Roest op Zondag

In het vorige Roest op Zondag logje waren we in Baasrode,
in het Scheepvaart museum.
In dit logje van vandaag zijn we terug in Baasrode,
maar we bevinden ons in het Stoomtrein museum…

Het vorige Stoomtrein logje kan je hier (her)lezen
Het vorige Scheepvaart Museum logje kan je hier (her)lezen.

Dat je hier alleen stoomtreinen kan zien is niet correct …
Er staan ook enkele oeroude diesel locomotieven
en enkele van de eerste elektrische treinen.

Verboden Toegang !
Dit is een echt oudje met houten banken … 🚂
Pakweg 45 jaar geleden spoorde ik nog naar Brussel met
dergelijke treinen…
“De trein is altijd een beetje reizen” was toen
een heel ander begrip 🙂





Een oud, verweerd werkpaard !
Het aantal pk’s die deze enorme loc voorttrokken moet enorm zijn geweest !




In het vorige Stoomtrein logje gaf ik je de goede raad
om kleding te dragen die tegen een stootje kan 🙃
Als je deze foto ziet, dan weet je wel waarom hé ?
Eens onder een trein kruipen…
een oude jongensdroom werd hier werkelijkheid 😋







Om dit logje voor vandaag af te sluiten…
In mijn zoektocht naar mooi én verweerd roest…
vond ik dit stilleven van oud roest.
éen of ander elektrisch onderdeel in een of andere
oeroude elektrisch aangedreven trein…
De breedhoek zoomlens 16/35mm
(hier op f2,8 , 34mm,iso 100) isoleert het elektrisch
onderdeeltje heel mooi uit de achtergrond.





Hopelijk heb je genoten van mijn Roest op Zondag foto’s
Opmerkingen, reacties zijn zoals steeds welkom !
Alvast een dikke merci voor je reactie 👍

Dirk

Roest op Zondag

Een paar logjes geleden waren we in het
stoomtreinmuseum in Baasrode
(Bij Dendermonde en Puurs).
Vandaag zijn we ook in Baasrode, maar op een andere locatie,
namelijk in het oude scheepvaart museum.
We hebben toelating gevraagd én gekregen om in de oude ateliers
van de scheepswerf te fotograferen, met dien verstande dat we
niets mochten verzetten of veranderen. Dit oude atelier
moest intact hetzelfde blijven als op het moment dat de laatste
metaalbewerker/arbeider de deur definitief achter zich dicht trok.

Deze nieuwe roest-reeks logjes is heel speciaal voor mij…
Het is namelijk de laatste keer dat ik samen met mijn kameraad
Johan een fotoshoot heb gedaan. Het was 18 juli 2022.
1 week later, op 26 juli 2022 kregen we het nieuws dat Johan
overleden was… 😢
Maar het leven maalt verder… altijd weer opnieuw…

Jullie weten ondertussen wel dat wij nooit in JPG fotograferen,
maar altijd in het RAW formaat, zodat we zelf de eindfoto
volledig naar onze eigen hand kunnen zetten.
De na bewerking van al deze foto’s was voor mij niet eenvoudig,
niet technisch gezien maar dan vooral op mentaal vlak…
Al mijn Baasrode scheepswerf fotoshoot resultaten
draag ik dan ook op aan Johan,
als het fotografisch afscheid van mijn fotografie kameraad…

Een oud, doorroest en bijna opgevreten smidsvuur…
Door heel veel zuurstof door de brandende steenkool te jagen,
verkrijgt de smid héél hoge temperaturen,
maar die hitte het tast ook het hele smidsvuur aan !
Als je niet oppast met de extra zuurstof vreet het vuur zelf gaten
in de ijzeren vuurbak, zoals bij deze foto zeker is gebeurd !





Een stilleven van een oude werkbank met persluchtslang
en kromme roestige nagelschroeven.
Omdat ik vroeger ook smid ben geweest voelde ik hier de liefde voor
het smederij vak terug op bloeien 🔨






Een oeroude draaibank met een gecentreerde machine as,
die nooit meer afgewerkt zal worden.
De geur van koelsmeer en snij olie, oud roest en de tientallen
jaren van verlatenheid in deze ateliers deed me steeds (en nu nog)
denken aan de kleine smederij waar ik vroeger heb gewerkt…






Oude takels, hefwerktuigen, kettingen, stangen en lieren…
Het mooie patine van oeroud vuil en sleet van vele jaren op de muren…
In mijn ogen heeft dit alles de naam ‘kunst’ zeker verdiend !






Hopelijk heb je genoten van mijn eerste roest foto’s uit het
scheepvaart museum te Baasrode.
Opmerkingen, reacties zijn zoals steeds welkom !
Alvast een dikke merci voor je reactie.

Dirk

Roest op zondag

Het Dadipark in Dadizele…
Veel 40, 50, 60 plussers zullen zich dat pretpark nog wel
herinneren (zeker van op de schoolreizen in het lager onderwijs!)
Dadipark was een 12 hectare groot recreatiepark in België.
Het domein zelf ligt in het dorpscentrum van Dadizele.
Het bestond van 1950 tot 2002. Na de sluiting kwamen er diverse reddingsplannen; niettemin werd het park in 2012 gesloopt…
In 2011, juist voor de afbraak van dit pretpark dus,
had ik een verlofdag opgeofferd om er te gaan fotograferen.

Uit de foto’s van die fotoshoot dag heb ik enkele leuke roest foto’s
aan overgehouden 🙃

Al van bij de park ingang zie je dat talloze vandalen hier
hun sloopwerk hebben verricht…🙄
Een oude bestelwagen van het vroegere park is door vandalen
in de fik gestoken…






Een ijzeren trap die ons naar de bovenkant van de oude schuifaf brengt…
(in Vlaanderen beter bekend als : Een afreizer ofterwel Een afrijzer 🤠)
In de jaren 50 was dit speeltuig héél veilig én modern !







Een of andere ineen gelaste afsluiting voor een reeds lang verdwenen
speelltuig. Een schommel , een zeppelin , een draaimolen ??
In de jaren 50 was het voldoende dat je een paar stukken betonijzer
op een buizenkader last om een ‘veilige’ & kindvriendelijke
afsluiting te maken 🙃😎
De tijden zijn intussen ietwat veranderd hé ?




Het Dadipark die dag, was eigenlijk niet meer dan één grote troep
van roest en vernielingen… maar juist al die dingen zijn ook
een bron van nieuwe ruwe schoonheid !
Als ik al die onveilige speeltuigen van vroeger vergelijk
met het super veilig speelgoed van vandaag,
dan besef ik dat de grootste speelvogels en durvers onder ons,
statistisch gezien al lang geleden verongelukt moeten zijn… 😂😉
Die ‘onveilige’ speeltuigen van vroeger,
waren dus zo slecht nog niet hé ? 👌






Hopelijk heb je genoten van mijn oude roest foto’s uit het
nu verdwenen Dadipark in Dadizele.
Opmerkingen, reacties zijn zoals steeds welkom !
Alvast een dikke merci voor je reactie.

Dirk

Roest op Zondag

Op deze met gure, kille regen en rukwind overladen zondag,
wil ik je wat warme, zomerse roest schenken…
Deze mooie roest heb ik een paar jaar geleden gevonden in het
stoomtreinmuseum in Baasrode (Bij Dendermonde en Puurs).
Toen was het nog vrije ingang, of het nu betalende toegang is,
dat weet ik niet. Maar zelfs al vragen ze wat geld om binnen te
mogen, het is zeker de moeite waard om daar eens te
gaan rondsnuffelen 🙂
Btw, als je daar ook een bezoekje wil brengen,
neem dan liefst kleding mee die tegen een stootje kan
én die vuil mag worden 🚂👍

Een oud schakelwiel om de stoom van deze stoomtrein
om te schakelen naar ???
De machinisten weten het wel… 🤗





In de machinisten cabine van een oeroude stoomtrein…
Tussen al de afbladderende verf en het mooie warme roestend
staal zag ik dit kleine kapstokje…
Ik vermoed dat de machinisten hun jas of hun kazak hier aanhingen.
Het is hier altijd snikheet geweest denk ik, zo dichtbij de stookketel
die constant met kolen (cokes) gevoed moet worden,
om het water op het kookpunt te houden…
én de druk op de ketel te houden natuurlijk 😋





De bodem van deze machinisten cabine zag er niet echt gezond en stevig
meer uit…
Maar van de andere kant was het een prachtig gegeven !
Als je iets van kleuren af weet, dan weet je dat complementaire kleuren
mekaar versterken. Rood en groen zijn complementair aan mekaar in
de kleurencirkel én versterken elkaar dus !
De verschillen in het rood naar oranje van de roest én het lichtgeel/groen
naar donkergroen van het mos zijn een streling voor het oog vind ik 👍
Wat meer info over kleurencombinaties vind je hier.






Hopelijk heb je genoten van deze mooie oude roest foto’s uit het
Stoomtrein museum van Baasrode.
Opmerkingen, reacties zijn zoals steeds welkom !
Alvast een dikke merci voor je reactie.

Dirk

Keukenhof 2022 (deel 4)

Het is intussen al een paar maand geleden,
dat ik nog vertelde over het mooie bloemenparadijs,
het heerlijke Keukenhof in Nederland.
Het enige nadeel van het Keukenhof, is dat het voor
ons (wonende in Brussel rand) zover rijden is.
Het Nederlands spits uur verkeer is minimum even erg als
het Belgische werk-woon verkeer.
Je mag minimum 2 uur rekenen per rit…
Dat is dus minimum 4 uur auto rijden die dag 🥴
Maar we hebben het ervoor over ! Keukenhof is echt de moeite !


De toen gebruikte camera is nog steeds Sony A7 mark 3 ,
de lens is de Canon 100mm f2,8 L macro lens,
die via een Metabones adapter op de Sony body is geklikt.
Een combinatie waar ik heel tevreden van ben 🙂

In deel 3 eindigde ik met de ‘Vuurbomen”…
Vandaag ga ik daarmee verder.
Deze bomen soort is me nog steeds onbekend,
maar dat maakt hun mysterie alleen maar groter 👍
Soms lijken ze wel op te gloeien, terwijl er tegelijk
een gifgroene schimmelsoort de aandacht trekt !
We geraakten er niet op uitgekeken ! 😎






Vele mensen denken dat je bloemen moet fotograferen bij volle zon…
Als je veel overbelichte én slecht belichte foto’s wil hebben,
dan moet je in volle zon blijven fotograferen…

Een grijze lucht,
zelfs wat zachte regen is ideaal om kleurrijke bloemen
en planten te fotograferen.
De grijze wolkenhemel is als het ware een enorme softbox
én tegelijk een perfecte licht diffuser.
De malse regen zorgt voor heerlijke druppeltjes op de bloemen.
Je moet zeker een zacht lens clean doekje bij de hand hebben,
om het optisch glas van je lens droog te poetsen.
Een zonnekap is ook broodnodig bij regen…
het glas van je lens is dan grotendeels beschermd tegen de regendruppels.
Niets is lelijker dan druppels op je lens…
zelfs met photoshop moet je er niet aan beginnen
om die druppels weg te krijgen…






Een ensemble van 4 stalen personen die wel lijken te dansen…
We vermoeden dat dit Cortenstaal is.
De zachte regenbui maakt er een kleurig feestje van 😎👍





Wat verderop groeide nog een ‘vuurboom’…
De zachte lente regenbui accentueert én contrasteert
de ‘vurige’ warme kleuren vind ik !
Alleen dit soort bomen zien,
maakt de autotijd van 4 uur de moeite waard !





April is ook de bloei maand…
Hier hadden we een uitdagende kans om onder een “saai”,
grijs lentezonnetje te ‘spelen’ met het weinige aanwezig licht.
De eerste boomblaadjes groeien…
de eerste lentebloesems komen eraan…
Voor ons was het Keukenhof die dag,
een immense foto studio met perfect licht 📷👍😎






Een klein takje met baby-blaadjes…
Het wakker wordend blauw,
boven in de hemel zorgt voor een heerlijk achtergrond bokeh 🙂







In de schaduwen van enorme bomen,
groeit een heerlijk natgeregende bloem…
De echte kracht van een macrolens zit hem zeker in de eigenschap
van fluwelen onscherpte te maken in de achtergrond….
Als je die magische lens eigenschap goed aanvoelt ,
én weet hoe je daarmee moet of kan werken…
Dan gaat er een héél mooie macro wereld voor je open 😎







Zomaar wat fantasietjes…
Deze vreemd gevormde takken, naast een enorme vijver,
deden me denken een Wondere Boom Wezens…
Wat doen deze Wondere Boom Wezens nu eigenlijk in deze foto…
wel, dat laat ik aan je eigen fantasie over 😃
Dansen ze ?
Kijken ze samen naar een leuke film ?
Gaan ze samen nog wat groeien en blaadjes krijgen ?
Vinden ze de fotograaf een gekke meneer ?
enz
enz 😂






Toen ik deze foto ‘ontwikkelde’ in de digitale doka van photoshop,
draaide mijn favoriete internet radio ‘Bruce
het nummer ‘Ring Of Fire‘ van Johnny Cash.
Nu ja, “veel vuur is hier niet te zien” dacht ik toen…
Daarom doop ik deze foto ‘Ring Of Green’ 😋






Een stilleven van boom, takken en vijver…
Ook hier maakt de achtergrond onscherpte van een macrolens het verschil…







Om dit logje voor vandaag af te sluiten…
Deze enorme boom vond ik maar boos en sip kijkend…
Zie jij dat ook ?🤔😃




‘k hoop dat je genoten hebt van dit Vierde Keukenhof 2022 logje !
Er komen zeker nog enkele logjes over dit bloemen paradijs hoor.
Opmerkingen of commentaren zijn zoals steeds welkom
Alvast een dikke merci voor je commentaar !

Salukes, en graag tot weerzien in mijn volgend logje…
Over hoe of wat de inhoud van dat volgend logje zal vertellen ? ….
Nu ja, dat weet ik nu nog niet.
We zien dat nog wel hé ? 😎


Vriendelijke groetjes,
Dirk

Roest op zondag…

Als je op reis bent kom je soms de meest rare dingen tegen …
In Reims (Frankrijk) bijvoorbeeld, kan je de Cathédrale Notre-Dame de Reims
(de grootste kathedraal van Frankrijk) bezoeken.
Daar was Clovis ooit gedoopt en waar alle Franse koningen zijn gekroond).
Je kan er de grootste en beste Champagne huizen ter wereld bezoeken…
Om al die mooie dingen te gaan bekijken, moet je de stad doorwandelen,
op die wandeling is de kans groot dat je dit prachtig stukje roest tegenkomt 🤠

Dit “kunstwerk” zou een (meters hoge) dansende vrouw voorstellen …
Mij leek het een levend voorbeeld voor een of ander grotesk poppentheater 😂





Hopelijk heb je genoten van dit kunstig & bewegend roestig dans beeld ?
Opmerkingen, reacties zijn zoals steeds welkom !
Alvast een dikke merci voor je reactie.

Dirk

Roest op zondag…

Voor het Roest op Zondag logje voor vandaag,
heb ik even in mijn archieven rond gescharreld…
Uit oude (2018) vakantie foto’s van een uitstapje naar Innsbruck
(Oostenrijk, hoofdstad van de deelstaat Tirol),
heb ik 2 leuke roestige items geselecteerd, die geschikt zijn voor vandaag.
Mijn foto bron voor vandaag was een doodgewone winkel die
kitscherige “kunst” verkoopt aan argeloze toeristen.
De 24/70 f2,8 Canon lens is héél geschikt voor portret en kan dus
heel breed worden ingezet.

Deze roestige vogel vond ik doodgewoon leuk,
juist daarom heb ik er een simpel portretje van gemaakt 🤠
De onscherpte in de koel, blauwe achtergrond doet de rest.

Ergens in mijn achterhoofd hoorde ik het fantastische nummer
van Llynyrd Skynyrd “Free as a bird” , echoën …🎸

Vrij zijn al een vogel… dat verlangt iedereen wel eens hé ? 🦅




Wat verder in dezelfde kitscherige winkel vond ik een soort van ijzeren stoel,
opgebouwd en aangelast met stukjes geplooid betonijzer.
Deze roestige foto vertelt me het tegenover gestelde als de vorige foto… 🤔
Die stukjes ijzer symboliseer ik in deze foto tot tralies… opgesloten zijn, niet vrij zijn…



In mijn Roest op zondag logjes probeer ik af en toe
een extra boodschap mee te geven…
Wat ik je vandaag wil vertellen :
Vrij zijn als een vogel is niet alleen vrij gaan en staan waar je wil,
maar ook vrij zijn in je denken en spreken…
Van de andere kant zijn er koude tralies van gevangen zijn. 😱
In vele landen waar je je eigen mening niet luidop mag zeggen zijn deze tralies
een realiteit geworden… Rusland, Iran, China, Syrie, Noord Korea, enz bijvoorbeeld…

In onze lage landen kunnen we al eens zaniken en klagen op alles en nog wat…
Maar wij mogen dat luidop en openbaar doen… Dat is een heel grote vrijheid !
Laat ons die ‘vrijheid’ dan toch maar goed koesteren ! 👍

Hopelijk heb je genoten van mijn simpele symboliek in deze 2 roestige beelden ?
Opmerkingen, reacties zijn zoals steeds welkom !
Alvast een dikke merci voor je reactie.

Dirk

Roest op Zondag

In dit zondagse Roest logje neem ik je graag terug mee
naar Ellezelles (Elzele in het Vlaams).
Een klein dorpje in het noorden van de provincie Henegouwen,
nabij de Vlaamse stad Ronse.
Waar het vorige Roest op Zondag logje eindigde met de roestige draak,
ga ik in dit logje wat verder inzoomen op de leuke folklore die echt nog
volop leeft in deze streek.

Alle beelden zijn gemaakt door creatievelingen uit de streek.
Het is genieten van de creatieve uitspattingen hier 👌😘
Het enige nadeel was het weer… Het werd heel donker,
onweerswolken kwamen in het land gerold, maar dat kon de pret niet drukken 🙂

Een in elkaar gelast en gesmeed knotsgek wezentje keek ons met zijn metalen
ogen aan… zijn mond vormde de letter O 😂
Zijn groene snor leek wel op het snijmes van een bejaarde grasmachine !






Hier heeft iemand met duidelijk circus ambities in het plooien van ijzer,
zich een tijdje ferm kunnen uitleven !
Het levert een mooi schroot en zalig roestig kunstwerkje op vind ik 👍


Hopelijk heb je genoten van deze kunstige & roestige beelden ?
Opmerkingen, reacties zijn zoals steeds welkom !
Alvast een dikke merci voor je reactie.

Dirk

Roest op zondag

Ellezelles (in het Frans) , Elzele (in het Vlaams),
ligt in het noorden van de provincie Henegouwen, nabij de Vlaamse stad Ronse.
Het is een perfect dorpje om een weekje te onthaasten… te wandelen,
te genieten van de vriendelijke inborst die zo eigen is aan onze Waalse
landgenoten, de lekkere culinaire rijkdom 🎂, enz enz.
Uitstekende B&B’s vind je daar genoeg.

De rijke folklore en de levendig gehouden oude legenden in deze streek
spreekt ons ook aan 🤗. We hebben daar in de heuvels rond het dorpje
een soort van sprookjesbos “ontdekt” (met behulp van een toeristische folder kaart)
Op veel plaatsen kon je figuren en wezens ontdekken die allen op de een of andere
manier verbonden zijn met de rijke folklore die (nog steeds !) leeft in deze streek.

Kan je onze verbazing voorstellen,
toen we oog in oog stonden met deze heerlijk verroeste ijzeren draak !
Deze ijzeren draak is volledig opgebouwd uit onderdelen van oude
landbouw machines, allerlei afgedankte machines uit de bouw en industrie.
Alles is hier in elkaar gelast, gesmeed, enz enz, door mensen uit de streek !
Petje af zeg ik dan 👍👌






Ik kon me niet inhouden om van deze draak een ‘dark‘ versie te maken 🙂
In Photoshop vind je toeters en bellen genoeg
om een lekker ‘dark sfeertje’ op te bouwen 😎🐲


In mijn Roest op zondag logjes probeer ik af en toe
een extra boodschap mee te geven…
Het extraatje dat ik vandaag wil geven is gewoon een dikke proficiat wensen aan
Remco Evenepoel, een mede dorpsgenoot. Hij woont in Schepdaal, (een deelgemeente
van Dilbeek.) (ik woon in Sint Martens Bodegem, ook een deelgemeente van Dilbeek)
Remco is verdiend gepromoveerd tot ere-burger van Dilbeek.
Overal waar je nu in Dilbeek komt zie je rode vlaggen, Remco spandoeken, enz, enz…
In deze donkere dagen van economische crisis, inflatie, oorlog , falende politiek
zijn die feestelijke & leuke verzetjes héél welkom voor vele mensen 😎🌈🚲

Opmerkingen, reacties zijn zoals steeds welkom !
Alvast een dikke merci voor je reactie.

Dirk

Roest op zondag

In de Nationale Plantentuin van Meise,
kan je niet alleen genieten van de mooiste bloemen en planten !


De oude toegang tot groente en fruit kwekerij (weggestopt achter de Oranjerie),
bied ons ook vele schatten van oud roest en verweerde metalen voorwerpen aan.
II vermoed dat dit ijzeren poortje ooit in het donkerblauw was geschilderd…
De tand des tijds, de vele lagen mos, de afbladderende verf ,
geven dit oud poortje een uniek patiné !





De oude poortklink is er niet meer,
naar de sleutel hebben we het raden…
Het geluid dat het gammele poortje maakt als we het open duwen,
deed me denken aan “Het Schurend Scharniertje” ; een Vlaams radioprogramma,
waar presentator Jos Ghysen wekelijks zijn humoristische cursiefjes
voorlas in het bijzijn van een studiopubliek.
Soms wordt oud roest zo mooi dat het kunst is geworden 🙂


In mijn Roest op zondag logjes probeer ik af en toe
een extra boodschap mee te geven…
Wat ik vandaag wil meegeven is gewoon dat we moeten leren genieten van de
kleine dingetjes, zoals dit oude verroeste poortje bijvoorbeeld…
Niet teveel nadenken aan wat ons misschien te wachten staat,
maar vooral genieten van het NU én de kleine mooie dingen om ons heen 😎

Opmerkingen, reacties zijn zoals steeds welkom !
Alvast een dikke merci voor je reactie.

Dirk