Venetiaanse maskers in Groot-Bijgaarden (Deel 2)

Van de gedroogde herfst boom blaadjes keren we terug in de tijd.

We gaan verder met de Venetiaanse maskers & kostuum groep,

die ons in Groot-Bijgaarden, ter gelegenheid van Brussels Floralia,

lieten genieten van hun kleurrijke parade en fantastische kostuums.

Baai de way, alle kostuums zijn eigenhandig gemaakt door de mensen in deze groep !

De mensen uit de groep verspreiden zich nu overal in het kasteelpark,

wat het voor de fotografen gemakkelijk maakt natuurlijk 😎

 

De volop bloeiende tulpen zijn een zalige achtergrond voor deze kleurrijke figuren !

 

 

 

 

Dit knappe ‘paarden carrousel’ meisje vond ik een van de leukste figuren uit de groep.

 

 

 

Heel plechtig, mét stijl én bewust van hun indrukwekkend voorkomen,

wandelt dit sprookjes koppel door de park wandel paden.

Voor een fotograaf zijn dit top momentjes hoor 😉

 

 

 

 

De (macro) lens open op f2.8, om de figuur te isoleren uit de achtergrond…

Blauw , zilver, maagdelijk wit en pluimen van een pauw.

 

 

 

 

Nog wat dichterbij komen, mijn droom-model poseerde nog wat langer 😎

Alle details in de kleding worden zichtbaar !

Zelfs zilveren cherubijn hoofdjes zijn verwerkt in haar hoed.

De figuur onder het masker blijft een raadsel…

is het een meisje, een jonge vrouw, een oude dame ?

 

 

 

 

Een zwart/wit bewerking moet kunnen dacht ik !

 

 

 

 

Soms zie je figuren met komische attributen !

De ‘vogels’ die ze op hun staf meedragen vind ik best wel grappig.

Dàt plus de ‘ernst’ die het koppel uitstraalt maakt het geheel wat speels en absurd 😉

 

 

 

Een indrukwekkende figuur, met zwaan attributen…

De persoon was tegen de  2 meter groot, met zijn  imposante hoed is hij een reus !

 

 

 

De ‘dreiging’ die vanuit het masker én de ogen uitging wou ik met wat

photoshop bewerkingen, wat meer accentueren.

 

 

 

 

Het is genieten als de hele groep heel langzaam en statig passeert,

om in het grote kasteelpark mooie plekjes te gaan zoeken.

 

 

 

 

Het lijkt wel of deze kleurrijke dames zweven over de grond…

Je kan hun voeten bijna niet zien, omdat hun kleed zo laag hangt.

Dat geeft iets extra ‘swung’ aan heel dit gebeuren 😎

 

 

 

 

Om dit logje af te sluiten :

Als je denkt dat je alle kleuren al hebt zien passeren… 😉

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Venetiaanse kostuum/maskers fotografie.

Er komen nog een paar afleveringen van dit gebeuren hoor !

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, tips, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Herfstblaadjes en macro fotografie (Deel 2)

In het vorige ‘Herfstblaadjes en macro fotografie’ logje had ik beloofd

om in deze serie ook de macro Canon MPE-65 te gebruiken op een Fuji X body.

De opstelling is dan ook dezelfde als  in het vorige logje.

(De gedroogde herfstblaadjes op een mat-witte plexiglasplaat,

en alles langs onder belicht dmv een LED daglicht lamp).

De MPE-65 macro is een super macro lens die begint waar elke andere

1:1 macro lens stopt…

Die MPE-65 gaat tot 5:1 verhouding ! Astemblieft !

In het ‘kleine wereldje’ ga je met deze lens naar het microscopische wereldje 😎

Maar let op, deze lens is heel moeilijk om te gebruiken !

Deze lens heeft géén autofocus, je moet met de lens dichterbij of verder gaan
om scherp te stellen. Op 1:1 valt het nog mee,

op 5:1 verhouding heb je een scherptediepte van amper 1 of 2/10mm !

De minste beweging (zelfs in of uit ademen) staat garantie voor een onscherpe foto.

Je gebruikt deze lens dan liefst vanop een macro rail.

(en dan nog kan een voorbij denderende vrachtwagen je foto doen mislukken !)

 

Maar kom, je bezoekt dit logje niet om droge technische uitleg te lezen,

je bedoeling is om hier “De Herfstblaadjes en macro fotografie” te zien 😉

 

Hier werk ik vanop een 2:1 verhouding

 

 

 

Als ik nog wat korter kom (ergens tussen 2:1 en 3:1),

dan komen details vrij die met het blote oog niet zichtbaar zijn

of je moet superman ogen hebben natuurlijk 😎

 

 

 

We duiken nog wat dieper, we zitten hier op 3:1 te werken.

Maar de randen worden reeds onscherp !

Als ik hier alles scherp wil hebben dan moet ik werken met focusstacking,

maar daar had ik echt geen zin in.

Toch vind ik het fascinerend om te zien hoe een eenvoudig boomblad,

zo’n ingewikkelde structuur kan hebben.

Het kleine wereldje is iets wonderbaar :mrgreen: Vind je niet ?

 

 

Nog eens alles uitgemeten met de waterpas, of alles kaarsrecht staat.

De lens moet ook perfect evenwijdig staat boven de plexi plaat.

Met huis, tuin en keukengerief is het niet eenvoudig, maar het is te doen 🙂

 

De micro macro;

wereld, is fascinerend

om te ontdekken

 

 

 

Als we nog een ietsie pietsie dieper gaan zie je nog wat meer details…

in het bladmoes kan je reeds heel kleine stipjes zien !

 

 

 

Als ik nog wat verder ga, ergens tussen 3:1 en 4:1 verhouding,

dan worden de witte details in het bladmoes zichtbaar !

Ondertussen heb ik er nog wat extra (led) licht bijgesleurd

want op deze extreem korte micro-macro verhouding,

valt er bijna geen licht meer op de CCD !

De scherptediepte hier is ongeveer 2/10mm !

 

 

 

Laten we terug naar een ‘normale’ macro verhouding gaan.

Ergens tussen 1:1 en 2:1 is het kleine wereldje ook mooi 😉

Een ander herfstblad voor de afwisseling…

 

 

 

Hier geef ik eerlijk toe dat ik wat met de kleuren heb “gespeeld”…

Het kleur contrast tussen rood/groen en geel heb ik 2 stapjes “versterkt” in Photoshop.

Noem het dichterlijke vrijheid 😉

 

 

 

De vorm van een herfstblad kan ook inspireren 😉

Dit blad vind ik net een superlief spookje,

dat er maar niet in slaagt om de mensen bang te maken ! 😎

 

 

Om dit logje af te sluiten…

Nog wat resterend bladgroen,

dat voor altijd gevangen is tussen de nerven …

 

Een handvol bladgroen

is voor eeuwig gevangen

tussen blad nerven

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit herfstblaadjes logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn herfst macro fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, tips, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Architectuur, Luik Guillemins (Deel 7)

Van de heel creatief & kleurrijk uitgedoste Venetiaanse maskers groep,

gaan we weer naar een strakke staal en koud witte beton wereld…

We belanden terug in Luik Guillemins,

waar dit architectonisch meesterwerk van Santiago Calatrava,

me inspireert om spiegelingen, omkeringen uit te zoeken,

om zo mijn eigen architectuur fantasie wereld te scheppen 😎

Ik vertel bijna nergens wat ik heb gedaan, heb ik 1x of meerde malen gespiegeld ?

Het ik copies omgekeerd aaneengeplakt, verticaal of horizontaal gespiegeld ?

Calatrava komt ons ook niet vertellen, hoe hij het ontworpen heeft hé ? 😉

 

Welkom in mijn fantasie wereld der spiegelingen,

geïnspireerd op de architectuur van Calatrava.

 

Een witte wereld

van voorgespannen beton

op zoek naar zijn kern

 

 

 

Een kathedraal vol stilte…

 

 

 

 

De strijdhelm van een of ander mythologisch wezen …

 

 

 

Dit is dezelfde foto als hierboven,

hij is gewoon 180º gedraaid 😎

Dat geeft direct een totaal ander beeld, vind je niet ?

 

Een stalen monster

kijkt boosaardig grijnzend toe

uit blinde ogen

 

 

 

De multi-lens functie uit de NIK tools kit van Google

is zalig om in te werken !

 

 

 

Dit is gewoon één foto die horizontaal is gespiegeld…

Het lijkt wel of we in een heroic & fantasy wereld zijn beland 😎

Ik genoot van de felle contrasten tussen het koud witte staal

en de strak blauwe tinten van de namiddaglucht.

Het schaduwenspel was dan ook heel boeiend om te zien !

 

In een blauwe schat

worden wolken gekoesterd

als heilige lucht

 

 

 

Weer een foto die ontstaan is uit één horizontale spiegeling.

 

 

 

Hier neem ik je eventjes mee, hoe ik iets opbouw van bij het begin…

Men neme 1 betonnen steunbeer die een ijzeren vleugel ondersteunt :

 

 

Deel 2:

Men neme een horizontale spiegeling van voorgaande foto

 

 

Deel 3 en afwerking:

Men neemt een verticale spiegeling van de 2de foto

en men draait tenslotte het geheel 90º naar links of naar rechts.

Het zijn maar ‘spielerijtjes’, dat weet ik ook wel,

maar ik doe deze dingen heel graag 😉

En zeg nu zelf, dingen kunnen doen die je graag doet…

bestaat er nog iets mooier ? 😎

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn architectuur & spielerij fotografie.

maar ook de Senryu poëzie woordjes van eigen kweek…

Vandaag geen Haiku poëzie, omdat Haiku een dichtvorm is van de mens naar de natuur toe.

De Senryu poëzie beschrijft alleen de mens in zijn gewoonheid.

Het Senryu gedicht veroordeelt de mens niet en word nooit cynisch.

De mens staat hier centraal met al zijn hebbelijkheden en ontwikkelingen

In dit logje zien we een architectuur natuur, gemaakt door en voor de mens…

Daarom pas ik me hier dichterlijk aan :mrgreen:

 

Deze fotoreeks krijgt heel zeker nog een vervolg hoor 😀

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast een dikke merci voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

Over wat, waar, wanneer, hoe enz…. we zien het nog wel hé laughing

 

Dirk

Venetiaanse maskers in Groot-Bijgaarden

Dat ik graag wat lekker chaotische afwisseling heb in mijn logjes,

dat wisten jullie al een tijdje vermoed ik 😉

Van de herfstmacro’s en de smalle steegjes in Bergerac,

vliegen we terug door de tijd en gaan naar 13 april 2019,

naar het kasteel van Groot-Bijgaarden

(dat is maar een paar km van mijn woonplaats).

Elk jaar is daar een grote bloemen expositie, Brussels Floralia.

Vroeger ben ik daar veel geweest, maar omdat het elk jaar

ongeveer hetzelfde aanbod was, ben ik een tijdje niet meer geweest.

Maar sinds een jaar of 2 komt daar ook de ‘Venetiaanse maskers’ groep !

Dit jaar hadden we (mijn madam en ik) tijd om er naar toe te gaan

(met onze fiets natuurlijk  😉 ).

Voor deze kleurrijke groep heb ik echt wel veel respect !

Alle kostuums, maskers, attributen zijn door hun zelf gemaakt !

 

De camera die ik heb gebruikt is de Fuji XH1,

met een Fringer adapter, om mijn ‘oude’ Canon lenzen te kunnen

gebruiken (de 100mm macro , de 70/200 f2.8 én de 100/400mm zoom).

 

Een floralia feest begint met… Bloemen natuurlijk 😎

Ze hebben een kleurige vogel opgebouwd,

alleen spijtig dat de ‘versiering’ op zijn kop niet afgewerkt was…

 

 

 

April is de narcis maand…

Met een macro lens kan je lekker dichtbij komen 😎

 

 

 

Ineens stroomde de kasteeltuin leeg !

Dat betekent dat de Venetiaanse maskers groep,

zijn/haar intrede maakt op het kasteel binnenhof.

Ik keek de kat wat uit de boom, want heel veel mensen willen direct

op de eerste rij staan om foto’s maken…

Het was een gedrang en geduw bij de toeschouwers, niet meer normaal !!

Ik liet het geheel op zijn beloop en weet uit ervaring

dat er nog genoeg foto-kansen zullen komen op deze dag 😉

Als je rustig & geduldig je kans afwacht, wordt dat meestal beloond 😎

 

Dit vlindermeisje vond ik prachtig !

 

 

 

Als je niet duwt en nergens in de weg loopt en geen mensen stoort,

dan poseren deze mensen met plezier voor de geduldige fotograaf 😎

De groep ‘paradeert’ eerst een tijdje over de binnenplaats van het kasteel.

Nadien verdelen ze zich in de grote kasteeltuin en heb je minder last

van opdringerige en irritante papparazzi 😀

 

 

 

 

De metgezel van het vlindermeisje…

 

 

 

Blauw en goud, glinsters en speelse lijnen…

De lens zo wijd mogelijk open om de storende achtergrond

én de vele toeschouwers die geen meerwaarde geven aan de foto,

weg te werken !

 

 

 

 

Het was die dag redelijk warm.

Die mensen moeten er wel heel wat voor over hebben,

om zo dik ingepakt enkele uren in de zon te gaan lopen !

Nogmaals, die mensen hebben zelf hun eigen kostuums, maskers, hoeden

en alle andere attributen vervaardigd. Petje af hoor !

 

 

 

 

Zilver en grijs , fel gekleurde edelsteentjes

witte pluimen en een zilvergrijs kostuum

Wat kunstig aangebrachte kleuren werken het masker af !

 

 

 

Die schitterende kleuren op het masker brachten me op een idee !

Een zwart/wit bewerking waar ik de kleuren op het masker laat spreken 😎

 

 

 

 

Om dit logje af te sluiten (er komen nog vervolg logjes hoor),

Blauw, azuur en zilver hebben hier de boventoon.

Prachtige kostuums, met schouderstukken en vleugels,

een ongelooflijk ingewikkeld maar prachtig hoofddeksel !

Wooow gevoel, (ken je dat ? 😉  )

Ik keek echt mijn ogen uit !

Heel de groep gaat heel langzaam én statig vooruit,

ze lijken wel te zweven !

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Venetiaanse kostuum/maskers fotografie.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, tips, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Op zoek naar Cyrano De Bergerac

Voor vandaag wil ik terug een grote sprong maken qua onderwerp…

Van de tropische vlinders en de macro’s van herfstblaadjes,

neem ik je vandaag mee naar Frankrijk, de Dordogne.

De zomer van 2017, het was drukkend warm in Les Eyzies,

we besloten een oud stadje te bezoeken,

om de simpele reden dat de warmte wordt tegenhouden in die smalle steegjes.

Het te bezoeken stadje voor vandaag is Bergerac, heel bekend voor zijn wijn,

maar zeker ook heel bekend door Cyrano De Bergerac

die hier heeft gewoond en gewerkt. (Frans dichter, schrijver én militair )

Op Cyrano’s leven baseerde Edmond Rostand een succesvol toneelstuk,

dat werd verfilmd met Gérard Depardieu in de hoofdrol.

Van Cyrano werd ook verteld dat hij een bijzonder grote neus had 😉

 

Ik hou van die oude, deels vervallen Franse stadjes.

De buitenkant mag ietwat vervallen, verwaarloosd lijken,

maar binnen de huizen vind je meestal prachtige meubelen

en eerste klas design spullen.

De mensen hier leven in een heel ander ritme dan ons jachtig vooruit

rapper maak plaats maak plaats leventje :mrgreen:

 

Een smal steegje, waar het zeker 10 graden minder warm was dan buiten de stad !

 

 

 

Dit soort van fotografie nodigt gewoon uit voor zwart/wit omzetting

 

 

 

Wat verder weer een typisch Frans tafereeltje…

Een groepje vrienden, samen aan tafel,

glaasje witte wijn, pastis, assortimentje kaas…

uitleggen met handen en voeten, zoals alleen de Fransen dat kunnen  🙂

Leven zoals God in Frankrijk 😎

Hier en daar zakken de huizen een beetje scheef,

maar niemand stoort zich daaraan !

j’aime la France ! 😉

 

 

 

Bij deze zwart/wit omzetting besloot ik voor een kleur selectieve bewerking.

Het belangrijkste in deze foto, het groepje vrienden, blijft in kleur.

 

 

 

Een pittoresk stadspleintje…

Het was rond 13uur

Er was geen enkel geluid, alles was bedekt met de mantel der stilte…

In de schaduw was het zalig vertoeven !

 

 

 

 

Weer een zwart/wit kleur selectieve omzetting…

Titel van deze foto : Vergeten tijdschrift

 

 

 

Als je een oud stadje bezoekt, dan kom je andere bezoekers tegen…

Deze jongen had ik in gedachten ‘De karate kid’ genoemd 😉

Hij poseerde voor mij, op de beste plaats die ik me kon indenken!

 

 

 

 

Terug een zwart/wit omzetting van vorige foto,

Omdat “de karate kid” een rode hoofdband droeg,

koos ik ervoor om het rood te laten voor wat het is.

Spelen met selectieve kleur in zwart/wit is leuk om te doen vind ik 😎

 

 

 

“De karate kid” was intussen verdwenen…

Nog vlug een foto van dit kerkpleintje,

de omzetting naar zwart/wit maar met behoud van alle rood én groen !

Het brengt meer evenwicht nu vind ik 😀

 

 

 

Om af te ronden voor vandaag…

Een standbeeld ter ere van Cyrano is hier wel op zijn plaats 😎

 

Cyrano is vooral bekend voor zijn sciencefictionverhaal Histoire Comique des États

et Empires de la Lune (1657) en het hierop volgende Les États et Empires du Soleil (1662).

Het werk staat vol met luchtreizen, bizarre ontmoetingen, gevechten met inboorlingen,

juridische processen waarin de held wordt bijgestaan door een advocaat die enigszins op de hoogte

is van de gewoonten op aarde, diepzinnige discussies met filosofen over politiek en economie

en zelfs ontmoetingen met Plato, Democritos en Descartes.

De luchtreis vindt plaats in een grote houten kist,

zeer licht van gewicht, die hermetisch gesloten kan worden.

Het geheel werd aangedreven door een kristal en een zeil dat bewoog op zonnewind.

De straling van sterren werd zo omgezet in bruikbare energie.

Hiermee overbrugde het vaartuig afstanden van duizenden kilometers.

(Bron: Wikipedia)

 

Wat een bijzonder rijke fantasie had Cyrano hé ?

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit Cyrano De Bergerac logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn zoektocht naar Cyrano stad fotografie,

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, tips, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Vlindertuin in Blijdorp (Deel 2)

Van het woeste natuurgeweld van IJsland verkassen we weer naar

een heel andere wereld… een stille wereld, een warme wereld…

Namelijk de tropisch warme wereld in de vlindertuin van Blijdorp (NL).

Mijn eerste logje hierover had ik gepost op 3 september 2019,

dit logje is zoals je kan lezen in de titel, deel 2 :mrgreen:

 

Deze tropische super vochtige omgeving vraagt veel van je fotogerief,

Ik val niet graag in herhaling, daarom kan je dit alles (her)lezen in deel 1

 

De Azuurvlinder, hier zie je een vrouwtje exemplaar

De spanwijdte van haar vleugels is ongeveer 10 tot 11cm !

 

 

 

Een tropische vlinder wiens naam ik nergens heb terug gevonden…

Daarom : Zomaar een tropische vlinder 😉

 

Op een groen blaadje

heeft een tropische vlinder

zijn plaats opgeëist

 

 

 

 

Deze vlinder wandelt door het leven als de “Zonnebloemvlinder”.

Fotografie van deze wondermooie insecten hier is redelijk moeilijk,

de hoge temperatuur in deze tropische wereld is echt wel afmattend,

de extreme luchtvochtigheid is slopend voor de fotograaf én de lenzen…

condensatie op de lenzen is hier dan ook heel frequent !

Ik ga elke 30 minuten ofzo 5 minuten naar buiten om ff bij te komen 😉

Maar kom, we kiezen ervoor, dus gaan we ervoor !  😎

 

 

 

De “Kleine Passiebloemvlinder”…

Soms vraag ik me af wie die insecten hun naam geeft 🙂

Die benamingen zijn heel zeker fantasierijk en super creatief 😎

 

 

 

De Monarchvlinder…

 

Een monarchvlinder

komt ongevraagd poseren

je moet maar durven !

 

 

 

De Zebravlinder…

Van een Afrikaanse zebra weet ik dat de zwart/wit strepen dienen om de vervelende

vliegen en andere stekende/parasitaire insecten af te weren.

Van deze Zebravlinder weet ik het niet 😉

 

 

 

 

Een Vuur Passiebloemvlinder strijkt neer…

Omdat de omgeving hier zo extreem warm is, zijn de vlinders

(die tenslotte insecten zijn) optimaal opgewarmd en bijgevolg ook

extra alert. Je moet ze echt heel traag benaderen ! Anders vliegen ze weg !

Gelukkig had ik de 100/400mm telelens meegebracht,

zodat ik die schuwe wezentjes vanop een paar meter afstand kon “vangen” 😎

 

 

 

 

Nog een impressie van de Monarchvlinder die uitrust op een bloemenstruikje…

 

Het gefladder stopt

ik zie een mooie vlinder,

slurpen aan een bloem

 

 

 

Wij kennen de Koninginnepage in onze lage landen,

maar er zijn veel soorten page’s…

Zoals deze Roodgestipte page bijvoorbeeld 😎

 

 

 

Om dit vlinder logje te eindigen…

Een laatste foto van een vlinder 😉

De Azuurvlinder vind ik een heel bijzondere vlinder !

 

Als de vleugels dicht zijn, dan zie je de ogen van een uil !

(Van camouflage gesproken hé ? 😉 )

Als de vleugels open zijn, dan zie je heel mooie,

azuurkleurige vleugels die overgaan naar bruin,geel en okerkleuren.

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & vlinder natuur fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, tips, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

IJsland 2016 (editie 67) – The Final End

Eigenlijk breek ik in dit logje met mijn filosofie

van chaos en onvoorspelbaarheid… :mrgreen:

Twee keer op rij publiceer ik een logje over IJsland 2016…

Maar omdat je gewoon bent dat ik hier van de hak op de tak spring,

is dit kleine stukje regelmaat an sich ook wat chaotisch 😉

 

Dit is echt wel het allerlaatste logje van onze IJsland 2016 fotoreis hoor.

De ‘brave’ IJslandse macro’s, uit mijn vorig logje, kunnen wel mooi zijn,

maar ze vertellen ons niet echt over de ziel van dit woeste en ruige land.

Met deze laatste editie wil ik nog even inzoomen op een plek die

ik persoonlijk één van de mooiste én tegelijk meest dramatische plekken vind in IJsland.

Met dramatisch bedoel ik hoe het gletsjer ijs in een recordtempo afsmelt !

De Vatnajökull gletsjer (oppervlakte 8.400 km²) bijvoorbeeld is in 3 jaar tijd

8 meter diep in zijn totale oppervlakte afgesmolten 🙄

En zeggen dat er nog steeds mensen zijn

die beweren dat er niets aan de hand is met het klimaat wereldwijd … 😥

 

Enfin soit,

laat ons genieten van wat er nog rest van het blauwe gletsjer ijs !

Brokken van de gletsjer drijven in de Atlantische oceaan…

Hier heb ik gewerkt met polarisatie filters, graduele grijsfilters,

little én big stoppers om beweging te laten verglijden…

Het gitzwarte strand en het zonlicht in het ijs  maakt het moeilijk

om een correcte witbalans te vinden…

Maar uitdagingen zijn er om aan te nemen hé 😎

 

 

 

Een little stopper die 5 stops licht wegneemt,

laat me toe om de beweging van het kustwater te laten verglijden

én het felle zonlicht genoeg af te zwakken

zodat er een evenwicht is tussen wit & zwart (dynamisch bereik).

Maar genoeg technisch gezwets nu… :mrgreen:

 

Het ijs wordt dunner

gletsjers smelten wereldwijd

het is vijf voor twaalf

 

 

 

 

Een eenzaam brokje ijs… drijvend op de golven, bijna gestrand…

Nog een paar uur zal het leven,

om dan terug oceaan te worden !

 

 

 

 

 

Gletsjer ijs is blauw…

Hoe zou dat komen ?

Blauw ijs komt voor wanneer sneeuw op een gletsjer valt

en wordt samengeperst zodat het onderdeel wordt van de gletsjer.

Gedurende de reis afwaarts van de gletsjer worden alle luchtbellen

eruit geperst en neemt de grootte van de ijskristallen toe zodat ze helderder worden.

Het ijs is om dezelfde reden blauw als dat water blauw kan zijn,

namelijk door de absorptie van rood en geel licht zodat blauw licht overblijft.

Deze absorptie vindt plaats door hydroxylgroepen.

Dit gebeurt echter pas nadat het licht een lange weg (ca. 1 m) al heen en weer kaatsend

door het ijs heeft afgelegd. (Bron: Wikipedia)

 

 

 

 

Als fotograaf moet je hier heel snel werken…

Elke 10 tot 15 seconden spoelt een (onvoorspelbare) golf over het strand.

Als het water terugtrekt én een brok ijs blijft liggen

dan heb je maar enkele seconden de tijd om te kadreren, scherp te stellen

én de foto te maken. De volgende golf komt er ondertussen terug aan !

Sommige golven zijn rustig en laag, de volgende golf kan 10 of 20 meter

verder stromen dan de vorige…

Hier moet je dus heel ferm oppassen !

Bij een hogere golf kan de onderstroming je meesleuren in zee !

 

 

 

De onvoorspelbaarheid van dit ruige land levert dan ook

onvoorspelbaar mooie foto’s op 🙂

 

Blauwe ijs blokken

drijvend in de oceaan

waar ze verdrinken

 

 

 

Langere sluitertijden (1/2 tot 1 seconde) ‘ontvriezen’ de zee bewegingen.

Hier is gebruik gemaakt van de little stopper.

In het ijs zie je nog sporen van rots puin waar deze ooit, immens grote

gletsjer ijs blok heeft over geschuurd op zijn weg naar beneden…

 

 

 

Ik vind het leuk als de golven weer terugtrekken naar de oceaan,

om de witte schuimsporen die héél even achterblijven op het gitzwarte strand

vast te leggen in een foto.

 

 

 

Soms drijven er nog echt heel grote blauwe ijsblokken in het zeewater…

Hier is het aangenaam zoeken naar mooie composities,

een stilleven gemaakt door de zee op te bouwen 😉

 

 

 

Als definitieve IJsland 2016 afsluiter…

Als het licht echt té fel word, dan schuif ik een 2de graduele grijsfilter erbij

om dat felle ochtend zonlicht af te zwakken.

Het ochtendrood verkleurt nu ook het grijze zeewater…

Voor mij zijn dit ultieme geniet momentjes :mrgreen:

 

 

Blauwe ijsreuzen

subtiel belicht door de zon

verdrinken zwijgend

 

 

 

Et voila zie …

We zijn weer eens aan het eind van een IJsland foto logje (editie 67 reeds !) gekomen …

Dit logje is het allerlaatste in de <IJsland 2016> foto serie

 

De foto’s van onze laatste reis, IJsland 2019 worden naarstig verwerkt 😎

Weldra kan ik daar al een eerste logje uit samenstellen !

Eén ding kan ik je nu al zeggen : Er zitten een paar foto juweeltjes tussen

waar ik heel gelukkig mee ben 😉

‘k Hoop dat je genoten hebt van mijn IJsland fotografie,

mijn IJsland indrukken, nabeschouwingen & overpeinzingen…

 

Opmerkingen, tips, commentaren, vragen enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je reactie kiss

 

Salukes, en graag tot weerzien in mijn volgende logje

Dirk