Macro in de Nationale Plantentuin van Meise (Deel 8)

Van de Winterse Details (pseudo- macro fotografie),
schakelen we terug naar het werken met een echte macro lens.
We zijn terug in de Nationale Plantentuin in Meise,
de camera is nog steeds de Sony A7R2
en de lens is ook nog steeds de Laowa 100mm f2,8 2:1 macro.
Dit logje is dan ook het vervolg op …
Mijn vorig logje, deel 7, van de Nationale Plantentuin in Meise 😉

We bevinden ons nog steeds in de tropische serre,
het is er nog steeds tropisch vochtig én heel warm,
maar om mooie tropische bloemen-macro foto’s te maken,
mag je wel wat extra moeite doen hé 😎
En onder ons gezegd… We doen dit héél graag hoor :mrgreen:

Het is boeiend om totaal onbekende bloemen te verkennen
met een macro lens, een mooie kijkhoek zoeken,
waar komt de bloem het meest tot haar recht ?
Meestal neem ik meerdere foto’s en kies later de mooiste eruit.
Persoonlijk hou ik van een open diafragma (kleinste f-getal),
je moet je dingetje dan doen met een héél minieme scherptediepte,
maar juist dat gegeven maakt dat je creatief moet nadenken én zien.
De achtergrond mag niet storen… Daar moet je voor opletten !





Een soortgelijke bloem als bij de vorige foto, maar deze bloeide juist open…


Verademing

Tropische bloemen
zijn echt een verademing
in geur, kleur en vorm






Nerven, de levens aders van bloemen en planten…
Als het door de grijze wolken, gefilterde zonlicht,
er doorheen straalt dan worden nerven heel mooi om te zien !
Mooi licht… dat is waar iedere fotograaf naar zoekt 😎







Een wel heel vrolijk gekleurde boom !
Het geheel deed me denken aan de kleurrijke hippie-generatie
uit de jaren 60 😉





Carpe diem

Pluk wat carpe diem
zo verklapt deze bloem me
voor het te laat is






Soms wordt het zonlicht in de tropische serre heel mooi gefilterd,
door andere struiken en schaduwen anderzijds.
Hét resultaat is meestal héél zacht en heerlijk omfloerst licht…
Juist dat licht dat een fotograaf gelukkig maakt 🙂
Een stilleven van bladgroen én nerven…






Deze minimalistische foto wou ik omzetten naar grijs waarden …
een zwart/wit foto dus… 😎
Dit plaatje zou misschien passen in een Yoga of Zen les-lokaal :mrgreen:






In mijn eeuwige zoektocht naar patronen, herhalingen, variaties van licht en donker
kwam ik deze schoonheid tegen…
Een reusachtig blad van een of andere tropische plant,
juist dit kleine detail bracht me op leuke ‘Speelse Spiegelingen’ ideetjes 😎





De foto van hierboven heb ik horizontaal gespiegeld en samengevoegd
tot één nieuw geheel.
Et Voila ! 😉
Maar dit is een slechts tussen stadium hoor… er komt meer 😎






Het definitieve resultaat is een verticale spiegeling van het tussentijds resultaat…
De kleuren heb ik ietwat versterkt, om meer contrast in het geheel te brengen.
Zeg nu zelf, zou je in deze foto , de eerste (bron) foto nog herkennen,
moest je alleen dit eindresultaat zien ? 😉
Je kan een werkelijkheid zodanig verdraaien, dat je tot iets totaal nieuws kan komen…
Daarom vind ik die ‘Speelse Spiegelingen’ zo zalig om te doen 🙂




Et voila, we zijn weer aan het eind van dit macro logje uit de Plantentuin
van Meise gekomen (reeds de 8ste editie !)

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Plantentuin macro fotografie.
Er zijn nog heel wat Plantentuin vervolg logjes gepland… 😉

Opmerkingen of commentaren zijn zoals steeds welkom  cool.

Alvast een dikke merci voor je reactie  smile !

Salukes, en graag tot ziens in mijn volgend logje…

We zien dan nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben laughing


Groetjes, Dirk

IJsland 2019 (Deel 23)

In dit en vele, nog komende IJsland logjes zijn we vertrokken voor
een wondere reis doorheen ijsbergen, gletsjerijs, blauw ijs… enz.
Al die ijzige logjes spelen zich min of meer af in de omgeving van Svartifoss
én de Jokulsarlon gletsjer.
In die prachtige omgeving besef je goed waar de naam IJsland vandaan komt ! 😎

De camera is nog steeds de Sony RX10, deze superzoom (24-600mm) camera
is me toen heel goed bevallen en is sedertdien mijn trouwe reisgezel 😎
Bij veel foto’s was ik die 600mm zoom capaciteit ferm dankbaar, want daardoor
kon ik foto’s maken die me met een 70/2OO of 100/400mm nooit zou lukken !

In fotografie bepaalt de fotograaf wat de kijker zal zien…
Met een breedhoek lens kan je de werkelijkheid een beetje
naar eigen hand zetten… wat ‘foefelen’ met beeldhoeken enzo :mrgreen:
Niet alles is zoals het lijkt… of toch wel ?? 😎
Is deze blauwe ijs-reus echt wel een reus ??
Of is het een bijna gesmolten brokje ijs ??

Awel… dat ik het je niet zal vertellen hoor 😉





Een héél klein stukje van het Svartifoss smeltmeer.
De blauwe kleur van het gletsjerijs is betoverend !
Het “waarom” van die blauwe kleur, kan je hier lezen…






Het weer was toen niet echt schitterend…
Meestal regenachtig, bewolkt en grijs, soms wat nevelig.
Als je in deze omgeving met een stralende opkomende of ondergaande zon
kan fotograferen, dan ben je als fotograaf echt in het Walhalla 😎






Een stilleven van ijs en vulkanische rots fragmenten…






Hier was ik echt heel blij met de 600mm zoomkracht van de Sony RX10 !
Deze bergtop, in het midden van de Jokulsarlon gletsjer,
kon ik enkele honderden meters verder met gemak fotograferen op 600mm ingezoomd.
(Deze foto is wel genomen vanaf een statief want het licht was niet echt goed…)
Dit geeft je een heel goed beeld van de enorme woestheid én de immense kracht van een gletsjer !
De spleten die je overal ziet in de ijs-massa’s bewegen voortdurend én zijn soms
tientallen meters diep ! Boven de gletsjer wandelen is dan ook levensgevaarlijk !
Soms worden wandelingen (tegen betaling !) op de gletsjer gedaan door echt ervaren gidsen én op stukken waarvan ze weten dat het 100% betrouwbaar is. Voor de rest is de gletsjer verboden terrein…
Daarom was ik blij met deze sterk ingezoomde foto 😎
Een foto van een gebied waar je niet mag of kan komen 😉





Overal waar je blauw ziet leeft en beweegt de Jokulsarlon gletsjer.
Deze gletsjer is zo groot als Oost & West Vlaanderen, Brabant
én de provincie Antwerpen bijeen… Een enorme joekel van een gletsjer dus :mrgreen:






Wat meer ingezoomd tot ‘normale’ breedhoek proporties…
Het magistraal blauwe ijs landschap blijft imponerend én groots.
Als kleine mens, voel je je hier echt als een stofje in de kosmos…
Maar… Het is hemeltergend dat de gletsjers elk jaar weer een stuk kleiner worden… 🙄





De enorme zoom van de Sony RX10 laat toe om kleine details, die ik mooi vind,
te fotograferen. Wat ik met een 70/200 of 100/400mm zoomlens niet kan doen,
is nu wél mogelijk !! 😉
De “foto-kwaliteit” tov een Sony A7R2 (of recenter) zal heel zeker iéts minder zijn,
maar om hierover te gaan redetwisten, is spijkers op laag water zoeken…
Het gaat tenslotte over het verkregen beeld hé ?






Nog een sterk ingezoomd beeld van de gletsjer massa…
Het ijs “kruipt” langzaam naar beneden van de berg.
Onderweg neemt het ijs puin en rotsen mee naar beneden,
de gletsjer ‘schuurt’ zich als het ware een weg naar beneden !
De ijs-massa is zo enorm groot, dat je je er geen idee van kan geven…
Stel dat je de Eifeltoren pal in het midden van deze gletsjer kan zetten
en dat je helemaal naar boven in die toren kruipt.
Het totaal beeld als je dan naar beneden kijkt zal nog maar een fractie van de
totale grootte zijn van de gletsjer. Ongelooflijk hé ?






De blauwe ijsmassa is een droom voor elke fotograaf denk ik 🙂
Enne… het inspireert me ook om wat haiku woordjes over het blauwe ijs te dichten :mrgreen:


IJspaleis

Roerloos in blauw ijs
beeldhouw ik met gedachten
een groot ijspaleis






In IJsland is er ook struikgewas…
Niet zoals bij ons, maar taai, beresterk struikgewas,
dat tegen zowat alle weer bestand is !
Dit ruig struikgewas doet me altijd denken aan de eerste bewoners van IJsland,
die mensen moeten ook uitzonderlijk sterk én taai, koppig zijn geweest,
om te overleven in een bar, onvoorspelbaar én (toen nog) onvruchtbaar land !
Daarom draag ik graag dit logje op als eerbetoon aan de eerste generaties IJslanders…
Dé kolonisten als het ware !





Et voila zie …We zijn weer aan het eind van een IJsland 2019 foto logje
(editie 23 ondertussen !) gekomen.
De volgende IJsland logjes zullen zoals gezegd nog een tijdje vertellen
van ijs, ijsbergen, gletsjers enz.

Mijn IJsland fotografie probeer ik natuurlijk boeiend te houden voor iedereen 😎

‘k Hoop dat je tot nu toe genoten hebt van mijn IJsland 2019 fotografie,
mijn IJsland indrukken, nabeschouwingen & overpeinzingen…
Misschien vind je de nederige haiku poëzie-woordjes,
die ik (hier en daar) probeer te dichten ook wel leuk ? 😎

Opmerkingen, tips, commentaren, vragen enz, zijn zoals steeds welkom  tongue-out.

Alvast een dikke merci voor je reactie kiss


Salukes, en graag tot weerzien in mijn volgende logje

Dirk

Lente Macro met Fuji Middenformaat

Van de winterse taferelen in mijn vorig logje,
keren we terug naar het begin van mei 2021.
Het weer was min of meer normaal voor de tijd van het jaar…
Hoog tijd om het macro seizoen stilletjes aan in gang te trekken 😎

De Fuji GFX heb ik al een tijdje niet gebruikt,
Het is ook hoogtijd om dat gegeven dan ook te veranderen ! 😉
Het vandaag gebruikt gerief is de Fuji GFX mét de ‘G 120mm’ macro lens,
die eigenlijk geen echte macro is want ze heeft geen 1:1 verhouding.
Maar met de nieuwe Fuji G-extender van 45mm is daar eindelijk
verandering in gekomen !
Macro’s maken met een middenformaat camera op 1:1 is zalig hoor 🙂
Omgerekend naar het Full-frame formaat is deze 120mm middenformaat lens
een 95mm macro lens. Evenals een FullFrame 100mm lens een 140 of een 160mm
wordt op een APC-C sensor.

De locatie van de fotoshoot… Onze wilde tuin 😎

Met een middenformaat camera werken is ongeveer hetzelfde ervaren
als je van een ‘kleine’ APS-C CCD naar een FullFrame CCD verhuist.
Met de GFX zijn de macro achtergronden ook zachter en egaler van kleurtoon,
wat natuurlijk heel lekker meegenomen is 😎
Hoe groter de sensor, hoe kleiner de scherptediepte…
Maar een macro fotograaf vraag niet liever :mrgreen:

Elk jaar weer opnieuw, zijn de pluisjes van de paardenbloemen
mijn geliefde modellen 😎





Dezelfde pluisjesbloem, het zelfde licht…
Alleen zijn de licht setting in de camera een tikkeltje aangepast.






Ik weet niet hoe jullie gedachten in het rond dartelen,
als je bezig bent met fotograferen…
Zoekend naar de mooiste kijkhoek bij dit kale pluisbloemetje ,
voelde ik ineens een grote verslagenheid … iets van fatalisme….
Tegelijk viel me een wereldberoemd Bijbels citaat te binnen,
dat me héél de zin van én dé zin van het leven van dit bloemeke vertelde…

“Het is volbracht”

Noot van de schrijver: Ik ben niet gelovig, maar probeer wel altijd respect te hebben
voor het geloof van mensen die wel gelovig zijn. Als je het Bijbels citaat ongepast vind,
contacteer me dan.






Fotografie is ook emoties oproepen…
Bij het fotograferen van dit piepklein bieslook plantje,
dacht ik aan een verlegen puberaal meisje 😉






Om verder te gaan met onze overpeinzingen tijdens een macrofotografie sessie…

The end is near…






Leven

Alle jongeren
op de rand van het leven
vinden wel hun weg






Vergeet-me-nietjes…
Het zijn misschien piepkleine bloemekes,
maar ze zijn zo verdomd prachtig om zien hé ?





Pluisjeswereld

Na een tover vlucht
zijn we aangekomen in
de pluisjeswereld






Als vergeet-me-nietjes kunnen dromen ?
Zou dit misschien een droom-foto kunnen zijn ? :mrgreen:





Om dit Lente & Macro logje voor vandaag af te sluiten…
Het vruchtbare leven van deze paardenbloem is ook bijna afgesloten 🙄
Nog 6 (als ik goed kan tellen) piepkleine pluisjes resteren in haar bloemenschoot…
En dan… is het einde héél nabij 😉
Na het einde wordt het paardenbloemeke volledig opgenomen in de schoot van
moeder aarde om tot compost voedsel te dienen van ???
Van het radijsje of de aardbei die je volgend jaar eet ? 😉








Et voila, we zijn weer aan het eind van een lente & bloesem logje gekomen.

‘k hoop dat je ervan genoten hebt 😎

Misschien vind je de nederige haiku poëzie-woordjes,
die ik probeer te schrijven wel leuk ?
Dikke merci dat je me daarover iets wil vertellen :mrgreen:

Opmerkingen of commentaren zijn zoals steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie  smile !

Salukes, en graag tot weerzien in mijn volgend logje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben laughing

Groetjes, Dirk

Wandelen in Normandië

Met dit logje duiken we terug in de tijd…

Het was 2017, de locatie Étretat in Normandië, Frankrijk.

Meer naar het binnenland, ver achter de beroemde krijtrotsen én de uitgestrekte duinen

kan je heerlijke wandelingen maken in het groen en uitgestrekte bossen.

Het verre ruisen van de zee als heerlijke achtergrond muziek is mooi meegenomen :mrgreen:

 

Ná het maken van deze foto kreeg ik een leuk ideetje….

 

 

 

Waarom zou ik alles in mijn foto scherp willen zien ?

Dat was het basis idee waar ik verder over nadacht.

Waarom zou ik geen foto’s maken die bewust onscherp zijn,

alleen de vormen, kleuren én natuurlijk het licht laat ik zien 😎

De wereld zien doorheen een waas, alsof je je ogen bijna dichtknijpt !

(In deze reeks kwam geen photoshop aan te pas hoor ! )

Gewoon de camera én natuurlijk ook de lens op de M van Manueel zetten

en dan maar “spelen” met de talloze instellingen en de eindeloze mogelijkheden.

Er is ook géén statief gebruikt.

In de schilder/beeldhouw kunst hou ik het meest van het impressionisme én het expressionisme.

In dit logje probeer ik die twee kunststromingen te verenigen in mijn fotografie  :mrgreen:

 

 

 

 

Wit speelse lichtjes

geboren uit het bokeh

van mijn camera

 

 

 

 

Een verlaten bosweg vind ik altijd zalig om te zien én om daar te zijn…

De stilte en de rust die je hier voelt is gewoon de max !

Genieten en leven als God in Frankrijk komt hier wel tot zijn recht vind ik 😎

 

 

 

Piepkleine paadjes,

waar zijn je kaboutertjes ?

zo dagdroomde ik

 

 

 

Een flink uit de kluiten gewassen boomstam als zitbank…

Er is niets duidelijk of scherp, maar toch kan je zien wat ik heb gefotografeerd 😉

Het groen van het bos, de bomen, het hout, het bos paadje, alles is aanwezig,

maar alles is tegelijk verbonden door de bewust gemaakte onscherpte.

 

 

 

Omdat ik meer “swung” in mijn bewust onscherpe foto’s wou brengen,

deed ik er nog een schepje bovenop :mrgreen:

In de onscherpte wou ik als extraatje een verticale beweging maken.

Maar dit extraatje kost wel extra sluitertijd !

Om dat ‘beweging’ effect te registreren, moest ik de sluitertijd verlagen van 1/500sec naar 3 of 4/10sec.

Omdat ik dan teveel licht (overbelichting ! ) krijg, moest ik echt wel een little stopper gebruiken.

(Een ‘little stopper’ is een grijsfilter die 5 stops licht tegenhoud.

De camera is (uit de losse hand) 0.4 seconde verticaal omhoog getrokken om dit effect te verkrijgen…

De grens tussen impressionisme en expressionisme wordt hier flinterdun

(Dat is wel gezien door mijn ogen hé 😉 )

Btw, wat is jouw mening hierover ?

 

 

 

Met dezelfde instellingen én met hetzelfde 5 stops grijsfilter werkte ik verder…

Als ik een verticale beweging maak en ondertussen heel eventjes een zigzag beweging maak,

Wat krijg ik dan ?  Rarara  😉

Je ziet nog altijd het bospaadje, de bomen, het prille bosgroen én het geel verdroogde gras.

Dat ik dit soort van fotografie heel graag doe, dat wist je al lang denk ik 😎

Het voelt alsof ik schilder met mijn lens ! :mrgreen:

 

 

 

Zoals altijd moet je als fotograaf toch wel rekening houden met de regeltjes van de compositie…

Als je een foto maakt die vloekt met alle regeltjes, dan kan die foto

ofwel geniaal ofwel (en dat is meestal zo) waardeloos zijn 😎

Intuïtief werk ik meestal met de regel van derden of de gulden snede

omdat mijn gevoel voor verhoudingen daar het meest bij aanleunt.

Wist je dat die heerlijk mooie antieke Griekse tempels

(en veel later daarna de Romeinse tempels) zijn gebouwd rond

de verhouding van de gulden snede ?

Compositie én verhouding leer  is geen moderne uitvinding hé ?

Het is al tientallen eeuwen oud 😉

 

 

 

Lieve bos Godin

wenkend met je tak armen

ik hoor ze kraken…

 

 

 

Om dit logje te eindigen…

Als je met langere sluitertijden werkt kan je alle kanten uit…

je kan horizontale en verticale bewegingen maken,

met of zonder zigzag bewegingen,

Je kan ook de camera draaien rond een (op voorhand bepaald) punt.

De ervaring leert me dat rond draaien rond het centrale punt niet echt mooi is.

Soms worden mensen misselijk door dat centrale draai effect.

Daarom zet ik mijn centraal ‘scherpstelpunt’ op 1 van de ‘gulden snede’ regel punten.

Je kan ook in of uit zoomen (met een zoomlens natuurlijk), maar dat is voor later eens 😎

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

Bedankt voor je bezoekje 😉

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn fotografie :mrgreen:

én de nederige haiku woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Japanse kerselaar bloesems

Uit verschillende (betrouwbare) bronnen ben ik te weten gekomen,

dat ons weertje ongeveer 1 maand te vroeg is met alles…

Dat beloofd… 😥

De wit/rose bloesems in onze Japanse kerselaar (Japanse sierkers) zijn nu reeds volledig

uitgebloemd !  En maart in amper begonnen ! 😯

Verleden week was het 1 dagje ‘droog’ (Allee ja, tussen 2 regenbuien in

was het droog), maar dan was er veel te veel wind om buiten foto’s

te maken van die mooie bloesems.

Wat doet een mens dan hé ? ‘k had een paar takjes met mooie bloesems

geknipt uit onze boom om die dan binnen in huis te fotograferen.

Het ‘regen’ water heb ik nagebootst door met een water verstuivertje

de bloesems heel voorzichtig te benevelen 😎

Het hoofd licht komt van een Cullmann V220DL 5600 kelvin daglicht LED lamp,

met instelbare lichtopbrengst (Dit handige lampje kost amper 40€ ,

werkt op 4 AA batterijtjes en houd ik gewoon in mijn hand.)

Het overige, flauw grijs regen licht zonnetje, komt door het raam

De camera (Sony A7R2) met de (Venus optics) Laowa 100mm f2/8 CA Dreamer,

staan beiden via een macro slede op een statief.

De achtergrond kleuren komen van de cactussen die mijn madam overal

in huis heeft staan 😎

 

De scherptediepte van deze macrolens is heel miniem,

zodat ik alle foto’s op f4 , f5.6 of zelfs f8 heb gemaakt,

om toch wat scherptediepte te hebben. De ISO staat op 100.

De kleurtemperatuur is op 5600 graden Kelvin gezet,

omdat het Cullmann lampje dat ook uitstraalt.

 

 

 

Een Orton bewerking op voorgaande foto.

Ik hou wel van die dromerige sfeer die de Orton techniek oproept 😉

 

 

 

Mijn Japanse kers

met haar zacht rose kroontje

buigt heel nederig

 

 

 

 

Wat ik zo verfijnd mooi vind aan die bloesems,

is het helder wit van de blaadjes dat dooraderd wordt door een heel ongrijpbaar zacht roze…

 

 

 

 

De nieuwe roze knopjes  bevatten spierwitte bloesem blaadjes…

Als je erover gaat nadenken,

dan besef je dat de natuur iets ongelooflijk mooi is !

Hoe dieper je in het macro wereldje duikt, hoe ongelooflijker alles wordt ! 😎

 

 

 

Bloesems drinkend van

het leven brengend water

schenken me lente

 

 

 

 

 

Een Orton (+ wat andere bewerkingen) bewerking van voorgaande foto…

Dit voelt echt als schilderen met mijn lens… :mrgreen:

 

 

 

Een schattig boeket

van witte lentebloesems

komt de show stelen

 

 

 

 

Omdat het buiten echt grijs en somber werd (het was 16u)

én het licht heel anders werd (heel blauw koud),

heb ik de kleurtemperatuur op de camera veranderd naar ‘schaduw’,

zodat alle kleur tinten ‘warmer’ worden.

Het Cullmann lampje heb ik nu op 3/4 sterkte gezet…

Ter info, de belichting kwam hier van boven

 

 

 

Om dit Japanse sierkers logje af te sluiten,

nog een Orton bewerking (+ nog wat persoonlijke digitale wissewasjes) op voorgaande foto

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit eerste lente bloesems logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro fotografie

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn zoals steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie  smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in mijn volgend logje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben laughing

 

Groetjes, Dirk

Zomerse macro in Duitsland (Deel 7)

Van de straat en stad fotografie in Reykjavik verhuizen we nog maar eens… 😎

We gaan terug naar Duitsland, naar Wilebad-Essen.

Voor meer info over deze locatie, zie mijn vorige logjes in deze reeks :mrgreen:

 

Nog steeds was ik gewapend met de Sony A7r2 én de Canon 100/400mm lens,

die via de Metabones adapter op de Sony is geklikt.

Die lens-adapters zijn echt heel handig spul !

Als je nu vandaag verandert van camera merk, koop je gewoon een adapter

die al je ‘oude’ Canon lenzen op de Sony laat werken 😎

Voor Fuji X en GFX heb ik ook een adapter om mijn oude Canon lenzen

te blijven gebruiken.

Vroeger (toen er nog geen adapters waren), moest je ALLES verkopen

Je ‘oude’ camera(s) + alle lenzen. Daar deed je dus zwaar financieel verlies op !

Leve de lens-adapters zeg ik dan :mrgreen:

 

Enfin soit, het is hier geen verkoops praatje voor lens adapters hé !

 

Ook met een 100/400mm, die geen 1:1 is maar 2:1 kan je lekkere macrofoto’s maken.

Waterjuffertjes in hun gekende hart-vormige paarhouding

 

 

 

 

Dit verschil van machtverhouding vind ik zalig om te fotograferen…

Twee heel kleine waterjuffertjes en een grote Gewone oeverlibel…

Voor mij voelt het waterjuffertje aan als een slanke jachtvlieger,

een Japanse Zero of een Engelse Spitfire ,

en de grote zware libel zie ik als een zware bommenwerper,

een vliegend fort of een Lancaster bommenwerper :mrgreen:

 

 

 

Elke libel (ook de waterjuffers, de vlinders) hebben 4 vleugelparen.

Een libel kan elke vleugel apart aansturen, zodat deze insecten razendsnel

bochtenwerk of accelleraties kunnen uitvoeren.

Elke vliegende prooi is kansloos tegenover deze keizers van de lucht !

 

 

 

Een andere ‘Gewone oeverlibel’ warmt op in de zon…

In mijn ogen zijn dit juweeltjes…

Wonderen van de evolutie !

 

 

Draadglazen vleugels

ze gaan ritmisch op en neer

plots is ze weer weg !

 

 

 

Zelfde foto als hierboven,

alleen heb ik hier een Orton bewerking over gelegd.

Orton maakt alles zacht en flou, als in een David Hamilton droom 😉

 

 

 

Overal waar je rondkijkt aan de oevers van deze vijvers

zie je waterjuffertjes voor hun nageslacht zorgen 😎

 

 

 

Soms experimenteer ik wat,

in de kunst van het weglaten bijvoorbeeld…

Met een lange telelens heb je ook een beperkte scherptediepte,

als je maar dicht genoeg kan komen op je onderwerp…

 

 

 

 

Het licht onder de bossen die de vijvers omringen,

wordt gefilterd door de jonge boomblaadjes.

Ondanks het namiddaguur en het harde zonlicht boven ons,

kon ik hier heel mooi werken met superzacht en fluwelig zonlicht !

 

Een stilleven van nog groene takjes en fréle boomblaadjes 😎

 

 

 

 

Om dit logje af te sluiten voor vandaag,

Wat jong groen in het vijver moeras,

subtiel belicht door een superzacht zonnetje 😎

 

Na zomerregen

tjirpen de sprinkhanen weer

maar je ziet ze nooit

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & natuur fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk