Zomerse macro’s in Duitsland (Deel 4)

Vandaag blijven we in Duitsland, maar op een andere locatie.

Het is nog steeds dezelfde vakantie als die van mijn logjes

op 10 mei, 4 maart en 3 april.

Op 4 maart had ik alleen de 100mm macrolens mee,

vandaag gebruik ik de Canon 100/400mm telelens + de 1.4extender

zodat ik in feite een 140/560mm lens heb.

Daarmee kan je vanop een grotere afstand de heel alerte insecten

heel dicht bij ‘trekken’.

Door de extender verlies ik 1 stop licht, maar het was zonnig genoeg

om dat lichtverlies te compenseren :mrgreen:

De camera is nog steeds de Sony A7 R2 en via de Metabones

adapter kan ik mijn ‘oud’ Canonglas op de Sony blijven gebruiken !

De locatie is nog steeds dezelfde als op 4 maart,

namelijk de uitgestrekte vijvers van Wilebad-essen.

 

De oevers van de vijvers zijn dichtgegroeid met riet en waterplanten.

Door de nabijheid van bomen en grote struiken werd het zonlicht ‘gefilterd’

Ideaal voor groene stillevens 😉

 

Een groen stilleven,

net een Japans aquarel

brengt me poëzie

 

 

 

Overal om ons heen zoemde en gonsde het van het leven !

Waterjuffertjes , altijd heel druk bezig om hun DNA te verspreiden 😎

Ze zitten verscholen onderaan in het struikgewas en waterplanten,

zodat je ze echt moet zoeken !

Om een zachte, niet storende achtergrond te verkrijgen,

moet je ervoor waken dat de beestjes niet in het dichte struikgewas zitten,

maar op een meer open plaats.

Zoeken is de boodschap !

Maar dat maakt fotografie net zo leuk 😉

 

 

 

Waterjuffertjes

ze hebben grote ogen

om beter te zien

 

 

 

Soms gleed er een witte wolk voor de zon,

waardoor het licht heel zacht en bijna diffuus werd.

Hét paradijs voor de natuur fotograaf 😎

 

 

 

50 shades of green…

Het mooie achtergrond bokeh maakt het verhaaltje af !

 

 

 

De Gewone Schaatsenrijder (Gerris lacustris).

Met duizenden ‘schaatsen’ ze heen en weer in deze vijvers.

Eigenlijk zijn het wantsen ! Wist je dat ? 😀

Meer info over deze merkwaardige beestjes :  Info

 

 

 

De Gewone Oeverlibel (Orthetrum cancellatum) zie je daar nog redelijk veel.

Met de 100/400mm kon ik van 2 meter verder fotograferen dan met de 100mm macro !

Wat natuurlijk een machtig voordeel is, want de beestjes zijn enorm schuw.

Deze prachtige insecten kunnen tot 5cm lang worden

en hebben een vleugelspanwijdte van 7 tot 9cm !

 

 

 

Vanop een steentje

zit ze roerloos te zonnen

tot een kikker plonst…

 

 

Een libel kan echt ongelooflijk snel landen…

In een fractie van een seconde zit ze op een takje, een steentje

Als uit het niets verschenen.

Hun vertrek is al even spectaculair vind ik.

Ze zit daar en ineens… is ze weg !

Dank zij hun 4 onafhankelijke vleugelparen,

kunnen ze ongelooflijk versnellen en extreem snel bochtenwerk doen

in volle vlucht. Als ze achter een prooi jagen,

heeft die prooi  geen schijn van kans !

 

 

 

Nog wat haiku woordjes,

om dit logje voor vandaag te eindigen :mrgreen:

 

Op een kale tak

komt een libel opwarmen

ineens is ze weg

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & natuur fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Advertenties

Bloesems van onze Japanse kerselaar (Deel 2)

Van de herten en de heuvels in Duitsland,

keren we terug naar ons klein Belgenlandje.

Meer bepaald naar ons kleine voortuintje

waar onze Japanse kerselaar met zijn wit-roze bloesems stond te pronken :mrgreen:

Voor macro werk heb je niet echt een macro lens nodig…

Je kan evengoed werken met een 70/200mm of een 100/400mm telezoom.

Maar in dit logje zijn alle foto’s gemaakt met één Fuji macro lens.

Namelijk de aps-c Fuji 80mm macro 1:1 f2,8 die op de Fuji XH1 is geschroefd.

De crop factor omgerekend naar full frame is 1,5

Dus 80mm x 1,5 = 120mm. Kan je lekker dichtbij komen ! 😉

Deze lens heeft een boterzachte achtergrond

(wat ik een zalige eigenschap vind natuurlijk ) 😎

 

 

 

 

Gek hé, hoe 1 boom zoveel schoonheid kan dragen 🙂

Het is dan ook een fotografie feest voor mij als de bloesems

in volle bloei komen te staan !

 

’s ochtends heel vroeg

ontluiken witte bloesems

als sneeuw pareltjes

 

 

 

 

Het is redelijk moeilijk om scherpe foto’s uit de hand te nemen,

zeker als er een zacht briesje staat

of als er een auto of een vrachtwagen passeert…

Maar daar zijn middeltjes tegen hoor 😉

Men neme een (lange) uitschuifbare antenne van een oude radio,

je steekt die in de grond en het kleine takje met je bloem onderwerp

maak je even vast met een wasspeld aan die antenne.

Klaar is kees en je doet niets kapot :mrgreen:

 

 

 

Onze buurvrouw heeft een kapsalon.

Naast de ingang van het salon branden meestal 2 Led sfeer lampjes.

Door de zalige onscherpte van de macrolens,

kan ik handig gebruik maken van die lichtjes 😎

De lichtjes staan ongeveer 5 of 6 meter verder van onze boom.

Dat is mooi meegenomen hé ? 😉

 

 

 

Sneeuw witte bloesems

lokken met hun geur en kleur

gonzende bijen

 

 

 

 

Dezelfde foto als hierboven,

maar dan met een Orton bewerking…

Orton verzacht alles op een zalige manier vind ik 😎

 

 

 

Er groeien zoveel bloesems  aan de boom,

dat ik keuze genoeg heb om leuke composities te maken.

Hier heb ik de 2 led lichtjes in 1 foto kunnen krijgen :mrgreen:

(zonder hulp van photoshop hé ?! )

 

 

 

In de vorige foto zie je dat de meeldraadjes van de bloesem

niet helemaal scherp zijn…

Een verzachtende Orton bewerking kan hier mooi werk afleveren 😉

 

 

 

 

De kersenbloesem

staat terug in volle bloei

het is weer lente

 

 

 

 

Het is wonderbaar,

hoe die rode bloem knopjes

morgen bloesems zijn

 

 

 

Om dit logje af te sluiten…

Een takje vol rode beloften…

Morgen zullen er heel wat nieuwe bloesem bloempjes

wit pronken in onze voortuin :mrgreen:

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro fotografie van onze Japanse kerselaar

én natuurlijk, de nederige haiku poëzie woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen, commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Bedankt voor je bezoekje 😉

 

Groetjes, Dirk

 

Bloesems van onze Japanse kerselaar

Elk jaar opnieuw is het weer uitkijken naar de eerste bloesems

van onze Japanse kerselaar !

Het is best wel een “rare” boom vind ik  🙂

Eerst zie je overal piepkleine bloesemknopjes groeien

(zie de eerste foto van dit logje), de meeste zijn 1 tot 2 mm groot !

Tot je op een dag ontdekt dat er ineens honderden bloesem bloemen

tegelijk zijn ontwaakt :mrgreen:

Dát is voor mij hét teken dat de lente in aankomst is 😀

 

Een haiku met een vette knipoog naar Jan De Wilde … 😉

 

Bloembotten barsten

open met een witte knal

daar is de lente

 

 

 

 

De blaadjes van de bloesems zijn niet wit,

maar van een heel verfijnd heel licht en kwetsbaar aanvoelend roze.

De meeldraden dan weer, zijn van een zuiver wit.

De helmknopjes zijn geel tot licht oranje

dat ontsproten is uit een licht rode bloembodem.

 

 

 

 

Een ‘orton’ techniek bewerking op voorgaande foto…

De bloesems groeien

als geurige sneeuwvlokjes

in een lentebries

 

 

 

 

 

Het macro seizoen wordt weer in gang getrokken 😎 Zalig !

De uitdaging om net datgene dat ik belangrijk vind scherp te krijgen

en de zalige onscherpte van een macrolens zijn plaatsje te geven.

Alle bloesemfoto’s zijn buiten gemaakt, dat wil zeggen dat het minste

zuchtje wind, zorgt voor een gegarandeerd mislukte foto !

Maar ik heb nooit beweerd dat macro fotografie gemakkelijk is hé 😉

 

 

 

 

Hier zie je goed hoe flinterdun de scherptediepte van een macrolens is…

De eerste meeldraadjes zijn nog scherp, de middenste en achterste meeldraden

verdwijnen al in een waas van onscherpte.

 

 

 

Dat bloesemknopje

gehuld in maagdelijk wit

is wat verlegen

 

 

 

 

 

 

Meer en meer gebruik ik mijn lens als een penseel,

als ik in het macro wereldje werk.

Het kleurenpalet zoek ik gewoon in de natuur.

Door de zalige eigenschap van onscherpte bij een macrolens

kan ik de achtergrond kleuren gaan gebruiken als aanvulling in mijn foto.

Het kleine wereldje is een bron van inspiratie voor mij 😎

 

 

 

 

Bij bloemen, planten fotografie gebruik ik graag de ‘orton’

foto bewerking techniek.

Dat is een oude filmtechniek, ontwikkeld in de jaren 60, begin 70 jaren,

om een flou, een zacht waas over de film (of foto) te leggen.

Als je dat doet in photoshop zit je al snel een dik half uur bezig

om alle bewerkingen uit te voeren.

Maar gelukkig kan je in photoshop al je handelingen die je doet opslaan in 1 ‘action’.

Die action kan je opslaan en later terug laten uitvoeren als een batch bewerking op een foto.

Dat ‘action’ uitvoeren process neemt amper een halve seconde in beslag !

Handig hé ? 😉

 

 

 

 

Hoe meer je de lens dichtknijpt (hoger F-getal),

hoe meer scherptediepte je krijgt.

Maar ook… meer details in de achtergrond… 😐

Macro fotografie is een constant afwegen en scherpte en onscherpte.

 

 

 

 

Om dit logje te eindigen voor vandaag,

nog een orton bewerking op bovenstaande foto.

Orton verzacht alles op een no nonsens romantische manier vind ik :mrgreen:

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro fotografie van onze Japanse kerselaar

én natuurlijk, de nederige haiku poëzie woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen, commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Bedankt voor je bezoekje 😉

 

Groetjes, Dirk

Wilgenkatjes (Deel 2)

Het is ondertussen al 10 dagen geleden dat ik (eindelijk !)

de Dilbeekse moeras wilgenkatjes, Anno Domini 2019 kon fotograferen…

Die dag was het een paar uurtjes droog en min of meer zonnig.

Sinds die dag heeft het elke dag weer geregend, gestormd, gehageld…

Maartse buien, je kent dat wel.

En dan moet april met al zijn grillen nog beginnen… !! 😯

Nu ja, ik ben zeker geen zomer freak, maar dit grijze pokkeweer duurt te lang.

Een deugddoend lentezonnetje zou nu echt welkom zijn :mrgreen: 😎

 

Daarom neem ik je graag terug mee naar dat eerste lentezonnetje

van tien dagen geleden…

De dag van de wilgenkatjes fotoshoot 😉

Wandel je mee naar dat eerste lente zonnetje van dit jaar ?

 

 

 

 

Het wilgentakje

zal terug katjes baren

het wordt weer lente

 

Als wilgentakjes

weer katjes zullen baren

dan wordt het lente

 

 

 

 

Hetzelfde wilgenkatjes takje als hier boven,

alleen heb ik hier de belichting op 1 punt spot meting gezet,

en het licht gemeten op het wilgenkatje natuurlijk.

Een zee van licht verschil met de foto hier boven hé ? 😎

 

 

 

 

Een zalig moment

als de zon haar warmte straalt

over de katjes

 

 

 

 

 

Bijna de zelfde foto als hierboven.

Alleen heb ik de lens hier wat meer dichtgeknepen tot f8.

Je merkt het direct aan de ‘drukkere’ achtergrond hé ?

 

 

 

 

Dit ‘Wilgenkatjes’ logje sluiten we voor vandaag af

met wat haiku sprokkelwoordjes 😉

 

Elk jaar weer opnieuw

bewonder ik de kleuren

van wilgenkatjes

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & natuur fotografie van de wilgenkatjes,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen, commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Bedankt voor je bezoekje 😉

 

Groetjes, Dirk

 

Sneeuw in Beugem (Deel 5 en slot)

Teergeliefde bezoek(st)er,

je weet nu zo langzamerhand dat ik nooit 2 logjes,

van éénzelfde onderwerp, vlak na elkaar laat verschijnen…

Orde is mooi, maar wanorde en wat chaos is veel mooier vind ik :mrgreen:

(Trouwens, in de natuur vind je nergens orde… chaos en willekeur is er koning !)

Laat ons daarom van de wilgenkatjes terug naar de sneeuw gaan 😉

Om de “Sneeuw in Beugem” reeks af te sluiten

én om plaats te maken voor andere fotografie thema’s 🙂

In vorige aflevering (Deel 4) vertelde ik je van zalig mooi licht…

Vandaag borduren we verder op dat mooi licht…

omdat mooi licht, de natte droom is van elke fotograaf :mrgreen:

 

 

Dotjes sneeuwvlokken

opgevangen door takjes

zo fragiel en broos

 

 

 

 

 

Nu ja, die middag had ik echt veel geluk met dit wonderbare licht…

Het heeft amper een half uurtje ofzo geduurd

maar ik zou het voor geen goud willen missen 😀

Hopelijk beleven we dezelfde licht momentjes in onze IJsland fotoreis binnenkort…

popel popel 😎

 

 

 

 

Vol overgave

straalt de zon haar gouden licht

door ijs kristallijn

 

 

 

 

 

Het overstromingsgebied veranderde in een sprookjesbos…

De kracht van mooi licht…

 

 

 

Soms, als er een donzige wolk voor de zon gleed,

werd het licht heel subtiel anders…

Bij wijle zelfs heel fragiel… ! 😎

De meeste foto’s zijn genomen bij f8 , de lichtmeter +1 tot+ 2 stops ,

om de witheid van de (rechtstreeks belichte) sneeuw te behouden

én de niet rechtstreeks belichte sneeuw, niet grijs te laten worden.

De witbalans moet je steeds correct houden hé… 😉

 

 

 

 

Stokoude, onverzorgde en opgeschoten bomen…

De knoestige ruwheid van hun schors vind ik zalig mooi !

 

 

Knoestige boomschors

kale bladloze takken

doorgewinterd mooi

 

 

 

 

Wat ik ook zo leuk vind aan een sneeuwlandschap,

is de fluwelen stilte…

Het lijkt wel of sneeuw alle geluiden dempt 😎

Die langgerekte schaduwen zie je meestal alleen als de zon onder gaat…

Hier was het amper middag 😀

Gek hé ? :mrgreen:

 

Na deze foto moest ik echt iets gaan eten thuis…

Mijn glycemie waarde stond toen nog maar op 70…

Met diabetes doe je niet wat je wilt hé… 🙄

Maar kom, je hoort me zeker niet klagen

Er zijn erger dingen in het leven 😎

 

 

 

Het magische licht was ondertussen verdwenen,

maar ik was benieuwd naar de zonsondergang die dag…

Hoe zou het licht zijn ? Zou ik terug magie beleven ?

Ik besloot om naar het moeras te stappen, een paar km verder.

Op de plaats waar de lisdodden groeien

Nu een winter woestenij…

Het avondlicht was niet spectaculair, maar ik vond het wel iets hebben…

Door de sneeuw werd alles bedekt met de zachte mantel der winter witheid 😉

 

 

 

Om dit logje én deze serie af te sluiten…

Nog wat haiku poëzie sprokkeltjes…

 

In de avond zon

kleurt het moeras wonder mooi

als stilte ontwaakt

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje

én het einde van deze serie “Sneeuw fotografie in Beugem” gekomen.

Uiteraard is dit logje opgesmukt met wat haiku poëzie woordjes van eigen kweek…

 

Opmerkingen, tips, commentaren, enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je reactie kiss

 

Salukes, en graag tot ziens

Dirk

Wilgenkatjes

Het blijft maar miezeren, regenen, hagelen, rukwind , enz…

Als het begint met regenweer in ons lage kleine landje,

dan weet je nooit wanneer de zon terug zal schijnen 😳

 

Enfin soit , we gaan zeker niet zitten kniezen hé ? 😎

Tussen een paar regen en hagelbuien gingen mijn madam en ikke

op zoek naar de wilgenkatjes in het moeras, daar achter de spoorweg.

