Het kleine wereldje…

Als je deze blog regelmatig een bezoekje brengt,

dan weet je wel dat ik “Het kleine wereldje” , ofterwel macrofotografie

fascinerend vindt :mrgreen:

Laat me stellen dat ongeveer 50% van al mijn foto’s macro’s zijn.

Voor deze macro serie heb ik weer de Laowa 100mm f2.8 2:1 gebruikt

die op de Sony A7 R2 camera body is geklikt.

Alle foto’s zijn op 5 augustus dit jaar gemaakt, ergens in Dilbeek.

Het was een warme zomerdag en er was bijna geen wind !

Ideaal weer voor macrofotografie in de vrije natuur 😎

 

Dit logje is verdeeld in 2 delen…

 

Deel 1:

 

De Blinde bij (Eristalis tenax).

Dit is geen bij, maar een bijachtige vlieg !

 

 

 

De gewone huisvlieg… (Musca domestica).

Wist je dat een vlieg 5 generaties op één jaar kan voortbrengen ?

Een vlieg zuigt aan allerlei organische stoffen

en staat daarom bekend als overbrenger van ziekten,

omdat hij na mest, uitwerpselen of aas op onze levensmiddelen loopt…

Maar de vlieg heeft ook voordelen !

Vliegen zorgen ervoor dat alle afval, dode beesten, enz op een snelle manier

opgeruimd worden.

Een wereld zonder vliegen kan je je niet voorstellen !

Het zou hier een smerig ongezond boeltje worden denk ik 😉

 

 

 

De Groene vleesvlieg (Lucilia caesar)

Wist je dat de larven (maden) van deze vlieg bij wijze van proef én steriel,

voor de behandeling van wonden ingezet worden ?

Deze larven eten organische stoffen, maar tasten levend, gezond weefsel niet aan.

Zo bevorderen zij enerzijds de heling van wonden, waaruit zij ziek weefsel verwijderen !

Straffe toeren hé ? 😉

 

 

 

 

De Dambordvlieg (Sarcophaga carnaria)

 

 

 

 

Een front opname van de Blinde bij

 

 

 

 

Deze kleine spin zat op een blad dat door de zon fel werd belicht.

Deze foto kon ik maken door onder het blad te komen

en daar het (onscherpe) silhouet van het spinnetje te fotograferen 😎

De titel van deze foto : Dreiging

 

 

 

Hetzelfde spinnetje, maar dan van de andere kant bekeken.

Het beestje was misschien 3 of max 4 mm groot

 

 

In het begin heb ik verteld dat er 2 delen zijn in dit logje…

Welnu, vanaf hier begint Deel 2 😉

 

Nog enkele pluisjes foto’s uit de macro reeks van 19 september…

 

 

 

 

Om het licht wat zachter te maken, heb ik een licht-diffuser doekje boven de pluisjes gezet

en met het (warme) licht van een gewone zaklamp de pluisjes wat extra uitgelicht.

Deze piepkleine waterdruppeltjes lijken wel te zweven hé ? 😉

 

 

 

 

Als ik zeg dat we het Kleine wereldje induiken,

dan bedoel ik dat soms letterlijk 😀

 

Wit kleine pluisjes

meegevoerd door de winden

als planten eitjes

 

 

 

 

Op de 41 megapixel van de Sony A7 sensor heb ik ruimte genoeg

om een lange uitsnede te maken.

Zo lijkt het wel breedhoek macro, vind je niet ? 🙂

 

 

 

 

De wonderbare wereld van paardenbloem pluisjes,

zwaartekracht én zwevende druppeltjes.

Deze foto is genomen met de afstandsbediening,

terwijl ik ondertussen water vernevelde over de pluisjes.

Deze vernevelde druppeltjes zijn zo klein dat het minste zuchtje wind,

ze doet zweven !

Ik had de camera gefocust op een punt,

en daarna op goed geluk via de afstandsbediening afdrukken…

 

 

 

 

Hier heb ik op dezelfde manier gewerkt…

Alles op manueel gezet, de focus op de kern van een pluisje gezet

(camera staat natuurlijk op een statief !)

en terwijl ik water vernevel, afdrukken met de afstandsbediening.

 

 

 

 

Dit creatief bezig zijn met piepkleine dingetjes vind ik zalig 🙂

Was het al maar terug lente !

Maar voor de herfst blaadjes heb ik al een paar leuke ideetjes,

maar dan moet het wel ophouden met regenen…  🙄

 

Paardenbloem pluisjes

kleine waterdruppeltjes

zwevend als stofjes

 

 

 

 

2 meter verder zag ik beweging op onze witte rozenstruik…

Met het blote oog zie je het bijna niet,

maar door de wonderbare macro lens kijken,

maakt het kleine weer groot 😉

Tot mijn opgetogen verbazing,

was ik hier getuige van het leven op een mini boerderij !

De mier-boeren én hun melkvee, de bladluizen !

Bladluizen leven van sap, dat ze met hun zuigsnuit uit planten halen.

In dat sap zit meer suiker dan een bladluis nodig heeft.

Het teveel wordt afgegeven als een zoete vloeistof, ook bekend als honingdauw.

Mieren lusten graag honingdauw.

Ze stimuleren de bladluizen met hun sprieten om honingdauw af te geven.

Zo melken de mieren ‘hun’ bladluizen… 😎

 

Een lint van mieren

trekt over de rozenstruik

de bladluis melkers

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro’s uit het kleine wereldje,

én de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, tips, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Advertenties

Zomerse macro’s

Het is me wat met het ons weertje hé ?

We hebben 2 weken relatief zacht, bijna lenteweer gekregen,

maar het pokke weer dat daarna in de plaats kwam… brrrr

Dat mogen ze houden van mij ! 😯

Regen en slagregen, wind en rukwind…

Dan heb ik liever dat het -10º vriest of dat het sneeuwt.

dan kan je tenminste buitenkomen .

Enfin soit, aan het weer kunnen we nog niets veranderen (Gelukkig maar !)

 

Maar waar we gelukkig wél iets aan kunnen veranderen,

is het onderwerp van mijn blogje 😀

Ik neem je mee naar de zalige zomer van 2018 in Duitsland,

meer bepaald in Willebadessen.

We zijn daar op vakantie geweest omdat ik vroeger in die buurt (meer dan 40 jaar geleden)

mijn militaire dienst had vervuld en ik die streek toch nog eens wou terugzien.

(of zou het pure nostalgie naar mijn soldatentijd zijn ?  :mrgreen: )

De camera hier gebruikt is de Sony A7 R2 met de Canon 100mm f2.8 macro lens

die via de Metabones adapter op de Sony is geklikt.

Een paar km van ons hotel waren talloze visvijvers.

Geen visvijvertjes zoals bij ons, maar echt heel grote vijvers van soms een kilometer lang

en soms tot tweehonderd meter breed !

Door de weelderige vegetatie was er schaduw genoeg op het middaguur.

Stap je mee, de Duitse zomer in ? 😎

 

We beginnen met een spookachtig blaadje 😉

(ik moet ergens beginnen hé ?)

 

 

 

 

Een metalen viskop om aan te duiden dat dit een visvijver is…

Deze viskop kon scharnierend dichtklappen

en de ijzeren tanden waren vlijmscherp… 😯

Stel je voor wat voor onheil spelende kinderen hier hier elkaar kunnen aandoen…

In ons Belgen landje zou dit moord ding verboden zijn denk ik…

 

 

 

 

Aan bloemen en geurige waterplantjes was daar zeker geen gebrek.

Het wriemelde en gonsde daar dat het een lieve lust was 😀

Rechts boven zag ik een vlieg, gesierd met de Duitse driekleur op haar lijf

maar het kon evengoed onze Belgische driekleur zijn geweest 😉

 

 

 

 

 

Het bokeh van de Canon 100mm macro op de 41megapixel sensor van Sony

vind ik echt wel supermooi !

 

Twee oude knarren

uit de herfst van vorig jaar

stelen weer de show

 

 

 

 

Soms zie je geisoleerde plantjes staan,

achter de plantjes groeit één of een een paar meter niets meer

dat zijn ideale momentjes om de achtergrond te laten verglijden in een waas,

zonder iets in photoshop te doen natuurlijk 🙂

Het geheel doet me denken aan een sierlijk Japans aquarel.

 

 

 

 

 

In het middag licht

strelen schaduwen heel zacht

je frêle bladgroen

 

 

 

 

 

 

Wat me aan die vijvers echt wel opviel,

was de immense rust, de zalige stilte…

Je hoorde alleen het gezoem van de insecten,

het klapwieken van een watervogel en het geplons van vissen en kikkers.

Hier kan ik een hele dag blijven zitten én genieten 😀

De Gewone Oeverlibel (Orthetrum cancellatum) rust uit op een takje,

een halve meter rechts van mij.

Ineens zijn de beestjes weer weg om een halve minuut later

weer op het zelfde takje te verschijnen…

Een macro fotograaf moet echt wel heel veel geduld hebben 😎

 

 

 

 

 

Als je eindeloos traag beweegt, (én je schaduw niet over ze heengaat)

dan hebben de insecten ook geen hinder van je en blijven ze gewoon zitten !

Hier ben ik een dikke meter naar links opgeschoven,

dat maneuver heeft zeker 5 minuten geduurd 🙂

maar er was geen enkel beestje opgeschrikt 😎

Dezelfde Gewone Oeverlibel (Orthetrum cancellatum),

maar vanop een andere hoek bekeken.

Het indrukwekkend insect was zo’n 5 a 6 cm lang schat ik.

 

 

 

 

 

Weer een ander exemplaar van de Gewone Oeverlibel (Orthetrum cancellatum)…

Het zat op een takje, een tiental cm boven het vijver water,

zoekend naar prooi…

Het zijn schitterende insecten, perfecte jagers en echte acrobaten in de lucht !

Wist je dat ze tijdens hun vlucht ineens kunnen stoppen en ter plaatse blijven “hangen”

om ineens in een totaal andere hoek weer weg te schieten !

Wie doet ze het na ? 😉

 

 

 

 

 

Dovenetel sap

uit de a’dren van die plant

blust brandnetel vuur

 

 

 

 

Waar vijvers zijn,

daar zijn ook waterjuffers.

Het lijkt wel of die kleine juweeltjes niets anders te doen hebben,

dan voor hun nageslacht te zorgen 😀

Hun DNA wordt dan ook constant kwistig en gul rondgestrooid 😎

 

 

 

 

 

Om te eindigen voor vandaag…

een sfeerbeeldje, een doorkijkje boven één van de vijvers.

Hier kom ik zeker nog terug, ook met de 100/400mm telelens,

én de 1.4 focus extender erbij geklikt,

om de echt schuwe insecten,

van op een paar meter echt in close up te kunnen fotograferen.

Maar dat is voor later 🙂

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro, natuur fotografie,

én de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Het kleine wereldje…

Om te “bewijzen” dat we hier van uiterste houden,

reizen we van de ruige kust in IJsland,

terug naar de vredige rust en kalmte in ons bloemen en kruidentuintje,

hier te Dilbeek, Sint Martens Bodegem.

Dit jaar hebben we een experimentje gedaan met het CurryKruid (Helichrysum Italicum)

Dit plantje is niet eetbaar, maar het heeft mooie gele bloemekes,

die op de koop toe, ook nog fotogeniek zijn 🙂

Hier zijn de gele bloemekes nog niet open…

Als ze open bloeien, verspreiden ze een zalige curry (kerrie) geur :mrgreen:

Geen parfun of deo kan wedijveren met de geurtjes uit de keuken van ons moeder natuur 😀

 

Geuren

 

Curry bloemekes

zullen straks heerlijk geuren

als ze volgroeid zijn

 

 

 

Dat je bij macro fotografie een beperkte scherptediepte hebt,

dat had ik je al meer dan eens verteld hé.

Maar ook de omgeving, en zeker de hoek waaronder je de foto neemt,

is heel belangrijk !

Op voorgaande foto zie je onze curry plant,

met als achtergrond de groene stengels van margrieten en andere bloemen.

Bij de foto van onderstaande curry plant, heb ik een andere achtergrond gekozen,

namelijk de kant van onze lavendel struikjes.

Hier zie je bijna geen groen, maar meer blauw en zilvergrijs, tot bijna bruin.

Typische lavendel kleuren (van uitgebloemde, bijna verdorde lavendel struikjes).

 

 

 

 

Onze witte margrietjes zijn elk jaar van de partij !

En zoals elk jaar weer opnieuw, inspireren ze me 😀

Zeker als ze bezocht worden door talloze insecten…

 

Inspiratie

 

Witte margrieten

schenken me inspiratie

voor macro grafie

 

 

 

 

 

Het zijn niet alleen bijen of hommels die stuifmeel verspreiden hé…

Dit insect (ik vermoed dat het uit de supergrote vliegen-familie komt),

werkte dapper mee om het gele stuifmeel van de bloemekes te verspreiden !

Dit zijn momentjes in het kleine wereldje die ik diep koester…

Met een macrolens ontsluit, open je dat kleine wereldje voor een stukje

en kan je dingen zien, die je met het blote oog nooit kan zien 😀

Telkens weer kan ik daarvan genieten…

 

 

 

De ‘gewone huisvlieg’…

ook zij mag proeven van de lekkernijen die de witte margrietjes te bieden hebben 🙂

De onderkant van deze vlieg hangt ongetwijfeld vol stuifmeel dat daar blijft kleven

en zo verspreid ze ook het stuifmeel,

tot groot genoegen van de bloemekes 😀

Zo zie je… het geheel van ’t leven is heel complex…

Knip een piepklein schakeltje uit de vicieuze cirkel van het leven

en het geheel zal vroeg of laat instorten…

Zoals bij een ineenstortende muur waar de ene vallende steen,

de andere meesleurt in zijn val naar beneden…

 

 

 

 

 

Heel graag wil ik logje beëindigen met een “symbolische” foto…

De honingbij is heel bekend, de hardwerkende naarstige bij,

altijd in de weer !

De A.S.L.K had vroeger een rieten bijenkorf als symbool voor hun spaarzame nijverheid…

Wie weet dat nog ? 😀

 

Maar kom, de A.S.L.K is reeds geschiedenis geworden…

Wat ons rest, zijn de (resterende) honing bijen (+ hommels,+solitaire bijen familie ,enz…),

die elk jaar weer minder in aantal verschijnen ! 😦

Als onze bijen en aanverwanten, in de nevelen der geschiedenis verdwijnen,

dan is het voor ons, de mensen, minder dan 1 minuut voor 12 hoor…

Als het ooit zover komt… kom dan niet af met “wir haben es nicht gewusst” !

want dan is het al veel te laat…

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn bloemen & insect macro fotografie én haiku woordjes uit eigen kweek.

Dit logje krijgt zeker nog een vervolg hoor…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien wel over welk onderwerp én wanneer hé laughing

 

Dirk