Toen Er Nog Winters Waren…

Van het magisch aanvoelend blauwe ijs in IJsland,
gaan we vandaag naar een héél andere wereld van ijs !
Alle ijs foto’s in dit logje zijn van enkele jaren geleden,
uit de tijd van ‘Toen er nog winters waren’ in ons Belgen landje !
De camera is mijn oude Canon 6D,
de lens is de Canon 100mm f2,8 macro

In die tijd (2017) dat het nog enkele dagen na elkaar kon vriezen,
vond ik het heel aangenaam om in de velden rond ons kleine dorpje te wandelen,
niet zomaar wandelen hoor 😋 …. ik was op zoek naar ijs … ! 🧐
De boeren rijden met grote tractoren over hun velden, die grote zware
machines trekken meestal diepe sporen in de velden…
In de herfst regent het meestal, dan lopen die banden sporen vol water🤿
Daarna komt koning Winter het land beroeren met zijn ijzige staf
en alle diepe plassen zijn dan bedekt met een laagje ijs.
Het zijn nu net die met ijs bedekte plassen die ik héél interessant vind ! 😋
Zeker in de 📷 kan je je ferm amuseren met dit ijs !

Hier gebruikte ik een statief om de camera & lens zo dicht mogelijk
boven het ijs te positioneren…
Soms was het gemakkelijk, soms was het héél moeilijk …
Het statief stond soms in de meest rare hoeken geplooid of uitgeschoven
maar de volhouder wint hé ? 😎
Scherpstellen en afdrukken deed ik met een draadloze afstand bediening,
want als ikzelf op het ijs ging staan, was dat direct gebroken natuurlijk !
Dan was al mijn moeite voor niets geweest…😶

Het is zoeken naar interessante composities in de ijs plassen,
de camera op statief positioneren op de plaats die ik wil…
je moet er ook voor zorgen dat je camera perfect horizontaal staat boven het ijs,
anders is er een stuk scherp en een ander stuk onscherp in je foto…
Je kan dat checken met een kleine waterpas die je op de achterkant
van de camera body zet om de hoeken tov het ijs te meten,
je kan ook een kleine waterpas kopen die je in de flitsschoen schuift…
Het is knoeien, behelpen, vloeken soms, maar oh zo leuk om te doen 😋
Best is dat je thuis op voorhand wat oefent,
zodat je weet hoe, wat, waar en wanneer je wat moet of kan doen 👍

Het ijs in de velden bevat piepkleine druppeltjes lucht…
of is het opstijgend methaangas, ontstaan uit de rottende restanten van mais ?
Met wat fantasie voel ik me een ruimte reiziger ! 😁🚀






Andere ijs plassen zijn door andere argeloze wandelaars stuk getrapt,
en weer opnieuw bevroren…
Dat kan ook leuke patronen opleveren !





Soms moet je echt rond en terug rond een ijsplas lopen,
om de beste (in mijn geval: gevoelsmatige) compositie te vinden…
Soms bekeken andere wandelaars me met een vreemde blik… ! 🙄
Je kon zo zien wat ze dachten… “Wa is diene pipo daar aan het doen ❓🥶”
Maar na wat uitleg van mijnentwege én tonen van mijn reeds gemaakte foto’s
was het ijs van onbegrip altijd gebroken 🙂
ik kreeg zelfs complimentjes 👍
Soms werden er zelfs adres kaartjes gewisseld !
📷is echt wel een fantastische hobby hé ? 😁





Meestal zie je niets interessant in het ijs als je daar passeert,
maar als je rond je onderwerp zelf gaat zoeken,
komt plotseling (en meestal) een leuke wereld tevoorschijn !
Als fotograaf mag je niet te vlug tevreden zijn hé ? 😉





Bij het ‘ontdekken’ van deze vogel-achtige compositie dacht ik onwillekeurig aan…
Cold Turkey van John Lennon of de versie van Alice Cooper
of de jazzy versie van Freddy Hubbard





De wereld in het ijs lijkt soms op een view uit een microscoop…
Met wat fantasie kan je hier microscopisch klein leven in zien !






Meermaals gebroken ijs kan ook vormen van een abstracte schoonheid kiezen…
Kunst, geschapen uit Koning Winter én moeder natuur…






50 shades of grey…. and brown… and blue…
De onvoorspelbare vormen van gebroken en steeds weer opnieuw bevroren ijs
kunnen de meest complexe vormen aannemen.
Voor mij is dit echt een creatieve ‘ontdekkingsreis’ 🤗





Een handvol restanten van mais stengels,
meermaals gebroken én opnieuw bevroren regenwater
staan borg voor onvoorspelbare sierlijkheid !





Om dit logje voor vandaag af te sluiten…
Bij deze compositie moest ik denken aan een slapende ijsreus…
Maar het kon evengoed een IJslandse trol geweest zijn 😋
Ik hoop op nog wat opeenvolgende dagen dat het nog eens lekker vriesweer is…
omdat het gezond wandelweer is én om foto’s zoals in dit logje te kunnen maken…
Maar de mondiale klimaat verandering stuurt letterlijk alles in de war 😠😥



Et voila, we zijn aan het eind van een eerste
Toen Er Nog Winters Waren…’ macro logje gekomen.
‘k hoop dat je genoten hebt van mijn kijk op winterse macro fotografie,
mijn ontdekking “reis” doorheen de wonderbare wereld van ijs
Maar het moet wel vriezen om dat nog eens te zien natuurlijk… 🤔

Opmerkingen of commentaren zijn zoals steeds welkom !

Alvast een dikke merci voor je bezoekje én bedankt voor je reactie ! :mrgreen:

Salukes, en graag tot weerzien in mijn volgend(e) logje(s)…

We zien dan wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé 😎

Met vriendelijke groetjes,
Dirk

Een Prille Lente (Deel 3)

Van de macro fotografie in de Nationale plantentuin in Meise,
gaan we terug naar een heel ander macro fotografie wereldje…
Terug naar het macro wereldje van de kleine sneeuwklokjes
en andere bloemen, natuur en wat spielerijtjes in de prille lente.
(Deel 1 van deze serie kan je hier (her)lezen en zien)

De camera is nog steeds de Sony A7R2
en de lens is zoals meestal de LAOWA 100mm f2,8 1:1-2:1.

In volgende afleveringen van een nieuwe sneeuwklokjes serie
(die nog in de maak is…) laat ik zien hoe je met een simpel plastiek zakje
én een rekkertje, je foto’s een willekeurig, dromerige ‘look’ kan geven.
Met wat fantasie kan je zelfs de kleuren beïnvloeden, zonder Photoshop
te gebruiken natuurlijk. Maar dit alles is voor later eens 😉

Sneeuwklokjes… het kleine bosje in Wambeek stond er vol van !






Vroeger moest een fotograaf op zijn buik gaan liggen
om dit soort macro foto’s te maken…
Met de kantelbare schermen op de moderne camera’s én focus peacking aangezet
moet je je nog maar alleen bukken of op je knieën gaan zitten om je foto te maken. 😎
Met focus peacking kan je perfect zien waar de scherpte punt(en) zich bevinden.
Wat mij betreft is dit wel de grootste technische vooruitgang van de laatste jaren !
Focus Peacking komt uit de filmwereld…
Omdat fotografie én film steeds meer versmelten, mogen we op dit gebied
nog meer handige toepassingen verwachten ! 😎







Deze bloemetjes zie ik ook liever in kleur,
maar een zwart/wit omzetting ervan is grafisch gezien altijd leuk om te doen 😉








Een breedhoek macro opname…
De 15mm lens stond op ongeveer een halve cm van het eerste sneeuwklokje…
Met deze lens werken is totaal verschillend als met een ‘klassieke’ macro lens.
Daar moet ik heel zeker nog veel mee oefenen om aanvaardbare
resultaten mee te behalen :mrgreen:






Omdat de middagzon te hoog stond en er in het bos bijna geen
schaduwplekjes meer waren met sneeuwklokjes, hield ik het voor gezien.
Maar als fotograaf zie je dan soms van die kleine juweeltjes in het voorbijgaan 🙂
De eerste pissebloemen van het jaar worden wakker 😉






Een kleine gracht in het bos,
wat vergeten katjes
én zalig tegenlicht…
Meer heb ik niet nodig om gelukkig te zijn 😉






Deze Chinese Laowa macrolens heeft 13 afgeronde lamellen
in het diafragma mechaniek, wat zorgt voor perfect ronde bokeh cirkels.
Elke glinstering van het water in het felle tegenlicht,
zorgt voor zalige bokeh cirkels.






Hier probeerde ik wat dichter te komen…
Met één hand hield ik me vast aan een tak en met de andere hand
hield ik de camera vast en dmv focus peacking, zichtbaar op het
kantelbare scherm stelde ik scherp op de drie middenste katjes…
Wat dichterbij, wat verder af, tot de focus peacking lijntjes op de
juiste plaats stonden… Niet echt simpel, maar….
Een mens moet iets overhebben om een leuke foto te maken hé ? cool: 😉






In een zwart/wit bewerking kan je het licht nog méér benadrukken…






Wat mooi roest is altijd mooi meegenomen 🙂







Ik kon gemakkelijk met de camera tussen het prikkeldraad komen,
maar dan was het heel waarschijnlijk een nietszeggende landschap foto geweest…
Ik had hier andere plannen mee 😎






Het was namelijk initieel mijn bedoeling om het landschap in zwart/wit te vertalen
én de mooie roestkleur in het prikkeldraad ongemoeid te laten.
In deze ‘nieuwe’ foto krijgt het prikkeldraad een heel andere betekenis hé ?






Foto’s maken in het tegenlicht van de zon is not done…
Zo wordt gezegd door puristen 😉
Je kan er de mooiste licht effecten mee bereiken zeg ik dan 😎






Een piepklein madeliefje,
één van de eerste die ik heb gezien dit jaar.
Dit bloemeke stond op dat moment in de schaduw,
wat perfect was voor de belichting !





Om dit logje voor vandaag af te sluiten…

Bijna aan de auto gekomen,
zag ik deze prachtige muurschildering !
Een bellenblazend kind,
de bellen veranderen in vlinders ! cool:
Om zalig bij weg te dromen, vind je niet ? :mrgreen:







Et voila, we zijn weer aan het eind een derde ‘Prille Lente’ macro logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn ‘kijk’ op “Een Prille Lente” macro fotografie,

mijn “reis” doorheen het wonderbare & kleine wereldje van de kleine sneeuwklokjes

en het eerste deugddoende lente zonnetje 😉

Opmerkingen of commentaren zijn zoals steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie  smile !

Salukes, en graag tot weerzien in mijn volgend logje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben laughing

Groetjes, Dirk

IJs in de velden

Tegen het miezerig druilerig regen weer van vandaag…

Daar is niets of niemand tegen bestand.

Mijn madam noemt dat ‘modderweer’ 😀

Cyclocross coureurs zullen dat wel zalig in de modder ploeteren weer vinden,

maar ik blijf liever binnen op zo’n kille natte grijze dagen  :mrgreen:

 

Weet je, eigenlijk heb ik heimwee,

heimwee naar die heerlijk gezonde diepvrieskoude dagen 😎

Met die vrieskoude ga ik graag de velden in,

gewapend met mijn 100mm macro lens.

In de oogst en de herfst trekken de boeren met hun zware tractoren

diepe sporen in de velden.

In het regenseizoen lopen deze sporen vol water en de eerste vrieskoude

maakt van deze plassen echt wel mooie ijs juweeltjes :mrgreen:

Met een beetje fantasie (daarvan heb ik voorraad genoeg liggen),

kan je er allerlei dingen in zien…

 

Ga je mee, de ijzige velden in (maar dan vanuit je knusse zetel 😎 )

 

Als opener, een lachende ijs nar…

 

 

 

 

 

In de onderste lagen van de plassen liggen vermorzelde plant restanten te rotten…

die zorgen voor methaan en allerlei vrijkomende bio gassen

die door de vrieskou, bevroren worden in hun vlucht naar boven.

 

Sterren

 

Je luchtbelletjes

zweven als myriaden

sterren naar boven

 

 

 

 

 

Is dit een detail foto van een alien ? 😉

een buitenaards wezen, dat zich heeft verstopt in de plas ?

Een reusachtig oog staart me grijnslachend aan…

Of is het gewoon bevroren water ? 😎

 

 

 

 

Sommige winter wandelaars bekeken me verbaasd,

toen ze me gebogen over die ijs plekken zagen staan en werken,

het statief in onmogelijke posities proberen duwen,

zonder het ijs te breken hé !

Het is meestal niet gemakkelijk om de camera net boven de plaats te krijgen

die je hebt gekozen als compositie en uitgangspunt.

Maar moeilijk gaat ook hé, hoe groter de uitdaging,

hoe groter de beloning zeg ik altijd 😀

Sommige mensen gingen verder, sommige kwamen eens kijken wat ik aan het doen was 🙂

Op zo’n onverwachte ontmoetingen leer je soms interessante, leuke mensen kennen.

Daar geniet ik altijd van :mrgreen:

 

Een simpele compositie, gebaseerd op de gulden snede

“Bevrijding uit het ijs” zou een titel kunnen zijn 😉

 

 

 

Soms had ik echt wel veel geluk…

Dit nestje ijskristallen vond ik onder een bevroren maisblad 😎

 

 

Rinkel

 

Die kristallijntjes

klinken rinkel getinkeld

als een schittering

 

 

 

 

Een ritssluiting gemaakt uit kristallijntjes…

Alleen ons moeder natuur kan zoiets waanzinnig geniaals bedenken :mrgreen:

 

 

 

Soms kan ik in het ijs vormen zien, herken ik bepaalde details,

die me doen denken aan het werk van een bepaalde kunstenaar.

De ijzige vormen hier onderaan brachten me tot bij Joan Miró

(Spaans kunstschilder, beeldhouwer, graficus en keramist én surrealist).

Wiki Link Miro

 

 

 

 

Om Miró eer te brengen met een eigen fantasie op een thema,

breng ik hier een horizontale spiegeling van bovenstaande ijsfoto.

Een misvormd Venetiaans masker,

is omring door zoenende, duwende of schaterlachende wezens…

In die zalige wereld van het surrealisme,

kan zelfs het leven op zich absurd zijn én is echt alles mogelijk 😎

 

 

 

Om dit ijzige logje te eindigen voor vandaag.

Een onbekende vogel soort, geboren in & uit het ijs

Zou dit een Cold Turkey kunnen zijn ? 😀

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn eerste deel “ijs in de velden” fotografie.

én uiteraard de ijs haiku poëzie woordjes van eigen kweek…

 

Opmerkingen, tips, commentaren, enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je reactie kiss

 

Salukes, en graag tot ziens

Dirk