
fotogeniek zijn 😎
Voor veel mensen is dit lelijk onkruid…
ik vind het heerlijk mooie mini-macro natuur 👍





Een piepklein bloemeken…
Het geheel is ongeveer 3 tot 4 millimeter groot (in doorsnede)
Deze bloemekes zijn ‘winterhard’ denk ik,
want ze blijven maar verder groeien, ondanks de herfst én de winter…
Het piepkleine macro wereldje blijft me verbazen !





Een ander bloemeke uit dezelfde plant…
Een paar takjes links ervan trokken plots mijn aandacht !
In die takjes links zag ik een menselijk wezen,
die een beschuldigende vinger uitsteekt naar de bloemekes rechts…
‘Beschuldigde… Sta op !’
Het doet me denken aan de situatie in Iran…
De beschuldigden zijn onschuldige bloemen die vechten om te overleven…
De rechters (links) zijn de gewetenloze machthebbers die de vrijheid
van denken en “zijn” van het volk helemaal kapotmaken,
dit alles in naam van een of andere godsdienst…
(ik schrijf god hier héél bewust niet met een hoofdletter,
omdat god dat niet verdient…
We zijn bijna 2023… astemblieft hé ?
De donkere middeleeuwen zijn blijkbaar nog niet gedaan ??





Een paar centimeter boven het bloemeken van hierboven…
De onderkant van een betonnen sierdeksel op ons terras,
was bezaaid met piepkleine ijskristallen !
Deze foto is een wit/zwart foto…





Dit is een ‘kleur’ foto mét de Raynox DCR 250 close up filter,
om nog wat dichterbij te komen…
Omdat het onderwerp grotendeels in de schaduwen zit,
is de kleurtemperatuur meer en meer blauw.
De “correcte” witbalans heb ik nadien in RAW processing ingesteld.
Deze foto is op werkelijke schaal +- 2 cm breed en 1.2 cm hoog…
Als ik nog meer dichterbij wil komen, (nog meer extreme details)
zal ik echt wel een statief nodig hebben denk ik…




Salukes, en graag tot weerzien in mijn volgend logje…
Over hoe of wat de inhoud van dat volgend logje zal gaan ? ….
Nu ja, dat weet ik nu nog niet.
We zien dat wel als het zover is hé ? 😎


Vriendelijke groetjes,
Dirk

IJsland 2019 (Deel 47)

Eindelijk zijn we door het woeste en onherbergzame
binnenland van IJsland geraakt…
Na veel dooreengeschud, ontwijken van putten en grote stenen,
zagen we het thermisch gebied in Hveravellir opduiken !
Een thermisch gebied vind je in gebieden met een hoge
vulkanische activiteit, omdat er zo’n 30 actieve vulkanen
verspreid zijn over het eiland, betekent dat dat er evenveel
thermische gebieden zijn met solfatoren, fumerolen,
geisers én openlucht warmwaterbaden.
Het thermisch gebied van Hveravellir is helemaal anders dan
het thermisch gebied van Leirhnjúkur (waar ik in 2016 was)

Na een eerste verkenning te voet, besloot ik om het grootste
gedeelte van wat ik zag in Hveravellir met een macro
lens te fotograferen !
Zelf heb ik nog maar héél weinig macro foto’s uit IJsland
gezien, nog minder zelfs in de thermische gebieden
(waar meestal met groothoek lenzen wordt gefotografeerd)

In Hveravellir heb ik veel mensen raar zien kijken naar mij,
toen ik daar met mijn macro lens bijna tegen de grond
of in het zwevelhoudend water zat 🤠
Ik ben blij dat ik toen heb doorgezet met de macro lens,
want het heeft me héél originele beelden opgeleverd ! 👍📷😎

Ga je meer in het Thermisch gebied van…





Een piepklein beekje,
het was sterk zwavelhoudend water dat hier stroomde
(aan de geur van rotte eieren merk je dat)
En toch is deze voor ons giftige omgeving vol leven !






Waar water is , is leven…
Zelfs zwavelhoudend water bruist van het leven !





Wat me ginder opviel, zijn de nooit aflatende kleine schokjes
in de grond… Dit komt door de nooit aflatende vulkanisch
activiteiten in de nabijheid…
Om een aarde trilling te fotograferen heb ik gemikt op
de weerspiegeling van de zon in het water en de sluitertijd
vertraagd tot 1/11 sec , zo kreeg ik enkele trillingen in deze
grotere tijdspanne tegelijk in één beeld.




Het kleine beekje, misschien 20cm breed,
leek wel een of andere onbekende planeet te zijn 😎





Een vreemde, groene kosmos !
Klaar om ontdekt te worden 😋
(op zo’n momentjes slaat mijn fantasie meestal op hol 🙃)





Soms geloofde ik mijn ogen niet…
Midden in een thermisch gebied in IJsland,
is er sprake van plastic vervuiling ! 😱





Met een klein takje heb ik dat stuk plastiek folie
aan de kant gekregen en in het terugkomen meegedaan
en in een vuilbak gedeponeerd.
Mensen die plastiek laten slingeren … dat zijn 🐖 in mijn ogen !





Nog een mooi voorbeeld van hoe de grond in het thermisch gebied
voortdurend trilt en in beweging is. Met onze stevige all terrein
boots voelen we die trillingen niet natuurlijk…





Tussen de eerste foto locatie in dit logje én deze laatste foto,
zit ongeveer 5 meter afstand…
Het zwavelhoudend beekje werd breder én dieper…
de geur van rotte eieren roken we al lang niet meer 😋
Het licht werd warmer… een fantastische wereld ging open voor mij…
We betreden een wereld die ik niet voor mogelijk hield…

Maar dat is dan weer voor latere Hveravellir IJsland logjes





Et voila, we zijn weer aan het eind van een IJsland 2019 logje
(editie 47 reeds !) gekomen.
‘k hoop dat je genoten hebt van mijn IJsland indrukken, nabeschouwingen & overpeinzingen over de ongelooflijk mooie natuur daar in dat
wonderbare Hveravellir !!
Alvast een dikke merci voor je bezoekje én reeds ferm bedankt voor je reactie !

Salukes en graag tot weerzien in mijn volgend(e) logje(s)…

We zien dan wel weer over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé

Dirk