Mierenboerderij (Part 1)

Van de strobalen in La Douce France,
hebben we het vandaag weer over iets totaal anders.
Zoals je weet, spring ik graag van de hak op de tak,
ik hou van wat chaos en onvoorspelbaarheid, zeker in Blogland 🙂
Vandaag verkennen we een mierenboerderij, zoals de log-titel ons al vertelt…

Ergens begin juni, een zwoele zomeravond, was ik bezig met macro fotografie…
Locatie: onze wilde bloemen en kruidentuin…
De camera: Sony A7R2 met de Laowa 60mm macro 2:1 lens.
Een macro foto-shoot begin bij mij nooit wel overwogen…
ik probeer steeds met iets willekeurig te beginnen,
kwestie van in het “ritme” te komen… 😉
Bezoekers met fotografie ervaring begrijpen dat gevoel heel goed !
Wat valt me op ? Wat trekt mijn aandacht…
Het is een proces dat je niet zomaar in gang trekt hé ?

Mijn oog viel op wat verdwaalde pluisjes uit een paardenbloem,
die verloren waren gevlogen…
Maar kom, er zijn miljarden van die pluisjes, die enkele die het niet gaan halen
is nu niet direct een ramp..
Als opener voor deze macro foto shoot is dit ok 🙂







Na de eerste foto gaat het altijd wat beter met de inspiratie 😎
Een klein vliegje met een venijnig uitziende steeknaaldje trok mijn aandacht…
Maar waar blijven die mieren nu ??? (Zo hoor ik je nu al denken 😉 )






Enkele centimeters verder, op een andere witte margriet,
zag ik daar een of andere bij bovenop landen…
En onder de bij, op de lange stengel zag ik beweging !
Een hoop bladluizen en enkele mieren !






YESS dacht ik !
Ik heb weer een mierenboerderij ontdekt ! :mrgreen:

Bladluizen kunnen een mierzoete nectar uitscheiden (waar mieren verzot op zijn).
In ruil voor deze energie rijke nectar, beschermen mieren die bladluizen,
tegen hun natuurlijke vijanden (zoals Lieve Heers Beestjes, enz)
De mieren ‘melken’ als het ware de bladluizen, door de luizen met hun poten te strelen
over hun bladluizenlijf, door die ‘strelingen’ scheiden de bladluizen hun nectar af.
Bescherming in ruil voor voedsel…
Moeder natuur heeft dit heel aardig in orde gebracht hé ?






De Laowa 60mm macro lens is geen ‘gewone’ macro lens !
Een klassieke macro lens gaat tot 1:1.
De Laowa gaat tot 2:1 , dat is 2x meer dan een gewone macro !
De afstand tussen het lens uiteinde én de mieren is maar enkele cm !
Dat het redelijk tot serieus moeilijk wordt, om op 2:1 verhouding,
een scherpe foto te maken van deze uiterst snel bewegende beestjes,
uit de losse hand, dat zal je wel begrijpen hé ?

Mijn werkopstelling: iso 100 , alles op manueel , f2,8 tot f8 , sluitertijd op 1/200s
of 1/250s , een kleine flitser (ook op manueel gezet !) op 1/32 of 1/16 of 1/8 …
een diffuser op de lens die het flitslicht egaal verspreid over het onderwerp…






In dit kleine, wondere wereldje moet je als macro fotograaf creatief zijn,
om scherpe, min of meer duidelijke beelden te maken.
automatische settings van een camera zijn echt not done…
De scherptediepte op 2:1 is dan ook heel miniem
Met een scherptediepte van min of meer 1 mm moet je als fotograaf je ding doen !
Het is verdomd moeilijk, maar oh zo fijn om te doen hoor 🙂






De bladluizen zijn sloom en traag,
eens ze zich vast boren en zuigen aan een stengel kunnen ze minutenlang
bewegingloos zijn…Voor hun is het dan lunch time 🙂
De mieren echter… die zitten echt geen halve seconde stil !
Die willen niets liever dan zoveel mogelijk bladluizen melken 🙂





Het is wonderlijk om te zien…
Als er een bladluisje de ‘kudde’ wil verlaten,
wordt het beestje manu militari terug naar de kudde gedreven door de mieren…
Geen morren of protest is toegelaten !
Dit soort gedrag is niet echt mijn beeld van een ideale maatschappij,
maar ik troost me dat dit een insecten maatschappij is…






Als je de lijn doortrekt naar onze mensenwereld,
dan ruikt dit mier-bladluis wereldje ergens naar een zwart of bruin politiek tintje…
Maar insecten zijn niet intelligent genoeg, om onze mensen politieke spitsvondigheden
te begrijpen…
Evolutie heeft zoals altijd weer het laatste woord…
Leven en … laten leven !






Hier heb ik een mier kunnen ‘betrappen’ op het ‘streel-melken’ van een bladluis…
Met hun voorpoten, maar ook met hun voelsprieten kunnen ze de bladluizen “melken” !





Om dit logje voor vandaag af te sluiten…
Twee mieren van de Bladluis-melkbrigade bewaking plegen “overleg”…
Soms zie je mieren een ‘raar’ dansje voor elkaar opvoeren…
Naar mijn bescheiden mening delen die 2 beestjes informatie met elkaar !
Zeg nu zelf, wij (de mensheid) zoeken in het oneindige van het heelal naar leven,
terwijl op onze aarde de diepste oceanen nog een raadsel van leven zijn,
én we het complexe sociale gedrag van mieren of termieten niet kunnen begrijpen,
vanwege een redelijk zwaar communicatie probleem met de
‘onze mensen én andere insecten kant’…
Eens een ‘klapke’ met een mier doen… Misschien ooit ? ?




‘k hoop dat je van dit Mierenboerderij logje (deel 1) hebt genoten.

Opmerkingen of commentaren zijn zoals steeds welkom
Alvast een dikke merci voor je reactie  smile 

Salukes, en graag tot weerzien in mijn volgend logje…

We zien dan nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben laughing
Vriendelijke groetjes, Dirk

Lente Macro op Fuji middenformaat (Part 3)

Van de zonnige close-up fotografie in de Dordogne,
gaan we verder met … ‘echte’ macro fotografie 🙂
Het vorige deel (Deel 2) van deze ‘Lente Macro…’ reeks kan je hier (her)lezen.

In (het vorige logje) de Dordogne fotografeerde ik met een 100/400mm tele zoom lens,
wat niet echt macro foto’s, maar close-up foto’s zijn…
in deze serie werk ik met de Fuji 120mm GFX macro lens + een
45mm tussenring op de middenformaat camera Fuji GFX 50s
Mét deze tussenring kon ik (eindelijk !) met deze middenformaat camera
volledig in het 1:1 macro gebied werken !

Alle foto’s zijn genomen bij natuurlijk (vroege voor avond) zonlicht…

De eerste foto sluit netjes aan bij de laatste foto in het vorige logje 😎
Een blauwe vleesvlieg doet zich tegoed aan de energierijke suikers
van de witte Margriet bloem.






De blauwe vleesvlieg bleef maar lekker snoepen van de bloem,
zodat ik tijd genoeg kreeg om er een paar leuke portretjes van te maken 😉
Het is net alsof ze met één van haar pootjes me toewuift 😎
Hier kan je ook heel goed de héél minieme scherptediepte zien van deze macro lens…
In dit héél kleine scherptegebied moet een macro fotograaf dus werken 😎

Het kleur contrast wordt in deze foto lekker versterkt door het blauw én het geel.
Omdat het complementaire kleuren zijn ‘versterken’ ze elkaar.


Kleuren

Kleur contrasten bij
complementaire kleuren
versterken elkaar






Het ‘slaapmutsje’…
Eén van de tientallen slaapmutsjes die in onze tuin zomaar zijn komen groeien 😎
Maar we zijn breeddenkend, je huidskleur is echt niet belangrijk 🙂
Deze oranje/rood/roze/groene bloemekes zien er héél fragiel uit.

In mijn ogen zijn het prachtige bloemen, met de soepelheid én elegantie
van een balletdanser(es). De heel geringe scherptediepte van de Fuji 120mm GFX
macro lens geeft me het zalig gevoel dat ik kan ‘schilderen’ met deze lens ! :mrgreen:








De Slaapmutsjes in ons wild & ruig bloementuintje,
zijn en zullen steeds een bron van inspiratie voor me zijn :mrgreen,

Oranje

Een roze tutu
boven een groen stengeltje
oranje
boven !





Iets raar trok mijn aandacht…
Onderaan de stengel van een witte margriet vond ik een beetje ‘schuim’…
“Wa is da” voor iets ?? vroeg ik me af …
Na effe een foto naar ObsIdentify sturen én nog wat extra te Googelen…
wist ik al héél wat meer over dit schuim 😉
Het schuim wordt geproduceerd door de SchuimCicade.
Meer info over dit (onschadelijk) beestje vind je hier






Het werd avond en er zat wat regen in de lucht…
Dat trekt meestal andere insecten aan als die we gewoon zijn …
Volgens mij is dit een of andere soort van sluipwesp…






Bij de vorige foto zei ik al dat er regen in de lucht zat…
Bij deze foto is de regen er juist uitgevallen 😉
Omdat de natuur altijd fris en opgeknapt oogt, na een malse regenbui,
is dat hét perfecte moment om buiten te gaan fotograferen :mrgreen:
De nat geregende Witte Margrietjes kunnen er weer tegen 😎

1

Na een zomerbui
ogen margrietjes als nieuw
1 inch vol schoonheid






De héél kwetsbare slaapmutsjes, na de malse zomer regenbui…
Ze doen me denken aan een oud Chinees sprookje…
Het riet breekt niet, maar het plooit !
Ook daarin schuilt de sterkte van een plant !






Na een malse regenbui herademt alles,
zo voelt het aan, vind je niet ?
In “normale” omstandigheden zou het zo moeten aanvoelen…

Regen kan, mag en zal meestal een zegen zijn…
Maar teveel regen kan én zal ook een vloek zijn…
In gedachten dwaal ik even af naar al die mensen die zoveel hebben verloren,
door de recente water rampen in ons Belgen landje, Nederland en Duitsland…
Ook denk ik aan al die naamloze, vermiste mensen, hun familie, vrienden, collegae,kennissen, enz die wachten op nieuws over hun “zwijgen”…
Een water ramp zoals deze zal zich zeker in de toekomst herhalen… !
Omdat de klimaat verandering op ons bolletje echt wel een voldongen feit is geworden…

Stel ik mezelf (en jou, teergeliefde bezoeker) deze vraag:

Is er nog een weg terug naar het ‘normaal’ ???






Om dit logje voor vandaag, positief en hoopvol af te sluiten…
Een slaapmutsje die haar bloemblaadjes heeft open geplooid
om het malse regenwater maximaal op te vangen.
Moeder natuur heeft meestal het laatste woord :mrgreen:


Water

Zij draagt de regen
in haar tere bloemenschoot
water voor later







Et voila, we zijn weer aan het eind van een lente logje gekomen.
‘k hoop dat je ervan genoten hebt 😎

Misschien vind je mijn beginner haiku poëzie-woordjes,
die ik probeer te schrijven mooi ?
Dikke merci dat je me daarover iets meer wil vertellen :mrgreen:

Opmerkingen of commentaren zijn zoals steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie  smile !

Salukes, en graag tot weerzien in mijn volgend logje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben laughing

Groetjes, Dirk