Op zoek naar Cyrano De Bergerac

Voor vandaag wil ik terug een grote sprong maken qua onderwerp…

Van de tropische vlinders en de macro’s van herfstblaadjes,

neem ik je vandaag mee naar Frankrijk, de Dordogne.

De zomer van 2017, het was drukkend warm in Les Eyzies,

we besloten een oud stadje te bezoeken,

om de simpele reden dat de warmte wordt tegenhouden in die smalle steegjes.

Het te bezoeken stadje voor vandaag is Bergerac, heel bekend voor zijn wijn,

maar zeker ook heel bekend door Cyrano De Bergerac

die hier heeft gewoond en gewerkt. (Frans dichter, schrijver én militair )

Op Cyrano’s leven baseerde Edmond Rostand een succesvol toneelstuk,

dat werd verfilmd met Gérard Depardieu in de hoofdrol.

Van Cyrano werd ook verteld dat hij een bijzonder grote neus had 😉

 

Ik hou van die oude, deels vervallen Franse stadjes.

De buitenkant mag ietwat vervallen, verwaarloosd lijken,

maar binnen de huizen vind je meestal prachtige meubelen

en eerste klas design spullen.

De mensen hier leven in een heel ander ritme dan ons jachtig vooruit

rapper maak plaats maak plaats leventje :mrgreen:

 

Een smal steegje, waar het zeker 10 graden minder warm was dan buiten de stad !

 

 

 

Dit soort van fotografie nodigt gewoon uit voor zwart/wit omzetting

 

 

 

Wat verder weer een typisch Frans tafereeltje…

Een groepje vrienden, samen aan tafel,

glaasje witte wijn, pastis, assortimentje kaas…

uitleggen met handen en voeten, zoals alleen de Fransen dat kunnen  🙂

Leven zoals God in Frankrijk 😎

Hier en daar zakken de huizen een beetje scheef,

maar niemand stoort zich daaraan !

j’aime la France ! 😉

 

 

 

Bij deze zwart/wit omzetting besloot ik voor een kleur selectieve bewerking.

Het belangrijkste in deze foto, het groepje vrienden, blijft in kleur.

 

 

 

Een pittoresk stadspleintje…

Het was rond 13uur

Er was geen enkel geluid, alles was bedekt met de mantel der stilte…

In de schaduw was het zalig vertoeven !

 

 

 

 

Weer een zwart/wit kleur selectieve omzetting…

Titel van deze foto : Vergeten tijdschrift

 

 

 

Als je een oud stadje bezoekt, dan kom je andere bezoekers tegen…

Deze jongen had ik in gedachten ‘De karate kid’ genoemd 😉

Hij poseerde voor mij, op de beste plaats die ik me kon indenken!

 

 

 

 

Terug een zwart/wit omzetting van vorige foto,

Omdat “de karate kid” een rode hoofdband droeg,

koos ik ervoor om het rood te laten voor wat het is.

Spelen met selectieve kleur in zwart/wit is leuk om te doen vind ik 😎

 

 

 

“De karate kid” was intussen verdwenen…

Nog vlug een foto van dit kerkpleintje,

de omzetting naar zwart/wit maar met behoud van alle rood én groen !

Het brengt meer evenwicht nu vind ik 😀

 

 

 

Om af te ronden voor vandaag…

Een standbeeld ter ere van Cyrano is hier wel op zijn plaats 😎

 

Cyrano is vooral bekend voor zijn sciencefictionverhaal Histoire Comique des États

et Empires de la Lune (1657) en het hierop volgende Les États et Empires du Soleil (1662).

Het werk staat vol met luchtreizen, bizarre ontmoetingen, gevechten met inboorlingen,

juridische processen waarin de held wordt bijgestaan door een advocaat die enigszins op de hoogte

is van de gewoonten op aarde, diepzinnige discussies met filosofen over politiek en economie

en zelfs ontmoetingen met Plato, Democritos en Descartes.

De luchtreis vindt plaats in een grote houten kist,

zeer licht van gewicht, die hermetisch gesloten kan worden.

Het geheel werd aangedreven door een kristal en een zeil dat bewoog op zonnewind.

De straling van sterren werd zo omgezet in bruikbare energie.

Hiermee overbrugde het vaartuig afstanden van duizenden kilometers.

(Bron: Wikipedia)

 

Wat een bijzonder rijke fantasie had Cyrano hé ?

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit Cyrano De Bergerac logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn zoektocht naar Cyrano stad fotografie,

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, tips, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Normandië – Étretat (Deel 11) – Uitstapjes

In mijn vorig logje waren we in IJsland, het kust dorpje Husavik.

Vandaag blijven we aan de kust, maar dan een totaal andere kust :mrgreen:

We gaan terug naar Étretat, aan de Normandische kust in Frankrijk.

 

Omdat we al voor de 5de dag in Étretat waren,

besloten we om een ander stadje te bezichtigen.

De naam van het stadje ben ik ondertussen vergeten,

maar is dat een bezwaar ?  😀

 

Het stadje zelf stelt niet veel voor…

zoals elk Frans stadje is het er druk, stoffig, veel te veel auto’s en kleine bromfietsen

die overal tussen door flitsen…

Het was er te warm naar ons goesting,

dus zochten we de rust én de koelte van een oude kerk op 😎

Deze kerk was doorheen de eeuwen verbouwd en herbouwd,

zodat een mengelmoes van bouwstijlen is verweven doorheen het gebouw.

Je vind er vroeg en oud romaanse bogen en gewelven,

afgewisseld door vroeg en late gotische & meer speelse bouwstijl.

Door het heel grote verschil van licht dynamiek (tussen zwart & puur wit)

koos ik om de HDR techniek gebruiken, om de grote verschillen tussen

het sterkste licht en het diepste donker te overbruggen in 1 foto.

Voor elke HDR foto in dit logje heb ik 5 foto’s genomen met 1 stop licht verschil.

Nadien zijn die 5 foto’s tot 1 foto bewerkt door SNS HDR Pro.

Detail: Er is géén statief gebruikt… alle foto’s zijn genomen uit de losse hand !

Ik leun wel tegen een muur of een zuil ofzo, anders is scherpe HDR niet mogelijk 🙂

 

In het huis van God

proef je gewijde stilte

en oude wierook

 

 

 

 

Oude gebouwen en vooral oude  kerken ademen iets ongrijpbaars uit vind ik…

Moesten deze muren kunnen vertellen hé ? 😎

 

 

 

 

Voor brandglasramen heb ik altijd een zwak gehad !

Het is hét multimedia verhaal voor onze voorouders.

Stel je voor dat je 500 jaar geleden was geboren…

Geen internet, fotografie, boekskes of kranten, tv, enz enz.

Hoe zou jij deze glasramen dan zien ? Welk verhaal vertellen ze ?

Als je ze aan de buitenkant ziet, is het iets vuil, donker, zijn ze zelfs lelijk …

Maar van binnenuit gezien zijn het sprankelende vertoningen,

die bruisen van kleurenpracht !

Iets waar oneindig veel mensen met bewondering hebben naar gekeken :mrgreen:

 

 

 

 

Preekstoelen…

nog nooit heb ik de eer gehad om een spreker bezig te zien in

zo’n fraaie preekstoel constructie.

Dankzij de HDR foto bewerking techniek kan ik hier nog details zien

in de donkerste gebieden én in het felle licht tegelijk !

En dit zonder vervelende digitale ruis 😎

De mogelijkheden van digitale fotografie zijn enorm :mrgreen:

Iets wat pakweg 20 jaar geleden nog ondenkbaar was,

is nu (bijna) mogelijk met een simpele smartphone 😉

 

 

 

 

Op sommige brandglasramen zie je de meest gruwelijke

dingen gebeuren…

Hier zijn we getuige van de onthoofding van Johannes de Doper…

Nu ja, wat de kerk (de inquisitie enzo) vroeger de mensen aandeed,

verschilt niet veel met het leed dat vandaag ISIS strijders andere mensen aandoen  😥

Een glasraam vol met horror voor onze middeleeuwers !

 

 

 

 

The never ending story…

Overal wordt de glorie, de grootheid van de rijken, de adel afgebeeld…

Maar nooit zie je een arme boer of een dienstbode zijn nederige werk doen…

Sociale ongelijkheid is van alle tijden !

 

Het gewone plebs

ziet de rijke adel pracht

en blijft uitgebuit

 

 

 

 

Het is niet al goud wat blinkt…

Hier zie je nog veel restanten van oude muren, oude doorgangen,

slordig herbouwde delen van deze kerk

Wij zouden zeggen: ’t is met de Franse slag gedaan 😉

 

 

 

 

Romaanse kruis, kruiston gewelven …

‘k heb het altijd al fascinerend gevonden hoe deze bouwtechniek is

ontwikkelt en uitgewerkt tot de meest fraaie en gedurfde constructies.

Later, in de gotiek is deze bouwtechniek zelfs tot hemelse kunst verheven :mrgreen:

 

 

In wandelgangen

zweeft het eeuwenoude stof

geurend naar vroeger

 

 

 

 

 

Je kan tegenwoordig bijna geen kerk meer passeren,

of er zijn restauratiewerken bezig…

Nu ja, bij deze kerk was het echt wel nodig !

De broze kalksteen was zwaar aangetast door onze zure regen.

Sommige beelden waren bijna volledig weggevreten door de zuren ! 👿

Maar de wolkenpartij was hier dan weer indrukwekkend mooi !

 

 

 

 

In een toeristische gids ginder lazen we dat het kerkhof

de moeite waard was om eens te bezoeken.

’t was inderdaad de moeite waard om in de dodenakker aldaar wat rond te lopen…

Maar weer werd ik ergens ongemakkelijk door het geheel…

Een ‘Je vind het alleen mooi als je met oogkleppen rondloopt’ gevoel…

Er waren veel reusachtige, prachtige en kunstzinnige graven,

en dat stoort mijn sociale rechtvaardigheidsgevoel toch wel 😦

Al die pracht en sier, zoals in de brandglasramen in kerk en kathedraal,

was en is er enkel om de rijken, de adel, dé elite hun verheven plekje te geven

Hoog verheven boven het wereldje van het plebs…

En de kleine werkman en werkmadam…

Daar hoor of zie je nergens iets van 🙄

Maar die hebben wel al deze pracht en praal mét hun handen gebouwd

én onderhouden voor een schamel of een hongerloontje.

Och ja, ik weet het wel,

sociaal onrecht is van alle tijden…

Maar toch mag dat onderwerp eens op tafel gegooid worden hé ? :mrgreen:

 

 

 

 

Om dit logje af te sluiten…

Nog wat haiku woordjes om afscheid te nemen van rijk en arm …

 

Op de kerkhoven

zijn alle doden gelijk

tot in eeuwigheid

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn HDR  fotografie :mrgreen:

én de nederige haiku woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Architectuur, Luik Guillemins (Deel 4)

Om in de van hier naar daar springende traditie van dit blogje te blijven,

verlaten we de sneeuw, de bergen,de rotsen, enz

om nog eens in Luik Guillemins op te duiken 🙂

Natuur in het algemeen krijgt mijn voorkeur in de fotografie,

maar architectuur, daar heb ik ook een boontje voor :mrgreen:

 

In de Nick tools set voor Photoshop zit een leuke functie,

namelijk de Multilens tool.

Daarmee kan je een foto op een heel originele manier bewerken,

net of het is gedaan met een oeroud analoog multilens fototoestel.

 

 

 

Soms, onder een afwijkende kijkhoek,

kan je met wat fantasie ,dingen ontdekken die er niet echt zijn…  😎

 

Twee bidsprinkhanen

gegroeid uit stalen balken

dagen mekaar uit

 

 

 

Ergens in een zijgang,

we lopen hier tussen witte, betonnen steunberen.

Het volstaat om de camera iets naar links te kantelen

om een heel ander beeld te krijgen 😀

 

 

 

 

De gedurfde architectuur van dit gebouw,

nodigt uit om op zoek te gaan naar de “ziel’ van dit geheel…

De ronde betonnen bogen bieden een fraai beeld,

het perspectief doet de rest…

 

 

 

 

Deze ronde bogen zijn zeker een prima gegeven,

voor de Nick Tools, Multilens tool.

 

 

 

 

 

Na wat zoeken en snuffelen links en rechts

ontdekten we de parkeer garages voor de reiziger(s).

Wat me daar opviel was de verlatenheid van het geheel,

de onaangename kilte in deze eindeloze parkeerplaatsen…

Het wit is niet echt wit meer maar eerder vervuild grauw…

 

 

 

 

Met een verticale spiegeling en het leuke flood filtertje

kan je zo gaan zwemmen in de parking plaatsen 😎

 

 

 

 

De weg naar de parking vond ik wel een origineel gegeven.

Het was ‘gewoon” een betonnen spiraal naar boven toe.

Je vind hier geen enkele zichtbare zuil of steunbeer !

Qua architectonische hightech kan dit tellen hé ? :mrgreen:

 

 

 

 

 

De betonnen wentelgang nodigt ons uit

om ongewone foto’s te maken van dit geheel.

Het geheel is loodzwaar en toch lijkt het soepel, speels én licht te zijn…

Calatrava is een geniaal architect, zoveel is zeker !

 

Een betonnen straat

spiraalt me naar beneden

of glijd ik omhoog ?

 

 

 

 

Naarmate de dag vorderde

veranderd het zonlicht, hier was het ongeveer 15uur.

Het spel van licht en schaduw was mooi om te zien.

De enorme metalen bogen, die ook alle ruiten dragen

maken wel een indruk op me…

 

 

 

 

 

De samenhang in de overgang tussen het transit gedeelte

en de overkoepelende midden structuur vind ik magistraal !

Calatrava heeft hier gewerkt met gesplitste (metalen) steunberen,

die de zwaartekracht afleiden naar buiten toe.

Net zoals de externe steunberen, luchtbogen, kruisribgewelven

en spitsbogen bij de gotische architectuur.

 

Je moet dit maar ontwerpen én bouwen zeg ik dan :mrgreen:

 

 

 

 

Van voorgaande foto heb ik een simpele horizontale spiegeling gemaakt,

omdat ik de vloeiende driehoek structuren,

die Calatrava heeft ingebouwd, nog eens extra wil onderstrepen.

 

 

 

 

 

Om dit logje voor vandaag te eindigen…

Een multilens bewerking van vorige foto…

Dit om de pure schoonheid én de elegantie van Calatrava’s werk

nog eens dik in de verf te zetten :mrgreen:

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn architectuur & spielerij fotografie.

maar ook de Senryu poëzie woordjes van eigen kweek…

Vandaag geen Haiku poëzie, omdat Haiku een dichtvorm is van de mens naar de natuur toe.

De Senryu poëzie beschrijft alleen de mens in zijn gewoonheid.

Het Senryu gedicht veroordeelt de mens niet en word niet cynisch.

De mens staat hier centraal met al zijn hebbelijkheden en ontwikkelingen

In dit logje zien we een architectuur natuur, gemaakt door de mens…

Daarom pas ik me dichterlijk aan :mrgreen:

 

Deze fotoreeks krijgt heel zeker nog een vervolg hoor 😀

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast een dikke merci voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

Over wat, waar, wanneer, hoe enz…. we zien het wel hé laughing

 

Dirk

 

 

Architectuur, Luik Guillemins (Deel 3)

Het is ongeveer een maand geleden dat we nog eens in Luik waren…

Wat vliegt de tijd toch hé ?

Hoe ouder een mens word,hoe rapper de tijd vooruit vliegt ! :mrgreen:

Vind jij dat ook niet ?

Een reden te meer om onze kostbare tijd zo zinvol mogelijk te besteden 😀

 

Zo, we zijn weer in Luik Guillemins.

Architect Santiago Calatrava heeft veel van die uitstekende ‘vleugels’

in het enorme gebouw ingepast.

Het zijn glazen vleugels, gedragen door geplooid staal,

soms gedragen door voorgespannen beton.

Er is maar 1 groot probleem… hoe houd je dit in hemelsnaam proper ??

Om dit netjes te houden heb je redelijk ingewikkelde machines nodig

om je poetsmensen veilig te laten werken, of door gesofisticeerde robots  in te schakelen.

Maar aan dat alles hangt heel zeker een stevig prijskaartje…

en de NMBS ligt van al die vervuiling zeker niet van wakker 🙄

Eerst geven ze honderden miljoenen € uit, om nadien alles te laten verloederen.

Dat vind ik ergens wel hemeltergend, want het is ons belasting geld

waar overal zo kwistig in het rond mee wordt gesmost 👿

Enfin soit… Wat doe je eraan hé ?

gele hesjes dragen zet ook al niet veel zoden aan de dijk …

 

Een vervuilde glazen vleugel…

 

 

 

 

Maar kom… we gaan niet verder met door somberheid vervuilde gedachten…

Onze blog beker is halfvol en de zon schijnt 😀

 

Met een simpele spiegeling wordt de bovenstaande vuile vleugel

iets helemaal anders hé 😎

Is het een vliegtuig, een ufo , een zwevend ding, een vliegende ruit ?

Het is leuk, om uit bestaande vormen, niet bestaande werelden te scheppen :mrgreen:

 

 

 

 

En het wordt nog leuker als ik een ‘vleugel’ samen met een stukje dak

gebruik om weer nieuwe vormen te maken 😎

 

 

Werelden

 

in mijn werelden

mag je verloren lopen

daar maak ik ze voor

 

 

 

 

Het perspectief is echt wel fantastisch in dit gebouw !

Als je daar gewapend bent met een stevige breedhoeklens,

dan kan je de inwerking van het perspectief nog wat extra onderstrepen:-D

Uiteraard is dit een spiegeling…

Het lijkt of deze structuur zweeft… en toch is het echt niet zo… :mrgreen:

De middenste snijpunten vormen 1 lijn op een grote betonnen steunbeer,

maar die steunbeer heb ik weggeknipt, alvoor deze spiegeling te maken.

Och ja, het zijn maar spielerijtjes waar ik me mee amuseer 🙂

 

 

 

 

 

In Nick tools zit een fantastische tool, namelijk “De Multilens”.

Dat was vroeger een (analoge) camera met 3 of 4 verschillende lenzen,

die elk een ander stukje van dezelfde foto belichten.

Als je deze eigenschap digitaal kan loslaten op een gespiegelde foto,

dan krijg je dit…

Welkom in mijn fantasie wereldje 😎

 

 

 

 

 

Meneer Calatrava heeft op geen centje gekeken

toen hij deze trappenzuil heeft ontworpen…

Voor élk spoor is er zo eentje…

 

 

 

 

 

Als je de trap niet kan of wil nemen,

mag je altijd deze futuristische lift gebruiken !

Allemaal heel mooi natuurlijk.

Het prijskaartje van dit gebouw was dan ook navenant …

Ongeveer 450 miljoen €… astemblieft !

 

Star Trek

 

Beam me up Scotty

knalt door mijn gedachten

bij dit Star Trek ding

 

 

 

 

 

 

Van helemaal beneden, onder het spoorcomplex, kan je naar de parkings gaan.

Het zijn echt wel monumentale trappen, vind je niet ??

Calatrava heeft gewild dat er in dit overkoepelend gebouw,

geen enkele rechte lijn aanwezig zou zijn…

Hij heeft voor 99% gelijk gekregen.

Alleen zijn Spaance confrater, Antoni Gaudí krijgt van mij nog een hogere score 😎

In zo’n magistraal gebouw moet je echt de tijd nemen,

om het geheel te laten inwerken op je…

Het is een peperduur gebouw,

maar tegelijk is het ook waanzinnig mooi en adembenemend  groots :mrgreen:

 

 

 

 

 

 

Even wisselen van lens, met de 24/70mm kan ik korterbij kijken,

om de prachtige (wit betonnen) bogen te bewonderen.

De inwerking van het perspectief krijgt hier iets van magie hé ?

 

 

 

 

 

 

Ik laat bovenstaande foto 90 graden kantelen naar rechts…

en dan neem ik er een horizontale spiegeling van.

Welkom in mijn wereldje van onmogelijk bestaande vormen :mrgreen:

 

 

 

 

Om te eindigen voor vandaag.

De vorige foto, bewerkt met de Multilens tool van Nick tools.

 

Een kleine nabeschouwing :

Bij al mijn spiegelingen, whatever tool bewerkingen,

probeer ik nooit ‘zomaar’ iets te maken… dat zou echt wel redicuul zijn hé ?

Datgene wat ik zal én wil maken,

is juist datgene, dat ik op voorhand heb gezien in de foto die ik nog zal maken,

iets dat me aantrekt of me treft in een compositie,

Laat ons stellen dat 95% hiervan gevoelsmatig is gemaakt

en 5% beredeneerd …

Maar de meeste van mijn “beredeneerde” bewerkingen,

eindigen in de digitale vuilbak :mrgreen:

Zo zie je maar… werken vanuit je buikgevoel is nog altijd het beste 😎

 

Dat is gewoon wat ik je wil meegeven vandaag :

Ken de regeltjes én leer ze te gebruiken

maar doe vooral je eigen ding, volg je buikgevoel en wees creatief  😎

 

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn architectuur & spielerij fotografie.

maar ook de Senryu poëzie woordjes van eigen kweek…

Vandaag geen Haiku poëzie, omdat Haiku een dichtvorm is van de mens naar de natuur toe.

De Senryu poëzie beschrijft alleen de mens in zijn gewoonheid.

Het Senryu gedicht veroordeelt de mens niet en word niet cynisch.

De mens staat hier centraal met al zijn hebbelijkheden en ontwikkelingen

In dit logje zien we een architectuur natuur, gemaakt door de mens…

Daarom pas ik me aan :mrgreen:

 

Deze fotoreeks krijgt heel zeker nog een vervolg hoor 😀

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast een dikke merci voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

Over wat, waar, wanneer, hoe enz…. we zien het wel hé laughing

 

Dirk