Normandië – Étretat (Deel 3)

En weer verkassen we naar een andere plaats ! 😀

Van de vredige rust en stilte uit het kleine wereldje in mijn tuin,

verhuizen we terug naar de immense grootsheid van de zee

én de magistraal mooie krijtrotsen in Étretat (Frankrijk).

Naar de indrukwekkende landschappen gind’s,

kan ik uren lang kijken én blijven genieten 😀

De zilte zeelucht, een frisse zeebries die zalige verkoeling brengt,

het ruizen van de zee… zalig toch ? 😉

 

Even wat technische uitleg voor wie erin geïnteresseerd is…

Voor alle foto’s in dit logje maak ik gebruik van een circulair polarisatie filter en één of meerdere graduele grijsfilters.

(Ter info: De filters hier gebruikt zijn van Lee)

De grijsfilters zijn om het verschil in het licht op te vangen (geen uitgebrand wit in de lucht bijvoorbeeld)

en het polarisatie filter dient om het blauw in de lucht meer contrast te geven.

 

Btw, 45 jaar geleden gebruikte ik ook reeds grijs, pola, star, neon, enz filters,

voor mijn prehistorische & analoge Practica & Zenith spiegelreflex camera’s 😆

De filter fabrikanten waren Cokin, Ambico, enz.

Die filters heb ik nog steeds ! :mrgreen:

(Maar sinds 2018 gebruik ik enkel nog de onbreekbare wolverine glas Kaze® filters ! )

 

Nog ff dit terzijde….

Zoals ik vroeger al eens vertelde :

Er bestaat geen regel of handboek voor het gebruik van fotografie filters.

Je leert het simpelweg door zelf ervaring op te doen én te leren uit je fouten 😀

 

 

Blazen

Hoge zee wolken

zijn best wel indrukwekkend

ze blazen golven 

 

 

 

 

Het ‘drama’ in de wolken boven zee & strand vind ik altijd heel bijzonder !

Als mens, als toeschouwer, voel je je heel klein,

bij het zien van al dat natuur’geweld’.

Vind je dat zelf ook ?

 

Hier heb ik 3 foto’s gemaakt vanop op dezelfde plaats…

Alleen de kijkhoogte en het zoom niveau is veranderd in de 2 volgende foto’s …

Gewoon om aan te tonen dat de compositie keuze én beeldhoek toch wel heel belangrijk is !

Foto 1: portret modus

 

 

 

 

Foto 2: portret modus

Ingezoomd naar de krijtrotsen toe.

Merk op dat de foto heel anders wordt als de wijdsheid van de zee is weggezoomd…

 

 

 

 

Foto 3: Landschap modus :

Hetzelfde zoom niveau als in Foto 1.

De zee einder is weer zichtbaar, de camera is iets lager bij de grond geplaatst…

 

Maar toch vind ik, dat er iets mankeert aan deze foto… 😀

Er ontbreekt iets om de kijker een houvast te geven !  (zo voel ik het aan)

 

 

 

 

Wat er volgens mij aan de (vorige) foto mankeert,

is dat er primo: Teveel op de foto staat…

en secundo: Ik mis iets op de voorgrond van dit landschap.

 

Het volstaat echter om wat dichterbij de rotsen te gaan…

Als je een element uit het landschap in de voorgrond plaatst,

dan krijgt je foto direct veel meer diepte en wint aan kracht !

De foto heeft minder rotsen in beeld, maar zegt me zoveel meer :mrgreen:

Vind je niet ?

Waarde bezoeker, wat denk jij van deze ‘voorgrond element theorie’ ?

 

 

 

 

Als je werkt volgens dit voorgrond & achtergrond aandachtpunt principe,

dan mag je landschap foto in portret of in landschap modus staan vind ik.

Beide modi vertellen hun verhaaltje én geven de kijker een ‘houvast’  :mrgreen:

 

 

 

 

 

Dover

Bij echt helder weer

kan je heel in de verte 

Dover zien liggen

 

 

 

 

Als je voorgrond elementen opzoekt,

dan loop je soms de onvermijdelijke zen-steen hoopjes tegen het lijf  😀

Ik maak er dankbaar gebruik van om mijn foto wat extra ‘zenpower‘ te geven 😉

 

 

Zen

Een klein steenhoopje

is met liefde gestapeld

in Zen momentjes

 

 

 

 

als afsluiter van dit logje…

De doorgang naar het kiezelstrand die we gevonden hadden op de stafkaart…

Als je de ‘grote’ wandelwegen volgt,

dan zit je zo’n 6 a 7 km verder te zoeken naar het kiezelstrand 🙂

(90% van de bezoekers volgt slaafs de grote wegen… wij niet :mrgreen: )

Een goede voorbereiding is het halve werk hé 😀

Wat mij hier echt wel opviel, zijn de oneindige gradaties in de groen én de okerkleuren !

Kleuren om echt van te genieten 😉

Enne… bijkomend voordeel ! Wij waren alleen op deze stranden !

Zalig toch !

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Étretat  strand fotografie én de nederige haiku woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Dirk

 

Normandië – Étretat (Deel 2)

In dit blogje word redelijk wat afgesprongen hé ?  😀

Ook vandaag blijven we bij de zee, we gaan echt niet te moeilijk doen…  😉

Maar… (er is hier steeds een maar hé ) …

Van de ijskoude polaire zee in IJsland maken we wel een reuzensprong naar een andere zee,

ergens in Frankrijk, meer bepaald naar de oceaan en het strand van het ruige Normandië.

De krijtrotsen van de Alabasten kust blijven ons bekoren…

Een naar beneden gedonderd brok krijtrots van pakweg 1 meter hoog

en dik 2 meter lang, is de ideale voorgrond voor mijn eerste foto :mrgreen:

 

 

 

 

Langzaam maar zeker worden deze krijtrotsen verzwolgen,

vermorzeld door de immer beukende oceaan

en de immer afslijtende zeewinden…

Maar kom, zo snel gaat het slijtage proces niet hé 🙂

 

Tijd

Witte krijtrotsen

trotseren de oceaan

maar de tijd heeft tijd…

 

 

 

 

Op vele plaatsen kan je echt heel goed de slopende krachten van het zeewater zien…

De natuur als beeldhouwer , met bruut geweld, grof gemaal en niets ontziend…

scheppend, slijpend, beukend, vermorzelend… wrocht de natuur zijn/haar landschap !

We vonden deze never ending story immens prachtig 😀

 

 

 

 

Aan zee geniet ik heel graag van ‘zee geluiden’…

Zeevogels, meeuwen en dergelijke passen echt wel in het zee-plaatje.

In Normandië kan de roep van een zeevogel toch wel heel speciaal zijn !

Vooral als die vogelkreet echoënd weerkaatst tussen het kalme zeewater en de loodrechte krijtrotsen…

Dat zijn pure geniet-momentjes 😆

 

 

Hoog

Hoog boven de rots

weerkaatst een zeevogelkreet

over het water

 

 

 

 

 

Heb jij ooit al een kleine adder (zo’n 50cm lang) op een kiezelstrand ontmoet ??

We stapten over de zeezijde van het kiezelgedeelte dat door de golven werd overspoeld,

toen we daar deze kleine rakker ontdekten… !

Toen ik me bukte om met mijn groothoek lens (ik had echt geen tijd om een andere lens op te schroeven),

dit slang-ontmoet-momentje te vereeuwigen, siste het beestje vervaarlijk :mrgreen:

Hola tante Paula…. we moeten hier wel effe oppassen….

Nu ja, weet wel dat ik hier ongeveer 10cm boven het beestjes kwam…

(een groothoek gaat echt heel breed hé)

 

 

 

Zijn (of haar ?) gevorkte tongetje gleed in en uit haar mond…

Nu ja, slangen ruiken via hun tong, zoveel wist ik ook wel.

Soms kronkelde haar kop luid sissend naar boven… klaar om toe te slaan !

We hadden wel respect voor deze kleine slang…

Zo’n klein diertje, dat zich zonder vrees tegen 2 grote mensen verweerde !

Bravo zeg ik dan, respect hoor !

 

 

 

 

 

Het diertje voelde ergens wel aan dat er van onze mensen kant geen dreiging was…

alleen ongevaarlijke nieuwsgierigheid van onze kant …

Een paar minuten later s-kronkelde het diertje weer weg… richting zee !

We hebben het beestje niet meer weergezien …

Wat ik me nu afvraag… kunnen zo’n kleine slangen in het zoute en toch wel redelijk koud zeewater overleven ?

Of was het gewoon toeval dat ze op dit kiezelstrand verzeild was geraakt ?

’t zijn van die kleine, onverwachte ontmoetingen die ons leven aangenaam kruiden hé 😀

 

 

 

 

 

In het vorig Normandië logje had ik je ergens beloofd voor een doorkijkje naar Étretat…

Het water stond op dit moment heel laag (eb) en de doorgang in de rots was nu toegankelijk…

In deze doorgang zal ik nooit helemaal doorkruipen, omdat er regelmatig puin naar beneden valt…

Maar vanaf buiten heb je een mooi doorkijkje, vind je niet ? 😀

(Bovenop die groene rots is geschiedenis geschreven… maar dat is voor later eens)  😆

 

 

 

 

Twee haiku spinsels voor de prijs van één 🙂

 

 

Mijmeren

 

Dreigende wolken

op zee laten me proeven

van oneindigheid

 

 

 

Vergeetput

Een frisse zeebries

blaast stoffige gedachten

naar vergeetputten

 

 

 

 

 

Als branding bruisend over de verlaten stranden rolt …

Als het prille avondlicht de krijtrotsen laat herleven in warme kleuren…

Als dreigende wolken boven zee en land magistraal en groots groeien…

Dan zit of lig ik heel graag op dit kiezelstrand , peinzend, mijmerend…

om zalig te genieten van het indrukwekkende landschap rondom mij  :mrgreen:

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Étretat  strand fotografie én de nederige haiku woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Dirk

 

Normandie – Étretat (Deel 1)

Normandië…

Iedereen heeft zeker al gehoord van Normandië ?

Laat in de 2de wereldoorlog zijn in deze Franse uithoek ,

de geallieerden “geland” om het zwart/bruine monster van het fascisme te verpletteren…

Overlord was de code naam van deze nog nooit eerder geziene landing/veld én grondstoffenslag..

 

Heel, heel vroeger waren de Noormannen hier min of meer de baas !

Vandaar de naam: Normandië (Land van de Noormannen/Noorman land)

Google/wiki zoek op ‘Tapijt van Bayeux’ voor meer Noorman/Normandië info

 

Maar oorlog en gruwel interesseren mij (en jou zeker en vast ook niet) in de verste verte niet…

 

We komen naar Étretat voor de woeste natuur, de krijtrotsen , de zee , wolken, de wind… 😀

Een klein, knus en gezellig hotelletje,

een paar km in het binnenland, beneden Étretat ,

heel ver weg van alle drukte,

was dé ideale thuisbasis voor al onze ontdekking expedities  🙂

Zalig toch !  😀

 

Étretat staat vooral bekend om zijn uitstekende krijtrots, die op een olifant lijkt,

maar die zie je hier vandaag niet 🙂

De eerste dag stapten we met een stafkaart als reisgids,

van ons hotel dwars door en over de krijtrotsheuvels,

tot we de doorgang vonden naar het kiezelstrand…

 

Het felle contrast tussen het wisselend blauw in de lucht

en de mosgroene krijtrots toppen,

het steeds veranderende spel van licht en schaduwen…

gaf mijn fotografenzieltje de nodige kiekebisj  😀

’t Is hier een zalig landschap, een leuke uitdaging om dit te fotograferen !

zo’n gedachten vlinderden voortdurend door mijn geest…

 

 

 

 

Deze witte krijt en kalksteen rotsen, ook de Alabasten kust genoemd,

strekken zich over een afstand van 120km uit,

tussen het kustdorpje Dieppe en de veerboothaven Le Havre.

De enorme wolken formaties vond ik echt wel indrukwekkend…

Geef toe, een dagje aan zee met een flauw blauwe hemel…

dat oogt heel saai hé ? 😀

Geef mij maar dreigende wolkenpartijen hoor !

Hoe meer ‘drama’ in de lucht, hoe meer ik ervan geniet :mrgreen:

 

 

Krijtrotsen

 

Dreigende wolken

rollen over krijtrotsen

ik geniet ervan 

 

 

 

Even wat technische achtergrond info:

Alle foto’s in Étretat zijn gemaakt met de Canon 1D Mark 4 + de Canon breedhoek 16/35mm f2.8.

Polarisatie filter /en/of graduele grijsfilters zijn meestal gebruikt.

Soms heb ik een statief gebruikt, maar dit alleen als de sluitertijden té groot werden,

om nog los uit de vrije hand te kunnen werken.

Het wolkenspel, hoog in de lucht vond ik altijd bijzonder spectaculair !

Hier bij ons in Dilbeek zie je nooit zo’n wolkenpracht 😀

 

 

 

 

Hier zie je de krijtrotsen (Alabasten kust) naar richting Le Havre toe.

Het is een kiezelstrand, geen zandstrand.

Als je daar een paar km doorheen stapt, dan ben je best wel moe hoor !

Het door de regenwolken gefilterde licht was subtiel mooi.

De schakeringen tussen de vele groenen

en de eindeloze reeksen van oker kleuren vond ik fascinerend !

 

De ervaring heeft me ondertussen geleerd om bij een landschap foto,

steeds een landschap-element in de voorgrond te brengen,

dit, om meer diepte in de foto te benadrukken.

 

Reuzen

 

Witte krijtrotsen

zijn als versteende reuzen

uit de zee gegroeid

 

 

 

 

Hoe wolkenformatie’s in enkele minuten zo kunnen veranderen 😀

In dit immer bewegend landschap is het echt wel zalig om te fotograferen !

Het zeewater was relatief rustig, maar hoog in de hemel woei een flinke bries.

Hier kon (of wil) ik echt geen langere sluitertijden gebruiken,

omdat deze wolken dan verschuiven in de foto en “flou” worden.

(een leuk verschijnsel bij lange sluitertijden, maar hier wou ik het niet)

Hier wou ik absoluut het contrast én de scherpte in de wolken behouden,

ook het dynamisch bereik tussen fel licht én diepere schaduw tonen vastleggen,

zonder uitgebeten wit (verbrand) of dichtgelopen zwart !

(daar gebruik ik grijs filters voor om dat allemaal te ‘egaliseren’)

Dat ene ‘hét’ moment proberen vast te leggen…

Daar ga ik echt voor 😀

 

 

 

 

Om dit logje te eindigen,

een foto naar richting Dieppe.

Het dorp (stadje) Étretat  situeert zich juist achter de rots helemaal links…

Maar die richting uitgaan is voor een volgend logje 🙂

 

In dit hoekje van het kiezelstrand is het grotendeels rustig,

de meeste toeristen komen hier zelden of nooit…

(ze weten niet wat ze missen hoor  :mrgreen: )

Als je op voorhand je midweekje vakantie wat plant en uitpluist,

kan je echt wel gericht leuke dingen ontdekken hoor 🙂

 

Rond het middaguur is het hier tussen eb en vloed…

Bij vloed (hoogwater) is het kiezelstrand  helemaal overspoeld door de zee.

Bij eb (laagwater) kan je van daar door (door de zee uitgeholde)

krijtrots grot het stadje Étretat zien liggen…

“Alleen zien” is hier wel degelijk op zijn plaats,

want door de constante water/wind erosie zijn die grotten levensgevaarlijk…

Vanuit die ‘kijkgrot’ heb ik heel bewust geen foto’s gemaakt,

gewoon omdat ik mijn leven nog niet beu ben 😀

 

Ondertussen genieten we hier van het magistrale Normandische landschap…

Zee, krijtrotsen, korstmossen, wolken, kiezelstranden…

’t begin van weer een zalige midweek vakantie in “La Douce France”

 

Moet er nog zand zijn ? 😀

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Étretat  fotografie én haiku woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Dirk