Het kleine wereldje der Paardenbloem Pluisjes

Van de bloemen, IJsland, bergen, vlinders of libellen fotografie logjes

is het weer hoog tijd om diep in het Kleine Wereldje te duiken !

Iedereen weet wat een paardenbloem is hé ?

Èn iedereen heeft ooit wel eens de pluisjes van een paardenbloem weggeblazen

(én daarmee bewijs je deze bloem trouwens een goeie dienst :mrgreen: ! ).

De meeste pluisjes worden door de wind ongeveer 10 meter ‘vervoerd’,

maar sommige pluisjes komen dan wel weer tot 3km verder terecht !

De minuscuul kleine pluisjes van een paardenbloem vind ik fascinerend 😎

Onlangs heb ik de Chinese Laowa 100mm 2:1 f2/8-f22 macrolens

voor een spotprijs gekocht. Deze lens heeft 13 afgeronde lamellen,

wat garantie staat voor een boterzacht bokeh.

Deze lens heeft géén autofocus,

(maar een macro fotograaf heeft daar toch geen behoefte aan 😉 ),

zodat ik de juiste focus/scherpstelling moet instellen door de camera

dichter of verder te verplaatsen.

Deze verplaatsing kan manueel of dmv een macro-rail,

maar bij alle foto’s in dit logje was de verplaatsing manueel.

Als extraatje heb ik over de pluisjes minuscule waterdruppeltjes geneveld

met mijn madam haar strijk water-vernevel spuitflesje 😎

 

Genoeg blabla 😀

Duik je mee het Kleine Wereldje in ?

 

 

 

 

De scherptediepte van deze lens in heel klein (zoals je zelf wel kan zien !)

Deze lens bevat ook géén elektronica,

zodat ik géén exif-data gegevens heb van deze foto’s.

Maar dat stoort me niet 😎

Daardoor kunnen ze de prijs van deze lens heel laag houden

én tegelijk hoogkwaliteitsglas aanbieden !

De Chinezen zijn duidelijk de copy & paste periode voorbij…

Ze ontwikkelen nu zelf heel hoogwaardige & degelijke apparatuur !

 

 

 

Waterdruppeltjes

verneveld over pluisjes

tarten zwaartekracht

 

 

 

In dit heel kleine wereldje is het zalig fotograferen 😀

Je ontmoet daar zoveel schoonheid op amper enkele vierkante millimeters !

 

 

 

Waterdruppeltjes van nog geen halve millimeter groot,

danken hun korte bestaan aan de oppervlaktespanning van water !

 

 

 

Een water druppel

weerspiegelt heel onze tuin

ondersteboven

 

 

 

 

In deze piepkleine wereld een ‘stilleven’ opbouwen,

is een dankbare uitdaging :mrgreen:

 

 

 

 

“Spelen” met de heel geringe scherptediepte van dit objectief

voelt echt aan als schilderen met je lens…

Fotografie betekent dan ook ‘Schilderen met licht’ 😉

 

 

 

Pluisjes in een zwart/wit omzetting…

Dat moet kunnen hé ?

Nog een klein detail : Alle foto’s in dit logje zijn voorzien van een “omkadering”.

Deze kaders zijn allen gemaakt dmv een gratis “Photoshop action”,

dat ik ergens op internet heb gevonden.

 

 

 

 

Deze pluisjes zijn amper een paar millimeter groot !

De Laowa lens doet heel mooi haar ding.

Een “gewone” macro lens werkt op 1:1,

dwz dat 1mm van je object, 1mm op de sensor van je camera is.

Deze lens gaat echter tot 2:1 verhouding !

In feite werk ik hier dus in het micro macro wereldje !

Het is aartsmoeilijk maar oh zo verdomd leuk om te doen hoor 😉

 

 

 

 

Om dit paardenbloemen pluisjes logje af te sluiten,

nog een stilleven van paardenbloem pluisjes 😉

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro’s uit het kleine wereldje,

én de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, tips, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Vlindertuin in Blijdorp

Mijn vorige logje  ging voornamelijk over macro fotografie.

De onderwerpen waren waterjuffers, libellen , mooie plantjes in het moeras.

Vandaag gaat het ook over macro fotografie ! :mrgreen:

Maar het hoofdthema in deze nieuwe reeks is : Tropische vlinders.

Vermits je zomaar geen tropische vlinders tegenkomt in onze lage landen,

moeten we ons verplaatsen natuurlijk.

Ingrid Vekemans geeft elk jaar een paar workshops “Vlinderfotografie”, locatie Blijdorp.

Dat is handig meegenomen natuurlijk 😎

Ingrid is een heel ervaren natuur fotograaf én ze kan iets moeilijk uitleggen,

op zo’n manier dat iedereen het begrijpt  (zelfs ik :mrgreen: )

Blijdorp is even boven Rotterdam…

De ring van Brussel, Antwerpen , Den Haag , Rotterdam…

Heel vroeg vertrekken om de files voor te zijn is dus de boodschap !

Ik vertrok om 4uur in de ochtend en kwam daar toe om 8u30…

Tussen Den Haag en Rotterdam had ik bijna 2uur verloren !

Het echte spitsverkeer moest toen zelfs nog beginnen 👿

Ik heb geen enkel probleem, om een paar honderd kilometer te rijden

om een paar leuke foto’s te maken,

maar in ons het hedendaagse verkeer… is dat echt moordend ! 😥

Volgende keer zoek ik een hotel voor 1 nacht en rij gewoon s’avonds door.

 

Enfin soit…

De Vlindertuin !

s’ochtends kan het nog wat frisjes zijn buiten.

In de Vlindertuin heerst een tropisch warm én vochtig klimaat !

Je moet dus zorgen dat je camera én lens geacclimatiseerd zijn aan de

tropische vochtige hitte daar binnen !

Als het verschil van temperatuur te groot is, dan is je gerief na enkele seconden drijfnat !

(zelfs het verschil tussen de lente warmte buiten en binnen maakt alles kletsnat)

Zorg ervoor dat je genoeg droge lens-poetsdoeken mee hebt,

want binnen is het zo vochtig warm, dat je lens én camera drijfnat zullen worden !

Na 15 minuten drogen en gewennen kan je foto gerief er wel tegen 😎

Ingrid gaf ons uitleg hoe te werken met het statief en vlinders,

toen ik merkte dat mijn statiefkop stuk was 😳 !!

Er zat een speling van wel 5mm op, omdat de hoofdas beschadigd was.

Reparatie ter plaatse was onmogelijk 🙄

Dus alle foto’s zijn gemaakt zonder statief…

Enfin soit, ik kon toen wel effe kankeren, maar dat haal geen zier uit !

 

Wat ben ik toch een kletskous hé ? 😉

Laat de vlinders nu maar komen !

 

De Geelgestipte page

 

 

 

Omdat de vlindertuin een perfecte replica is van het tropisch oerwoud,

valt er ook niet veel licht naar binnen !

Het is dan ook een constant balanceren tussen het diafragma/de ISO

om de sluitertijd zo klein mogelijk te houden.

De Fuji XH1 heeft wel IBIS (In Body Image Stabilisatie) aan boord die

2 tot 3 stops kan overbruggen, maar meestal is het werken op de slappe koord.

In het begin werkte ik met f4 maar had snel door dat de scherptediepte

daardoor te laag was.

f5.6 , f8 , of iets hoger proberen, maar dan was de sluitertijd te lang…

dan moet de ISO omhoog, wat de kans op digitale ruis groter maakt.

Het is constant zoeken en proberen…

Maar dat vind ik nu juist leuk om doen 😎

 

De Monarchvlinder…

 

 

 

Al doende leert men hé 😉

De ervaring heeft me ook geleerd om vlinders uit te zoeken,

die niet in een ‘drukke’ omgeving zitten,

zodat de achtergrond geen of heel weinig aandacht vraagt,

wat je onderwerp mooi op de voorgrond brengt.

En compositie regeltjes… dat moet een automatisme worden vind ik.

 

De Geelband Passiebloem vlinder

 

 

 

 

 

Een Zebravlinder (links) komt de Geelband Passiebloemvlinder

verjagen van zijn blauw bloemsnoepje 😎

 

Een vlinder fladdert

zoekend naar bloemengeuren

zomaar heen en weer

 

 

 

Ik denk dat dit een Oranje Passiebloemvlinder (Dryas julia) is,

maar zeker ben ik niet…

 

Een oranje bloem

fladdert door groene blaadjes

’t is een vlinder

 

 

 

De Geelgestipte page …

Als je de vlinders volledig scherp wilt hebben,

dan moet je ze echt in de juiste frontale hoek kunnen fotograferen,

maar in een vlindertuin is dat praktisch onmogelijk !

Dit exemplaar zat schuin boven mij, én boven een vijver…

 

 

 

Om dit logje (voor vandaag) af te sluiten,

nog een foto van de Oranje Passiebloemvlinder (Dryas julia)

Het beestje zat te genieten van het sap van een of andere afgebroken moerasplant.

De afstand was +- 3 meter !

Een 100/400mm telezoomlens is handig spul hé 😎

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & vlinder natuur fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, tips, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Zomerse macro in Duitsland (Deel 7)

Van de straat en stad fotografie in Reykjavik verhuizen we nog maar eens… 😎

We gaan terug naar Duitsland, naar Wilebad-Essen.

Voor meer info over deze locatie, zie mijn vorige logjes in deze reeks :mrgreen:

 

Nog steeds was ik gewapend met de Sony A7r2 én de Canon 100/400mm lens,

die via de Metabones adapter op de Sony is geklikt.

Die lens-adapters zijn echt heel handig spul !

Als je nu vandaag verandert van camera merk, koop je gewoon een adapter

die al je ‘oude’ Canon lenzen op de Sony laat werken 😎

Voor Fuji X en GFX heb ik ook een adapter om mijn oude Canon lenzen

te blijven gebruiken.

Vroeger (toen er nog geen adapters waren), moest je ALLES verkopen

Je ‘oude’ camera(s) + alle lenzen. Daar deed je dus zwaar financieel verlies op !

Leve de lens-adapters zeg ik dan :mrgreen:

 

Enfin soit, het is hier geen verkoops praatje voor lens adapters hé !

 

Ook met een 100/400mm, die geen 1:1 is maar 2:1 kan je lekkere macrofoto’s maken.

Waterjuffertjes in hun gekende hart-vormige paarhouding

 

 

 

 

Dit verschil van machtverhouding vind ik zalig om te fotograferen…

Twee heel kleine waterjuffertjes en een grote Gewone oeverlibel…

Voor mij voelt het waterjuffertje aan als een slanke jachtvlieger,

een Japanse Zero of een Engelse Spitfire ,

en de grote zware libel zie ik als een zware bommenwerper,

een vliegend fort of een Lancaster bommenwerper :mrgreen:

 

 

 

Elke libel (ook de waterjuffers, de vlinders) hebben 4 vleugelparen.

Een libel kan elke vleugel apart aansturen, zodat deze insecten razendsnel

bochtenwerk of accelleraties kunnen uitvoeren.

Elke vliegende prooi is kansloos tegenover deze keizers van de lucht !

 

 

 

Een andere ‘Gewone oeverlibel’ warmt op in de zon…

In mijn ogen zijn dit juweeltjes…

Wonderen van de evolutie !

 

 

Draadglazen vleugels

ze gaan ritmisch op en neer

plots is ze weer weg !

 

 

 

Zelfde foto als hierboven,

alleen heb ik hier een Orton bewerking over gelegd.

Orton maakt alles zacht en flou, als in een David Hamilton droom 😉

 

 

 

Overal waar je rondkijkt aan de oevers van deze vijvers

zie je waterjuffertjes voor hun nageslacht zorgen 😎

 

 

 

Soms experimenteer ik wat,

in de kunst van het weglaten bijvoorbeeld…

Met een lange telelens heb je ook een beperkte scherptediepte,

als je maar dicht genoeg kan komen op je onderwerp…

 

 

 

 

Het licht onder de bossen die de vijvers omringen,

wordt gefilterd door de jonge boomblaadjes.

Ondanks het namiddaguur en het harde zonlicht boven ons,

kon ik hier heel mooi werken met superzacht en fluwelig zonlicht !

 

Een stilleven van nog groene takjes en fréle boomblaadjes 😎

 

 

 

 

Om dit logje af te sluiten voor vandaag,

Wat jong groen in het vijver moeras,

subtiel belicht door een superzacht zonnetje 😎

 

Na zomerregen

tjirpen de sprinkhanen weer

maar je ziet ze nooit

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & natuur fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Zomerse macro’s in Duitsland (Deel 6)

’t is hier al bijna drie weken stil op mijn blogje…

De reden waarom is simpel hoor 🙂

We zijn met vakantie geweest, wanneer we weg zijn,

dan ga ik dat hier zeker niet verkondigen ! 🙂

Inbrekers, dieven en ander soort tuig kunnen ook lezen hé !

Enfin soit, we zijn weer terug in blogland geraakt 😉

Sorry dat ik lange tijd niet heb gereageerd op jullie blogpostjes,

(in de bergen is geen wifi hé 😎 )

maar daar komt zo verandering in 😀

 

In onze Oostenrijk vakantie heb ik een leuk foto experiment gedaan !

In de plaats van met enkele camera body’s én een fototas afgeladen met

loodzware lenzen in de bergen te muil-ezelen,

heb ik eindelijk een “vakantie” camera gekocht…

Na lang vergelijken en zoeken is het de Sony RX10 mark 3  geworden !

Die heeft een (vaste) superzoom van 20 / 600mm(tov FF formaat)

f2.4 in het begin (20mm) tot f4 op het eind (600mm) ! Wat zeker niet mis is ! 😎

De lens fabrikant is Zeis , wat garant staat voor kwaliteit en degelijkheid !

Er is een 1″ sensor aan boord, beweging reductie over 5 assen en tal van opties

die van het toestel echt wel een fotografie juweeltje maakt !

Die camera is heel licht, heeft me echt verbaasd door zijn vele mogelijkheden

en fotokwaliteit ! Die gaat vanaf nu heel dikwijls mee op fotoshoot 🙂

Maar… eerst moet ik mijn raw foto’s nog ontwikkelen !

Dus op mijn Zomer Oostenrijk 2019 foto’s zul je nog wat moeten wachten 😉

 

Om wat in zomerse macro sferen te blijven, gaan we terug naar Duitsland, 2018

terug naar de vijvers van Wilebad-Essen.

 

 

 

Soms ga ik bewust op zoek naar minimalisme…

om met een heel klein beetje zoveel mogelijk proberen te vertellen…

 

Minimalisme

is met een heel klein beetje

zoveel meer tonen

 

 

 

Aan de vijver oevers graasde een groepje berggeiten.

Een berg geit-mannetje kwam even kijken wat ik daar aan het doen was ! 😉

Nu ja, van zijn indrukwekkende horens was ik wel onder de indruk !

Pracht dieren zijn het hé ? 😎

 

 

 

Als ik schoonheid zoek in het licht en de natuur rondom mij,

is er niet veel nodig om me blij te maken :mrgreen:

 

 

 

 

Waterjuffertjes zijn ongelooflijke fotomodellen vind ik 🙂

Dit nieuwsgierig azuurwaterjuffertje kwam zomaar poseren voor mijn lens 😎

 

 

 

Je hebt kleine slanke waterjuffertjes…

én je hebt de grote libellen, die wel op zware bommenwerpers lijken !

Maar beiden zijn supersnel, uiterst wendbaar én geduchte jagers !

Mocht er een jacht vliegtuig bestaan mét de wendbaarheid

én het acceleratie vermogen van een libel of waterjuffer…

Dan zou de piloot zeker sterven aan de verschrikkelijk hoge G-krachten,

die hij zou ondergaan.

Daarom alleen al heb ik eindeloos respect voor deze wondertjes der natuur ! 😎

 

 

 

Overal waar de juffertjes zijn,

zorgen ze voor hun nageslacht 😎

 

 

 

 

Zonder woorden…

 

 

 

 

Een lichtblauw lijfje

even rustend aan een plant

én een streepje zon

 

 

 

Om dit logje voor vandaag af te sluiten…

Doe ze het maar na hé 😎 :mrgreen:

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & natuur fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Keukenhof bloemen (Deel 2)

Ook nu en hier blijven we nog even in de natuur,

maar toch reizen we nog vlug eens van Asse naar het Keukenhof in Nederland. 😉

In deze blog maak ik graag sprongen in tijd en plaats, zonder enige logica,

Het tegenovergestelde van “ordnung muss sein !” koester ik, maar dat wist je al hé :mrgreen:

Enfin soit, we gaan terug naar de kern van dit logje… : Bloemen 😉

 

Wie Keukenhof zegt, heeft het natuurlijk over bloemen…

‘k heb al veel bloementuinen bezocht en gezien

maar Keukenhof zit mét stip op de eerste plaats qua bloemenpracht én kleur :mrgreen:

 

Het is schitterend hoe het zonlicht door deze fréle bloemenblaadjes straalt hé !  😎

 

 

Hoe de kwekers het doen, om kleuren, vormen van een bloem te veranderen,

daar heb ik geen flauw idee van !

Deze geel/oranje/rood gekleurde tulpen soort leek wel op een vlammenhaard !

Petje af hoor bloemkwekers ! 😎

 

Brandende bloemen,

met blaadjes als vuur tongen

warm kreeg ik er van

 

 

Soms lijkt het wel, of bloemen met elkaar staan te praten !

Net als wij, mensen, die op de bus of trein wachten, samen een leuk praatje slaan (vind je niet ?)

Als kind fantaseerde ik graag over de “Klankentapper”, (Suske en Wiske, strip reeks Willy Vandersteen)

Een (puur SF) toestel (ontworpen door professor Barabas), dat de taal van bloemen/planten,

vertaalde naar onze mensentaal én omgekeerd ! 🙂

Stel je eens voor ! Met bloemen of groenten/planten/bomen  kunnen praten…

een zalig idee hé 🙂

 

 

Nog een andere variatie op de vuurbloemen van 2 foto’s terug.

Bloemkwekers die zo’n bloemen/kleuren pracht kunnen creëren…

Die krijgen van mij een dikke bravo 😉

 

 

 

Naast de orchidee komt de narcis op de 2de plaats

in mijn persoonlijke BTT (bloemen top tien 😉 )

Dat wetende zal je dan wel begrijpen dat ik hier echt in mijn nopjes was :mrgreen:

 

Wiegend in het gras

dansen narcis bloemetjes

met maagdelijk wit

 

 

Die broze schoonheid van een bloem…

is ze niet oneindig mooi ? 😎

Niet te verwonderen, dat een ruikertje bloemen,

onze mensen harten sneller doet slaan hé 😉

 

 

 

Deze wit/roos/rood gekleurde bloemen deden me denken aan … Carpaccio ! :mrgreen:

Nu word hij helemaal zot (zo hoor ik je nu denken)…

Maar vrees niet, ik leg je uit waarom ik hier dacht aan Carpaccio 😉

Een leuk dag verhaaltje in onze ‘Scheur Kalender met een hoek af’

is ergens blijven hangen in mijn achterhoofd 😎

Het verhaaltje ging over het ontstaan van het vleesgerecht Carpaccio.

Carpaccio is oorspronkelijk een gerecht van dungesneden rauwe runderlende

met een dressing van zelfgemaakte mayonaise, worcestersaus,

citroensap, melk, zout en witte peper.

Het gerecht werd bedacht in 1950 door Giuseppe Cipriani,

de eigenaar van Harry’s Bar in Venetië.

Cipriani had vele beroemde stamgasten zoals Charlie Chaplin en Ernest Hemingway.

Een Venetiaanse gravin, Amalia Nani Mocenigo, was ook een veel geziene gast.

Zij leed aan bloedarmoede en moest van haar dokter rauw, rood vlees eten.

Cipriani bedacht daarop de carpaccioschotel.

Hij noemde dit gerecht naar de schilder Vittore Carpaccio,

van wie op dat moment een overzichtstentoonstelling werd gehouden in Venetië.

Cipriani werd geïnspireerd door het diepe rode en herkenbare wit/geel

dat Vittore Carpaccio in zijn schilderijen gebruikte.

Tot op de dag van vandaag staat de carpaccio-schotel op het menu van Harry’s Bar

(nu gerund door zoon Arrigo Cipriani).

Een leuk weetje hé ? 😉

 

 

 

Gewapend met een 100mm macro lens,

vind ik het zalig om eens diep in een bloem te duiken 🙂

 

 

Eens ik begin met de macro lens,

dan is er geen houden meer aan 😉

Dan zie ik overal leuke dingen om uit te proberen !

 

 

Macro fotografie is schoonheid zoeken in een wereld,

die je met het blote oog niet kan zien

(of je moet héél straffe ogen hebben natuurlijk ! 😉 )

 

 

 

Macro fotografie is steeds opboksen tegen grenzen…

Je kan de hele bloem scherp maken door gebruik te maken van focus-stacking,

maar daar had ik echt geen zin in…

Het “echte” manuele macro werk spreekt me nog altijd meer aan

dan de nieuwe digitale technieken (waar je echt wel veel meer mee kan doen hoor !).

Omdat je bij ‘ouderwetse’ macro technieken echt binnen krappe grenzen werkt,

blijft het een uitdaging om je beeld te vormen, wat moet scherp zijn,

wat mag niet wazig zijn, zijn de kleuren goed, wat met het bokeh ? enz, enz…

Ik hou van maximale lens opening (f2,8), dan heb ik natuurlijk een minimale scherptediepte…

In dat heel krap begrensde wereldje moet je echt wel heel creatief denken en werken,

en net dat, maakt het zo verdomd leuk om te doen 😉

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & bloemekes fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

 

Lente macro

Van de straatfotografie in Reykjavik komen we terug naar ons eigen landje.

Het begin van de lente was niet echt schitterend dit jaar,

Maar op onze weinige wandelingen die niet uitgeregend waren,

heb ik toch nog leuke natuur, landschap & macro foto’s kunnen maken.

Deze foto’s dateren van 27 maart 2019. Ze zijn allen gemaakt tijdens onze

(gedeeltelijke) Boekfos wandeling in Asse (ongeveer 8km lang)

De zon was mild, het was aangenaam warm met een verfrissend windje 🙂

Mijn camera was de Fuji XH1 met de 80mm macro lens.

Er zijn geen filters of statief gebruikt.

 

In de voortuintjes schitteren de eerste witte narcis bloemekes !

Die fotografeer ik altijd graag in tegenlicht.

 

 

 

Een oud smeedwerk, aangetast door de tand des tijds,

verweerd en verroest…

Het heeft iets vind ik 😎

 

De tand des tijd maalt

alles wat is, zal vergaan

ook onze wereld

 

 

 

Het glooiende land van Asse.

Als je daar met de fiets gaan rijden…

er zijn daar een paar fameuze kuitenbijters hoor :mrgreen:

 

 

 

 

In de prille boomknoppen wachten de jonge blaadjes op de lente.

Elk jaar weer opnieuw vind ik dat ontluikende leven zalig om zien :mrgreen:

 

 

 

Met een macro lens kan je de achtergrond zalig laten verdwijnen in een waas

 

Jonge boomknopjes

zitten barstensvol leven

wachtend op de zon

 

 

 

Je kan proberen om alles scherp te krijgen, dat is echt niet moeilijk.

Maar als fotograaf registreer je dan alleen iets wat er is. Niets meer…

Persoonlijk vind ik het leuker en uitdagender om de indruk die ik had,

de impressie de emotie die ik ervaar bij het zien van iets mooi,

proberen weer te geven in een foto.

Je ziet hier duidelijk dat het ontluikende boomknopjes zijn,

maar door de bewuste onscherpte in deze foto,

laat ik het bokeh voor zich spreken.

Als ik hierin verder experimenteer kom ik bij het pointillisme uit,

een zalige schilder techniek die vooral door de

impressionisten werd  toegepast. (Klik hier voor meer info)

 

 

 

De heel beperkte scherptediepte van een macrolens,

kan je gebruiken om een verhaal te onderstrepen.

De eerste tak is scherp en de andere tak, amper 1 cm verder ,

verglijd in het waas van de horizon.

Ik heb deze foto dan ook : Lente Echo als titel gegeven 😎

 

 

 

Het kleine ontluikende groen vind ik mooi,

zeker als de prille avondzon met haar zachte licht,

het nieuwe groen streelt met een zacht bokeh  😎

 

Diffuus lentelicht

streelt het ontluikende groen

de natuur ontwaakt !

 

 

 

En ja, ik weet het wel, het wit in deze foto is ‘verbrand’…

Maar ik vind het een leuke foto omdat dit ontwakend boomknopje

lijkt te zweven 😉

Het takje waaruit het knopje geboren is zie je niet,

door de beperkte scherptediepte van de macrolens

 

 

 

 

Om dit logje af te sluiten,

een verweerd tractorspoor als wandelpad,

witte bloesems bloemen overal rond ons heen

We kregen er een zalig lentegevoel van :mrgreen:

want…

Daar is de lente, daar is de zon 😀

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & lente natuur fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Keukenhof bloemen (Deel 1)

Het Keukenhof in Nederland.

Dat bloemenparadijs staat al jaren op mijn te-bezoeken verlanglijstje :mrgreen:

Het is er dan eindelijk toch van gekomen ! 😉

Als je graag bloemen ziet dan is het Keukenhof echt wel een aanrader !

Wij (mijn vriend Johan Dermaut & ikke) zijn er tijdens de week geweest,

op woensdag 24 april. Er liep daar toen al enorm veel volk.

In het weekend moet het daar moordend druk zijn ! amai ni !

Maar enfin soit… we kwamen niet voor het volk,

maar we komen voor de mooie bloemekes 😉

 

Boven ons, een stralend blauwe hemel… heel veel hard licht dus.

Om te voorkomen dat de foto’s ‘verbrand’ zijn door het felle licht,

moet je de belichting compensatie zo laag mogelijk zetten.

Ik werk hier meestal met min 2 stops,

als de bloemkleur wit overheerst, dan zelfs tot min 4 stops.

De iso op 100 en de sluitertijd zo kort mogelijk.

Er is geen gebruik gemaakt van grijs of ND filter(s).

De lenzen variëren tussen de 100mm f2.8 macro, een 70/200 f2.8 zoom,

of een 100/400 f4.5/5.6 zoomlens.

De camera is de Fuji X-H1

 

Ga je mee, de bloemekes bewonderen ? :mrgreen:

 

 

 

 

Een paars rode tulp

drijvend in een bloemenzee;

ergens in april

 

 

 

Namen van bloemen ga ik hier niet vermelden,

omdat het geen zin heeft vind ik.

Omdat natuur schoonheid geen naam nodig heeft :mrgreen:

 

 

 

Een rode tulp…

De verscheidenheid tussen de bloem kleuren is hier enorm !

Dan moet ik je ook niet vertellen dat we enorm genoten

van de natuurpracht, letterlijk overal rondom ons 😎

 

 

 

Dit bloemeke heeft betere dagen gekend…

Het stond er ietwat verfrommeld bij 😯

Maar op schoonheid staat geen leeftijd !

 

 

 

Dezelfde bloem als hierboven,

maar dan met 1 stopje meer licht.

Het is echt op het randje van ‘verbrand zijn’ af !

Je ziet hier wat een beetje minder of meer licht kan doen hé ? 😎

 

 

 

Het hart van een bloem

is het geen wonder op zich

hoe ’t leven groeit

 

 

 

Bloemen, tulpen, Nederlanders…

Ze zijn echt wel met mekaar vergroeid 😀

Wist je trouwens, dat de grootste bloemenveiling ter wereld,

zich in Nederland bevind  ?

 

 

 

Reflecties…

Altijd mooi meegenomen vind ik 😎

 

 

 

Kan je je voorstellen,

dat je ooit een buitenaardse bloem tegenkomt… ?  😉

Een AF ! (Alien Flower) :mrgreen:

Wel, in het Keukenhof is dat perfect mogelijk ! 😎

Er zijn hier bloemen in de meest rare vormen te vinden.

’t is dan ook volle bak genieten hier !

 

 

 

 

Als afsluiter van dit logje…

Tegenlicht, het mooiste licht dat er is…

Hier ben ik op de grond gaan liggen voor de foto.

Ik zal je een klein fotografie geheimpje verklappen… 😉

 

De belichting compensatie is hier op min 1,2/3 stop gezet,

de lichtmeting zet ik op 1 punt centraal. Dit is belangrijk !

Ik focus op het wit van de bloem,

en de camera meet dan ook het licht vanop dat centrale punt.

De camera compenseert automatisch het teveel aan wit,

om aan zijn gemiddeld 18% grijs in de foto te komen,

Alles rond de bloem wordt dus donkerder,

terwijl de bloem zelf, perfect wordt uitgelicht 😎

Je ziet dus, zelfs bij een stralende zon kan je een witte bloem

perfect belichten, zonder een ‘verbrande’ foto te krijgen 😉

Je moet gewoon je camera wat bedriegen door de settings wat aan te passen

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & bloemekes fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk