Het kleine wereldje

Het minuscule wereldje van de insecten, de bloemekes of plantjes ontdekken !

Het kleine wereldje dus … 😎

Datgene wat meestal ongezien is, gezien maken !

Én verwonderd mogen zijn over al dat piepkleine geritsel en gezoem.

Maar vooral, de grootsheid leren zien én waarderen in dit kleine wereldje :mrgreen:

Dingen ontdekken in dat kleine wereldje van de macrofotografie zal altijd mijn “dada” blijven 😉

 

Ga je mee in de bossen, velden en vlakten van centraal Frankrijk,

We duiken het “Kleine wereldje” in 😎

We zijn gewapend met 1 camera, 1 macro lens, geen statief of flits…

Alleen een beschermende tropen hoed mét een anti-muggen net

(want die muggen kunnen je daar het leven aardig zuur maken 🙄 )

 

Een piepkleine kameleonspin (Misumena vatia), zat roerloos te wachten op een prooi !

Ze bouwt geen web, maar gaat actief jagen op haar prooi.

De gewone kameleonspin heeft de bijzondere eigenschap dat ze,

zoals een kameleon, van kleur kan veranderen.

Ze gaat meestal op gele of witte bloemen zitten en kan zelf ook die bloemen kleur aannemen.

Dit is vooral een goede camouflage om aanvallers zoals vogels te misleiden.

Of insecten haar ook minder goed opmerken door deze camouflage is niet zeker.

De meeste insecten zien kleuren immers niet zoals mensen of vogels ze zien.

Wel zeker is dat ze de spin meestal niet opmerken.

Soms zie je hoe bijvoorbeeld een bij of een vlinder achteloos over de spin loopt,

om dan genadeloos gegrepen te worden…

 

 

’t is raar hoe een;

 kleine kameleonspin

verandert van kleur

 

 

 

 

Het Dambordje (Melanargia galathea)

Deze soort komt voor in Centraal & Oost Europa.

In Nederland werd de soort van 1981 tot 1986 plaatselijk zeer schaars waargenomen

en werd daarmee als dwaalgast beschouwd.

In Vlaanderen is de verspreiding beperkt tot de Voerstreek en het zuidoosten van Limburg.

In het zuiden van België is de soort vrij algemeen.

Deze vlinder geeft de voorkeur aan droge graslanden als leefgebied;

gezien de zeldzaamheid van dit natuurtype in Vlaanderen hoeft het niet te verwonderen

dat ook de verspreiding van deze soort hier heel beperkt is.

 

 

 

 

Er fladdert iets wit

als een pluisje in de wind

zoekend naar nectar

 

 

 

Soms kan ons moeder natuur ook grappig zijn 🙂

Dit bloemetje met ezelsoren bijvoorbeeld :mrgreen:

 

 

 

 

In de Franse bossen kom je soms rare wezens tegen…

Dit Vliegend hert (Lucanus cervus) bijvoorbeeld.

(Mijn insecten gids en Wiki vertellen me dat dit een Vliegend hert vrouwtje is.

Het vliegend hert is een van de grootste kevers van Europa

en kan een totale lengte bereiken van meer dan 9 centimeter !

De Nederlandse naam is te danken aan de enorme kaken van de mannetjes (Klik hier).

Deze zijn vertakt aan het einde en doen denken aan het gewei van een hert.

Bij de vrouwtjes ontbreekt dit gewei, waardoor ze gemakkelijk zijn te onderscheiden van de mannetjes.

’t zijn stevige wezentjes hé ? 😎

 

 

Deze kever, ongeveer 4cm lang zat voortdurend op en over het Vliegend Hert te kruipen…

Als iemand weet welk beestje dit is, vertel het me aub en ik zal je eeuwig dankbaar zijn :mrgreen:

 

 

 

We hadden een blauw plastieken doosje op de (vermoedelijke weg)

van deze kevers gezet en na een paar minuten lagen ze erin !

Het was alleen onze bedoeling om de beestjes te fotograferen,

niet om te martelen ofzo…

Na 5 minuten hebben we ze verlost uit hun gevangenis

en waggelden ze hun herwonnen vrijheid tegemoet 😀

 

 

 

Is dit een wespen soort, of een soort vlieg ? een soort bij ? of kan dit zelfs een kever zijn ?

Met insecten weet je nooit hé ? 😉

En er zijn zo ongelooflijk veel soorten…

Nogmaals, als je weet welk beestje dit is, vertel het me aub, ik zal je eeuwig dankbaar zijn :mrgreen:

 

 

 

De uitgestrekte weilanden huisvesten echt honderden dambordjes !

Het was een feest om dit soort vlinder die je bij ons praktisch nooit ziet,

hier bij overvloed te zien fladderen :mrgreen:

 

 

 

De Gestreepte Schildwants (Graphosoma italicum), ook wel de Pyamawants genoemd.

Hoewel nauw verwant aan de groene stinkwants en andere stinkerds,

ruikt de pyjamaschildwants aangenaam naar appeltjes 😎

De smaak zou voor vogels echter erg vies zijn…

Je ziet dus, opvallend gekleurd door het leven gaan kan je leven redden 😉

 

 

 

Om dit logje af te sluiten voor vandaag…

Afsluiten met een bloem én wat poëzie is altijd mooi meegenomen :mrgreen:

 

Een handvol bloemen

genietend in het zonlicht

zoenen hun geuren

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro fotografie,

én uiteraard, mijn nederige haiku poëzie woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Advertenties

Normandië – Étretat (Deel 13) – Krijtrotsen, zee en kiezelstranden

Van de macrofotografie in het zomerse Duitsland,

verkassen we naar een ander groot Europees land…

We gaan terug naar Frankrijk, naar de Normandische kust,

naar de uitgestrekte kiezelstranden en kalkrotsen in Étretat !

Het is ondertussen deel 13 geworden van deze vakantie,

de foto’s in dit logje zijn de 6de vakantie dag. 😉

 

’t was mijn bedoeling die dag, om het ongrijpbare, de magie, de grootsheid

van het geheel van de zee, het strand met krijtrotsen én de lucht proberen te “vangen”.

Met een circulair polarisatie filter accentueer ik het blauw in de lucht…

Soms gebruik ik ook een (of meerdere) gradueel grijsfilter(s)

om het dynamisch verschil in het lichtbereik te egaliseren.

Ga je mee het ‘ongrijpbare’ zoeken ? :mrgreen:

 

 

Niemand op het strand

wolken flarden boven me

ergens krijst een meeuw

 

 

 

Een doorgang tussen de rotsen die niet echt bekend is bij het grote publiek !

Gelukkig maar 🙂

We kregen deze passage informatie van onze hotel bazin,

een rasechte brutale, Gauloise kettingrokende Française 😎

Hier was echt niemand…

De meeste toeristen blijven altijd in het stadje hangen,

of aan het strand bezaaid met terrasjes (niets voor ons trouwens)

Wij hadden het rijk dus voor ons alleen 😉

Zalig toch ? !

 

 

 

Een muur van kiezels

gevoed door de oceaan

doet golven schuimen

 

 

 

Een zwart/wit bewerking van voorgaande foto…

 

 

 

Ooit waren deze rotsblokken deel van de krijtrotsen…

De tand des tijd kent geen genade !

 

 

 

Zelfde locatie standpunt als vorige foto,

maar de lens is hier naar links gedraaid.

De geel,goud,oker kleuren van de krijtrotsen vond ik zalig om zien !

De meteo had regen en lichte storm voorspeld…

Laat maar komen dacht ik :mrgreen:

De indrukwekkende wolk partijen over de oceaan waren zalig om te zien !

Als je dit ziet, dan voel je je als mens heel nietig,

amper een stofje in de kosmos  ben je nog ! 😉

 

 

 

 

Grijze kalkrotsen

getooid met een toupetje

een groene haardos

 

 

 

Steenhoopjes… steenmannetjes…

Je komt ze overal ter wereld tegen.

Ze hebben iets, het straalt iets uit 😎

Als je er graag iets meer over weet, klik dan hier

 

 

 

Om dit logje af te sluiten,

We klauteren omhoog door de smalle doorgang (zie foto 2 in dit logje),

om achter de krijtrotsen te komen.

De zee was intussen al flink gestegen

en zou weldra heel het strand overspoelen ! 😯

Geloof me, daar wil je dan niet  zijn hoor !

Nog een laatste foto van een groots wolken spektakel 😎

De kleur variaties in het groen vond ik ook betoverend mooi !

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

Bedankt voor je bezoekje 😉

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn fotografie :mrgreen:

én de nederige haiku woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Zomerse macro’s in Duitsland (Deel 4)

Vandaag blijven we in Duitsland, maar op een andere locatie.

Het is nog steeds dezelfde vakantie als die van mijn logjes

op 10 mei, 4 maart en 3 april.

Op 4 maart had ik alleen de 100mm macrolens mee,

vandaag gebruik ik de Canon 100/400mm telelens + de 1.4extender

zodat ik in feite een 140/560mm lens heb.

Daarmee kan je vanop een grotere afstand de heel alerte insecten

heel dicht bij ‘trekken’.

Door de extender verlies ik 1 stop licht, maar het was zonnig genoeg

om dat lichtverlies te compenseren :mrgreen:

De camera is nog steeds de Sony A7 R2 en via de Metabones

adapter kan ik mijn ‘oud’ Canonglas op de Sony blijven gebruiken !

De locatie is nog steeds dezelfde als op 4 maart,

namelijk de uitgestrekte vijvers van Wilebad-essen.

 

De oevers van de vijvers zijn dichtgegroeid met riet en waterplanten.

Door de nabijheid van bomen en grote struiken werd het zonlicht ‘gefilterd’

Ideaal voor groene stillevens 😉

 

Een groen stilleven,

net een Japans aquarel

brengt me poëzie

 

 

 

Overal om ons heen zoemde en gonsde het van het leven !

Waterjuffertjes , altijd heel druk bezig om hun DNA te verspreiden 😎

Ze zitten verscholen onderaan in het struikgewas en waterplanten,

zodat je ze echt moet zoeken !

Om een zachte, niet storende achtergrond te verkrijgen,

moet je ervoor waken dat de beestjes niet in het dichte struikgewas zitten,

maar op een meer open plaats.

Zoeken is de boodschap !

Maar dat maakt fotografie net zo leuk 😉

 

 

 

Waterjuffertjes

ze hebben grote ogen

om beter te zien

 

 

 

Soms gleed er een witte wolk voor de zon,

waardoor het licht heel zacht en bijna diffuus werd.

Hét paradijs voor de natuur fotograaf 😎

 

 

 

50 shades of green…

Het mooie achtergrond bokeh maakt het verhaaltje af !

 

 

 

De Gewone Schaatsenrijder (Gerris lacustris).

Met duizenden ‘schaatsen’ ze heen en weer in deze vijvers.

Eigenlijk zijn het wantsen ! Wist je dat ? 😀

Meer info over deze merkwaardige beestjes :  Info

 

 

 

De Gewone Oeverlibel (Orthetrum cancellatum) zie je daar nog redelijk veel.

Met de 100/400mm kon ik van 2 meter verder fotograferen dan met de 100mm macro !

Wat natuurlijk een machtig voordeel is, want de beestjes zijn enorm schuw.

Deze prachtige insecten kunnen tot 5cm lang worden

en hebben een vleugelspanwijdte van 7 tot 9cm !

 

 

 

Vanop een steentje

zit ze roerloos te zonnen

tot een kikker plonst…

 

 

Een libel kan echt ongelooflijk snel landen…

In een fractie van een seconde zit ze op een takje, een steentje

Als uit het niets verschenen.

Hun vertrek is al even spectaculair vind ik.

Ze zit daar en ineens… is ze weg !

Dank zij hun 4 onafhankelijke vleugelparen,

kunnen ze ongelooflijk versnellen en extreem snel bochtenwerk doen

in volle vlucht. Als ze achter een prooi jagen,

heeft die prooi  geen schijn van kans !

 

 

 

Nog wat haiku woordjes,

om dit logje voor vandaag te eindigen :mrgreen:

 

Op een kale tak

komt een libel opwarmen

ineens is ze weg

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & natuur fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Zomer in Duitsland en moederkesdag

Van de sierlijke architectuur lijnen in Luik Guillemins

verkassen we naar Duitsland, naar het Gräflicher park in Bad Driburg.

Mijn madam en ik hebben een zwak voor klassieke kasteeltuinen,

daar vind je meestal stilte & rust en ongelooflijk veel soorten bloemen.

Het Gräflicher park was ongeveer 1 uurtje rijden van Wilebad-essen

(waar ons hotel is). Dat is niet echt ver rijden hé :mrgreen:

 

Omdat het zondag moederdag is,

en wetende dat alle moeders graag bloemekes krijgen,

draag ik dit logje vandaag op aan alle moeders 😉

Speciaal voor alle moeders :

De mooiste bloemekes uit het Gräflicher park ! 😀

 

Haar eerste kindje

maakt van de vrouw een moeder

is dat geen bloem waard ?

 

 

 

Deze donkere achtergrond is bij volle middag zon gemaakt…

Hoe doe je dat ? Zet je camera op 1 punt licht meting,

meet het licht op het meest belichte gedeelte, stel scherp en voila…

Je camera gaat er altijd vanuit, dat er in een foto 18% grijs is.

Als jij dat éne meet puntje gaat overbelichten,

dan compenseert de camera al het andere licht,

om aan die 18% grijswaarde te komen,

dit met een donkere achtergrond en donkerder (correcte) belichting tot gevolg.

Meer moesten we niet hebben hé ? 😎

 

 

 

Van politiekers moet ik niet echt veel weten…

Ze beloven maar en liegen er schaamteloos op los.

Maar voor één politieker heb ik wel respect, en dat is Herman van Rompuy.

Herman is ook een dichter, een begenadigd Haiku dichter zelfs !

Daarom heb ik vandaag de dichterlijke vrijheid genomen,

om een moederdag haiku gedicht van Herman op mijn blogje te publiceren !

 

 

Ik leerde van u

de kern van alle dingen:

leven is geven.

 

 

 

Soms kan het zo simpel zijn hé…

Je ziet een bloem pronken met haar geuren en kleuren,

en naast haar groeit een nog gesloten bloemeke.

Het voelt aan als moeder en kind 😉

Ontluikend leven !

 

 

Rozen zijn ongelooflijk moeilijke bloemen

om te fotograferen vind ik…

Zeker met een macro lens met een heel kleine scherptediepte !

Maar de voldoening is dan ook groot,

als de scherpte zich bevind waar ik dat wil 😎

 

 

 

Vijf minuten pret

zorgde negen maand nadien

voor een moederdag

 

 

 

Een zee van kleuren en geuren

Zo voelen deze kleur eilandjes aan…

 

 

 

Om dit moederdag logje af te sluiten…

Het leek wel of dit rosse bloemetje een frivool ballet rokje droeg,

een rokje gekleurd in wit en magenta rood.

Ergens in de kasteeltuinen speelde een muziek ensemble,

zalige klassieke Duitse barok muziek !

Het bloemeke leek hierop mee te dansen :mrgreen:

 

Voor alle moeders,

laat je zondag in de watten leggen !

Jullie verdienen dat ! 😉

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn bloemen macro’s  fotografie,

én de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over wat we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Architectuur, Luik Guillemins (Deel 5)

Van het magische ochtendlicht in het Hallerbos,

verkassen we weer naar een andere magische plaats…

Namelijk, naar het fascinerende trein station Luik Guillemins,

waar we verder genieten van de geniale architectuur van Calatrava 😎

Het is ondertussen deel 5 geworden van deze fotoserie !

 

Ik geniet enorm van het lijnenspel,

dat groeit uit deze kathedraal van staal en beton,

van de lijnen en gedurfde rondingen,

de repetitieve elementen van dit gebouw

die tot leven komen in een fantastisch ogend perspectief !

 

 

 

Een simpele (photoshop) spiegeling van de bovenkoepel geeft me iets oosters…

De blauwe hemel reflecteert in het blanke staal en wit beton !

 

Perfecte lijnen

als in zand getrokken uit

een Japanse tuin

 

 

 

Bovenstaande foto,

bewerkt met de Multilens (Nik Tools) , geeft me dit

Een eerbetoon aan Calatrava 😉

 

 

 

Die oneindigheid

van speelse lijnen en glas…

overdonderend !

 

 

 

De ongelooflijke complexiteit en technische durf

van dit gebouw is ongelooflijk bij momenten !

Dit is architectuur om duimen en vingers van af te likken 🙂

Hier moet je als fotograaf echt op verkenning gaan,

niet zomaar de naakte werkelijkheid registreren,

maar de geniale geest van Calatrava opzoeken…

Het is een uiterst boeiende zoektocht,

dat kan ik je garanderen :mrgreen:

 

 

 

Van voorafgaande foto,

maakte ik een eenvoudige spiegeling.

Dit gebouw vraagt daar gewoon om ! 😉

De inwerking van het perspectief op mijn bevattingsvermogen

is in die mate dat ik er soms duizelig van werd.

Onze ogen zien, maar onze hersenen kunnen het niet aan.

 

Dat zelfde gevoel van onwerkelijkheid had ik ooit eens,

toen ik een enorm groot Amerikaans vliegdekschip zag varen…

Onze ogen registreren, maar het verstand weigert aan te nemen,

dat zo’n gigantische massa staal kan blijven drijven.

Die zelfde indruk en gevoel had ik hier in Guillemins ook !

 

 

 

Kijken en zien zijn twee totaal verschillende zaken…

Veel mensen begrijpen dat niet goed, maar alle tekenaars onder ons,

begrijpen dat maar al te goed ! 😉

En een fotograaf die ook graag tekent, ziet altijd iets meer 😎

 

 

 

In de enorme complexiteit van dit gebouw,

kan je naar hartelust experimenteren met composities,

met compositie regeltjes, kan je spelen met lijnen en hoeken…

Het is hier echt een speeltuin voor creatieve fotografie 😎

 

 

 

Een stalen ballet

met speels vluchtende lijnen

danst zonder muziek

 

 

 

Naarmate de avond dichterbij komt,

wordt het zonlicht veel zachter en omfloerst…

Subtiele schaduwlijntjes komen nu tot leven !

Kiekebisj kreeg ik van deze architecturale schoonheid 😉

 

 

 

Om dit logje (voor vandaag) af te sluiten,

nog een (Nik tools!) Multilens bewerking op voorgaande foto.

De magie van geniale architectuur, licht & schaduw…

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn architectuur & spielerij fotografie.

maar ook de Senryu poëzie woordjes van eigen kweek…

Vandaag geen Haiku poëzie, omdat Haiku een dichtvorm is van de mens naar de natuur toe.

De Senryu poëzie beschrijft alleen de mens in zijn gewoonheid.

Het Senryu gedicht veroordeelt de mens niet en word nooit cynisch.

De mens staat hier centraal met al zijn hebbelijkheden en ontwikkelingen

In dit logje zien we een architectuur natuur, gemaakt door en voor de mens…

Daarom pas ik me dichterlijk aan :mrgreen:

 

Deze fotoreeks krijgt heel zeker nog een vervolg hoor 😀

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast een dikke merci voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

Over wat, waar, wanneer, hoe enz…. we zien het wel hé laughing

 

Dirk

Hallerbos 2019 (Deel 2)

Teergeliefde bezoek(st)er,

je weet ondertussen wel dat ik in mijn blog-thema’s heel graag

van de hak op de tak spring.

Die ongeordende chaos qua onderwerp, inhoud

wil ik hier cultiveren én perfectioneren 😎

 

Maar vandaag doe ik eens iets heel anders !

Voor de verandering sluit ik gewoon aan

bij mij vorig logje : “Hallerbos 2019 (Deel 1)”

Als dat niet netjes is hé ? :mrgreen:

 

Elk jaar in april

geurt het Hallerbos weer naar

de hyacinten

 

 

 

Mijn vriend Claude vroeg me of ik

in het Hallerbos kaboutertjes heb gezien…

Ik heb ze niet gezien Claude, maar wel gehoord :mrgreen:

Bij sommige momenten was het licht zo feeëriek mooi

net of we in een sprookjes wereld waren beland 😉

 

 

 

Een bos kan zalig mooi zijn

in het prille & zachte ochtendlicht.

Hier was het ongeveer kwart na 7am

 

 

 

Een zonnestraaltje

sensueel strelend met licht

zoent de bloemekes

 

 

 

De zon stond nu wat hoger,

zo’n ochtendzon die superlange schaduwen maakt.

Hier moesten we echt wel oppassen dat we onze eigen

schaduw niet in de foto zien !

Langzaam, heel langzaam,

ontwaakt het Hallerbos 😉

 

 

 

Zoals ik al zei in het vorig logje,

Fotografie is voor mij geen pure registratie van een werkelijkheid,

maar indrukken, feiten, dingen of gevoelens die me treffen

proberen weer te geven.

Zoals hier…

Het warme ochtendlicht , de rijkdom aan kleuren

de blauwe schijn van de hyacinten

(hoewel er dit jaar minder waren dan vorige jaren)

Het Hallerbos in een notendop :mrgreen:

 

 

 

Hier heb je identiek dezelfde invalshoek als hierboven,

alleen heb ik hier manueel ‘scherpgesteld’.

’t is een totaal onscherpe foto !

Maar de totaal impressie van het kleur geheel van het gras,

de bomen, de hyacinten én de warmte van het zonlicht voel ik in deze foto.

De gekleurde cirkels zijn niet gemaakt in photoshop hé…

’t is gewoon het fraai lens bokeh van de 70/200mm f2.8 van Fuji.

 

Het kunstige van

het impressionisme

boeit me mateloos

 

 

 

Hier zie je heel goed hoe kleuren kunnen veranderen in het licht !

De hyacinten ogen blauw in de schaduwen.

Maar als ze rechtstreeks belicht worden door het ochtend zonlicht,

dan worden de blauwe bloemekes warm paars. 😎

Om dit licht/kleur schouwspel te zien moet je echt heel vroeg in het bos zijn…

Na 09am ofzo kan je dit supermooi licht fenomeen

niet meer zien of meemaken.

 

 

 

Wat ook zalig mooi is,

zijn de prille beukenblaadjes aan de bomen.

Ze zijn nog klein, fris geel groen én bijna doorzichtig.

Als het weer meevalt én je aan de juiste kant bent in het bos,

dan kan je de ochtendzon zien die de beukenblaadjes streelt.

Natuurlijk moet je hier werken met 100% tegenlicht !

Door de enorme dynamiek in het tegenlicht lichtbereik

ziet de camera de bomen als pikdonker.

Maar daardoor worden de kleuren van de nieuwe beukenblaadjes

nog eens extra geaccentueerd !

Da’s mooi meegenomen hé ? 😎

En zeggen dat er nog steeds mensen zijn die beweren dat je in tegenlicht

géén foto’s mag maken… Ga spelen jongens 😉

 

 

 

Als afsluiter van dit logje :

Het wordt echt helemaal mooi,

als je het warme ochtendlicht ziet stralen over het geheel…

Alles wordt nu subtiel belicht en het bos wordt één groot kleurenfeest !

Welkom in mijn groot sprookjesbos :mrgreen:

 

Dichters en dromers

die kunnen nog geloven

in een sprookjesbos

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Hallerbos fotografie

én natuurlijk, de nederige haiku poëzie woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen, commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Bedankt voor je bezoekje 😉

 

Groetjes, Dirk

 

Hallerbos 2019 (Deel 1)

De blauw/paarse hyacint pracht in het Hallerbos…

Het is bijna een traditie geworden om jaarlijks van dit wondermooie

bloementapijt een fotografie feest te maken :mrgreen:

 

Deze serie draag ik op aan Dien (Klaproos),

die vol ongeduld op mijn Hallerbos logjes wacht 😎

 

Om 6uur waren we ter plaatse, locatie: parking 10

De zon zou die dag om 6u42 opkomen.

Nog tijd genoeg dus om onze lieveling fotolocatie plekjes op te zoeken !

We hadden gehoopt op wat ochtend nevels, maar ’t was noppes…

Een klare lucht en het ochtendrood was minder rood dan

wat we in andere jaren hadden meegemaakt.

Niet aan te doen hé, een fotograaf moet werken met het licht dat er is…

Het eerste flauwe ochtendrood…

De blauw/paarse bloemekes slapen nog…

maak ze niet nog wakker hé 😉

 

 

 

Het is zeker niet mijn bedoeling om een fotografische

weergave (duplicatie) van het Hallerbos te tonen.

Ik probeer door allerlei technieken met de lens een totaalbeeld,

een gevoel, een momentje in het licht weer te geven.

Alle ingrediënten van het bos moeten ‘voelbaar’ zijn in de foto:

De bomen, het blauw/paars van de hyacinten, het ochtendrood,

het eerste geel/groene loof aan de bomen…

Sluitertijd 1/5s,iso100,f12, verticale beweging met de lens

 

Als het bos ontwaakt

hoor je ritsel geluidjes

en bijen gezoem

 

 

 

Om het warme ochtendrood explosief te verwelkomen,

zoom ik letterlijk in terwijl de sluiter openstaat 😎

Nog even voor alle duidelijkheid:

Bij deze fotografie technieken is GEEN photoshop gebruikt hé ?

f16, iso100, 100–> 300mm gezoomd, 1/3s.

 

 

Een Orton bewerking op voorgaande foto

maakt de kleuren meer verzadigd en vlakt storende details weg.

Some like it, some don’t… But i like it 😉

 

 

 

Een fotograaf mag zich soms eens creatief laten gaan hé ? 😉

Maar van de andere kant zijn er in het warme ochtendlicht

ook zalige plaatjes te ontdekken…

Terug naar ‘normale’ fotografie dus…  😛

Soms moet je echt zoeken om de juiste belichting te vinden,

een tikkeltje teveel licht kan je foto ‘verbranden’

een tikkeltje te weinig licht geeft je een onderbelichte foto…

Maar dat zoeken en proberen geeft me een enorme voldoening 😎

Je doet er ook veel ervaring mee op !

 

 

Het jonge beuk groen

geniet van een zonnebad

vol warme kleuren

 

 

Gewond…

Dit boompje herinner ik me nog van vorig jaar.

Toen dacht ik al dat deze jonge beuk een vogel voor de kat was…

Maar hij geeft het nog niet op !

Houden zo boompje 😎

 

Hier zie je heel mooi wat het zonlicht doet met de hyacinten.

In de schaduw kleuren de hyacinten blauw.

Als ze door de ochtendzon belicht worden,

dan ogen ze meer paars.

In deze foto’s zie je alle kleuren tegelijk !

Het prille ochtendlicht….  Het mooiste licht dat er bestaat ! 😎

 

 

 

Als je de zon ziet opkomen in het Hallerbos…

De kleuren, de geuren, het insecten gezoem

Als je het fenomenale licht ziet opbloeien…

Dàt zijn zalige momenten om te beleven hoor 😀

 

 

 

Een Orton bewerking op de vorige foto…

Het sprookjesgehalte van het bos wordt levendiger,

vind je ook niet ? 😉

 

 

 

Op momenten zoals dit,

wil je wel op honderd plaatsen tegelijk zijn !

Maar omdat zoiets niet kan,

moet je genieten van het plekje waar je nu bent 😉

en er het beste van maken ! 😎

Zo’n mooi licht duurt echt niet lang hé…

 

 

 

Om dit logje te eindigen…

nog wat bij elkaar gesprokkelde haiku woordjes 😉

 

Vroeg in de morgen

laten plantjes zich strelen

door het ochtendlicht

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Hallerbos fotografie

én natuurlijk, de nederige haiku poëzie woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen, commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Bedankt voor je bezoekje 😉

 

Groetjes, Dirk