Zomerse macro’s

Het is me wat met het ons weertje hé ?

We hebben 2 weken relatief zacht, bijna lenteweer gekregen,

maar het pokke weer dat daarna in de plaats kwam… brrrr

Dat mogen ze houden van mij ! 😯

Regen en slagregen, wind en rukwind…

Dan heb ik liever dat het -10º vriest of dat het sneeuwt.

dan kan je tenminste buitenkomen .

Enfin soit, aan het weer kunnen we nog niets veranderen (Gelukkig maar !)

 

Maar waar we gelukkig wél iets aan kunnen veranderen,

is het onderwerp van mijn blogje 😀

Ik neem je mee naar de zalige zomer van 2018 in Duitsland,

meer bepaald in Willebadessen.

We zijn daar op vakantie geweest omdat ik vroeger in die buurt (meer dan 40 jaar geleden)

mijn militaire dienst had vervuld en ik die streek toch nog eens wou terugzien.

(of zou het pure nostalgie naar mijn soldatentijd zijn ?  :mrgreen: )

De camera hier gebruikt is de Sony A7 R2 met de Canon 100mm f2.8 macro lens

die via de Metabones adapter op de Sony is geklikt.

Een paar km van ons hotel waren talloze visvijvers.

Geen visvijvertjes zoals bij ons, maar echt heel grote vijvers van soms een kilometer lang

en soms tot tweehonderd meter breed !

Door de weelderige vegetatie was er schaduw genoeg op het middaguur.

Stap je mee, de Duitse zomer in ? 😎

 

We beginnen met een spookachtig blaadje 😉

(ik moet ergens beginnen hé ?)

 

 

 

 

Een metalen viskop om aan te duiden dat dit een visvijver is…

Deze viskop kon scharnierend dichtklappen

en de ijzeren tanden waren vlijmscherp… 😯

Stel je voor wat voor onheil spelende kinderen hier hier elkaar kunnen aandoen…

In ons Belgen landje zou dit moord ding verboden zijn denk ik…

 

 

 

 

Aan bloemen en geurige waterplantjes was daar zeker geen gebrek.

Het wriemelde en gonsde daar dat het een lieve lust was 😀

Rechts boven zag ik een vlieg, gesierd met de Duitse driekleur op haar lijf

maar het kon evengoed onze Belgische driekleur zijn geweest 😉

 

 

 

 

 

Het bokeh van de Canon 100mm macro op de 41megapixel sensor van Sony

vind ik echt wel supermooi !

 

Twee oude knarren

uit de herfst van vorig jaar

stelen weer de show

 

 

 

 

Soms zie je geisoleerde plantjes staan,

achter de plantjes groeit één of een een paar meter niets meer

dat zijn ideale momentjes om de achtergrond te laten verglijden in een waas,

zonder iets in photoshop te doen natuurlijk 🙂

Het geheel doet me denken aan een sierlijk Japans aquarel.

 

 

 

 

 

In het middag licht

strelen schaduwen heel zacht

je frêle bladgroen

 

 

 

 

 

 

Wat me aan die vijvers echt wel opviel,

was de immense rust, de zalige stilte…

Je hoorde alleen het gezoem van de insecten,

het klapwieken van een watervogel en het geplons van vissen en kikkers.

Hier kan ik een hele dag blijven zitten én genieten 😀

De Gewone Oeverlibel (Orthetrum cancellatum) rust uit op een takje,

een halve meter rechts van mij.

Ineens zijn de beestjes weer weg om een halve minuut later

weer op het zelfde takje te verschijnen…

Een macro fotograaf moet echt wel heel veel geduld hebben 😎

 

 

 

 

 

Als je eindeloos traag beweegt, (én je schaduw niet over ze heengaat)

dan hebben de insecten ook geen hinder van je en blijven ze gewoon zitten !

Hier ben ik een dikke meter naar links opgeschoven,

dat maneuver heeft zeker 5 minuten geduurd 🙂

maar er was geen enkel beestje opgeschrikt 😎

Dezelfde Gewone Oeverlibel (Orthetrum cancellatum),

maar vanop een andere hoek bekeken.

Het indrukwekkend insect was zo’n 5 a 6 cm lang schat ik.

 

 

 

 

 

Weer een ander exemplaar van de Gewone Oeverlibel (Orthetrum cancellatum)…

Het zat op een takje, een tiental cm boven het vijver water,

zoekend naar prooi…

Het zijn schitterende insecten, perfecte jagers en echte acrobaten in de lucht !

Wist je dat ze tijdens hun vlucht ineens kunnen stoppen en ter plaatse blijven “hangen”

om ineens in een totaal andere hoek weer weg te schieten !

Wie doet ze het na ? 😉

 

 

 

 

 

Dovenetel sap

uit de a’dren van die plant

blust brandnetel vuur

 

 

 

 

Waar vijvers zijn,

daar zijn ook waterjuffers.

Het lijkt wel of die kleine juweeltjes niets anders te doen hebben,

dan voor hun nageslacht te zorgen 😀

Hun DNA wordt dan ook constant kwistig en gul rondgestrooid 😎

 

 

 

 

 

Om te eindigen voor vandaag…

een sfeerbeeldje, een doorkijkje boven één van de vijvers.

Hier kom ik zeker nog terug, ook met de 100/400mm telelens,

én de 1.4 focus extender erbij geklikt,

om de echt schuwe insecten,

van op een paar meter echt in close up te kunnen fotograferen.

Maar dat is voor later 🙂

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro, natuur fotografie,

én de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Het kleine wereldje is mega groot ! (Deel 3)

Van het mooie en tegelijk zalig ruige Normandië,

keren we terug naar ons eigen vertrouwde Belgenlandje 😀

We zijn terug in het Heizelpark, Brussel,

bij “de bollen” van Brussel (zoals wij dat hier noemen)

Het Atomium dus 😎

 

Waarom (zo zie ik je weer denken…), noem ik deze serie ‘Het kleine wereldje ?” 😆

Wel, het is heel simpel…

Het Atomium gevaarte stelt een kubisch,

ruimtelijk gecentreerde kristalstructuur van een ijzer atoom voor.

Maar dan wel efkes 165 miljard keer vergroot !

Een ijzer atoompje is heel klein hé ? 😀

Daarom, het mega grote kleine wereldje :mrgreen:

 

Van het Atomium zijn reeds miljarden foto’s gemaakt…

Het is mijn streefdoel om er ‘andere’ foto’s van te maken,

foto’s die min of meer uniek zijn, die een nieuwe kijk geven op dit gebouw…

Allee ja, dat hoop ik toch 😀

 

Eén van de bollen…

is het de bovenste ?

is het een bol aan de zijkant ?

Is de foto gedraaid ?

In de reflecties zie je het hele Bruparck Brussel weerspiegeld,

maar dat zie je in alle bollen 🙂

 

 

 

 

Met haiku woordjes poëzie speel ik graag 😎

Je vertelt een gevoel, een impressie, in amper drie zinnetjes.

3 zinnen die verdeeld zijn in respectievelijk 5 , 7 , 5 lettergrepen.

Voor alle gemak (noem het dichterlijke vrijheid),

heb ik hier “1958” als 1 woordje opgesoupeerd 😉

Haiku poëzie schrijven, voelt als boetseren, kneden met woordjes voor mij

Het laat me nadenken en ’t geeft me rust …

 

 

1958

Het Atomium

stelt een ijzer atoom voor

toen 1958 vandaag was

 

 

 

 

 

Een meer ‘klassieke’ benadering van het Atomium…

Hier wou ik de kubische (vierkante) structuur van het gebouw onderstrepen.

Het is echt wel een wonder van architectuur hé, vind je ook niet ?

 

 

 

 

 

Je hebt ongetwijfeld al gehoord van H.G. Wells‘ sciencefictionroman,

“The War of the Worlds (1898)”, ooit gepresenteerd als radio reportage, door Orson Welles in oktober 1940.

Massa’s  mensen die toen naar de reportage luisterden,

dachten dat het een rechtstreekse reportage was van echte feiten !

De (vijandige !) marsmannetjes zijn geland !!

Ze vallen onze aarde aan met bolvormige ruimte wapen tuigen !

er brak toen letterlijk paniek uit bij duizenden mensen !

Ongelooflijk hé, wat een radio reportage kan teweegbrengen ! 😯

Over dit historisch feit zijn later meerdere films (science fiction) gemaakt.

 

Het resultaat van de ongewone hoek waarin ik deze foto maakte,

deed me denken aan één van die Marsiaanse ruimtevaart tuigen 😀

Een bol op twee enorme benen en twee vuur & verderf spuitende wapenarmen 😎

 

 

 

 

 

Dat ik met spiegelingen graag experimenteer,

dat wisten jullie al 😉

Levend geworden ijzer kristal atomen die zich vermenigvuldigen door celdeling…

“It’s alive”, zou Mary Shelley (schrijfster van Frankenstein) uitroepen :mrgreen:

 

 

 

 

Deze ‘klassieke’ (HDR bewerking) benadering van het Atomium,

dient als bron om wat spiegelingen te maken. (de laatste 2 foto’s)

Hoe ik de spiegelingen, (vertikale en/of horizontale) heb gemaakt…

dat mag je zelf uitvissen 😎

 

Reflecteert

Het Atomium 

reflecteert het uitspansel

maar ook de aarde

 

 

 

 

De eerste spiegeling…

Het Atomium dat herboren wordt in een mythisch wezen,

een metaal wezen… een soort van transformer 😉

 

 

 

Deze tweede spiegeling is identiek aan de eerste…

alleen is de bovenstaande foto hier 180 graden gedraaid 😀

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van het logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Atomium bollen en spiegeling fantasie fotografie

én de nederige haiku woordjes van eigen kweek.

 

Dit logje krijgt nog een vervolg hoor…

Opmerkingen of commentaren zijn zoals steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben én wanneer hé laughing

 

Salukes,

Dirk

 

Het kleine wereldje is mega groot ! (Deel 2)

Van het Vikingdorp in IJsland vliegen we terug doorheen ruimte en tijd,

om onze tijdreis af te remmen boven een gevaarte dat “Atomium” noemt.

Dit gevaarte stelt een kubisch,

ruimtelijk gecentreerde kristalstructuur van een ijzer atoom voor

maar dan wel effekes 165 miljard keer vergroot !

Het is een stalen constructie ,

die bestaat uit negen bollen met elk een diameter van 18 meter !

De buizen die de bollen verbinden hebben een diameter van 3,3meter.

Het geheel is 102 meter hoog en weegt 2400 ton

Niet slecht voor een ijzerkristal hé ? 😎

 

Teergeliefde bezoeker,

uit vorige logjes weet je dat ik graag speel met spiegelingen, omkeringen,

verdraaingen enz in photoshop.

In deze Atomium foto reeks heb ik me in deze materie eens goed laten gaan :mrgeen:

De originele foto laat ik vanaf nu achterwege,

Alleen het eindresultaat is belangrijk 😀

 

Welkom dus in mijn tweede Atomium logje …

Het Atomium zoals je het nog nooit eerder gezien had  😉

 

 

 

 

Kristal

Dit ijzer kristal

lijkt wel een levend wezen

één cel, twee cellen

 

 

 

 

Heel het Brupark is weerspiegeld in de onderste bollen.

Een uitsnede ervan omkeren en er een spiegeling op loslaten

tovert weer nieuwe dingen tevoorschijn 😎

Creatieve fantasie is een mooi ding vind ik 😀

 

 

 

 

 

Als je op zoek gaat naar ongewone beeldhoeken,

standpunten die zeker niet alledaags mogen zijn…

dan kan je daar nadien lekker mee experimenteren.

Bij iedere foto die ik maak met dat doel voor ogen

heb ik op voorhand al bedacht wat ik ermee zou kunnen doen.

Hier heb ik een uitsnede van 2 bollen omgedraaid en gespiegeld

Het geheel lijkt wel te zweven , vind je niet ? 😀

 

 

Hersenspinsels

Rare werelden

zwevend in de fantasie

van hersenspinsels

 

 

 

 

We kunnen nog een stapje verder gaan 😎

Als de met elkaar verbonden stalen ‘werelden’,

langzaam in het water verzinken…

Een nieuwe realiteit scheppend 😉

 

 

 

Met spiegelingen kan je alle kanten op…

De originele (bron) foto is hier goed verstopt hé 😉

Er zijn zowel horizontale als vertikale spiegelingen  gemaakt.

Het originele canvas is met factor 8 vergroot om dit gevaarte te huisvesten 😀

 

 

 

 

Als je een bol niet doormidden snijd,

maar ergens op 1/4 van het geheel doorsnijd,

én dat geheel spiegelt,

dan krijg je geen dubbele bol, maar een eivorm.

De originele foto’s (telkens 3 foto’s ,verschillend belicht) zijn  HDR bewerkt,

zodat de kleuren lichtjes overdreven/verzadigd zijn.

Ideaal voor dit soort van fotografie spielerijtjes van mij 😉

Uit het niets een nieuwe wereld scheppen !

 

 

 

 

 

Een ‘normale’ foto…

Het is wel een HDR, maar zonder spiegelingen of andere foefjes :mrgreen:

Omdat een detail foto evenveel kan zeggen dan een groot overzicht…

 

Ze mogen zeggen wat ze willen,

maar steeds als ik het Atomium kan bewonderen,

sta ik altijd weer verwonderd te genieten van de creatieve genialiteit én durf

van de architecten André Waterkeyn en Jean Polak.

En ja… Het Atomium is opgeleverd in 1958…

In die tijd was er geen economische crisis, had iedereen werk en was er nog geld op overschot…

 

Enne, gewoon ter info… Eén jaar later kwam werd ik geboren 😉

Zoals zovelen van ons bouwjaar waren we ‘Expo kindjes’ 😆

 

 

 

 

Nog een ‘normale’ foto,

het is geen klassieke tonemapping HDR bewerking,

maar een HDR Exposure “Fusion” technologie.

Wanneer moet je welke van beide technieken gebruiken ??

Wel… dat ik het zelf niet goed kan uitleggen 😳

Het is vooral ervaring én fingerspitzengefühl die telt in deze materie…

 

 

 

 

 

Tommetoch, Ik kan het me niet laten hé 😉

We gaan weer wat spelen met spiegeltjes en uitsneden.

Een trappenzaal verbind de 2 half doorgesneden bollen…

Trappen die je omhoog én tegelijk naar beneden leiden,

’t lijkt wel een parodie op de geniale tekeningen van Escher 😎  Escher Link

 

Bollen

Twee grote bollen

zijn verbonden met trappen

die niet echt bestaan

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van het logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Atomium bollen en spiegeling fantasie fotografie

én de nederige haiku woordjes uit eigen kweek.

 

Dit logje krijgt nog wel een vervolg hoor…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben én wanneer hé laughing

Het kleine wereldje is mega groot !

Van het piepkleine macro wereldje , “het kleine wereldje”,

(zoals ik het macrowereldje graag vernoem),

springen we vandaag naar iets enorm groot,

Het is een bakbeest, een joekel van een constructie !

Maar in werkelijkheid stelt ons reusachtig onderwerp van vandaag,

echt maar iets piepklein voor, iets dat nog kleiner dan een stofje is…

iets dat in werkelijkheid onzichtbaar is voor ons oog… zo klein is het

zelfs met een heel straffe macro lens kan je het niet zien :mrgreen:

Ook met een microscoop kom je nog wat te kort om het te zien …

 

Vandaag zie je foto’s, (van iets petieterig klein),

dat in real time zomaar eventjes 165 miljard keer vergroot is ! (astemblieft zeg !! 😆 )

Het stelt een kubisch, ruimtelijk gecentreerde kristalstructuur van ijzer voor…

Teergeliefde bezoeker, dat immens bouwwerk, het Atomium   dat ken je wel hé  🙂 ,

 

Ik ga je niet vervelen met datums, namen, cijfers, maten of gewichten…

Dit alles en nog meer kan je allemaal op Wikipedia terugvinden.

Maar om je het gemakkelijk te maken : Klik HIER voor Wiki Atomium info 🙂

(Wat een service hier hé 😆  )

 

Nog ff wat foto technisch uitleg …

Alle foto’s in dit logje zijn geshoot met de Canon 6D.

Lens: Het zalige Canon 24/70 f2.8. allround glas !

Alle foto’s zijn HDR’s (bewerkingen van 3 of 5 verschillende belichtingen)

Uiteraard is telkens een statief gebruikt…

Enneuh… de foto’s zijn pakweg 3 jaar geleden geshoot :mrgreen:

 

En nu …

De bollen van Brussel (zoals ze bij ons zeggen 😀 )

 

 

 

 

Er zullen nu al wel enkele miljarden foto’s van het Atomium gemaakt zijn.

’t is echt niet mijn bedoeling om het zoveelste voorspelbare plaatje te maken,

iets tonen dat iedereen al honderduizend keer gezien heeft… brr…  dat wil ik niet !

Het is steeds weer een uitdaging voor mij,

om “andere” foto’s  te maken van “iets” dat heel bekend is…

Hoe maak ik herkenbare Atomium foto’s  op een niet-klassieke benadering ?

Je moet gewoon zien… zien, kijken, rondgaan, inzoomen, uitzoomen

en soms een uitsnede durven maken bijvoorbeeld…

In HDR kan je heel simpel het dynamisch licht en kleur bereik ‘oppompen’,

maar de kunst is om niet te overdrijven…

Zoals onze ogen het zien, en niet meer…

 

 

 

 

Het weer was ideaal die dag….

Er was onweer voorspeld,

de contrasten tussen licht en donker zijn heel uitdrukkelijk én vlijm scherp

Perfect weer voor HDR fotografie !  😀

Deze foto is genomen vanop 1 van de enorme buitentrappen van deze Fe kristal vergroting …

 

 

 

 

Ander standpunt kiezen op de trappen,

wat in of uitzoomen …

Het hemelsblauw contrasteert zalig met het goud van de rode pannendaken daar beneden…

Met de software “SNS-HDR” lukt het me om heel realistische HDR foto’s te maken…

 

 

 

 

 

Dan kom je terug naar beneden,

daar word het verschil tussen hooglichten en diepe schaduwen groter…

(het dynamisch lichtbereik wordt breder)…

Op sommige plekken is het licht bereik “verbrand”…

(dat zijn witte plekken waar geen digitale informatie meer is)

Het zwart is nog net niet dichtgelopen…

 

Deze foto is enkel goed om de digitale vuilbak te vullen,

maar ik toon je hem toch, om je erop te wijzen dat HDR geen wondermiddel is…

Btw, Fuji en Sony zijn stukken beter in het dynamisch lichtbereik dan Canon…

Maar 3 jaar geleden had ik nog geen Sony of Fuji 😀

 

 

 

 

 

Wist je dat ? ….

Onderstaande foto in feite dezelfde foto is als deze hier boven ?? 😆

Alleen is deze foto gewoon 180 graden naar links gekanteld…

 

 

 

 

Je kan met de trap omhoog naar de onderste “bollen”…

Héhé, het is een hele klim… zucht…

mijn knieën hebben het toen wel gevoeld, amai ni !

Nu ja, ‘k ben ook geen twintiger meer hé 🙂

Maar deze jongen fietst nog elke dag zijn 15km bijeen,

weliswaar op de hometrainer, maar ik doe het toch maar  😀

Vanop die trappen krijg je wel een indrukwekkend zicht hé … !

 

 

 

 

 

Onderweg op de trappen naar boven,

(langzaam maar zeker, maar zeker langzaam 😀 )

ergens 3/4 tussen de eerste bol en de grond bevond ik me hier …

Vanop die plaats kon ik de tweede, derde én de vierde bol aan de top zien !

Wooow !

Weet je nog dat ik unieke invalshoeken zocht van deze mega constructie ?

Foto’s zoals deze heb ik nog niet gevonden op ’t internet 😀

 

 

 

 

Om te eindigen….

Een paar meters verder omhoog had ik weer een totaal ander uitzicht.

Drie bollen en een andere SNS-HDR techniek…

Hier gebruik ik de Exposure “Fusion” technologie …

die heel anders werkt dan de Tone mapping technologie.

Beide technieken hebben hun voor én nadelen,

het is gewoon kwestie om te weten wanneer je welke techniek kan/mag gebruiken….

Alleen ervaring kan je  dat leren… 😀

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van het logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Atomium bollen fotografie

Dit logje krijgt nog wel een vervolg hoor…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben én wanneer hé laughing

 

Dirk