Bloesems van onze Japanse kerselaar (Deel 2)

Van de herten en de heuvels in Duitsland,

keren we terug naar ons klein Belgenlandje.

Meer bepaald naar ons kleine voortuintje

waar onze Japanse kerselaar met zijn wit-roze bloesems stond te pronken :mrgreen:

Voor macro werk heb je niet echt een macro lens nodig…

Je kan evengoed werken met een 70/200mm of een 100/400mm telezoom.

Maar in dit logje zijn alle foto’s gemaakt met één Fuji macro lens.

Namelijk de aps-c Fuji 80mm macro 1:1 f2,8 die op de Fuji XH1 is geschroefd.

De crop factor omgerekend naar full frame is 1,5

Dus 80mm x 1,5 = 120mm. Kan je lekker dichtbij komen ! 😉

Deze lens heeft een boterzachte achtergrond

(wat ik een zalige eigenschap vind natuurlijk ) 😎

 

 

 

 

Gek hé, hoe 1 boom zoveel schoonheid kan dragen 🙂

Het is dan ook een fotografie feest voor mij als de bloesems

in volle bloei komen te staan !

 

’s ochtends heel vroeg

ontluiken witte bloesems

als sneeuw pareltjes

 

 

 

 

Het is redelijk moeilijk om scherpe foto’s uit de hand te nemen,

zeker als er een zacht briesje staat

of als er een auto of een vrachtwagen passeert…

Maar daar zijn middeltjes tegen hoor 😉

Men neme een (lange) uitschuifbare antenne van een oude radio,

je steekt die in de grond en het kleine takje met je bloem onderwerp

maak je even vast met een wasspeld aan die antenne.

Klaar is kees en je doet niets kapot :mrgreen:

 

 

 

Onze buurvrouw heeft een kapsalon.

Naast de ingang van het salon branden meestal 2 Led sfeer lampjes.

Door de zalige onscherpte van de macrolens,

kan ik handig gebruik maken van die lichtjes 😎

De lichtjes staan ongeveer 5 of 6 meter verder van onze boom.

Dat is mooi meegenomen hé ? 😉

 

 

 

Sneeuw witte bloesems

lokken met hun geur en kleur

gonzende bijen

 

 

 

 

Dezelfde foto als hierboven,

maar dan met een Orton bewerking…

Orton verzacht alles op een zalige manier vind ik 😎

 

 

 

Er groeien zoveel bloesems  aan de boom,

dat ik keuze genoeg heb om leuke composities te maken.

Hier heb ik de 2 led lichtjes in 1 foto kunnen krijgen :mrgreen:

(zonder hulp van photoshop hé ?! )

 

 

 

In de vorige foto zie je dat de meeldraadjes van de bloesem

niet helemaal scherp zijn…

Een verzachtende Orton bewerking kan hier mooi werk afleveren 😉

 

 

 

 

De kersenbloesem

staat terug in volle bloei

het is weer lente

 

 

 

 

Het is wonderbaar,

hoe die rode bloem knopjes

morgen bloesems zijn

 

 

 

Om dit logje af te sluiten…

Een takje vol rode beloften…

Morgen zullen er heel wat nieuwe bloesem bloempjes

wit pronken in onze voortuin :mrgreen:

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro fotografie van onze Japanse kerselaar

én natuurlijk, de nederige haiku poëzie woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen, commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Bedankt voor je bezoekje 😉

 

Groetjes, Dirk

 

Advertenties

Bloesems van onze Japanse kerselaar

Elk jaar opnieuw is het weer uitkijken naar de eerste bloesems

van onze Japanse kerselaar !

Het is best wel een “rare” boom vind ik  🙂

Eerst zie je overal piepkleine bloesemknopjes groeien

(zie de eerste foto van dit logje), de meeste zijn 1 tot 2 mm groot !

Tot je op een dag ontdekt dat er ineens honderden bloesem bloemen

tegelijk zijn ontwaakt :mrgreen:

Dát is voor mij hét teken dat de lente in aankomst is 😀

 

Een haiku met een vette knipoog naar Jan De Wilde … 😉

 

Bloembotten barsten

open met een witte knal

daar is de lente

 

 

 

 

De blaadjes van de bloesems zijn niet wit,

maar van een heel verfijnd heel licht en kwetsbaar aanvoelend roze.

De meeldraden dan weer, zijn van een zuiver wit.

De helmknopjes zijn geel tot licht oranje

dat ontsproten is uit een licht rode bloembodem.

 

 

 

 

Een ‘orton’ techniek bewerking op voorgaande foto…

De bloesems groeien

als geurige sneeuwvlokjes

in een lentebries

 

 

 

 

 

Het macro seizoen wordt weer in gang getrokken 😎 Zalig !

De uitdaging om net datgene dat ik belangrijk vind scherp te krijgen

en de zalige onscherpte van een macrolens zijn plaatsje te geven.

Alle bloesemfoto’s zijn buiten gemaakt, dat wil zeggen dat het minste

zuchtje wind, zorgt voor een gegarandeerd mislukte foto !

Maar ik heb nooit beweerd dat macro fotografie gemakkelijk is hé 😉

 

 

 

 

Hier zie je goed hoe flinterdun de scherptediepte van een macrolens is…

De eerste meeldraadjes zijn nog scherp, de middenste en achterste meeldraden

verdwijnen al in een waas van onscherpte.

 

 

 

Dat bloesemknopje

gehuld in maagdelijk wit

is wat verlegen

 

 

 

 

 

 

Meer en meer gebruik ik mijn lens als een penseel,

als ik in het macro wereldje werk.

Het kleurenpalet zoek ik gewoon in de natuur.

Door de zalige eigenschap van onscherpte bij een macrolens

kan ik de achtergrond kleuren gaan gebruiken als aanvulling in mijn foto.

Het kleine wereldje is een bron van inspiratie voor mij 😎

 

 

 

 

Bij bloemen, planten fotografie gebruik ik graag de ‘orton’

foto bewerking techniek.

Dat is een oude filmtechniek, ontwikkeld in de jaren 60, begin 70 jaren,

om een flou, een zacht waas over de film (of foto) te leggen.

Als je dat doet in photoshop zit je al snel een dik half uur bezig

om alle bewerkingen uit te voeren.

Maar gelukkig kan je in photoshop al je handelingen die je doet opslaan in 1 ‘action’.

Die action kan je opslaan en later terug laten uitvoeren als een batch bewerking op een foto.

Dat ‘action’ uitvoeren process neemt amper een halve seconde in beslag !

Handig hé ? 😉

 

 

 

 

Hoe meer je de lens dichtknijpt (hoger F-getal),

hoe meer scherptediepte je krijgt.

Maar ook… meer details in de achtergrond… 😐

Macro fotografie is een constant afwegen en scherpte en onscherpte.

 

 

 

 

Om dit logje te eindigen voor vandaag,

nog een orton bewerking op bovenstaande foto.

Orton verzacht alles op een no nonsens romantische manier vind ik :mrgreen:

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro fotografie van onze Japanse kerselaar

én natuurlijk, de nederige haiku poëzie woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen, commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Bedankt voor je bezoekje 😉

 

Groetjes, Dirk

Wilgenkatjes (Deel 2)

Het is ondertussen al 10 dagen geleden dat ik (eindelijk !)

de Dilbeekse moeras wilgenkatjes, Anno Domini 2019 kon fotograferen…

Die dag was het een paar uurtjes droog en min of meer zonnig.

Sinds die dag heeft het elke dag weer geregend, gestormd, gehageld…

Maartse buien, je kent dat wel.

En dan moet april met al zijn grillen nog beginnen… !! 😯

Nu ja, ik ben zeker geen zomer freak, maar dit grijze pokkeweer duurt te lang.

Een deugddoend lentezonnetje zou nu echt welkom zijn :mrgreen: 😎

 

Daarom neem ik je graag terug mee naar dat eerste lentezonnetje

van tien dagen geleden…

De dag van de wilgenkatjes fotoshoot 😉

Wandel je mee naar dat eerste lente zonnetje van dit jaar ?

 

 

 

 

Het wilgentakje

zal terug katjes baren

het wordt weer lente

 

Als wilgentakjes

weer katjes zullen baren

dan wordt het lente

 

 

 

 

Hetzelfde wilgenkatjes takje als hier boven,

alleen heb ik hier de belichting op 1 punt spot meting gezet,

en het licht gemeten op het wilgenkatje natuurlijk.

Een zee van licht verschil met de foto hier boven hé ? 😎

 

 

 

 

Een zalig moment

als de zon haar warmte straalt

over de katjes

 

 

 

 

 

Bijna de zelfde foto als hierboven.

Alleen heb ik de lens hier wat meer dichtgeknepen tot f8.

Je merkt het direct aan de ‘drukkere’ achtergrond hé ?

 

 

 

 

Dit ‘Wilgenkatjes’ logje sluiten we voor vandaag af

met wat haiku sprokkelwoordjes 😉

 

Elk jaar weer opnieuw

bewonder ik de kleuren

van wilgenkatjes

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & natuur fotografie van de wilgenkatjes,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen, commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Bedankt voor je bezoekje 😉

 

Groetjes, Dirk

 

Wilgenkatjes

Het blijft maar miezeren, regenen, hagelen, rukwind , enz…

Als het begint met regenweer in ons lage kleine landje,

dan weet je nooit wanneer de zon terug zal schijnen 😳

 

Enfin soit , we gaan zeker niet zitten kniezen hé ? 😎

Tussen een paar regen en hagelbuien gingen mijn madam en ikke

op zoek naar de wilgenkatjes in het moeras, daar achter de spoorweg.

Dit jaar is het povertjes met de wilgenkatjes…

Ofwel zijn ze ineens opengebloeid door de warmte , 2 weken geleden

ofwel zijn ze kapot geregend of gehageld.

Verleden jaar stond alles in volle bloeikleur, zo begin tot midden maart…

Dit jaar is het heel wat minder. 🙄

Maar we moeten roeien met de riemen die we hebben hé ? :mrgreen:

 

Trek je gummie laarzen maar aan,

hier in het moeras staat soms tot 15cm water 😀

Soms zuigt een laars zich vast in de kleverige modder…

Dat is dan ff dik vervelend natuurlijk, maar dat hoort erbij 😉

 

Alle foto’s zijn gemaakt met de Fuji XH1 en de Fuji 80mm f2.8 macro  lens.

Er is geen statief of filter gebruikt.

 

Verkleumde katjes..

 

 

 

 

Als er wind is bewegen de takjes natuurlijk…

Daar moet je als macro fotograaf op voorbereid zijn…

Voor bloemen die laag groeien, kan je een wasspeld en een oude radioantenne gebruiken,

om de beweging in de wind te neutraliseren én om geen schade aan de plant te brengen.

Voor takken die hoog hangen, moet je werken met een heel snelle sluitertijd.

Bij f2.8 kan ik bij de Fuji XH1 op iso 100 tot 1/32000ste sec (electronische) sluitertijd gaan.

De ingebouwde bewegingsreductie is ook fenomenaal goed ! 😀

 

 

 

 

 

De wilgen katjes

geboren uit harig dons

geuren naar lente

 

 

 

 

 

Als je wilgenkatjes wil fotograferen, met macro of een close up lens (lange telelens),

zorg dan dat je wilgentakje wat geïsoleerd staat van de andere takken (20cm is een minimum)

zo vermijd je te drukke achtergronden.

 

 

 

 

Leven barst open

in een kleuren explosie

de lente ontwaakt

 

 

 

 

 

Soms zie je heel kwetsbare wilgenkatjes,

ze lijken wel warm ingeduffeld en weggekropen tegen de kou…

’t zijn natuur juweeltjes vind ik…

Hoeveel schoonheid leeft er niet in dit amper 2 cm lang katje ? 😎

 

 

 

 

 

Bruisende kleuren

schuimend op de bubbels van

de wilgenkatjes

 

 

 

 

 

Heb jij dat ook, dat je kan genieten van de immense schoonheid

van zo’n klein nietig stuifmeel verspreidend plantje ? :mrgreen:

Spijtig dat het wilgenkatjes bloei seizoen maar een paar dagen duurt…

Dan is het weer een jaartje wachten…

en hopen op mooi droog weer in het pre-lente seizoen  😉

 

 

 

 

Om te eindigen voor vandaag:

Fotograferen is vooral zien…

 

In dit piepklein, nog ontluikend katje,

zag ik een klein , pasgeboren én uiterst kwetsbaar vogeldiertje

Zie jij het ook ? :mrgreen:

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & natuur fotografie van de wilgenkatjes,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen, commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Bedankt voor je bezoekje 😉

 

Groetjes, Dirk

IJs in de velden

Tegen het miezerig druilerig regen weer van vandaag…

Daar is niets of niemand tegen bestand.

Mijn madam noemt dat ‘modderweer’ 😀

Cyclocross coureurs zullen dat wel zalig in de modder ploeteren weer vinden,

maar ik blijf liever binnen op zo’n kille natte grijze dagen  :mrgreen:

 

Weet je, eigenlijk heb ik heimwee,

heimwee naar die heerlijk gezonde diepvrieskoude dagen 😎

Met die vrieskoude ga ik graag de velden in,

gewapend met mijn 100mm macro lens.

In de oogst en de herfst trekken de boeren met hun zware tractoren

diepe sporen in de velden.

In het regenseizoen lopen deze sporen vol water en de eerste vrieskoude

maakt van deze plassen echt wel mooie ijs juweeltjes :mrgreen:

Met een beetje fantasie (daarvan heb ik voorraad genoeg liggen),

kan je er allerlei dingen in zien…

 

Ga je mee, de ijzige velden in (maar dan vanuit je knusse zetel 😎 )

 

Als opener, een lachende ijs nar…

 

 

 

 

 

In de onderste lagen van de plassen liggen vermorzelde plant restanten te rotten…

die zorgen voor methaan en allerlei vrijkomende bio gassen

die door de vrieskou, bevroren worden in hun vlucht naar boven.

 

Sterren

 

Je luchtbelletjes

zweven als myriaden

sterren naar boven

 

 

 

 

 

Is dit een detail foto van een alien ? 😉

een buitenaards wezen, dat zich heeft verstopt in de plas ?

Een reusachtig oog staart me grijnslachend aan…

Of is het gewoon bevroren water ? 😎

 

 

 

 

Sommige winter wandelaars bekeken me verbaasd,

toen ze me gebogen over die ijs plekken zagen staan en werken,

het statief in onmogelijke posities proberen duwen,

zonder het ijs te breken hé !

Het is meestal niet gemakkelijk om de camera net boven de plaats te krijgen

die je hebt gekozen als compositie en uitgangspunt.

Maar moeilijk gaat ook hé, hoe groter de uitdaging,

hoe groter de beloning zeg ik altijd 😀

Sommige mensen gingen verder, sommige kwamen eens kijken wat ik aan het doen was 🙂

Op zo’n onverwachte ontmoetingen leer je soms interessante, leuke mensen kennen.

Daar geniet ik altijd van :mrgreen:

 

Een simpele compositie, gebaseerd op de gulden snede

“Bevrijding uit het ijs” zou een titel kunnen zijn 😉

 

 

 

Soms had ik echt wel veel geluk…

Dit nestje ijskristallen vond ik onder een bevroren maisblad 😎

 

 

Rinkel

 

Die kristallijntjes

klinken rinkel getinkeld

als een schittering

 

 

 

 

Een ritssluiting gemaakt uit kristallijntjes…

Alleen ons moeder natuur kan zoiets waanzinnig geniaals bedenken :mrgreen:

 

 

 

Soms kan ik in het ijs vormen zien, herken ik bepaalde details,

die me doen denken aan het werk van een bepaalde kunstenaar.

De ijzige vormen hier onderaan brachten me tot bij Joan Miró

(Spaans kunstschilder, beeldhouwer, graficus en keramist én surrealist).

Wiki Link Miro

 

 

 

 

Om Miró eer te brengen met een eigen fantasie op een thema,

breng ik hier een horizontale spiegeling van bovenstaande ijsfoto.

Een misvormd Venetiaans masker,

is omring door zoenende, duwende of schaterlachende wezens…

In die zalige wereld van het surrealisme,

kan zelfs het leven op zich absurd zijn én is echt alles mogelijk 😎

 

 

 

Om dit ijzige logje te eindigen voor vandaag.

Een onbekende vogel soort, geboren in & uit het ijs

Zou dit een Cold Turkey kunnen zijn ? 😀

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn eerste deel “ijs in de velden” fotografie.

én uiteraard de ijs haiku poëzie woordjes van eigen kweek…

 

Opmerkingen, tips, commentaren, enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je reactie kiss

 

Salukes, en graag tot ziens

Dirk

Het vriest dat het kraakt !

Dat ik hier in mijn blogje rare bokkesprongen kan maken,

dat wisten jullie al lang hé 😀

Voor de nieuwe bezoekers …

Wees welkom !! 😎 ,

en weet dat ik graag in mijn berichtjes, reuze sprongen maak in plaats en tijd

maar ook qua onderwerp of thema…

Een beetje chaos, daar voel ik me heel goed bij :mrgreen:

 

In het vorig logje vertelde ik van mijn lieve kleindochter…

Vandaag vertel ik over de winter, het ijs,  het heerlijke koud & gezond weer 🙂

Nu ja, ik weet dat veel mensen een hekel hebben aan dit vriesweer,

ik begrijp die mensen zeker en vast…

Maar ik heb een grondige hekel aan warm zomerweer (+25 graden)

en voel me kiplekker bij heerlijke vries temperaturen 😎

 

Tot 10 jaar geleden had ik een hekel aan koude

en kon ik heel goed tegen de warmte…

Nu is het al jaren andersom. Raar hé ?

Diabetes kan rare dingen doen met een mens … 🙄

 

Maar laat het ons eens anders bekijken…

Voor diegenen die een hekel hebben  aan dit vriesweer,

voor hen maak ik graag macro foto’s van dit vries fenomeen,

zodat jullie  ook de magie van het kleine wereldje,

in het flonkerende ijs mogen proeven & ontdekken 😎

Dingen die je met het blote oog nog wel ergens kan waarnemen,

maar waar je geen details meer kan in zien.

Macrofotografie brengt wat meer detail in dit krakend koude winterweer 😀

 

Ga je mee ? We duiken het kleine winter wereldje in :mrgreen: ,

 

Een dakpan scherf op mijn terrasmuurtje

IJskristallen glinsteren aan de rand…

In mijn ogen zijn het piepkleine juweeltjes ! 😉

 

 

 

 

 

Door de flinterdunne scherptediepte van een macrolens

ben je als fotograaf verplicht om iets uit te zoeken dat je foto ‘mooi’ maakt

(ik beweer niet dat dit een mooie foto is hé)

Je kan de lens dichtknijpen tot f16 , f20 of meer,

om meer scherptediepte te verkrijgen,

maar dan heb je nog meer onscherpte door de diffractie (Info over Diffractie) die dan optreed.

Je kan de minieme scherptediepte opkrikken door aan focus-stacking te doen.

Maar daar had ik nu niet echt zin in, ik wou werken met de middelen die ik had.

En dat was: mijn camera en de macro lens… geen statief of macro slede.

Puur uit de hand dus 😎

(FYI :  de laatste foto in dit logje is gemaakt dmv focus stacking)

 

 

 

 

 

IJskristallen

 

Na een vorst bezoek

glinsteren ijskristallen

in het ochtend licht

 

 

 

 

 

Een streepje ochtend zonlicht is genoeg om het prille ijs te ontdooien…

Het verdroogde Juffertje-in-het-groen vond ik wel iets hebben…

Het tot zaadbol gereduceerde plantje was zelfs fotogeniek :mrgreen:

Hier is de heel minieme scherptediepte van de macrolens echt wel een zegen !

Vind je niet ?

 

 

 

 

En zeggen dat elk van deze ijs kristallen gewoon water is

maar dan in een andere aggregatietoestand

 

 

Uniek

 

Ieder ijskristal

daar zijn er triljarden van

is echt wel uniek

 

 

 

 

Als je heel goed kijkt zie je allerlei vormen zoals trapeziums, kubussen,

hexagonen, bekervormen, enz in de onderstaande foto.

Met de Canon MP-E65mm supermacro lens op 4:1 gezet kon ik deze minuscule

ijskristallen zichtbaar maken.

De werkelijke grote van het de foto die je hier ziet

is ongeveer 1cm breed en 3 of 4 mm hoog.

De scherptediepte op dit niveau is ongeveer 500 tot 800 micron ! (0.8mm)

Hier stond de camera op statief én op mijn mechanische macro rail,

uit de blote hand is zo’n foto bijna onmogelijk te maken.

Wat ik zo zalig vind aan deze lens, is dat je de optische grenzen

van het macro wereldje ermee kan opzoeken…

Met tussenringen, een balg kom je in het sub-microscopisch kleine wereldje terecht…

Maar dat is een brug te ver voor mij :mrgreen:

 

 

 

 

Als natuur fotograaf moet je soms op je knieën zitten,

of plat op de grond gaan liggen om een bevroren grasje te fotograferen…

Niet waar hoor, het bevroren grasje is hier netjes afgeknipt met een schaartje

en vastgeklemd in een piepklein spantangetje dat een elektronica specialist

gebruikt om zijn piepkleine spullen te solderen 😀

De foto is natuurlijk buiten gemaakt !

Anders zou het ijs op het grasje rap gesmolten zijn 😉

Heb je ooit al zo’n bevroren grasje op deze manier gezien ?

De natuur is wonderbaar mooi hé ?  :mrgreen:

 

 

 

 

 

 

Klerekoud

 

Wit en onschuldig

groeien de kristallijnen

het is klerekoud

 

 

 

 

 

Wat me vooral opviel in deze minuscule natuurpracht,

waren de 6 kant ijsbekertjes en de perfect geometrische vormen ! 😀

Btw, deze foto is in het echt amper 5mm breed en amper 2mm hoog…

De Canon MP-E65mm supermacro lens is hier op de maximum

vergroting gezet, namelijk 5:1, de lens opening was f4  !

Door de speciale structuur van de lens moet je de opening vermenigvuldigen

met de vergroot factor verhouding.

Dus : f4 maal factor 5 vergroot geeft me f20 !

Juist op het randje af van diffractie …

Omdat er op dit minuscuul vlak bijna geen licht binnenvalt,

heb ik de iso naar 1600 gezet. De sluitertijd was 1/8 seconde.

Ik kon geen led lampje als extra licht gebruiken omdat het led licht

het ijs zou overbelichten en zou doen flonkeren

als de kerstboom op de Grote markt in Brussel 😎

Alleen het diffuus gefilterd licht van de zachte ochtendnevel was perfect hier…

 

 

 

 

 

Om af te sluiten voor vandaag…

 

Onderwerp: Een brokje ijs, een hoop ijs kristallen, een stukje schors,

een groen ??? ding  en wat herfstpuin…

 

Om tot deze foto te komen heb ik een focus stack gemaakt.

Dit om een grotere scherptediepte te verkrijgen.

23 foto’s met een verplaatsing van +-0.02mm, natuurlijk licht,

op statief & manueel bediende macro rail.

(FYI: Voor die rail heb ik eigenhandig een echt nauwkeurige DIY nonius

ineen geknutseld, die tot 150 micron verplaatsing nauwkeurig is  !!) 😎

en daar ben ik fier op 😉

Al bij al heb ik hier een scherptediepte van bijna 1/2 cm kunnen verkrijgen !

 

Bij focus stacking snijd je als het ware je foto in horizontale plakjes af…

De volgende foto snijd een plakje verder af…

Tot je het eind focus schijfje hebt afgesneden.

De verwerking van deze foto’s doe ik in Zerene Stacker.

Dat is een programma, speciaal ontwikkeld om grote aantallen

Focus Stacking foto’s te verwerken.

Zerene gaat elk ‘plakje’ evalueren en het eindresultaat is een stapeling,

van alle 23 foto’s mét hun correcte scherptediepte.

Wat je niet kan zien, wordt verwijderd.

Dit proces kan soms heel lang duren, maar dan is het tijd voor koffie hé 😎

Ik heb bewondering voor het wiskundig genie,

die deze geniale software heeft ontwikkeld !

Over Focus Stacking vind je enorm veel informatie via Google  😀

 

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn winter & ijskristallen fotografie

én uiteraard de haiku winter poëzie woordjes uit eigen kweek…

 

Opmerkingen, tips, commentaren, enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je reactie kiss

 

Salukes, en graag tot ziens

Dirk

Herfst

Herfst,

De herfst komt heel stilletjes aan op dreef…

Eindelijk !

De herfst heb ik altijd een mooi seizoen gevonden.

De kleuren, de geuren, het word weer wat frisser (wat ik heel leuk vind 😉 )

Tegen wat kou kan je een extra pull aantrekken en voor de regen,

daar heb je een regenjas voor hé 😀

’t is weer tijd om lange wandelingen te maken,

en te genieten van de gouden kleurenpracht in de bossen.

 

De weergoden hebben ons A.D. 2018 ongelooflijk verwend,

met een zalig lange nazomer :mrgreen:

Dat maakt dat het herfstseizoen wat opschuift.

Door de aanhoudende droogte zijn er veel minder paddenstoelen of zwammen

te ontdekken als in vorige jaren.

Maar dat laten we ons niet aan ons hartje komen hé ? 😎

 

Teergeliefde bezoeker, ga je mee op wandeltocht in het Buggenhout bos ?

 

 

 

 

In dit toch wel redelijk uitgestrekt Buggenhout bos vind ik overal inspiratie.

Vandaag heb ik maar 2 lenzen mee. De 100mm én de 180mm macro van Canon.

Dat moet voldoende zijn voor vandaag  😀

De schitterende herfstkleuren en de jaarlijkse ondergang van het lover,

nodigen uit om er stillevens van te maken.

 

 

 

 

Groen blaadje

Een oud beukenblad

geeft stervensbegeleiding

aan een groen blaadje

 

 

 

 

 

Als je oog hebt voor de kleinste zaken in de natuur,

dan vind je het vast ook heerlijk om van die wondere tafereeltjes te ontdekken 🙂

Hoe een handvol takjes en verdorde beukenblaadjes,

zoveel schoonheid kunnen uitstralen !

Weer zo’n zalig mooi stilleven,

zomaar geschonken door ons moeder natuur 😉

 

 

 

 

 

Wat is nu eigenlijk het verschil tussen een paddenstoel, schimmels en een zwam ?

De zwam en schimmels :

Zwammen en schimmels zijn synoniemen !

Een zwam is een schimmel en een schimmel is een zwam (ja hallo ??)

De wetenschappelijke naam van beide is Fungi.

Het zijn organismen die uit cellen met een celkern, mitochondriën, celwand en een cytoskelet bestaan.

Tot de schimmels (= zwammen) behoren zowel meercellige organismen,

zoals paddenstoelen maar ook eencellige organismen zoals gisten.

Paddenstoel = vruchtlichaam

Een paddenstoel is het vruchtlichaam van een zwam of schimmel.

Paddenstoelen vormen maar een klein deel van de schimmel.

Net als bij een ijsberg bevindt het grootste deel zich buiten het zicht.

Bij de paddenstoel schuilt dus een heel netwerk van schimmeldraden ondergronds;

alleen de vrucht steekt z’n kopje boven het maaiveld.

 

Maar een vliegenzwam dan?, hoor ik je denken. Dat is toch een zwam?

Ja, die héét zwam, en dat is wel wat verwarrend.

Maar ook een vliegenzwam is enkel en alleen het vruchtlichaam van een zwam.

Het is dus een echte onvervalste paddenstoel 😀

Tot zover deze lezing 😎

 

 

 

 

Wie schetst mijn verbazing,

toen ik heel aandachtig bezig was met een herfst foto,

een ritselend en verdacht geluidje hoorde…

De noise maker was een dikke vette pad die naast mijn wandelschoen zat 😀

Het beestje bleef roerloos zitten,

en keek me met kille nietszeggende amfibie oogjes aan…

Het beestje heeft perfecte schutkleuren,

om onzichtbaar te zijn in dit herfstbos.

Ze was voor heel even mijn model 😆

 

Wist je dat een pad zoals deze tot 12 jaar kan worden ?

 

 

 

 

 

Mos bedjes

 

Ze tieren welig

die kleine paddenstoeltjes

op hun mos bedjes

 

 

 

 

 

 

‘k heb al veel soorten zwammen en paddenstoelen gezien,

maar deze rare jongen (of is het een meisje ? 😀 )

was ik nog nooit eerder tegengekomen…

(nu wel natuurlijk :mrgreen: )

Deze fungi luistert naar de naam : Paarse Paddenstoel (Cortinarius violceus)

Blijkbaar heeft één of ander bos bewoner er een stukje uit gebeten 😀

‘k hoop dat dat dit blauwtje niet giftig is…

 

 

 

 

 

 

 

Omdat het paddenstoeltjes aanbod (nu nog) redelijk karig is,

Noot: (ik hoop op wat meer regen/vocht zodat de paddo’s nog kunnen groeien)

ben ik die dag meer en meer op de stilleven fotografie toer gegaan.

Herfstkleuren & minimalisme…

Die twee gaan altijd heel goed samen 😎

 

 

Rust

Gedempte stilte

en herfstgeuren in het bos

brengen me tot rust

 

 

 

 

 

Het gegeven:

Een oud spinnenweb draadje,

dat een verdord beukenblaadje vangt…

én zomaar laat zweven…

 

Hét moment & dé omgeving:

Soms schuift er een wolk voor de zon,

dat het gegeven van hierboven in een zacht omfloerst licht laat baden…

 

Het resultaat:

Een stilleven dat het magische herfst licht van toen heeft mogen vangen…

Dit zijn fotografie momentjes die ik koester hoor 😉

 

 

 

 

 

 

 

Om dit logje te eindigen…

Een gewonde, gebroken paddenstoel…

Wie of wat heeft dit veroorzaakt ?

Een argeloze wandelaar ? , een jogger ? , een mountainbiker ?  een wandelstok ?

of een konijntje ? een woelrat ? , een pad ?  een vos ?

Wie zal het zeggen hé ?

 

Wat ik in deze foto wil onderstrepen,

is de vergankelijkheid van het leven…

Op dit moment ben je er nog, springlevend, vol dromen, vol plannen

maar straks leef je verder in de herinnering van je naasten…

Het gebeurt elke dag…

 

 

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van het logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn natuur, macro fotografie

én mijn haiku poëzie woordjes…

Het ‘kleine wereldje’ is de rode draad doorheen mijn fotografie

en krijgt heel zeker nog opvolging 😀

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben én wanneer of waar het verschijnt laughing

 

Dirk