Winterse bergen in Oostenrijk (Deel 2)

Van de woeste bergnatuur in IJsland,

gaan we in dit logje naar andere bergen…

Omdat veel mensen wel houden van bergen , sneeuw én de wondermooie natuur,

ga ik verder met de serie : Winterse bergen in Oostenrijk,

(mét foto’s uit onze januari 2020 vakantie in Oostenrijk )

om dat gemis aan sneeuwgevoel wat te compenseren 😎

 

Gisteren en eergisteren (9 & 10 januari 2021) heb ik vooral macro foto’s gemaakt

van het ijs en de rijm in onze tuin en de velden…

Maar omdat ik altijd in RAW werk, zijn die (nog niet) afgewerkte foto’s voor later eens 😎

Nog wat geduld daarvoor :mrgreen:  😉

 

Het piepkleine Oostenrijkse dorpje waar we verbleven heet Elbigenalp,

gelegen in Tirol (in de Oostenrijkse Deelstaat Vorarlberg)

We verbleven daar in een hotel met de heel originele naam ‘Hotel Alpenrose’ 😉

 

Een tip: Als je naar de sneeuw gaat reizen,

zorg dan altijd dat je hotel een afgesloten, verwarmde én overdekte garage heeft…

Die garage kost je ongeveer 1€ of 2€ per dag,

Want… als je je auto onbeschut buiten laat staan,

kan het zijn dat je je auto helemaal moet uitgraven uit de sneeuw 😎

 

Een klein voorbeeldje hoe je je auto kan weervinden na 1 sneeuwbui :mrgreen:

 

 

 

Nu gaan we verder met onze wandelingen in de Oostenrijkse bergen…

De bergen zijn het mooist als het pas gesneeuwd heeft  !

Als de hemel nog zilverwit en staalgrijs van de sneeuw is…

Het is net alsof je in een sprookjeswereld stapt 😎

 

 

 

In verse sneeuw kan je de sneeuw horen knerpen onder je bergschoenen…

Alles is hier heel stil, alle geluid wordt gedempt door de verse sneeuw !

Zalig hoor !

 

 

 

 

Het is duidelijk dat de lucht nog steeds zwanger is van verse sneeuw…

Maar dat houd ons niet tegen om verder te gaan ! 😎

 

Als het sneeuwt is het heel belangrijk om de witbalans correct te houden

én te overbelichten, om je foto’s een natuurlijke kleur te geven !

Klik hier of hier voor meer info daarover.

 

 

 

Een wandelpad in de zomer…

Hetzelfde wandelpad is vrijgemaakt door een sneeuwruimer,

zodat winter wandelaars niet door diepe sneeuw moeten ploeteren.

Je kan natuurlijk speciale sneeuwwandel schoenen huren,

(dat lijken wel grote tennisraketten),

maar dat laat ik graag over aan de meer avontuurlijke jeugd 😉

 

 

 

Vers gevallen sneeuw… is er iets mooier ?  :mrgreen:

 

 

 

Gaat deze wandelweg naar beneden of naar boven ?

 

 

 

De takken van de dennenbomen, verzwaard door de verse sneeuw,

hangen naar beneden…

De lucht die je hier inademt is kristalhelder !

 

 

 

 

In de bochten van de wandelweg kom je soms adembenemende vergezichten tegen !

 

 

 

Heel diep beneden zie het dorpje Elbigenalp.

We zijn nu ongeveer 6km lang omhoog aan het stappen

 

 

 

Om dit logje voor vandaag te beëindigen…

De hemel werd ondertussen meer blauw, de sneeuw zal voor later eens zijn …

De kleuren worden terug helemaal anders.

De witbalans moet terug voortdurend gecorrigeerd worden waar nodig.

Maar geen probleem, dat zijn zaken die ik graag doe 😉

 

 

 

 

Et voila, we zijn aan het einde van een tweede “Winterse bergen in Oostenrijk” logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn ‘kijk’ op de bergen, de sneeuw, de prachtige natuur

in Tirol, Oostenrijk fotografie,

en dat je van mijn (soms) technische uitleg iets mag meedragen :mrgreen:

 

Opmerkingen of commentaren zijn zoals steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie  smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in mijn volgend logje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben…

 

Dirk

Winterse bergen in Oostenrijk (Deel 1)

Normaal gezien gaan we (mijn madam en ik) elk jaar in januari of februari voor 2 weken

naar het Oostenrijkse Tirol  om te genieten van de sneeuw en de machtige bergen.

Dit jaar (2020) hebben we nog kunnen afreizen in januari (Corona was nog onbekend toen !)

maar 2021 en Oostenrijk zal natuurlijk noppes worden… Maar kom, niet getreurd !

Omdat veel mensen wel houden van die bergen , de sneeuw én de wondermooie natuur,

begin ik een nieuwe serie logjes : Winterse bergen in Oostenrijk,

(mét foto’s uit onze Oostenrijk januari 2020 vakantie)

om dat gemis aan sneeuwgevoel wat te compenseren 😎

 

Het piepkleine dorpje waar we verbleven heet Elbigenalp,

gelegen in Tirol (in de Oostenrijkse Deelstaat Vorarlberg)

We verbleven daar in een hotel met de heel originele naam ‘Hotel Alpenrose’ 😉

Een weetje: Als je naar de sneeuw gaat reizen,

zorg dan altijd dat je hotel een afgesloten, verwarmde én overdekte garage heeft…

Het kost je ongeveer 1€ of 2€ per dag,

Want… als je auto onbeschut buiten staat kan het zijn dat je hem moet uitgraven uit de sneeuw 😎

of dat je batterij het opgeeft of je mazout na een paar dagen geparafineerd is…

Dan sta je daar mooi hé ? 😉

 

Vroeger sleurde ik altijd een hele fototas met lenzen mee,

maar dat gesjouw doe ik al een tijdje niet meer !

Meestal neem ik nog alleen de Sony RX10 mark 3 superzoom camera (24mm ⇒ 600mm) mee.

Die camera voldoet meer dan voldoende aan mijn fotografie kriteria 😎

Waarschijnlijk zal mijn volgende sneeuwvakantie fotografie ook met de Samsung S20 GSM zijn 😉

Het enorme zoombereik van de Sony RX10  is heel zeker een pluspunt in de bergen !

 

Dag 1… Op het terras van onze hotelkamer,

Tijdstip : 17:30uur, de zon gaat reeds onder

Het licht is veelbelovend !

De vers gevallen sneeuw op de bomen is betoverend mooi vind ik :mrgreen:

 

ISO 250, 1/640s , f3,5 , 63mm , 0 EV

Gradueel grijsfilter gebruikt om het felle zonlicht op de bergtop te temperen

 

 

 

 

1 minuut later als de vorige foto,

de camera is wat naar rechts gericht.

Het warme avondlicht is ongelooflijk mooi !

 

ISO 250, 1/200s , f8 , 120mm , 0 EV

Gradueel grijsfilter gebruikt om het felle zonlicht op de bergtop te temperen

 

Een weetje : Moest ik het gradueel grijsfilter hier niet hebben gebruikt,

dan zou het felle licht op de bergtoppen sneeuw mijn foto doen ‘verbranden’

(verbranden = overbelichten)

en bijgevolg kon ik dan deze foto in de prullenmand gooien…

Graduele grijsfilter(s) hebben dus zeker hun nut !

 

 

 

Nog steeds vanop het terras van onze hotelkamer… Tijdstip :17:35u

Ingezoomd op 260mm wordt de bergtop in de vorige foto helemaal anders !

Je kan duidelijk de talloze sneeuw remmers zien,

die dienen om het dorpje (én de ski gebieden), te beschermen

tegen dodelijke sneeuwlawine’s.

 

ISO 250, 1/320, f8 , 260mm, 0 EV

Gradueel grijsfilter gebruikt om het felle zonlicht op de bergtop te temperen

 

 

 

Terug naar de 2de foto in dit logje,

Het tijdstip is nu 17:36u, het licht is op die korte tijd toch wel heel anders hé ? 😎

 

ISO 250, 1/160, f8 , 300mm, 0 EV

Gradueel grijsfilter gebruikt om het felle zonlicht op de bergtop te temperen

 

 

Wat meer ingezoomd tot 320mm

de lichtbalans is door het inzoomen helemaal anders geworden.

Het wit van de sneeuw is echt wit nu !  (en dat zonder photoshop ! 😉 )

 

ISO 250, 1/160, f4 , 320mm , 0 EV

 

 

 

Tijdstip: 17:40u…

Het zonlicht is plotseling helemaal anders geworden !

Fotograferen is dit mooi avondlicht is echt zalig om te doen :mrgreen:

30 seconden later was het licht helemaal weg en was het grijs, donker…

 

ISO 250, 1/320, f4 ,330mm , 0 EV

Het gradueel filter is hier verwijderd, omdat de sneeuw niet langer

verblindend wit was door het (felle) zonlicht.

 

 

 

Dag 2 van de sneeuwvakantie… (19/1/2020 , 11:20u)

Bij deze foto waren we toen al meer dan 2uur onderweg naar boven…

Onze eerste wandeltocht in de Tiroolse bergen2020 vakantie !  😎

Deze ochtend had het flink gesneeuwd ! (ongeveer 25cm !)

Het nieuwe sneeuwtapijt is betoverend mooi vinden wij :mrgreen:

 

ISO 250, 1/320, f4 , 55mm , +2 EV

 

 

 

Nevels in de bergen,

of zijn het laaghangende wolken ??

Het is altijd een betoverend gevoel als je beneden je positie de wolken ziet voorbij zweven ! 😎

Dan weet en voel je echt dat je heel hoog in de bergen bent 😉

 

ISO 250, 1/320, f3,5 75mm , +2 EV

 

 

 

In een maagdelijk sneeuwlandschap ga ik graag op zoek naar een stilleven,

eenvoud en minimalisme in de natuur.

De kunst van het “weglaten”… Zalig is dat ! :mrgreen:

 

ISO 250, 1/2000s,  f3,5 , 65mm , +1 EV

 

 

 

Om dit logje voor vandaag af te sluiten…

We trekken diep de bergen in, dit is een blik op de terugweg  😉

Maar we gingen hier wel degelijk omhoog hoor ! 😎

Tip: Als je hier omhoog of omlaag stapt,

Dan trek je best afneembare hard metalen sneeuw-spikes

over je bergschoenen heen. Dat bespaart je veel valpartijen,

vooral in een afdaling 😉

(ik spreek uit ervaring hoor  😎 )

 

ISO 250, 1/200, f5,6 , 30mm , +1 EV

 

 

 

 

Et voila, we zijn aan het einde van een  éérste “Winterse bergen in Oostenrijk” logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn ‘kijk’ op de bergen, de sneeuw, de prachtige natuur

in Tirol, Oostenrijk fotografie,

en dat je van mijn (soms) technische uitleg iets mag meedragen :mrgreen:

 

Opmerkingen of commentaren zijn zoals steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie  smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in mijn volgend logje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben…

 

Dirk

 

Het kleine wereldje is megagroot (Deel 4)

Van mijn giraf portretfotografie in Blijdorp,

gaan we 6 jaar terug in de tijd én naar een heel andere plaats !

We zijn terug in het Heizelpark van Brussel, om het Atomium te fotograferen.

Voor mijn vorig Atomium logje, klik hier  

 

Soms laat ik afgewerkte foto’s een hele tijd liggen,

om er later (in mijn ogen gezien dan) leuke dingen mee te doen 😎

Als je mijn blog volgt, dan weet je al dat ik een zwak heb voor

spiegelingen, foto’s roteren, met water-filters spelen, enz enz

De meeste foto’s hier zijn HDR bewerkingen die ik later heb

gespiegeld , stukken eruit heb gesneden en dan op die uitsneden

mijn fantasie los te laten :mrgreen:

 

Het atomium is een gedroomde locatie om creatief te zijn !

 

 

Het wateroppervlak is gemaakt met Flood (een Photoshop plugin),

op het resultaat van 4 vertikale én horizontale spiegelingen

 

Het atomium

als een stalen monsterspin

rijst uit het water

 

 

 

Het Atomium gezien vanuit het eerste trapniveau.

 

 

Het groene Brupark is weerspiegeld in de onderste bollen.

Daar kan ik zeker iets mee doen dacht ik 😉

 

 

In mijn vorige Atomium logjes had ik al gezegd dat een fotograaf

nieuwe oogpunten moet zoeken, creatief moet zijn,

niet zomaar klakkeloos na-fotograferen wat al miljoenen keer

is gemaakt door andere mensen !

Soms kan je met een simpele uitsnede of een lange zoomlens,

toch wel min of meer originele foto’s maken, waarvan iedereen ziet

dat het toch een foto van het Atomium is 😎

 

 

Dit is géén photoshop bewerking…

Het is gewoon een 90º geroteerde uitsnede

 

Een ijzer atoom,

is 165 miljard keer vergroot

Wat een prestatie !

 

 

De vorige foto in zwart/wit omgezet

en er dan een Flood bewerking op los laten…

Ik amuseer me ermee :mrgreen:

 

 

Van de 2de vorige foto kan je dit maken… 😀

 

 

Of dit… :mrgreen:

 

 

 

Om dit logje te eindigen,

een ‘normale’ foto van het Atomium.

Omdat ik hier een langere zoomlens gebruik (100/400mm),

lijkt de afstand tussen de ‘bollen’ veel kleiner dan in werkelijkheid.

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van het logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Atomium en spiegeling fantasie fotografie

én de nederige haiku woordjes van eigen kweek.

 

Deze Atomium log serie sluit ik hiermee af

(of tot wanneer ik daar een nieuwe fotoshoot ga doen 😀 )

Opmerkingen of commentaren zijn zoals steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben én wanneer hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Het kleine wereldje is mega groot ! (Deel 3)

Van het mooie en tegelijk zalig ruige Normandië,

keren we terug naar ons eigen vertrouwde Belgenlandje 😀

We zijn terug in het Heizelpark, Brussel,

bij “de bollen” van Brussel (zoals wij dat hier noemen)

Het Atomium dus 😎

 

Waarom (zo zie ik je weer denken…), noem ik deze serie ‘Het kleine wereldje ?” 😆

Wel, het is heel simpel…

Het Atomium gevaarte stelt een kubisch,

ruimtelijk gecentreerde kristalstructuur van een ijzer atoom voor.

Maar dan wel efkes 165 miljard keer vergroot !

Een ijzer atoompje is heel klein hé ? 😀

Daarom, het mega grote kleine wereldje :mrgreen:

 

Van het Atomium zijn reeds miljarden foto’s gemaakt…

Het is mijn streefdoel om er ‘andere’ foto’s van te maken,

foto’s die min of meer uniek zijn, die een nieuwe kijk geven op dit gebouw…

Allee ja, dat hoop ik toch 😀

 

Eén van de bollen…

is het de bovenste ?

is het een bol aan de zijkant ?

Is de foto gedraaid ?

In de reflecties zie je het hele Bruparck Brussel weerspiegeld,

maar dat zie je in alle bollen 🙂

 

 

 

 

Met haiku woordjes poëzie speel ik graag 😎

Je vertelt een gevoel, een impressie, in amper drie zinnetjes.

3 zinnen die verdeeld zijn in respectievelijk 5 , 7 , 5 lettergrepen.

Voor alle gemak (noem het dichterlijke vrijheid),

heb ik hier “1958” als 1 woordje opgesoupeerd 😉

Haiku poëzie schrijven, voelt als boetseren, kneden met woordjes voor mij

Het laat me nadenken en ’t geeft me rust …

 

 

1958

Het Atomium

stelt een ijzer atoom voor

toen 1958 vandaag was

 

 

 

 

 

Een meer ‘klassieke’ benadering van het Atomium…

Hier wou ik de kubische (vierkante) structuur van het gebouw onderstrepen.

Het is echt wel een wonder van architectuur hé, vind je ook niet ?

 

 

 

 

 

Je hebt ongetwijfeld al gehoord van H.G. Wells‘ sciencefictionroman,

“The War of the Worlds (1898)”, ooit gepresenteerd als radio reportage, door Orson Welles in oktober 1940.

Massa’s  mensen die toen naar de reportage luisterden,

dachten dat het een rechtstreekse reportage was van echte feiten !

De (vijandige !) marsmannetjes zijn geland !!

Ze vallen onze aarde aan met bolvormige ruimte wapen tuigen !

er brak toen letterlijk paniek uit bij duizenden mensen !

Ongelooflijk hé, wat een radio reportage kan teweegbrengen ! 😯

Over dit historisch feit zijn later meerdere films (science fiction) gemaakt.

 

Het resultaat van de ongewone hoek waarin ik deze foto maakte,

deed me denken aan één van die Marsiaanse ruimtevaart tuigen 😀

Een bol op twee enorme benen en twee vuur & verderf spuitende wapenarmen 😎

 

 

 

 

 

Dat ik met spiegelingen graag experimenteer,

dat wisten jullie al 😉

Levend geworden ijzer kristal atomen die zich vermenigvuldigen door celdeling…

“It’s alive”, zou Mary Shelley (schrijfster van Frankenstein) uitroepen :mrgreen:

 

 

 

 

Deze ‘klassieke’ (HDR bewerking) benadering van het Atomium,

dient als bron om wat spiegelingen te maken. (de laatste 2 foto’s)

Hoe ik de spiegelingen, (vertikale en/of horizontale) heb gemaakt…

dat mag je zelf uitvissen 😎

 

Reflecteert

Het Atomium 

reflecteert het uitspansel

maar ook de aarde

 

 

 

 

De eerste spiegeling…

Het Atomium dat herboren wordt in een mythisch wezen,

een metaal wezen… een soort van transformer 😉

 

 

 

Deze tweede spiegeling is identiek aan de eerste…

alleen is de bovenstaande foto hier 180 graden gedraaid 😀

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van het logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Atomium bollen en spiegeling fantasie fotografie

én de nederige haiku woordjes van eigen kweek.

 

Dit logje krijgt nog een vervolg hoor…

Opmerkingen of commentaren zijn zoals steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben én wanneer hé laughing

 

Salukes,

Dirk

 

Het kleine wereldje is mega groot ! (Deel 2)

Van het Vikingdorp in IJsland vliegen we terug doorheen ruimte en tijd,

om onze tijdreis af te remmen boven een gevaarte dat “Atomium” noemt.

Dit gevaarte stelt een kubisch,

ruimtelijk gecentreerde kristalstructuur van een ijzer atoom voor

maar dan wel effekes 165 miljard keer vergroot !

Het is een stalen constructie ,

die bestaat uit negen bollen met elk een diameter van 18 meter !

De buizen die de bollen verbinden hebben een diameter van 3,3meter.

Het geheel is 102 meter hoog en weegt 2400 ton

Niet slecht voor een ijzerkristal hé ? 😎

 

Teergeliefde bezoeker,

uit vorige logjes weet je dat ik graag speel met spiegelingen, omkeringen,

verdraaingen enz in photoshop.

In deze Atomium foto reeks heb ik me in deze materie eens goed laten gaan :mrgeen:

De originele foto laat ik vanaf nu achterwege,

Alleen het eindresultaat is belangrijk 😀

 

Welkom dus in mijn tweede Atomium logje …

Het Atomium zoals je het nog nooit eerder gezien had  😉

 

 

 

 

Kristal

Dit ijzer kristal

lijkt wel een levend wezen

één cel, twee cellen

 

 

 

 

Heel het Brupark is weerspiegeld in de onderste bollen.

Een uitsnede ervan omkeren en er een spiegeling op loslaten

tovert weer nieuwe dingen tevoorschijn 😎

Creatieve fantasie is een mooi ding vind ik 😀

 

 

 

 

 

Als je op zoek gaat naar ongewone beeldhoeken,

standpunten die zeker niet alledaags mogen zijn…

dan kan je daar nadien lekker mee experimenteren.

Bij iedere foto die ik maak met dat doel voor ogen

heb ik op voorhand al bedacht wat ik ermee zou kunnen doen.

Hier heb ik een uitsnede van 2 bollen omgedraaid en gespiegeld

Het geheel lijkt wel te zweven , vind je niet ? 😀

 

 

Hersenspinsels

Rare werelden

zwevend in de fantasie

van hersenspinsels

 

 

 

 

We kunnen nog een stapje verder gaan 😎

Als de met elkaar verbonden stalen ‘werelden’,

langzaam in het water verzinken…

Een nieuwe realiteit scheppend 😉

 

 

 

Met spiegelingen kan je alle kanten op…

De originele (bron) foto is hier goed verstopt hé 😉

Er zijn zowel horizontale als vertikale spiegelingen  gemaakt.

Het originele canvas is met factor 8 vergroot om dit gevaarte te huisvesten 😀

 

 

 

 

Als je een bol niet doormidden snijd,

maar ergens op 1/4 van het geheel doorsnijd,

én dat geheel spiegelt,

dan krijg je geen dubbele bol, maar een eivorm.

De originele foto’s (telkens 3 foto’s ,verschillend belicht) zijn  HDR bewerkt,

zodat de kleuren lichtjes overdreven/verzadigd zijn.

Ideaal voor dit soort van fotografie spielerijtjes van mij 😉

Uit het niets een nieuwe wereld scheppen !

 

 

 

 

 

Een ‘normale’ foto…

Het is wel een HDR, maar zonder spiegelingen of andere foefjes :mrgreen:

Omdat een detail foto evenveel kan zeggen dan een groot overzicht…

 

Ze mogen zeggen wat ze willen,

maar steeds als ik het Atomium kan bewonderen,

sta ik altijd weer verwonderd te genieten van de creatieve genialiteit én durf

van de architecten André Waterkeyn en Jean Polak.

En ja… Het Atomium is opgeleverd in 1958…

In die tijd was er geen economische crisis, had iedereen werk en was er nog geld op overschot…

 

Enne, gewoon ter info… Eén jaar later kwam werd ik geboren 😉

Zoals zovelen van ons bouwjaar waren we ‘Expo kindjes’ 😆

 

 

 

 

Nog een ‘normale’ foto,

het is geen klassieke tonemapping HDR bewerking,

maar een HDR Exposure “Fusion” technologie.

Wanneer moet je welke van beide technieken gebruiken ??

Wel… dat ik het zelf niet goed kan uitleggen 😳

Het is vooral ervaring én fingerspitzengefühl die telt in deze materie…

 

 

 

 

 

Tommetoch, Ik kan het me niet laten hé 😉

We gaan weer wat spelen met spiegeltjes en uitsneden.

Een trappenzaal verbind de 2 half doorgesneden bollen…

Trappen die je omhoog én tegelijk naar beneden leiden,

’t lijkt wel een parodie op de geniale tekeningen van Escher 😎  Escher Link

 

Bollen

Twee grote bollen

zijn verbonden met trappen

die niet echt bestaan

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van het logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Atomium bollen en spiegeling fantasie fotografie

én de nederige haiku woordjes uit eigen kweek.

 

Dit logje krijgt nog wel een vervolg hoor…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben én wanneer hé laughing

Het kleine wereldje is mega groot !

Van het piepkleine macro wereldje , “het kleine wereldje”,

(zoals ik het macrowereldje graag vernoem),

springen we vandaag naar iets enorm groot,

Het is een bakbeest, een joekel van een constructie !

Maar in werkelijkheid stelt ons reusachtig onderwerp van vandaag,

echt maar iets piepklein voor, iets dat nog kleiner dan een stofje is…

iets dat in werkelijkheid onzichtbaar is voor ons oog… zo klein is het

zelfs met een heel straffe macro lens kan je het niet zien :mrgreen:

Ook met een microscoop kom je nog wat te kort om het te zien …

 

Vandaag zie je foto’s, (van iets petieterig klein),

dat in real time zomaar eventjes 165 miljard keer vergroot is ! (astemblieft zeg !! 😆 )

Het stelt een kubisch, ruimtelijk gecentreerde kristalstructuur van ijzer voor…

Teergeliefde bezoeker, dat immens bouwwerk, het Atomium   dat ken je wel hé  🙂 ,

 

Ik ga je niet vervelen met datums, namen, cijfers, maten of gewichten…

Dit alles en nog meer kan je allemaal op Wikipedia terugvinden.

Maar om je het gemakkelijk te maken : Klik HIER voor Wiki Atomium info 🙂

(Wat een service hier hé 😆  )

 

Nog ff wat foto technisch uitleg …

Alle foto’s in dit logje zijn geshoot met de Canon 6D.

Lens: Het zalige Canon 24/70 f2.8. allround glas !

Alle foto’s zijn HDR’s (bewerkingen van 3 of 5 verschillende belichtingen)

Uiteraard is telkens een statief gebruikt…

Enneuh… de foto’s zijn pakweg 3 jaar geleden geshoot :mrgreen:

 

En nu …

De bollen van Brussel (zoals ze bij ons zeggen 😀 )

 

 

 

 

Er zullen nu al wel enkele miljarden foto’s van het Atomium gemaakt zijn.

’t is echt niet mijn bedoeling om het zoveelste voorspelbare plaatje te maken,

iets tonen dat iedereen al honderduizend keer gezien heeft… brr…  dat wil ik niet !

Het is steeds weer een uitdaging voor mij,

om “andere” foto’s  te maken van “iets” dat heel bekend is…

Hoe maak ik herkenbare Atomium foto’s  op een niet-klassieke benadering ?

Je moet gewoon zien… zien, kijken, rondgaan, inzoomen, uitzoomen

en soms een uitsnede durven maken bijvoorbeeld…

In HDR kan je heel simpel het dynamisch licht en kleur bereik ‘oppompen’,

maar de kunst is om niet te overdrijven…

Zoals onze ogen het zien, en niet meer…

 

 

 

 

Het weer was ideaal die dag….

Er was onweer voorspeld,

de contrasten tussen licht en donker zijn heel uitdrukkelijk én vlijm scherp

Perfect weer voor HDR fotografie !  😀

Deze foto is genomen vanop 1 van de enorme buitentrappen van deze Fe kristal vergroting …

 

 

 

 

Ander standpunt kiezen op de trappen,

wat in of uitzoomen …

Het hemelsblauw contrasteert zalig met het goud van de rode pannendaken daar beneden…

Met de software “SNS-HDR” lukt het me om heel realistische HDR foto’s te maken…

 

 

 

 

 

Dan kom je terug naar beneden,

daar word het verschil tussen hooglichten en diepe schaduwen groter…

(het dynamisch lichtbereik wordt breder)…

Op sommige plekken is het licht bereik “verbrand”…

(dat zijn witte plekken waar geen digitale informatie meer is)

Het zwart is nog net niet dichtgelopen…

 

Deze foto is enkel goed om de digitale vuilbak te vullen,

maar ik toon je hem toch, om je erop te wijzen dat HDR geen wondermiddel is…

Btw, Fuji en Sony zijn stukken beter in het dynamisch lichtbereik dan Canon…

Maar 3 jaar geleden had ik nog geen Sony of Fuji 😀

 

 

 

 

 

Wist je dat ? ….

Onderstaande foto in feite dezelfde foto is als deze hier boven ?? 😆

Alleen is deze foto gewoon 180 graden naar links gekanteld…

 

 

 

 

Je kan met de trap omhoog naar de onderste “bollen”…

Héhé, het is een hele klim… zucht…

mijn knieën hebben het toen wel gevoeld, amai ni !

Nu ja, ‘k ben ook geen twintiger meer hé 🙂

Maar deze jongen fietst nog elke dag zijn 15km bijeen,

weliswaar op de hometrainer, maar ik doe het toch maar  😀

Vanop die trappen krijg je wel een indrukwekkend zicht hé … !

 

 

 

 

 

Onderweg op de trappen naar boven,

(langzaam maar zeker, maar zeker langzaam 😀 )

ergens 3/4 tussen de eerste bol en de grond bevond ik me hier …

Vanop die plaats kon ik de tweede, derde én de vierde bol aan de top zien !

Wooow !

Weet je nog dat ik unieke invalshoeken zocht van deze mega constructie ?

Foto’s zoals deze heb ik nog niet gevonden op ’t internet 😀

 

 

 

 

Om te eindigen….

Een paar meters verder omhoog had ik weer een totaal ander uitzicht.

Drie bollen en een andere SNS-HDR techniek…

Hier gebruik ik de Exposure “Fusion” technologie …

die heel anders werkt dan de Tone mapping technologie.

Beide technieken hebben hun voor én nadelen,

het is gewoon kwestie om te weten wanneer je welke techniek kan/mag gebruiken….

Alleen ervaring kan je  dat leren… 😀

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van het logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Atomium bollen fotografie

Dit logje krijgt nog wel een vervolg hoor…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben én wanneer hé laughing

 

Dirk