Zomerse macro in Duitsland (Deel 7)

Van de straat en stad fotografie in Reykjavik verhuizen we nog maar eens… 😎

We gaan terug naar Duitsland, naar Wilebad-Essen.

Voor meer info over deze locatie, zie mijn vorige logjes in deze reeks :mrgreen:

 

Nog steeds was ik gewapend met de Sony A7r2 én de Canon 100/400mm lens,

die via de Metabones adapter op de Sony is geklikt.

Die lens-adapters zijn echt heel handig spul !

Als je nu vandaag verandert van camera merk, koop je gewoon een adapter

die al je ‘oude’ Canon lenzen op de Sony laat werken 😎

Voor Fuji X en GFX heb ik ook een adapter om mijn oude Canon lenzen

te blijven gebruiken.

Vroeger (toen er nog geen adapters waren), moest je ALLES verkopen

Je ‘oude’ camera(s) + alle lenzen. Daar deed je dus zwaar financieel verlies op !

Leve de lens-adapters zeg ik dan :mrgreen:

 

Enfin soit, het is hier geen verkoops praatje voor lens adapters hé !

 

Ook met een 100/400mm, die geen 1:1 is maar 2:1 kan je lekkere macrofoto’s maken.

Waterjuffertjes in hun gekende hart-vormige paarhouding

 

 

 

 

Dit verschil van machtverhouding vind ik zalig om te fotograferen…

Twee heel kleine waterjuffertjes en een grote Gewone oeverlibel…

Voor mij voelt het waterjuffertje aan als een slanke jachtvlieger,

een Japanse Zero of een Engelse Spitfire ,

en de grote zware libel zie ik als een zware bommenwerper,

een vliegend fort of een Lancaster bommenwerper :mrgreen:

 

 

 

Elke libel (ook de waterjuffers, de vlinders) hebben 4 vleugelparen.

Een libel kan elke vleugel apart aansturen, zodat deze insecten razendsnel

bochtenwerk of accelleraties kunnen uitvoeren.

Elke vliegende prooi is kansloos tegenover deze keizers van de lucht !

 

 

 

Een andere ‘Gewone oeverlibel’ warmt op in de zon…

In mijn ogen zijn dit juweeltjes…

Wonderen van de evolutie !

 

 

Draadglazen vleugels

ze gaan ritmisch op en neer

plots is ze weer weg !

 

 

 

Zelfde foto als hierboven,

alleen heb ik hier een Orton bewerking over gelegd.

Orton maakt alles zacht en flou, als in een David Hamilton droom 😉

 

 

 

Overal waar je rondkijkt aan de oevers van deze vijvers

zie je waterjuffertjes voor hun nageslacht zorgen 😎

 

 

 

Soms experimenteer ik wat,

in de kunst van het weglaten bijvoorbeeld…

Met een lange telelens heb je ook een beperkte scherptediepte,

als je maar dicht genoeg kan komen op je onderwerp…

 

 

 

 

Het licht onder de bossen die de vijvers omringen,

wordt gefilterd door de jonge boomblaadjes.

Ondanks het namiddaguur en het harde zonlicht boven ons,

kon ik hier heel mooi werken met superzacht en fluwelig zonlicht !

 

Een stilleven van nog groene takjes en fréle boomblaadjes 😎

 

 

 

 

Om dit logje af te sluiten voor vandaag,

Wat jong groen in het vijver moeras,

subtiel belicht door een superzacht zonnetje 😎

 

Na zomerregen

tjirpen de sprinkhanen weer

maar je ziet ze nooit

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & natuur fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Advertenties

De hoofdstad van IJsland, Reykjavik (IJsland part 63)

Van de Oostenrijkse bergen verkassen we weer maar eens naar IJsland.

We zijn nog altijd in de hoofdstad Reykjavik,

het regent niet, een reden te meer om deze leuke stad te verkennen.

De hoofdstad is redelijk klein, zelfs kleiner dan Leuven.

In Reykjavik wonen iets meer dan 120 000 inwoners.

In heel IJsland leven +/- 350 000 inwoners.

 

Pussies beware !!

Dit is een foto die ik genomen heb…

van een foto in een fotogalerij !

De galerijhouder bekeek me vies, maar het kon me niet schelen 🙂

De foto straalt een ruwe, botte en tegelijk confronterende doorzettingskracht uit.

De prijs ervan was veel te hoog dus… vlug een illegale copy maken  😉

 

 

Als ik voor de eerste keer in een stad kom,

dan loop ik er graag in verloren 🙂

Op die manier ontdek je leuke plaatsjes waar je met een toerisme

reisgids nooit zal komen 😎

IJslanders houden van kunstige graffiti, zoveel is duidelijk !

 

 

 

Stad en straatfotografie verdient een zwart/wit bewerking vind ik !

 

 

 

De zijkant van een pub of een ietwat chique café ?

De opzet van het geheel heeft wel iets vind ik 😎

 

 

 

In een zwart/wit omzetting verliest het IJsland-rood iets van zijn magie,

maar de grafische kracht van het geheel wordt sterker, vind je niet ?

 

 

 

 

Een bijna 100 jaar oud, zalig mooi huis, midden in de stad.

Er is een geneesheer en een tandarts kabinet in gevestigd.

Het huis is verstevigd met zwaar verankerde metalen golfplaten.

Dit is zeker niet overbodig, vooral als je weet dat in IJsland,

rukwinden van meer dan 300km/u,

kunnen voorkomen ! !

Daarom ook dat je in IJsland geen enkele dakpan zal vinden 😉

 

 

 

Dit huis nodigt zeker uit om er een zwart/wit omzetting van te maken.

Ook de beweging in de wolken draagt zijn steentje bij

om de woeste, ruige sfeer van IJsland te onderstrepen

 

 

 

Soms kom je als straatfotograaf juweeltjes tegen…

Zoals dit waanzinnig met graffiti beschilderde muur thema,

Het stelt de stad Reykjavik voor,

Godzilla met een koptelefoon dreunt erop los,

Kingkong die aan de Hallgrímskirkja  hangt

en ondertussen vliegtuigen vangt en stukgooit !

Een jongeman op de bank, luisterend naar muziek ?

die heel even met zijn handen voor zijn gezicht zat…

Op zo’n momenten moet je als fotograaf niet nadenken…

Gewoon de camera op de P-stand zetten

kadreren én afdrukken 🙂 en voila !! 😎

 

 

 

Straatfotografie wint aan kracht als je de kleuren vertaalt naar grijswaarden…

Ondanks de waanzin van het graffiti thema geheel,

breng ik de aandacht vooral naar de mens, de jongeman.

 

 

 

De jongeman bleef zitten met zijn handen voor zijn gezicht…

Volgens mij was hij ingetogen aan het luisteren naar zijn muziek…

een stukje muziek dat voor hem heel veel betekende !

De foto boven was de jongeman rechts…

Nu wou ik de jongeman links hebben,

tegelijk komt er een derde robot,

die met verzengende vuurstralen Reykjavik in lichterlaaie zet,

een ontploffende vulkaan krijg je er als toemaatje bij ! 😎

 

 

 

En weer ga ik terug naar de kracht van zwart/wit !

 

 

Om dit logje af te sluiten…

Een tweede hoofdrolspeler wandelt sportief en stoer mijn foto binnen 😎

 

 

 

En natuurlijk, mijn geliefde omzetting naar zwart/wit mag ook hier niet ontbreken 😎

 

 

Et voila zie …

We zijn weer aan het eind van een IJsland foto logje (editie 63 reeds !) gekomen …

Er komen nog 1 of 2 IJsland logjes, dan sluit ik deze serie voor altijd af.

Maar binnen een dikke maand gaan we terug naar IJsland

en begin ik een nieuwe IJsland serie 😀

 

‘k Hoop dat je genoten hebt van mijn IJsland stadsfotografie,

mijn IJsland indrukken, nabeschouwingen & overpeinzingen…

 

Opmerkingen, tips, commentaren, vragen enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je reactie kiss

 

Salukes, en graag tot weerzien in mijn volgende logje

Dirk

Vakantie Oostenrijk 2019 (Deel 1)

In het vorige logje had ik je al verteld over mijn nieuwe fotografie reisgezel…

Namelijk de Sony RX10 mark 3 camera.

Omdat ik echt het beu ben om een zware rugzak/fototas met extra lenzen

mee te zeulen op reis, in de bergen, whatever waar.

Een breedhoek van 10 tot 20mm , een macro 100mm , een 70/200 voor beweging,

een 100/400 voor verre actie korter bij te krijgen, een 50mm voor ‘normale’ foto’s,

een 35mm voor straat fotografie, eventueel een 24/70 allround lens.

En telkens je wisselt van lens loop je het risico om stof op de sensor te krijgen.

Mijn rug vertelde me dat het genoeg geweest is om met die zware lenzen

rond te zeulen.

Na lang zoeken, evalueren, testen afgaan, score’s vergelijken heb ik uiteindelijk

gekozen om de Sony RX10 Mark 3 te kopen. (De Mark 4 is iets beter, maar de

Mark 3 kon ik met 500€ korting kopen en Sony gaf me nog een cashback van 100€

er bovenop. Dus… het is de Mark 3 geworden 😎 )

De camera heeft een 13,3mm x 8,8mm CMOS sensor met ongeveer 20,1 megapixels.

De lens is een ZEISS Vario-Sonnar T* 25x zoomlens, wat omgerekend een zoom bereik van

24 tot 600mm geeft (gelijkwaardig aan een kleinbeeld Full frame camera).

Op 24mm presteert de lens op f2.4 , vanaf 200mm gaat ze naar f4 tot op 600mm,

wat een heel fraai resultaat oplevert !

Het dynamisch licht en kleur bereik van deze camera zit ergens midden de kwaliteit

van de Fuji XT1 én de Fuji XT2. Wat heel zeker geen slechte score is hé 😎

Het gewicht van de camera/lens + een batterij is amper 1095 gram !

Met een lichte harnas schouderriem voel je zelfs niet dat je de camera meedraagt !

 

Enfin soit, genoeg geleuter…

Speciaal voor joke_dev die brand van nieuwsgierigheid 😉

Hopelijk geven deze eerste foto’s je een goed beeld

over het wel/niet kunnen van deze camera.

 

Laat ons het foto resultaat van het nieuwe speeltje eens bekijken :mrgreen:

Een foto genomen van op ons hotel terras,

een mooi zicht op het dal van Mittelberg (1OOmm, f8 , 1/1000ste)

 

 

 

Deze foto is op hetzelfde terras gemaakt,

zelfde plaats vanuit mijn luie zetel 😎

maar nu wat meer uitgezoomd op 400mm !

Hier heb je een gedetailleerd zicht (zie vorige foto) ,

op de 3de bergtop van links te beginnen

Deze foto’s zijn gemaakt om 21u ongeveer.

Heb ik je al verteld, dat de Zeiss lens een ingebouwde beweging-reductie

heeft die ervoor zorgt dat je volledig uitgezoomd toch nog haarscherpe

foto’s zal maken !

 

 

 

Hier heb ik volledig uitgezoomd tot 24mm , f2.4, 1/3000ste

Geen slecht resultaat hé ? :mrgreen:

Er is nog genoeg detail in de witte vlakken,

ook de schaduwen lopen niet dicht en bevatten veel detail.

De kleuren zijn heel natuurlijk vind ik.

Tussen de kleuren van de Fuji Xt2 of zelfs de Fuji XH1

en deze camera is echt niet veel verschil.

Je moet al een pixelpieper zijn om minieme verschillen te zien.

Het grote voordeel van deze Sony is het licht gewicht én natuurlijk…

Het enorme zoombereik hé 😎

Nog een pittig detail… met 1 batterij kon ik ongeveer 500 foto’s maken.

 

 

 

 

Wat ingezoomd op 350mm om meer details te zien op een bergrug…

Het verschil tussen de tinten groen vind ik mooi meegenomen !

 

 

 

 

Als ik wat meer inzoom op de kleine sneeuw massa

(de vorige foto op 3/4 beneden)…

De bomen zijn niet echt scherp meer,

maar gezien de kleine sensor is dit te verwachten…

Maar het extra detail in de schaduwen maakt veel goed !

 

 

 

 

Als ik helemaal inzoom (600mm) op de laatste sneeuw restanten,

zie ik heel veel details in het wit van de sneeuw,

tegelijk zie ik ook aardig wat detail in de diepe schaduwen !

Deze camera is echt wel een schot in de roos,

zo voelt het aan 😀

 

 

 

Op reis amuseer ik me ook graag met macro fotografie…

Hoe zou deze superzoom presteren op macro/close up vlak ??

Een varen van ongeveer 15cm breed,

ergens in de halve schaduw van het bergbos.

Dat valt best wel mee vind ik !

Deze is op 300mm ingezoomd, afstand 1meter, f4, 1/800ste , iso640

 

 

 

Ergens aan de rand van een bergriviertje…

minuscuul kleine waterdruppeltjes zweven door de lucht…

Een varen trok mijn aandacht omdat hij subtiel werd belicht !

Het resultaat :

Een bokeh om U tegen te zeggen vind ik :mrgreen:

 

 

 

 

Een plantje in het bos,

rose en witte bloemetjes,

een vlieg en een lange tor zoekend naar suikers.

Ingezoomd op 450mm…

de sluitertijd moet dus sneller zijn dan 1/500ste !

(wat veel te traag is voor bewegende insecten)

De iso is hier op 3200 gezet, wat net iets te hoog gegrepen is…

Er is geen ruisonderdrukking toegepast , om je de storende ruis te tonen.

Volgens mij kan je tot max 2000iso gaan met de RX10 mark 3.

Als je dan nog te weinig licht hebt, zal bijlichten onvermijdelijk zijn.

(een flits , zaklamp, reflector ofzo)

 

 

 

Hier had ik vergeten de iso terug lager te zetten…

stom van mij, maar ja…

wie zonder zonde is… je weet wel hé :mrgreen:

 

 

 

Iso 500 , 600mm , f6 , 1/2000ste

Een 20% crop van een pluisbloemetje.

De focus laat zich heel goed positioneren als je werkt met

de focus peacking optie (ja, met deze camera kan het ook !)

Je ziet, “macro” fotografie is met deze superzoom zeker te doen 😎

Allee ja, het is niet echt macro, laat het ons dan close up noemen,

dan zijn de puntjes-op-de-i-zetters ook tevreden 🙂

(Deze lens is 1:2 terwijl echte macro 1:1 of 2:1 of zelfs meer is)

 

 

 

Oostenrijk zou Oostenrijk niet zijn zonder bergriviertjes 🙂

Hier stroomt de Breitag naar beneden.

In vind de details in het schuimende water heel mooi !

Ook de subtiele kleurtinten in het azuurblauw, de groene tinten

mogen gezien worden.

De details in de harde namiddagzon schaduwen vallen best wel mee !

 

 

 

Om deze eerste kennismaking logje met de Sony RX10 Mark 3 af te sluiten…

Kom je ook wat uitrusten op het houten bankje ?

Ik bied je een ijsgekoeld droog wit wijntje uit mijn rugzak aan 😉

(nu is er veel plaats in mijn rugzak ! :mrgreen: )

Zeg nu zelf, hier wat gezellig samen kletsen,

genieten van het prachtige berg landschap !

Meer moet dat niet zijn hé ? 😎

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn berg  & natuur fotografie,

én dat je iets hebt gehad aan mijn uitleg over mijn nieuwe vakantie

fotografie-metgezel 😉

Wordt zeker vervolgd hoor !

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Zomerse macro’s in Duitsland (Deel 6)

’t is hier al bijna drie weken stil op mijn blogje…

De reden waarom is simpel hoor 🙂

We zijn met vakantie geweest, wanneer we weg zijn,

dan ga ik dat hier zeker niet verkondigen ! 🙂

Inbrekers, dieven en ander soort tuig kunnen ook lezen hé !

Enfin soit, we zijn weer terug in blogland geraakt 😉

Sorry dat ik lange tijd niet heb gereageerd op jullie blogpostjes,

(in de bergen is geen wifi hé 😎 )

maar daar komt zo verandering in 😀

 

In onze Oostenrijk vakantie heb ik een leuk foto experiment gedaan !

In de plaats van met enkele camera body’s én een fototas afgeladen met

loodzware lenzen in de bergen te muil-ezelen,

heb ik eindelijk een “vakantie” camera gekocht…

Na lang vergelijken en zoeken is het de Sony RX10 mark 3  geworden !

Die heeft een (vaste) superzoom van 20 / 600mm(tov FF formaat)

f2.4 in het begin (20mm) tot f4 op het eind (600mm) ! Wat zeker niet mis is ! 😎

De lens fabrikant is Zeis , wat garant staat voor kwaliteit en degelijkheid !

Er is een 1″ sensor aan boord, beweging reductie over 5 assen en tal van opties

die van het toestel echt wel een fotografie juweeltje maakt !

Die camera is heel licht, heeft me echt verbaasd door zijn vele mogelijkheden

en fotokwaliteit ! Die gaat vanaf nu heel dikwijls mee op fotoshoot 🙂

Maar… eerst moet ik mijn raw foto’s nog ontwikkelen !

Dus op mijn Zomer Oostenrijk 2019 foto’s zul je nog wat moeten wachten 😉

 

Om wat in zomerse macro sferen te blijven, gaan we terug naar Duitsland, 2018

terug naar de vijvers van Wilebad-Essen.

 

 

 

Soms ga ik bewust op zoek naar minimalisme…

om met een heel klein beetje zoveel mogelijk proberen te vertellen…

 

Minimalisme

is met een heel klein beetje

zoveel meer tonen

 

 

 

Aan de vijver oevers graasde een groepje berggeiten.

Een berg geit-mannetje kwam even kijken wat ik daar aan het doen was ! 😉

Nu ja, van zijn indrukwekkende horens was ik wel onder de indruk !

Pracht dieren zijn het hé ? 😎

 

 

 

Als ik schoonheid zoek in het licht en de natuur rondom mij,

is er niet veel nodig om me blij te maken :mrgreen:

 

 

 

 

Waterjuffertjes zijn ongelooflijke fotomodellen vind ik 🙂

Dit nieuwsgierig azuurwaterjuffertje kwam zomaar poseren voor mijn lens 😎

 

 

 

Je hebt kleine slanke waterjuffertjes…

én je hebt de grote libellen, die wel op zware bommenwerpers lijken !

Maar beiden zijn supersnel, uiterst wendbaar én geduchte jagers !

Mocht er een jacht vliegtuig bestaan mét de wendbaarheid

én het acceleratie vermogen van een libel of waterjuffer…

Dan zou de piloot zeker sterven aan de verschrikkelijk hoge G-krachten,

die hij zou ondergaan.

Daarom alleen al heb ik eindeloos respect voor deze wondertjes der natuur ! 😎

 

 

 

Overal waar de juffertjes zijn,

zorgen ze voor hun nageslacht 😎

 

 

 

 

Zonder woorden…

 

 

 

 

Een lichtblauw lijfje

even rustend aan een plant

én een streepje zon

 

 

 

Om dit logje voor vandaag af te sluiten…

Doe ze het maar na hé 😎 :mrgreen:

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & natuur fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Keukenhof bloemen (Deel 2)

Ook nu en hier blijven we nog even in de natuur,

maar toch reizen we nog vlug eens van Asse naar het Keukenhof in Nederland. 😉

In deze blog maak ik graag sprongen in tijd en plaats, zonder enige logica,

Het tegenovergestelde van “ordnung muss sein !” koester ik, maar dat wist je al hé :mrgreen:

Enfin soit, we gaan terug naar de kern van dit logje… : Bloemen 😉

 

Wie Keukenhof zegt, heeft het natuurlijk over bloemen…

‘k heb al veel bloementuinen bezocht en gezien

maar Keukenhof zit mét stip op de eerste plaats qua bloemenpracht én kleur :mrgreen:

 

Het is schitterend hoe het zonlicht door deze fréle bloemenblaadjes straalt hé !  😎

 

 

Hoe de kwekers het doen, om kleuren, vormen van een bloem te veranderen,

daar heb ik geen flauw idee van !

Deze geel/oranje/rood gekleurde tulpen soort leek wel op een vlammenhaard !

Petje af hoor bloemkwekers ! 😎

 

Brandende bloemen,

met blaadjes als vuur tongen

warm kreeg ik er van

 

 

Soms lijkt het wel, of bloemen met elkaar staan te praten !

Net als wij, mensen, die op de bus of trein wachten, samen een leuk praatje slaan (vind je niet ?)

Als kind fantaseerde ik graag over de “Klankentapper”, (Suske en Wiske, strip reeks Willy Vandersteen)

Een (puur SF) toestel (ontworpen door professor Barabas), dat de taal van bloemen/planten,

vertaalde naar onze mensentaal én omgekeerd ! 🙂

Stel je eens voor ! Met bloemen of groenten/planten/bomen  kunnen praten…

een zalig idee hé 🙂

 

 

Nog een andere variatie op de vuurbloemen van 2 foto’s terug.

Bloemkwekers die zo’n bloemen/kleuren pracht kunnen creëren…

Die krijgen van mij een dikke bravo 😉

 

 

 

Naast de orchidee komt de narcis op de 2de plaats

in mijn persoonlijke BTT (bloemen top tien 😉 )

Dat wetende zal je dan wel begrijpen dat ik hier echt in mijn nopjes was :mrgreen:

 

Wiegend in het gras

dansen narcis bloemetjes

met maagdelijk wit

 

 

Die broze schoonheid van een bloem…

is ze niet oneindig mooi ? 😎

Niet te verwonderen, dat een ruikertje bloemen,

onze mensen harten sneller doet slaan hé 😉

 

 

 

Deze wit/roos/rood gekleurde bloemen deden me denken aan … Carpaccio ! :mrgreen:

Nu word hij helemaal zot (zo hoor ik je nu denken)…

Maar vrees niet, ik leg je uit waarom ik hier dacht aan Carpaccio 😉

Een leuk dag verhaaltje in onze ‘Scheur Kalender met een hoek af’

is ergens blijven hangen in mijn achterhoofd 😎

Het verhaaltje ging over het ontstaan van het vleesgerecht Carpaccio.

Carpaccio is oorspronkelijk een gerecht van dungesneden rauwe runderlende

met een dressing van zelfgemaakte mayonaise, worcestersaus,

citroensap, melk, zout en witte peper.

Het gerecht werd bedacht in 1950 door Giuseppe Cipriani,

de eigenaar van Harry’s Bar in Venetië.

Cipriani had vele beroemde stamgasten zoals Charlie Chaplin en Ernest Hemingway.

Een Venetiaanse gravin, Amalia Nani Mocenigo, was ook een veel geziene gast.

Zij leed aan bloedarmoede en moest van haar dokter rauw, rood vlees eten.

Cipriani bedacht daarop de carpaccioschotel.

Hij noemde dit gerecht naar de schilder Vittore Carpaccio,

van wie op dat moment een overzichtstentoonstelling werd gehouden in Venetië.

Cipriani werd geïnspireerd door het diepe rode en herkenbare wit/geel

dat Vittore Carpaccio in zijn schilderijen gebruikte.

Tot op de dag van vandaag staat de carpaccio-schotel op het menu van Harry’s Bar

(nu gerund door zoon Arrigo Cipriani).

Een leuk weetje hé ? 😉

 

 

 

Gewapend met een 100mm macro lens,

vind ik het zalig om eens diep in een bloem te duiken 🙂

 

 

Eens ik begin met de macro lens,

dan is er geen houden meer aan 😉

Dan zie ik overal leuke dingen om uit te proberen !

 

 

Macro fotografie is schoonheid zoeken in een wereld,

die je met het blote oog niet kan zien

(of je moet héél straffe ogen hebben natuurlijk ! 😉 )

 

 

 

Macro fotografie is steeds opboksen tegen grenzen…

Je kan de hele bloem scherp maken door gebruik te maken van focus-stacking,

maar daar had ik echt geen zin in…

Het “echte” manuele macro werk spreekt me nog altijd meer aan

dan de nieuwe digitale technieken (waar je echt wel veel meer mee kan doen hoor !).

Omdat je bij ‘ouderwetse’ macro technieken echt binnen krappe grenzen werkt,

blijft het een uitdaging om je beeld te vormen, wat moet scherp zijn,

wat mag niet wazig zijn, zijn de kleuren goed, wat met het bokeh ? enz, enz…

Ik hou van maximale lens opening (f2,8), dan heb ik natuurlijk een minimale scherptediepte…

In dat heel krap begrensde wereldje moet je echt wel heel creatief denken en werken,

en net dat, maakt het zo verdomd leuk om te doen 😉

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & bloemekes fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

 

Lente macro

Van de straatfotografie in Reykjavik komen we terug naar ons eigen landje.

Het begin van de lente was niet echt schitterend dit jaar,

Maar op onze weinige wandelingen die niet uitgeregend waren,

heb ik toch nog leuke natuur, landschap & macro foto’s kunnen maken.

Deze foto’s dateren van 27 maart 2019. Ze zijn allen gemaakt tijdens onze

(gedeeltelijke) Boekfos wandeling in Asse (ongeveer 8km lang)

De zon was mild, het was aangenaam warm met een verfrissend windje 🙂

Mijn camera was de Fuji XH1 met de 80mm macro lens.

Er zijn geen filters of statief gebruikt.

 

In de voortuintjes schitteren de eerste witte narcis bloemekes !

Die fotografeer ik altijd graag in tegenlicht.

 

 

 

Een oud smeedwerk, aangetast door de tand des tijds,

verweerd en verroest…

Het heeft iets vind ik 😎

 

De tand des tijd maalt

alles wat is, zal vergaan

ook onze wereld

 

 

 

Het glooiende land van Asse.

Als je daar met de fiets gaan rijden…

er zijn daar een paar fameuze kuitenbijters hoor :mrgreen:

 

 

 

 

In de prille boomknoppen wachten de jonge blaadjes op de lente.

Elk jaar weer opnieuw vind ik dat ontluikende leven zalig om zien :mrgreen:

 

 

 

Met een macro lens kan je de achtergrond zalig laten verdwijnen in een waas

 

Jonge boomknopjes

zitten barstensvol leven

wachtend op de zon

 

 

 

Je kan proberen om alles scherp te krijgen, dat is echt niet moeilijk.

Maar als fotograaf registreer je dan alleen iets wat er is. Niets meer…

Persoonlijk vind ik het leuker en uitdagender om de indruk die ik had,

de impressie de emotie die ik ervaar bij het zien van iets mooi,

proberen weer te geven in een foto.

Je ziet hier duidelijk dat het ontluikende boomknopjes zijn,

maar door de bewuste onscherpte in deze foto,

laat ik het bokeh voor zich spreken.

Als ik hierin verder experimenteer kom ik bij het pointillisme uit,

een zalige schilder techniek die vooral door de

impressionisten werd  toegepast. (Klik hier voor meer info)

 

 

 

De heel beperkte scherptediepte van een macrolens,

kan je gebruiken om een verhaal te onderstrepen.

De eerste tak is scherp en de andere tak, amper 1 cm verder ,

verglijd in het waas van de horizon.

Ik heb deze foto dan ook : Lente Echo als titel gegeven 😎

 

 

 

Het kleine ontluikende groen vind ik mooi,

zeker als de prille avondzon met haar zachte licht,

het nieuwe groen streelt met een zacht bokeh  😎

 

Diffuus lentelicht

streelt het ontluikende groen

de natuur ontwaakt !

 

 

 

En ja, ik weet het wel, het wit in deze foto is ‘verbrand’…

Maar ik vind het een leuke foto omdat dit ontwakend boomknopje

lijkt te zweven 😉

Het takje waaruit het knopje geboren is zie je niet,

door de beperkte scherptediepte van de macrolens

 

 

 

 

Om dit logje af te sluiten,

een verweerd tractorspoor als wandelpad,

witte bloesems bloemen overal rond ons heen

We kregen er een zalig lentegevoel van :mrgreen:

want…

Daar is de lente, daar is de zon 😀

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & lente natuur fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

De hoofdstad van IJsland, Reykjavik (IJsland part 62)

Aan alle reizen komt een einde…

Zelfs aan onze IJsland foto reis 😥

(De IJsland foto logjes zijn nog niet gedaan hoor :mrgreen: )

Het is gewoon onze laatste dag ginder.

De campers zijn netjes op een stads camping geparkeerd

We bezochten de hoofdstad van IJsland, Reykjavik.

Geen natuur fotografie meer dus…

Dat stadje is niet groter dan Leuven, het is er heel kleurrijk,

alles is heel proper, je ziet geen vuil in de straten.

De zon stond heel hoog, dat zie je wel aan de schaduwen van tafel en stoelen

De felle kleuren van dit design winkeltje en het harde licht,

had heeft wel iets vond ik (en nu nog :mrgreen: )

 

 

 

Het spel van schaduw en licht leeft meer in zwart/wit omzetting vind ik

 

 

 

Een klein parkje midden van de stad,

een oude met gras begroeide kabelhaspel dient als tafel,

graffiti kunstenaars geven het geheel een uniek uitzicht

 

 

 

De meer dan indrukwekkende Hallgrímskirkja (Hallgríms kerk)…

Hier heb ik een uurtje gewacht tot de zon achter de kerk stond,

zodat het nu lijkt of de hoge kerktoren een Goddelijke gloed uitstraalt 🙂

Foto’s maken in tegenlicht doe ik graag 😎 Je kan er leuke dingen mee doen !

Deze kerk is vernoemd naar de geestelijke Hallgrímur Pétursson,

die door zijn Passíusálmar beschouwd wordt als de grootste hymneschrijver van het land.

Met zijn 74,5 meter is dit IJslands hoogste kerkgebouw (Klik hier voor meer info)

 

 

 

Het interieur van deze kerk in ongelooflijk indrukwekkend vind ik…

Je treed daar binnen in een witte wereld vol mooi zacht licht en speelse lijnen.

Het totale gebrek aan kerkversieringen onderstreept de grootsheid van deze ruimte !

 

 

 

Het kerkorgel, ontworpen en gebouwd door de Duitser Johannes Klais,

heeft vier klavieren, een zelfstandig pedaal, 72 registers en 5275 pijpen !

Het unieke van dit orgel is niet de klank, maar de vorm !

De fijnste orgel buizen zijn zodanig geplaatst,

dat ze de vorm aannemen van een drakkar (een vikingschip).

Heb ik je al verteld dat de IJslanders bijzonder trots zijn op hun verleden ? 😉

 

 

 

Voor de monumentale ingang van de Hallgrímskirkja

staat het standbeeld van Leif Eriksson, zoon van Erik de Rode,

de vermoedelijke eerste Europese kolonist van Noord-Amerika.

Het standbeeld werd in 1930 door de Verenigde Staten geschonken

om het 1000-jarig bestaan van de Alþingi (zie ook Althing of Alding),

(het parlement van IJsland) te herdenken

 

 

 

In IJsland ga je geen enkel dak vinden met dakpannen…

Om de simpele reden dat de wind ginder keihard kan waaien !

In november 2017 zijn in IJsland windsnelheden van meer dan 300km/u gemeten !

Een grasveld op je dak zal wel een goede dakisolatie geven denk ik :mrgreen:

 

 

 

Nog eentje van de Hallgrímskirkja om het af te leren 😎

Hier zie je heel goed, hoe de architect van deze kerk,

zich bij dit expressionistische bouwwerk heeft laten inspireren door de grote basaltpartijen

die op IJsland te vinden zijn, bijvoorbeeld bij de Svartifoss

Kiekebisj (kippenvel gevoel) kreeg ik bij het zien van al deze schoonheid 😎

 

 

 

Metalen golfsplaten en stevige beton/steen structuren,

die vind je in heel IJsland terug, om bescherming te geven aan de bewoners,

van dit barre land waar de weergoden lelijk tekeer kunnen gaan

 

 

 

Om te eindigen voor vandaag…

Een contrastrijke zwart/wit omzetting,

om het troosteloze van deze lelijke plek te onderstrepen…

 

 

Et voila zie …

We zijn weer aan het eind van een IJsland foto logje (editie 62 reeds !) gekomen …

Er komen nog 2 of 3 IJsland logjes, dan sluit ik deze serie voor altijd af.

Maar binnen 3 maand zijn we terug in IJsland en begin ik een nieuwe IJsland serie 😀

 

‘k Hoop dat je genoten hebt van mijn IJsland stadsfotografie,

mijn IJsland indrukken, nabeschouwingen & overpeinzingen…

 

Opmerkingen, tips, commentaren, vragen enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je reactie kiss

 

Salukes, en graag tot weerzien in mijn volgende logje

Dirk