Normandië – Étretat (Deel 4)

Als ik mijn blog statistieken nakijk,

is het bijna een maand geleden,

dat we hier in dit blogje,

nog eens in ‘La douce France’ (Frankrijk) vertoefden !

Hoogtijd dus om nog maar eens te verkassen naar Étretat, in Normandië.

Teergeliefde bezoeker, ga je mee ? 🙂

 

Een stralende zon,

Veel wolken in de lucht die zorgen voor mooie contrasten !

Och ja… Het leven kan toch zo mooi zijn hé  :mrgreen:

 

Hier zie je de krijtrotsen nog even van de onderkant…

Maar straks zoeken we het hogerop !

 

Hoe de zon het zeewater groen en tegelijk de rotsen goud kleurt…

Zonlicht kan verrukkelijk mooi zijn !

 

 

 

 

De beroemde olifantslurf van Étretat,

een door zee en wind uitgesleten stukje natuurpracht…

Ooit zal dit geheel instorten , net zoals de ‘Azure window’ op Malta (eiland Gozo) (info hier)

Laat ons hopen dat we van dit natuurlijk beeldhouwwerk,

nog heel lang mogen & kunnen genieten 😀

 

 

Slurf

 

Die olifant slurf

gebeeldhouwd door zee en wind

is bangelijk mooi 

 

 

 

 

Zoals ik al zei bij de eerste foto,

zoeken we het vandaag hogerop !

Er zijn genoeg klim paadjes die langs en over de krijtrotsen lopen,

het ene al wat moeilijker dan het ander…

Wij hebben voor  de gemakkelijkste weg gekozen natuurlijk 😀

Alhoewel, als je deze foto ziet,

dan zou je denken dat we aan alpinisme deden hé 😆

Maar niets is minder waar…

Met een camera kan je de werkelijkheid wat geweld aandoen 🙂

 

 

 

 

Een flink pak meters hoger,

keken we uit op een werkelijk fenomenaal landschap !

Hier is het uitdrukkelijk verboden om kort tegen de rand te gaan staan,

omdat de randen langzaam aan afbrokkelen.

Elk jaar weer zijn er hier paar toeristen die naar beneden vallen…

Er worden bewust géén afspanningen gezet,

(op sommige extreem gevaarlijke plekken wel hoor !)

dit om dit fenomenaal mooie landschap niet te ontsieren…

Ze doen gewoon beroep op je gezond verstand.

Als je dan toch niet wil luisteren… en naar beneden duikelt…

Dan is dit voor mij  een geval van natuurlijke selectie 😀

 

Ben ik nu hardvochtig en/of onmenselijk ??

Neen hoor, er staan meer dan genoeg waarschuwingsbordjes (in meerdere talen !).

Wie zoekt… die vind… Zo simpel is het toch ?

Ik heb meermaals mensen toegeroepen dat ze op verboden plaatsen waren…

Soms op echt extreem gevaarlijke plaatsen ! 😯

maar die pipo’s lachen me dan gewoon uit…

Tja, als zo iemand dan naar beneden valt…

Dan trek ik me het echt niet aan hoor 😉

Wie zoekt… je weet wel hé

 

 

 

Schuimend

 

De machtige zee

golft dreunend tegen de kust

en wordt schuimend wit

 

 

 

 

 

Het is net of ik hier pal tegen de rand sta…

Maar niets is minder waar hoor !

In werkelijkheid sta ik hier meer dan 2 meter van de rand !

Om mooie foto’s te maken, moet een mens soms al iets riskeren,

maar ik ben niet zo gek om mijn leven ervoor te riskeren hé 😀

 

 

 

 

Hier staan we bijna boven op de olifant zijn kop…

allee ja, toch een beetje in de buurt daarvan.

Vanop dit punt heb je een ongelooflijk mooi vergezicht,

over de baai van Étretat.

Hier was een betonnen plaat gegoten mét metalen afsluitingen, voor de veiligheid !

(die zie je een paar meter terug of verder niet meer liggen)

Natuurlijk zorg ik ervoor dat die afsluiting niet op de foto komt 😀

De natuur is hier fantastisch mooi !

Taaie grassen, ruw struikgewas, alles overlevende bloemen en bessenstruikgewas

Ik hou van die ruwe en brute schoonheid

de plagerige zee wind die onophoudend  aan je kleren rukt,

de geur van het zilte zee nat

het gekrijs van de zeemeeuwen

Zaaalig 😀

 

 

 

 

Hoe meer je in de richting van ‘De slurf’ gaat,

hoe gevarieerder het landschap !

Het landschap boven de krijtrotsen is echt golvend !

Als je hier naar beneden tuimeld,

dan is je lichtje uit hoor !

Gelukkig stonden hier stevige veiligheid afsluitingen :mrgreen:

 

 

 

 

 

Het zelfde landschap (op dezelfde positie geshoot) als voorgaande foto,

maar hier heb ik de foto in landschap modus gemaakt.

Wie van de twee vind je de beste ?

 

 

 

 

Weer een paar meters verder (een stuk of 40 meter schat ik)

krijg je weer een totaal ander landschap te zien !

Een breedhoek (zoom) lens is hier heel goed gerief.

Om meer scherptediepte te krijgen, ga ik de lens niet fel dichtknijpen hoor !

Zoveel overschot in licht had ik toen niet…

In zo’n situaties werk ik altijd met de hyperfocale afstand,

om afhankelijk van de sensor grootte én het gekozen diafragma,

een scherpstel afstand te berekenen, waardoor alles van begin tot eind in je foto,

scherp zal zijn. Die berekening doe ik niet zelf hoor (wiskunde is mijn vriend niet 🙂 )

Er zijn genoeg gratis hyperfocale afstand apps voor te vinden,

die je gewoon op je smartphone installeert.

Een leuk detail…

een groepje kajakkers kwam zomaar mijn foto ingevaren 🙂

Leuk toch ? 😀

 

 

 

 

Weer een beetje verder kreeg ik een mooi totaal plaatje van het kiezelstrand…

Als ik van deze locatie naar beneden ga,

dan bevind ik me min of meer op dezelfde plaats,

als waar ik de eerste foto van dit logje had geshoot :mrgreen:

Een wereld van verschil hé ? 😆

 

 

 

 

 

Om de ruwheid, de grootsheid van deze kust te onderstrepen

wou ik van deze kijkhoek ook minstens een landschap modus foto maken…

Wat me aan deze kust vooral opviel en raakte,

zijn de ongelooflijke schakeringen van groen en oker…

 

Op deze plaats hebben we ons broodjes lunch pakket, soldaat gemaakt.

Het was zalig vertoeven hier !

Het verre ruisen van de zee, heel diep beneden ons

de frisse koelte van de zeewind…

én het tevergeefs wegjagen van steeds weerkomende zeemeeuwen,

die het op onze broodjes hadden gemunt !

Damned ! 🙂

Maar die gevleugelde brutaaltjes hebben uiteindelijk,

de ultieme slag om onze broodjes gewonnen  😀

Maar och ja, er zit nog een banaan in mijn rugzak als voedsel reserve

en wat druivensuiker voor als het nodig is 🙂

 

 

Zeemeeuw

Een handvol veertjes

stalen al onze broodjes

zeemeeuw brutaaltjes !

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Étretat  fotografie én de nederige haiku woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

 

 

 

Normandië – Étretat (Deel 3)

En weer verkassen we naar een andere plaats ! 😀

Van de vredige rust en stilte uit het kleine wereldje in mijn tuin,

verhuizen we terug naar de immense grootsheid van de zee

én de magistraal mooie krijtrotsen in Étretat (Frankrijk).

Naar de indrukwekkende landschappen gind’s,

kan ik uren lang kijken én blijven genieten 😀

De zilte zeelucht, een frisse zeebries die zalige verkoeling brengt,

het ruizen van de zee… zalig toch ? 😉

 

Even wat technische uitleg voor wie erin geïnteresseerd is…

Voor alle foto’s in dit logje maak ik gebruik van een circulair polarisatie filter en één of meerdere graduele grijsfilters.

(Ter info: De filters hier gebruikt zijn van Lee)

De grijsfilters zijn om het verschil in het licht op te vangen (geen uitgebrand wit in de lucht bijvoorbeeld)

en het polarisatie filter dient om het blauw in de lucht meer contrast te geven.

 

Btw, 45 jaar geleden gebruikte ik ook reeds grijs, pola, star, neon, enz filters,

voor mijn prehistorische & analoge Practica & Zenith spiegelreflex camera’s 😆

De filter fabrikanten waren Cokin, Ambico, enz.

Die filters heb ik nog steeds ! :mrgreen:

(Maar sinds 2018 gebruik ik enkel nog de onbreekbare wolverine glas Kaze® filters ! )

 

Nog ff dit terzijde….

Zoals ik vroeger al eens vertelde :

Er bestaat geen regel of handboek voor het gebruik van fotografie filters.

Je leert het simpelweg door zelf ervaring op te doen én te leren uit je fouten 😀

 

 

Blazen

Hoge zee wolken

zijn best wel indrukwekkend

ze blazen golven 

 

 

 

 

Het ‘drama’ in de wolken boven zee & strand vind ik altijd heel bijzonder !

Als mens, als toeschouwer, voel je je heel klein,

bij het zien van al dat natuur’geweld’.

Vind je dat zelf ook ?

 

Hier heb ik 3 foto’s gemaakt vanop op dezelfde plaats…

Alleen de kijkhoogte en het zoom niveau is veranderd in de 2 volgende foto’s …

Gewoon om aan te tonen dat de compositie keuze én beeldhoek toch wel heel belangrijk is !

Foto 1: portret modus

 

 

 

 

Foto 2: portret modus

Ingezoomd naar de krijtrotsen toe.

Merk op dat de foto heel anders wordt als de wijdsheid van de zee is weggezoomd…

 

 

 

 

Foto 3: Landschap modus :

Hetzelfde zoom niveau als in Foto 1.

De zee einder is weer zichtbaar, de camera is iets lager bij de grond geplaatst…

 

Maar toch vind ik, dat er iets mankeert aan deze foto… 😀

Er ontbreekt iets om de kijker een houvast te geven !  (zo voel ik het aan)

 

 

 

 

Wat er volgens mij aan de (vorige) foto mankeert,

is dat er primo: Teveel op de foto staat…

en secundo: Ik mis iets op de voorgrond van dit landschap.

 

Het volstaat echter om wat dichterbij de rotsen te gaan…

Als je een element uit het landschap in de voorgrond plaatst,

dan krijgt je foto direct veel meer diepte en wint aan kracht !

De foto heeft minder rotsen in beeld, maar zegt me zoveel meer :mrgreen:

Vind je niet ?

Waarde bezoeker, wat denk jij van deze ‘voorgrond element theorie’ ?

 

 

 

 

Als je werkt volgens dit voorgrond & achtergrond aandachtpunt principe,

dan mag je landschap foto in portret of in landschap modus staan vind ik.

Beide modi vertellen hun verhaaltje én geven de kijker een ‘houvast’  :mrgreen:

 

 

 

 

 

Dover

Bij echt helder weer

kan je heel in de verte 

Dover zien liggen

 

 

 

 

Als je voorgrond elementen opzoekt,

dan loop je soms de onvermijdelijke zen-steen hoopjes tegen het lijf  😀

Ik maak er dankbaar gebruik van om mijn foto wat extra ‘zenpower‘ te geven 😉

 

 

Zen

Een klein steenhoopje

is met liefde gestapeld

in Zen momentjes

 

 

 

 

als afsluiter van dit logje…

De doorgang naar het kiezelstrand die we gevonden hadden op de stafkaart…

Als je de ‘grote’ wandelwegen volgt,

dan zit je zo’n 6 a 7 km verder te zoeken naar het kiezelstrand 🙂

(90% van de bezoekers volgt slaafs de grote wegen… wij niet :mrgreen: )

Een goede voorbereiding is het halve werk hé 😀

Wat mij hier echt wel opviel, zijn de oneindige gradaties in de groen én de okerkleuren !

Kleuren om echt van te genieten 😉

Enne… bijkomend voordeel ! Wij waren alleen op deze stranden !

Zalig toch !

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Étretat  strand fotografie én de nederige haiku woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Dirk

 

Normandië – Étretat (Deel 2)

In dit blogje word redelijk wat afgesprongen hé ?  😀

Ook vandaag blijven we bij de zee, we gaan echt niet te moeilijk doen…  😉

Maar… (er is hier steeds een maar hé ) …

Van de ijskoude polaire zee in IJsland maken we wel een reuzensprong naar een andere zee,

ergens in Frankrijk, meer bepaald naar de oceaan en het strand van het ruige Normandië.

De krijtrotsen van de Alabasten kust blijven ons bekoren…

Een naar beneden gedonderd brok krijtrots van pakweg 1 meter hoog

en dik 2 meter lang, is de ideale voorgrond voor mijn eerste foto :mrgreen:

 

 

 

 

Langzaam maar zeker worden deze krijtrotsen verzwolgen,

vermorzeld door de immer beukende oceaan

en de immer afslijtende zeewinden…

Maar kom, zo snel gaat het slijtage proces niet hé 🙂

 

Tijd

Witte krijtrotsen

trotseren de oceaan

maar de tijd heeft tijd…

 

 

 

 

Op vele plaatsen kan je echt heel goed de slopende krachten van het zeewater zien…

De natuur als beeldhouwer , met bruut geweld, grof gemaal en niets ontziend…

scheppend, slijpend, beukend, vermorzelend… wrocht de natuur zijn/haar landschap !

We vonden deze never ending story immens prachtig 😀

 

 

 

 

Aan zee geniet ik heel graag van ‘zee geluiden’…

Zeevogels, meeuwen en dergelijke passen echt wel in het zee-plaatje.

In Normandië kan de roep van een zeevogel toch wel heel speciaal zijn !

Vooral als die vogelkreet echoënd weerkaatst tussen het kalme zeewater en de loodrechte krijtrotsen…

Dat zijn pure geniet-momentjes 😆

 

 

Hoog

Hoog boven de rots

weerkaatst een zeevogelkreet

over het water

 

 

 

 

 

Heb jij ooit al een kleine adder (zo’n 50cm lang) op een kiezelstrand ontmoet ??

We stapten over de zeezijde van het kiezelgedeelte dat door de golven werd overspoeld,

toen we daar deze kleine rakker ontdekten… !

Toen ik me bukte om met mijn groothoek lens (ik had echt geen tijd om een andere lens op te schroeven),

dit slang-ontmoet-momentje te vereeuwigen, siste het beestje vervaarlijk :mrgreen:

Hola tante Paula…. we moeten hier wel effe oppassen….

Nu ja, weet wel dat ik hier ongeveer 10cm boven het beestjes kwam…

(een groothoek gaat echt heel breed hé)

 

 

 

Zijn (of haar ?) gevorkte tongetje gleed in en uit haar mond…

Nu ja, slangen ruiken via hun tong, zoveel wist ik ook wel.

Soms kronkelde haar kop luid sissend naar boven… klaar om toe te slaan !

We hadden wel respect voor deze kleine slang…

Zo’n klein diertje, dat zich zonder vrees tegen 2 grote mensen verweerde !

Bravo zeg ik dan, respect hoor !

 

 

 

 

 

Het diertje voelde ergens wel aan dat er van onze mensen kant geen dreiging was…

alleen ongevaarlijke nieuwsgierigheid van onze kant …

Een paar minuten later s-kronkelde het diertje weer weg… richting zee !

We hebben het beestje niet meer weergezien …

Wat ik me nu afvraag… kunnen zo’n kleine slangen in het zoute en toch wel redelijk koud zeewater overleven ?

Of was het gewoon toeval dat ze op dit kiezelstrand verzeild was geraakt ?

’t zijn van die kleine, onverwachte ontmoetingen die ons leven aangenaam kruiden hé 😀

 

 

 

 

 

In het vorig Normandië logje had ik je ergens beloofd voor een doorkijkje naar Étretat…

Het water stond op dit moment heel laag (eb) en de doorgang in de rots was nu toegankelijk…

In deze doorgang zal ik nooit helemaal doorkruipen, omdat er regelmatig puin naar beneden valt…

Maar vanaf buiten heb je een mooi doorkijkje, vind je niet ? 😀

(Bovenop die groene rots is geschiedenis geschreven… maar dat is voor later eens)  😆

 

 

 

 

Twee haiku spinsels voor de prijs van één 🙂

 

 

Mijmeren

 

Dreigende wolken

op zee laten me proeven

van oneindigheid

 

 

 

Vergeetput

Een frisse zeebries

blaast stoffige gedachten

naar vergeetputten

 

 

 

 

 

Als branding bruisend over de verlaten stranden rolt …

Als het prille avondlicht de krijtrotsen laat herleven in warme kleuren…

Als dreigende wolken boven zee en land magistraal en groots groeien…

Dan zit of lig ik heel graag op dit kiezelstrand , peinzend, mijmerend…

om zalig te genieten van het indrukwekkende landschap rondom mij  :mrgreen:

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Étretat  strand fotografie én de nederige haiku woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Dirk