Dit jaar is het povertjes met de wilgenkatjes…

Ofwel zijn ze ineens opengebloeid door de warmte , 2 weken geleden

ofwel zijn ze kapot geregend of gehageld.

Verleden jaar stond alles in volle bloeikleur, zo begin tot midden maart…

Dit jaar is het heel wat minder. 🙄

Maar we moeten roeien met de riemen die we hebben hé ? :mrgreen:

 

Trek je gummie laarzen maar aan,

hier in het moeras staat soms tot 15cm water 😀

Soms zuigt een laars zich vast in de kleverige modder…

Dat is dan ff dik vervelend natuurlijk, maar dat hoort erbij 😉

 

Alle foto’s zijn gemaakt met de Fuji XH1 en de Fuji 80mm f2.8 macro  lens.

Er is geen statief of filter gebruikt.

 

Verkleumde katjes..

 

 

 

 

Als er wind is bewegen de takjes natuurlijk…

Daar moet je als macro fotograaf op voorbereid zijn…

Voor bloemen die laag groeien, kan je een wasspeld en een oude radioantenne gebruiken,

om de beweging in de wind te neutraliseren én om geen schade aan de plant te brengen.

Voor takken die hoog hangen, moet je werken met een heel snelle sluitertijd.

Bij f2.8 kan ik bij de Fuji XH1 op iso 100 tot 1/32000ste sec (electronische) sluitertijd gaan.

De ingebouwde bewegingsreductie is ook fenomenaal goed ! 😀

 

 

 

 

 

De wilgen katjes

geboren uit harig dons

geuren naar lente

 

 

 

 

 

Als je wilgenkatjes wil fotograferen, met macro of een close up lens (lange telelens),

zorg dan dat je wilgentakje wat geïsoleerd staat van de andere takken (20cm is een minimum)

zo vermijd je te drukke achtergronden.

 

 

 

 

Leven barst open

in een kleuren explosie

de lente ontwaakt

 

 

 

 

 

Soms zie je heel kwetsbare wilgenkatjes,

ze lijken wel warm ingeduffeld en weggekropen tegen de kou…

’t zijn natuur juweeltjes vind ik…

Hoeveel schoonheid leeft er niet in dit amper 2 cm lang katje ? 😎

 

 

 

 

 

Bruisende kleuren

schuimend op de bubbels van

de wilgenkatjes

 

 

 

 

 

Heb jij dat ook, dat je kan genieten van de immense schoonheid

van zo’n klein nietig stuifmeel verspreidend plantje ? :mrgreen:

Spijtig dat het wilgenkatjes bloei seizoen maar een paar dagen duurt…

Dan is het weer een jaartje wachten…

en hopen op mooi droog weer in het pre-lente seizoen  😉

 

 

 

 

Om te eindigen voor vandaag:

Fotograferen is vooral zien…

 

In dit piepklein, nog ontluikend katje,

zag ik een klein , pasgeboren én uiterst kwetsbaar vogeldiertje

Zie jij het ook ? :mrgreen:

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & natuur fotografie van de wilgenkatjes,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen, commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Bedankt voor je bezoekje 😉

 

Groetjes, Dirk

Zomerse macro’s

Het is me wat met het ons weertje hé ?

We hebben 2 weken relatief zacht, bijna lenteweer gekregen,

maar het pokke weer dat daarna in de plaats kwam… brrrr

Dat mogen ze houden van mij ! 😯

Regen en slagregen, wind en rukwind…

Dan heb ik liever dat het -10º vriest of dat het sneeuwt.

dan kan je tenminste buitenkomen .

Enfin soit, aan het weer kunnen we nog niets veranderen (Gelukkig maar !)

 

Maar waar we gelukkig wél iets aan kunnen veranderen,

is het onderwerp van mijn blogje 😀

Ik neem je mee naar de zalige zomer van 2018 in Duitsland,

meer bepaald in Willebadessen.

We zijn daar op vakantie geweest omdat ik vroeger in die buurt (meer dan 40 jaar geleden)

mijn militaire dienst had vervuld en ik die streek toch nog eens wou terugzien.

(of zou het pure nostalgie naar mijn soldatentijd zijn ?  :mrgreen: )

De camera hier gebruikt is de Sony A7 R2 met de Canon 100mm f2.8 macro lens

die via de Metabones adapter op de Sony is geklikt.

Een paar km van ons hotel waren talloze visvijvers.

Geen visvijvertjes zoals bij ons, maar echt heel grote vijvers van soms een kilometer lang

en soms tot tweehonderd meter breed !

Door de weelderige vegetatie was er schaduw genoeg op het middaguur.

Stap je mee, de Duitse zomer in ? 😎

 

We beginnen met een spookachtig blaadje 😉

(ik moet ergens beginnen hé ?)

 

 

 

 

Een metalen viskop om aan te duiden dat dit een visvijver is…

Deze viskop kon scharnierend dichtklappen

en de ijzeren tanden waren vlijmscherp… 😯

Stel je voor wat voor onheil spelende kinderen hier hier elkaar kunnen aandoen…

In ons Belgen landje zou dit moord ding verboden zijn denk ik…

 

 

 

 

Aan bloemen en geurige waterplantjes was daar zeker geen gebrek.

Het wriemelde en gonsde daar dat het een lieve lust was 😀

Rechts boven zag ik een vlieg, gesierd met de Duitse driekleur op haar lijf

maar het kon evengoed onze Belgische driekleur zijn geweest 😉

 

 

 

 

 

Het bokeh van de Canon 100mm macro op de 41megapixel sensor van Sony

vind ik echt wel supermooi !

 

Twee oude knarren

uit de herfst van vorig jaar

stelen weer de show

 

 

 

 

Soms zie je geisoleerde plantjes staan,

achter de plantjes groeit één of een een paar meter niets meer

dat zijn ideale momentjes om de achtergrond te laten verglijden in een waas,

zonder iets in photoshop te doen natuurlijk 🙂

Het geheel doet me denken aan een sierlijk Japans aquarel.

 

 

 

 

 

In het middag licht

strelen schaduwen heel zacht

je frêle bladgroen

 

 

 

 

 

 

Wat me aan die vijvers echt wel opviel,

was de immense rust, de zalige stilte…

Je hoorde alleen het gezoem van de insecten,

het klapwieken van een watervogel en het geplons van vissen en kikkers.

Hier kan ik een hele dag blijven zitten én genieten 😀

De Gewone Oeverlibel (Orthetrum cancellatum) rust uit op een takje,

een halve meter rechts van mij.

Ineens zijn de beestjes weer weg om een halve minuut later

weer op het zelfde takje te verschijnen…

Een macro fotograaf moet echt wel heel veel geduld hebben 😎

 

 

 

 

 

Als je eindeloos traag beweegt, (én je schaduw niet over ze heengaat)

dan hebben de insecten ook geen hinder van je en blijven ze gewoon zitten !

Hier ben ik een dikke meter naar links opgeschoven,

dat maneuver heeft zeker 5 minuten geduurd 🙂

maar er was geen enkel beestje opgeschrikt 😎

Dezelfde Gewone Oeverlibel (Orthetrum cancellatum),

maar vanop een andere hoek bekeken.

Het indrukwekkend insect was zo’n 5 a 6 cm lang schat ik.

 

 

 

 

 

Weer een ander exemplaar van de Gewone Oeverlibel (Orthetrum cancellatum)…

Het zat op een takje, een tiental cm boven het vijver water,

zoekend naar prooi…

Het zijn schitterende insecten, perfecte jagers en echte acrobaten in de lucht !

Wist je dat ze tijdens hun vlucht ineens kunnen stoppen en ter plaatse blijven “hangen”

om ineens in een totaal andere hoek weer weg te schieten !

Wie doet ze het na ? 😉

 

 

 

 

 

Dovenetel sap

uit de a’dren van die plant

blust brandnetel vuur

 

 

 

 

Waar vijvers zijn,

daar zijn ook waterjuffers.

Het lijkt wel of die kleine juweeltjes niets anders te doen hebben,

dan voor hun nageslacht te zorgen 😀

Hun DNA wordt dan ook constant kwistig en gul rondgestrooid 😎

 

 

 

 

 

Om te eindigen voor vandaag…

een sfeerbeeldje, een doorkijkje boven één van de vijvers.

Hier kom ik zeker nog terug, ook met de 100/400mm telelens,

én de 1.4 focus extender erbij geklikt,

om de echt schuwe insecten,

van op een paar meter echt in close up te kunnen fotograferen.

Maar dat is voor later 🙂

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro, natuur fotografie,

én de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk