De hoofdstad van IJsland, Reykjavik (IJsland part 62)

Aan alle reizen komt een einde…

Zelfs aan onze IJsland foto reis 😥

(De IJsland foto logjes zijn nog niet gedaan hoor :mrgreen: )

Het is gewoon onze laatste dag ginder.

De campers zijn netjes op een stads camping geparkeerd

We bezochten de hoofdstad van IJsland, Reykjavik.

Geen natuur fotografie meer dus…

Dat stadje is niet groter dan Leuven, het is er heel kleurrijk,

alles is heel proper, je ziet geen vuil in de straten.

De zon stond heel hoog, dat zie je wel aan de schaduwen van tafel en stoelen

De felle kleuren van dit design winkeltje en het harde licht,

had heeft wel iets vond ik (en nu nog :mrgreen: )

 

 

 

Het spel van schaduw en licht leeft meer in zwart/wit omzetting vind ik

 

 

 

Een klein parkje midden van de stad,

een oude met gras begroeide kabelhaspel dient als tafel,

graffiti kunstenaars geven het geheel een uniek uitzicht

 

 

 

De meer dan indrukwekkende Hallgrímskirkja (Hallgríms kerk)…

Hier heb ik een uurtje gewacht tot de zon achter de kerk stond,

zodat het nu lijkt of de hoge kerktoren een Goddelijke gloed uitstraalt 🙂

Foto’s maken in tegenlicht doe ik graag 😎 Je kan er leuke dingen mee doen !

Deze kerk is vernoemd naar de geestelijke Hallgrímur Pétursson,

die door zijn Passíusálmar beschouwd wordt als de grootste hymneschrijver van het land.

Met zijn 74,5 meter is dit IJslands hoogste kerkgebouw (Klik hier voor meer info)

 

 

 

Het interieur van deze kerk in ongelooflijk indrukwekkend vind ik…

Je treed daar binnen in een witte wereld vol mooi zacht licht en speelse lijnen.

Het totale gebrek aan kerkversieringen onderstreept de grootsheid van deze ruimte !

 

 

 

Het kerkorgel, ontworpen en gebouwd door de Duitser Johannes Klais,

heeft vier klavieren, een zelfstandig pedaal, 72 registers en 5275 pijpen !

Het unieke van dit orgel is niet de klank, maar de vorm !

De fijnste orgel buizen zijn zodanig geplaatst,

dat ze de vorm aannemen van een drakkar (een vikingschip).

Heb ik je al verteld dat de IJslanders bijzonder trots zijn op hun verleden ? 😉

 

 

 

Voor de monumentale ingang van de Hallgrímskirkja

staat het standbeeld van Leif Eriksson, zoon van Erik de Rode,

de vermoedelijke eerste Europese kolonist van Noord-Amerika.

Het standbeeld werd in 1930 door de Verenigde Staten geschonken

om het 1000-jarig bestaan van de Alþingi (zie ook Althing of Alding),

(het parlement van IJsland) te herdenken

 

 

 

In IJsland ga je geen enkel dak vinden met dakpannen…

Om de simpele reden dat de wind ginder keihard kan waaien !

In november 2017 zijn in IJsland windsnelheden van meer dan 300km/u gemeten !

Een grasveld op je dak zal wel een goede dakisolatie geven denk ik :mrgreen:

 

 

 

Nog eentje van de Hallgrímskirkja om het af te leren 😎

Hier zie je heel goed, hoe de architect van deze kerk,

zich bij dit expressionistische bouwwerk heeft laten inspireren door de grote basaltpartijen

die op IJsland te vinden zijn, bijvoorbeeld bij de Svartifoss

Kiekebisj (kippenvel gevoel) kreeg ik bij het zien van al deze schoonheid 😎

 

 

 

Metalen golfsplaten en stevige beton/steen structuren,

die vind je in heel IJsland terug, om bescherming te geven aan de bewoners,

van dit barre land waar de weergoden lelijk tekeer kunnen gaan

 

 

 

Om te eindigen voor vandaag…

Een contrastrijke zwart/wit omzetting,

om het troosteloze van deze lelijke plek te onderstrepen…

 

 

Et voila zie …

We zijn weer aan het eind van een IJsland foto logje (editie 62 reeds !) gekomen …

Er komen nog 2 of 3 IJsland logjes, dan sluit ik deze serie voor altijd af.

Maar binnen 3 maand zijn we terug in IJsland en begin ik een nieuwe IJsland serie 😀

 

‘k Hoop dat je genoten hebt van mijn IJsland stadsfotografie,

mijn IJsland indrukken, nabeschouwingen & overpeinzingen…

 

Opmerkingen, tips, commentaren, vragen enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je reactie kiss

 

Salukes, en graag tot weerzien in mijn volgende logje

Dirk

Advertenties

Keukenhof bloemen (Deel 1)

Het Keukenhof in Nederland.

Dat bloemenparadijs staat al jaren op mijn te-bezoeken verlanglijstje :mrgreen:

Het is er dan eindelijk toch van gekomen ! 😉

Als je graag bloemen ziet dan is het Keukenhof echt wel een aanrader !

Wij (mijn vriend Johan Dermaut & ikke) zijn er tijdens de week geweest,

op woensdag 24 april. Er liep daar toen al enorm veel volk.

In het weekend moet het daar moordend druk zijn ! amai ni !

Maar enfin soit… we kwamen niet voor het volk,

maar we komen voor de mooie bloemekes 😉

 

Boven ons, een stralend blauwe hemel… heel veel hard licht dus.

Om te voorkomen dat de foto’s ‘verbrand’ zijn door het felle licht,

moet je de belichting compensatie zo laag mogelijk zetten.

Ik werk hier meestal met min 2 stops,

als de bloemkleur wit overheerst, dan zelfs tot min 4 stops.

De iso op 100 en de sluitertijd zo kort mogelijk.

Er is geen gebruik gemaakt van grijs of ND filter(s).

De lenzen variëren tussen de 100mm f2.8 macro, een 70/200 f2.8 zoom,

of een 100/400 f4.5/5.6 zoomlens.

De camera is de Fuji X-H1

 

Ga je mee, de bloemekes bewonderen ? :mrgreen:

 

 

 

 

Een paars rode tulp

drijvend in een bloemenzee;

ergens in april

 

 

 

Namen van bloemen ga ik hier niet vermelden,

omdat het geen zin heeft vind ik.

Omdat natuur schoonheid geen naam nodig heeft :mrgreen:

 

 

 

Een rode tulp…

De verscheidenheid tussen de bloem kleuren is hier enorm !

Dan moet ik je ook niet vertellen dat we enorm genoten

van de natuurpracht, letterlijk overal rondom ons 😎

 

 

 

Dit bloemeke heeft betere dagen gekend…

Het stond er ietwat verfrommeld bij 😯

Maar op schoonheid staat geen leeftijd !

 

 

 

Dezelfde bloem als hierboven,

maar dan met 1 stopje meer licht.

Het is echt op het randje van ‘verbrand zijn’ af !

Je ziet hier wat een beetje minder of meer licht kan doen hé ? 😎

 

 

 

Het hart van een bloem

is het geen wonder op zich

hoe ’t leven groeit

 

 

 

Bloemen, tulpen, Nederlanders…

Ze zijn echt wel met mekaar vergroeid 😀

Wist je trouwens, dat de grootste bloemenveiling ter wereld,

zich in Nederland bevind  ?

 

 

 

Reflecties…

Altijd mooi meegenomen vind ik 😎

 

 

 

Kan je je voorstellen,

dat je ooit een buitenaardse bloem tegenkomt… ?  😉

Een AF ! (Alien Flower) :mrgreen:

Wel, in het Keukenhof is dat perfect mogelijk ! 😎

Er zijn hier bloemen in de meest rare vormen te vinden.

’t is dan ook volle bak genieten hier !

 

 

 

 

Als afsluiter van dit logje…

Tegenlicht, het mooiste licht dat er is…

Hier ben ik op de grond gaan liggen voor de foto.

Ik zal je een klein fotografie geheimpje verklappen… 😉

 

De belichting compensatie is hier op min 1,2/3 stop gezet,

de lichtmeting zet ik op 1 punt centraal. Dit is belangrijk !

Ik focus op het wit van de bloem,

en de camera meet dan ook het licht vanop dat centrale punt.

De camera compenseert automatisch het teveel aan wit,

om aan zijn gemiddeld 18% grijs in de foto te komen,

Alles rond de bloem wordt dus donkerder,

terwijl de bloem zelf, perfect wordt uitgelicht 😎

Je ziet dus, zelfs bij een stralende zon kan je een witte bloem

perfect belichten, zonder een ‘verbrande’ foto te krijgen 😉

Je moet gewoon je camera wat bedriegen door de settings wat aan te passen

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & bloemekes fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Zomerse macro’s in Duitsland (Deel 5)

Lente en zomer… Dan is het tijd voor macro fotografie in de vrije natuur.

Voor mij is dat puur ontspanning en tegelijk zalig genieten 🙂

Wat moet een mens meer hebben hé ?  :mrgreen:

We gaan nog even terug naar Duitsland,

naar de uitgestrekte bos vijvers van Wilebas-essen,

om te genieten van kleine gonzende wereldje 😉

Ga je mee ?

 

De Gewone Oeverlibel (Orthetrum cancellatum),

Deze foto is niet slecht, maar er hapert iets aan vind ik…

In volgende foto leg uit wat er hier verkeerd is…

 

 

Door het insect wat meer links te plaatsen in het kader

geef ik het beestje meer ruimte om op te stijgen

en toon ik tegelijk iets extra van zijn/haar leef omgeving.

Als fotograaf moet je altijd kritisch zijn over je eigen werk vind ik :mrgreen:

en zeker niet te vlug tevreden zijn.

 

 

 

 

Op een klein takje

zat plots een grote libel

ineens was ze weg

 

 

 

Soms helpt het toeval eventjes…

Een verre licht schittering op de vijver valt in de lens.

Door de beperkte scherpte diepte wordt deze flikkering heel wazig

weergegeven in de foto.

In mijn ogen is dit een extra bokeh voordeel in deze foto.

Wat vind jij ervan ?

 

 

 

 

De Gewone Schaatsenrijder (Gerris lacustris).

Je moet redelijk vlug zijn om die scherp op de foto te krijgen,

want die rakkers hun beweging gedrag is echt onvoorspelbaar 🙂

 

 

 

Waterjuffertjes

als een azuurblauwe droom

zweven heen en weer

 

 

 

Soms is het onmogelijk om de parende juffertjes beiden scherp

op de foto te krijgen…

Het takje waar ze opzitten maakt een hoek, die het onmogelijk maakt

om loodrecht daar tegen over te komen…

Omdat ik anders de vijver in moet :mrgreen:

Dus moet ik kiezen welk beestje scherp wordt hé ?

 

 

Een ‘Gewone oeverlibel’ rust uit in het rietveld…

Langzaam gaan de vleugels open en dicht

 

 

 

Een omver gevallen boom in de vijvers…

Met een klein beetje fantasie kan je hier een boomkrokodil in zien 😉

 

 

 

Als afsluiter voor vandaag…

Planten die onrechtstreeks worden belicht door de zon,

kunnen soms als er wat wolken het zonlicht diffuus maken,

zalig mooi zijn. Het harde, lelijke middaglicht is nu helemaal weg.

De wolken zijn als het ware een reusachtige softbox geworden.

De omringende bossen filteren de rest van het harde licht weg.

’t zijn zalige licht momentjes voor een natuur fotograaf :mrgreen:

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & natuur fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Het kleine wereldje

Het minuscule wereldje van de insecten, de bloemekes of plantjes ontdekken !

Het kleine wereldje dus … 😎

Datgene wat meestal ongezien is, gezien maken !

Én verwonderd mogen zijn over al dat piepkleine geritsel en gezoem.

Maar vooral, de grootsheid leren zien én waarderen in dit kleine wereldje :mrgreen:

Dingen ontdekken in dat kleine wereldje van de macrofotografie zal altijd mijn “dada” blijven 😉

 

Ga je mee in de bossen, velden en vlakten van centraal Frankrijk,

We duiken het “Kleine wereldje” in 😎

We zijn gewapend met 1 camera, 1 macro lens, geen statief of flits…

Alleen een beschermende tropen hoed mét een anti-muggen net

(want die muggen kunnen je daar het leven aardig zuur maken 🙄 )

 

Een piepkleine kameleonspin (Misumena vatia), zat roerloos te wachten op een prooi !

Ze bouwt geen web, maar gaat actief jagen op haar prooi.

De gewone kameleonspin heeft de bijzondere eigenschap dat ze,

zoals een kameleon, van kleur kan veranderen.

Ze gaat meestal op gele of witte bloemen zitten en kan zelf ook die bloemen kleur aannemen.

Dit is vooral een goede camouflage om aanvallers zoals vogels te misleiden.

Of insecten haar ook minder goed opmerken door deze camouflage is niet zeker.

De meeste insecten zien kleuren immers niet zoals mensen of vogels ze zien.

Wel zeker is dat ze de spin meestal niet opmerken.

Soms zie je hoe bijvoorbeeld een bij of een vlinder achteloos over de spin loopt,

om dan genadeloos gegrepen te worden…

 

 

’t is raar hoe een;

 kleine kameleonspin

verandert van kleur

 

 

 

 

Het Dambordje (Melanargia galathea)

Deze soort komt voor in Centraal & Oost Europa.

In Nederland werd de soort van 1981 tot 1986 plaatselijk zeer schaars waargenomen

en werd daarmee als dwaalgast beschouwd.

In Vlaanderen is de verspreiding beperkt tot de Voerstreek en het zuidoosten van Limburg.

In het zuiden van België is de soort vrij algemeen.

Deze vlinder geeft de voorkeur aan droge graslanden als leefgebied;

gezien de zeldzaamheid van dit natuurtype in Vlaanderen hoeft het niet te verwonderen

dat ook de verspreiding van deze soort hier heel beperkt is.

 

 

 

 

Er fladdert iets wit

als een pluisje in de wind

zoekend naar nectar

 

 

 

Soms kan ons moeder natuur ook grappig zijn 🙂

Dit bloemetje met ezelsoren bijvoorbeeld :mrgreen:

 

 

 

 

In de Franse bossen kom je soms rare wezens tegen…

Dit Vliegend hert (Lucanus cervus) bijvoorbeeld.

(Mijn insecten gids en Wiki vertellen me dat dit een Vliegend hert vrouwtje is.

Het vliegend hert is een van de grootste kevers van Europa

en kan een totale lengte bereiken van meer dan 9 centimeter !

De Nederlandse naam is te danken aan de enorme kaken van de mannetjes (Klik hier).

Deze zijn vertakt aan het einde en doen denken aan het gewei van een hert.

Bij de vrouwtjes ontbreekt dit gewei, waardoor ze gemakkelijk zijn te onderscheiden van de mannetjes.

’t zijn stevige wezentjes hé ? 😎

 

 

Deze kever, ongeveer 4cm lang zat voortdurend op en over het Vliegend Hert te kruipen…

Als iemand weet welk beestje dit is, vertel het me aub en ik zal je eeuwig dankbaar zijn :mrgreen:

 

 

 

We hadden een blauw plastieken doosje op de (vermoedelijke weg)

van deze kevers gezet en na een paar minuten lagen ze erin !

Het was alleen onze bedoeling om de beestjes te fotograferen,

niet om te martelen ofzo…

Na 5 minuten hebben we ze verlost uit hun gevangenis

en waggelden ze hun herwonnen vrijheid tegemoet 😀

 

 

 

Is dit een wespen soort, of een soort vlieg ? een soort bij ? of kan dit zelfs een kever zijn ?

Met insecten weet je nooit hé ? 😉

En er zijn zo ongelooflijk veel soorten…

Nogmaals, als je weet welk beestje dit is, vertel het me aub, ik zal je eeuwig dankbaar zijn :mrgreen:

 

 

 

De uitgestrekte weilanden huisvesten echt honderden dambordjes !

Het was een feest om dit soort vlinder die je bij ons praktisch nooit ziet,

hier bij overvloed te zien fladderen :mrgreen:

 

 

 

De Gestreepte Schildwants (Graphosoma italicum), ook wel de Pyamawants genoemd.

Hoewel nauw verwant aan de groene stinkwants en andere stinkerds,

ruikt de pyjamaschildwants aangenaam naar appeltjes 😎

De smaak zou voor vogels echter erg vies zijn…

Je ziet dus, opvallend gekleurd door het leven gaan kan je leven redden 😉

 

 

 

Om dit logje af te sluiten voor vandaag…

Afsluiten met een bloem én wat poëzie is altijd mooi meegenomen :mrgreen:

 

Een handvol bloemen

genietend in het zonlicht

zoenen hun geuren

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro fotografie,

én uiteraard, mijn nederige haiku poëzie woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Normandië – Étretat (Deel 13) – Krijtrotsen, zee en kiezelstranden

Van de macrofotografie in het zomerse Duitsland,

verkassen we naar een ander groot Europees land…

We gaan terug naar Frankrijk, naar de Normandische kust,

naar de uitgestrekte kiezelstranden en kalkrotsen in Étretat !

Het is ondertussen deel 13 geworden van deze vakantie,

de foto’s in dit logje zijn de 6de vakantie dag. 😉

 

’t was mijn bedoeling die dag, om het ongrijpbare, de magie, de grootsheid

van het geheel van de zee, het strand met krijtrotsen én de lucht proberen te “vangen”.

Met een circulair polarisatie filter accentueer ik het blauw in de lucht…

Soms gebruik ik ook een (of meerdere) gradueel grijsfilter(s)

om het dynamisch verschil in het lichtbereik te egaliseren.

Ga je mee het ‘ongrijpbare’ zoeken ? :mrgreen:

 

 

Niemand op het strand

wolken flarden boven me

ergens krijst een meeuw

 

 

 

Een doorgang tussen de rotsen die niet echt bekend is bij het grote publiek !

Gelukkig maar 🙂

We kregen deze passage informatie van onze hotel bazin,

een rasechte brutale, Gauloise kettingrokende Française 😎

Hier was echt niemand…

De meeste toeristen blijven altijd in het stadje hangen,

of aan het strand bezaaid met terrasjes (niets voor ons trouwens)

Wij hadden het rijk dus voor ons alleen 😉

Zalig toch ? !

 

 

 

Een muur van kiezels

gevoed door de oceaan

doet golven schuimen

 

 

 

Een zwart/wit bewerking van voorgaande foto…

 

 

 

Ooit waren deze rotsblokken deel van de krijtrotsen…

De tand des tijd kent geen genade !

 

 

 

Zelfde locatie standpunt als vorige foto,

maar de lens is hier naar links gedraaid.

De geel,goud,oker kleuren van de krijtrotsen vond ik zalig om zien !

De meteo had regen en lichte storm voorspeld…

Laat maar komen dacht ik :mrgreen:

De indrukwekkende wolk partijen over de oceaan waren zalig om te zien !

Als je dit ziet, dan voel je je als mens heel nietig,

amper een stofje in de kosmos  ben je nog ! 😉

 

 

 

 

Grijze kalkrotsen

getooid met een toupetje

een groene haardos

 

 

 

Steenhoopjes… steenmannetjes…

Je komt ze overal ter wereld tegen.

Ze hebben iets, het straalt iets uit 😎

Als je er graag iets meer over weet, klik dan hier

 

 

 

Om dit logje af te sluiten,

We klauteren omhoog door de smalle doorgang (zie foto 2 in dit logje),

om achter de krijtrotsen te komen.

De zee was intussen al flink gestegen

en zou weldra heel het strand overspoelen ! 😯

Geloof me, daar wil je dan niet  zijn hoor !

Nog een laatste foto van een groots wolken spektakel 😎

De kleur variaties in het groen vond ik ook betoverend mooi !

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

Bedankt voor je bezoekje 😉

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn fotografie :mrgreen:

én de nederige haiku woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Zomerse macro’s in Duitsland (Deel 4)

Vandaag blijven we in Duitsland, maar op een andere locatie.

Het is nog steeds dezelfde vakantie als die van mijn logjes

op 10 mei, 4 maart en 3 april.

Op 4 maart had ik alleen de 100mm macrolens mee,

vandaag gebruik ik de Canon 100/400mm telelens + de 1.4extender

zodat ik in feite een 140/560mm lens heb.

Daarmee kan je vanop een grotere afstand de heel alerte insecten

heel dicht bij ‘trekken’.

Door de extender verlies ik 1 stop licht, maar het was zonnig genoeg

om dat lichtverlies te compenseren :mrgreen:

De camera is nog steeds de Sony A7 R2 en via de Metabones

adapter kan ik mijn ‘oud’ Canonglas op de Sony blijven gebruiken !

De locatie is nog steeds dezelfde als op 4 maart,

namelijk de uitgestrekte vijvers van Wilebad-essen.

 

De oevers van de vijvers zijn dichtgegroeid met riet en waterplanten.

Door de nabijheid van bomen en grote struiken werd het zonlicht ‘gefilterd’

Ideaal voor groene stillevens 😉

 

Een groen stilleven,

net een Japans aquarel

brengt me poëzie

 

 

 

Overal om ons heen zoemde en gonsde het van het leven !

Waterjuffertjes , altijd heel druk bezig om hun DNA te verspreiden 😎

Ze zitten verscholen onderaan in het struikgewas en waterplanten,

zodat je ze echt moet zoeken !

Om een zachte, niet storende achtergrond te verkrijgen,

moet je ervoor waken dat de beestjes niet in het dichte struikgewas zitten,

maar op een meer open plaats.

Zoeken is de boodschap !

Maar dat maakt fotografie net zo leuk 😉

 

 

 

Waterjuffertjes

ze hebben grote ogen

om beter te zien

 

 

 

Soms gleed er een witte wolk voor de zon,

waardoor het licht heel zacht en bijna diffuus werd.

Hét paradijs voor de natuur fotograaf 😎

 

 

 

50 shades of green…

Het mooie achtergrond bokeh maakt het verhaaltje af !

 

 

 

De Gewone Schaatsenrijder (Gerris lacustris).

Met duizenden ‘schaatsen’ ze heen en weer in deze vijvers.

Eigenlijk zijn het wantsen ! Wist je dat ? 😀

Meer info over deze merkwaardige beestjes :  Info

 

 

 

De Gewone Oeverlibel (Orthetrum cancellatum) zie je daar nog redelijk veel.

Met de 100/400mm kon ik van 2 meter verder fotograferen dan met de 100mm macro !

Wat natuurlijk een machtig voordeel is, want de beestjes zijn enorm schuw.

Deze prachtige insecten kunnen tot 5cm lang worden

en hebben een vleugelspanwijdte van 7 tot 9cm !

 

 

 

Vanop een steentje

zit ze roerloos te zonnen

tot een kikker plonst…

 

 

Een libel kan echt ongelooflijk snel landen…

In een fractie van een seconde zit ze op een takje, een steentje

Als uit het niets verschenen.

Hun vertrek is al even spectaculair vind ik.

Ze zit daar en ineens… is ze weg !

Dank zij hun 4 onafhankelijke vleugelparen,

kunnen ze ongelooflijk versnellen en extreem snel bochtenwerk doen

in volle vlucht. Als ze achter een prooi jagen,

heeft die prooi  geen schijn van kans !

 

 

 

Nog wat haiku woordjes,

om dit logje voor vandaag te eindigen :mrgreen:

 

Op een kale tak

komt een libel opwarmen

ineens is ze weg

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & natuur fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Zomer in Duitsland en moederkesdag

Van de sierlijke architectuur lijnen in Luik Guillemins

verkassen we naar Duitsland, naar het Gräflicher park in Bad Driburg.

Mijn madam en ik hebben een zwak voor klassieke kasteeltuinen,

daar vind je meestal stilte & rust en ongelooflijk veel soorten bloemen.

Het Gräflicher park was ongeveer 1 uurtje rijden van Wilebad-essen

(waar ons hotel is). Dat is niet echt ver rijden hé :mrgreen:

 

Omdat het zondag moederdag is,

en wetende dat alle moeders graag bloemekes krijgen,

draag ik dit logje vandaag op aan alle moeders 😉

Speciaal voor alle moeders :

De mooiste bloemekes uit het Gräflicher park ! 😀

 

Haar eerste kindje

maakt van de vrouw een moeder

is dat geen bloem waard ?

 

 

 

Deze donkere achtergrond is bij volle middag zon gemaakt…

Hoe doe je dat ? Zet je camera op 1 punt licht meting,

meet het licht op het meest belichte gedeelte, stel scherp en voila…

Je camera gaat er altijd vanuit, dat er in een foto 18% grijs is.

Als jij dat éne meet puntje gaat overbelichten,

dan compenseert de camera al het andere licht,

om aan die 18% grijswaarde te komen,

dit met een donkere achtergrond en donkerder (correcte) belichting tot gevolg.

Meer moesten we niet hebben hé ? 😎

 

 

 

Van politiekers moet ik niet echt veel weten…

Ze beloven maar en liegen er schaamteloos op los.

Maar voor één politieker heb ik wel respect, en dat is Herman van Rompuy.

Herman is ook een dichter, een begenadigd Haiku dichter zelfs !

Daarom heb ik vandaag de dichterlijke vrijheid genomen,

om een moederdag haiku gedicht van Herman op mijn blogje te publiceren !

 

 

Ik leerde van u

de kern van alle dingen:

leven is geven.

 

 

 

Soms kan het zo simpel zijn hé…

Je ziet een bloem pronken met haar geuren en kleuren,

en naast haar groeit een nog gesloten bloemeke.

Het voelt aan als moeder en kind 😉

Ontluikend leven !

 

 

Rozen zijn ongelooflijk moeilijke bloemen

om te fotograferen vind ik…

Zeker met een macro lens met een heel kleine scherptediepte !

Maar de voldoening is dan ook groot,

als de scherpte zich bevind waar ik dat wil 😎

 

 

 

Vijf minuten pret

zorgde negen maand nadien

voor een moederdag

 

 

 

Een zee van kleuren en geuren

Zo voelen deze kleur eilandjes aan…

 

 

 

Om dit moederdag logje af te sluiten…

Het leek wel of dit rosse bloemetje een frivool ballet rokje droeg,

een rokje gekleurd in wit en magenta rood.

Ergens in de kasteeltuinen speelde een muziek ensemble,

zalige klassieke Duitse barok muziek !

Het bloemeke leek hierop mee te dansen :mrgreen:

 

Voor alle moeders,

laat je zondag in de watten leggen !

Jullie verdienen dat ! 😉

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn bloemen macro’s  fotografie,

én de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over wat we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk