Het vriest dat het kraakt !

Dat ik hier in mijn blogje rare bokkesprongen kan maken,

dat wisten jullie al lang hé 😀

Voor de nieuwe bezoekers …

Wees welkom !! 😎 ,

en weet dat ik graag in mijn berichtjes, reuze sprongen maak in plaats en tijd

maar ook qua onderwerp of thema…

Een beetje chaos, daar voel ik me heel goed bij :mrgreen:

 

In het vorig logje vertelde ik van mijn lieve kleindochter…

Vandaag vertel ik over de winter, het ijs,  het heerlijke koud & gezond weer 🙂

Nu ja, ik weet dat veel mensen een hekel hebben aan dit vriesweer,

ik begrijp die mensen zeker en vast…

Maar ik heb een grondige hekel aan warm zomerweer (+25 graden)

en voel me kiplekker bij heerlijke vries temperaturen 😎

 

Tot 10 jaar geleden had ik een hekel aan koude

en kon ik heel goed tegen de warmte…

Nu is het al jaren andersom. Raar hé ?

Diabetes kan rare dingen doen met een mens … 🙄

 

Maar laat het ons eens anders bekijken…

Voor diegenen die een hekel hebben  aan dit vriesweer,

voor hen maak ik graag macro foto’s van dit vries fenomeen,

zodat jullie  ook de magie van het kleine wereldje,

in het flonkerende ijs mogen proeven & ontdekken 😎

Dingen die je met het blote oog nog wel ergens kan waarnemen,

maar waar je geen details meer kan in zien.

Macrofotografie brengt wat meer detail in dit krakend koude winterweer 😀

 

Ga je mee ? We duiken het kleine winter wereldje in :mrgreen: ,

 

Een dakpan scherf op mijn terrasmuurtje

IJskristallen glinsteren aan de rand…

In mijn ogen zijn het piepkleine juweeltjes ! 😉

 

 

 

 

 

Door de flinterdunne scherptediepte van een macrolens

ben je als fotograaf verplicht om iets uit te zoeken dat je foto ‘mooi’ maakt

(ik beweer niet dat dit een mooie foto is hé)

Je kan de lens dichtknijpen tot f16 , f20 of meer,

om meer scherptediepte te verkrijgen,

maar dan heb je nog meer onscherpte door de diffractie (Info over Diffractie) die dan optreed.

Je kan de minieme scherptediepte opkrikken door aan focus-stacking te doen.

Maar daar had ik nu niet echt zin in, ik wou werken met de middelen die ik had.

En dat was: mijn camera en de macro lens… geen statief of macro slede.

Puur uit de hand dus 😎

(FYI :  de laatste foto in dit logje is gemaakt dmv focus stacking)

 

 

 

 

 

IJskristallen

 

Na een vorst bezoek

glinsteren ijskristallen

in het ochtend licht

 

 

 

 

 

Een streepje ochtend zonlicht is genoeg om het prille ijs te ontdooien…

Het verdroogde Juffertje-in-het-groen vond ik wel iets hebben…

Het tot zaadbol gereduceerde plantje was zelfs fotogeniek :mrgreen:

Hier is de heel minieme scherptediepte van de macrolens echt wel een zegen !

Vind je niet ?

 

 

 

 

En zeggen dat elk van deze ijs kristallen gewoon water is

maar dan in een andere aggregatietoestand

 

 

Uniek

 

Ieder ijskristal

daar zijn er triljarden van

is echt wel uniek

 

 

 

 

Als je heel goed kijkt zie je allerlei vormen zoals trapeziums, kubussen,

hexagonen, bekervormen, enz in de onderstaande foto.

Met de Canon MP-E65mm supermacro lens op 4:1 gezet kon ik deze minuscule

ijskristallen zichtbaar maken.

De werkelijke grote van het de foto die je hier ziet

is ongeveer 1cm breed en 3 of 4 mm hoog.

De scherptediepte op dit niveau is ongeveer 500 tot 800 micron ! (0.8mm)

Hier stond de camera op statief én op mijn mechanische macro rail,

uit de blote hand is zo’n foto bijna onmogelijk te maken.

Wat ik zo zalig vind aan deze lens, is dat je de optische grenzen

van het macro wereldje ermee kan opzoeken…

Met tussenringen, een balg kom je in het sub-microscopisch kleine wereldje terecht…

Maar dat is een brug te ver voor mij :mrgreen:

 

 

 

 

Als natuur fotograaf moet je soms op je knieën zitten,

of plat op de grond gaan liggen om een bevroren grasje te fotograferen…

Niet waar hoor, het bevroren grasje is hier netjes afgeknipt met een schaartje

en vastgeklemd in een piepklein spantangetje dat een elektronica specialist

gebruikt om zijn piepkleine spullen te solderen 😀

De foto is natuurlijk buiten gemaakt !

Anders zou het ijs op het grasje rap gesmolten zijn 😉

Heb je ooit al zo’n bevroren grasje op deze manier gezien ?

De natuur is wonderbaar mooi hé ?  :mrgreen:

 

 

 

 

 

 

Klerekoud

 

Wit en onschuldig

groeien de kristallijnen

het is klerekoud

 

 

 

 

 

Wat me vooral opviel in deze minuscule natuurpracht,

waren de 6 kant ijsbekertjes en de perfect geometrische vormen ! 😀

Btw, deze foto is in het echt amper 5mm breed en amper 2mm hoog…

De Canon MP-E65mm supermacro lens is hier op de maximum

vergroting gezet, namelijk 5:1, de lens opening was f4  !

Door de speciale structuur van de lens moet je de opening vermenigvuldigen

met de vergroot factor verhouding.

Dus : f4 maal factor 5 vergroot geeft me f20 !

Juist op het randje af van diffractie …

Omdat er op dit minuscuul vlak bijna geen licht binnenvalt,

heb ik de iso naar 1600 gezet. De sluitertijd was 1/8 seconde.

Ik kon geen led lampje als extra licht gebruiken omdat het led licht

het ijs zou overbelichten en zou doen flonkeren

als de kerstboom op de Grote markt in Brussel 😎

Alleen het diffuus gefilterd licht van de zachte ochtendnevel was perfect hier…

 

 

 

 

 

Om af te sluiten voor vandaag…

 

Onderwerp: Een brokje ijs, een hoop ijs kristallen, een stukje schors,

een groen ??? ding  en wat herfstpuin…

 

Om tot deze foto te komen heb ik een focus stack gemaakt.

Dit om een grotere scherptediepte te verkrijgen.

23 foto’s met een verplaatsing van +-0.02mm, natuurlijk licht,

op statief & manueel bediende macro rail.

(FYI: Voor die rail heb ik eigenhandig een echt nauwkeurige DIY nonius

ineen geknutseld, die tot 150 micron verplaatsing nauwkeurig is  !!) 😎

en daar ben ik fier op 😉

Al bij al heb ik hier een scherptediepte van bijna 1/2 cm kunnen verkrijgen !

 

Bij focus stacking snijd je als het ware je foto in horizontale plakjes af…

De volgende foto snijd een plakje verder af…

Tot je het eind focus schijfje hebt afgesneden.

De verwerking van deze foto’s doe ik in Zerene Stacker.

Dat is een programma, speciaal ontwikkeld om grote aantallen

Focus Stacking foto’s te verwerken.

Zerene gaat elk ‘plakje’ evalueren en het eindresultaat is een stapeling,

van alle 23 foto’s mét hun correcte scherptediepte.

Wat je niet kan zien, wordt verwijderd.

Dit proces kan soms heel lang duren, maar dan is het tijd voor koffie hé 😎

Ik heb bewondering voor het wiskundig genie,

die deze geniale software heeft ontwikkeld !

Over Focus Stacking vind je enorm veel informatie via Google  😀

 

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn winter & ijskristallen fotografie

én uiteraard de haiku winter poëzie woordjes uit eigen kweek…

 

Opmerkingen, tips, commentaren, enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je reactie kiss

 

Salukes, en graag tot ziens

Dirk

Het kindje van onze dochter is ons kleinkind

Het hoeft niet altijd over natuur te gaan in mijn logjes hé.

 

Sinds kort heb ik een fantastisch fotomodel om samen leuke foto’s te maken 😀

Onze kleine rakker, Annabelle, de dochter van onze dochter is mijn topmodel :mrgreen:

 

Als je als jonge ouder een kindje krijgt, dan besef je niet echt wat je overkomt !

Wel, als je grootouder wordt, dan is dat WOOW gevoel mogelijk nog groter 😎

Hoe zo’n klein ukje de opgebouwde orde in je leven overhoop kan gooien 😀

Maar ’t is zalig hoor 🙂

Grootouder zijn is plezant … Nu hebben we iemand om lekker te verwennen 😉

 

Ons Annabel eet haar eerste patatjes met rode biet …

Wat zit opoe daar toch te doen met dat gekke zwarte kastje denkt ze 😀

 

 

 

 

Alle foto’s zijn gemaakt met de Canon 85mm f1.2 ,

vastgeklikt via een Techart adapter op de Fuji GFX.

Lens en camera zijn echt wel een ultieme droom combinatie !

De flinterdunne scherptediepte van deze lens is ideaal voor portret fotografie.

Er is geen kunst of flits licht gebruikt, alleen het daglicht dat in onze keuken binnen schijnt.

En… Annabel, als super model, die geen enkele seconde stil zit 😎

 

 

 

 

Mijn dochter houd van tierlantijntjes…

dat merk je wel hé 😆

 

 

 

 

 

Annabelle maakt er een spelletje van om haar gezicht ,

in de tegenovergestelde richting te draaien

als die van waar het lepeltje met eten komt… 😉

De mimiek op haar snoetje is ongelooflijk vind ik 😆

 

 

 

 

 

Ze doet net of ze zich van geen lepeltje bewust is…

Ze heeft heel onlangs ontdekt dat er op haar actie een reactie van de mama komt !

De volgende stap is dingen laten vallen en mama/papa zullen die dan wel oprapen 😎

Er is nog zoveel te ontdekken in haar leven 😉

 

 

 

 

Om dit logje af te ronden…

Deze laatste foto is er eentje die ik heb ‘gecompileerd’ uit een lange serie foto’s

die we samen gemaakt hadden toen Annabelle ongeveer 4 maand oud was.

Een schapenvelletje, wat zomerlicht in onze slaapkamer,

Annabelle, mijn dochter en schoonzoon, mijn madam en ikke…

We hebben honderden foto’s gemaakt !

(allee ja, ik maakte de foto’s, zij waren mijn assistenten 😆  )

Uit deze serie heb ik in het geheim een selectie gemaakt

om deze grote verzamel foto laten drukken op een mat aluminium achtergrond.

Deze 70x40cm grote foto was dan ook mijn nieuwjaar cadeau

voor mijn dochter en schoonzoon Michiel.

Ze zijn er dolgelukkig mee 😀

Meer moet dat niet zijn hé ? :mrgreen:

 

 

Kleinkind

Grootouders mogen

hun kleinkind graag verwennen

ze houden ervan

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn baby fotografie

én uiteraard het haiku poëzie woordje uit eigen kweek…

 

Opmerkingen, tips, commentaren, enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je reactie kiss

 

Salukes, en graag tot ziens

Dirk

Hallerbos 2018 – Deel 4

Zoals ik je enkele weken geleden had beloofd,

zetten we het Hallerbos nog eens op het menu 😀

De fotoshoot, toen die dag, begin mei, is inmiddels een paar uurtjes oud…

De zon klimt nog steeds omhoog, het is bijna 8u am…

Het zalig gouden ochtendlicht (zie vorig Hallerbos logje) is nu echt wel verdwenen…

Een zacht vochtige ochtendlucht die het zonlicht ietwat filtert is in de plaats gekomen…

Overal rond me heen hoor ik geritsel , gefladder , gezoem…

Het Hallerbos ontwaakt ! :mrgreen:

 

 

 

 

Het bos is nu op zijn mooiste vind ik…

de paars/purper/blauwe hyacintjes , de maagdelijk witte bosanemoontjes,

de frisse geel/groen nieuwe struik & beukenblaadjes

Het geheel ademt een uniek aroma, een zalige geur…

’t is heerlijk om hier te mogen wandelen én te fotograferen 😀

 

 

Adembenemend

 

Geel groene blaadjes

en paarse hyacinten

adembenemend !

 

 

 

 

Aan de andere kant van het bos,

een flink eind stappen (een dik half uur verder),

zijn er vele heuvels en glooiingen in het bos.

Het spel van licht en schaduw is hier rond 8u30 am,

nog steeds heel mooi om te zien.

In zo’n moeilijke fotografie omgeving (van diepe schaduwen tot fel bijna wit licht),

ben ik heel tevreden met de fuji camera.

Het felste witte licht is niet uitgebeten (verbrand)

en in de diepste schaduwen zie ik nog veel details !

Het dynamisch bereik van de fuji camera is dik in orde hoor 😀

Ik heb hier geen HDR trapje gemaakt en ook geen filters gebruikt.

Op de voorgrond heb ik heel bewust niet scherp gesteld…

dit om ‘diepte’ te creëren tussen de zacht glooiende heuvels.

 

 

 

Bijna dezelfde positie als de foto hierboven,

De lens is hier volledig open gedraaid (f2.8),

de focus is op de voorgrond gezet,

op die rij hyacint bloemen dus.

Door gebruik te maken van het wijdopen diafragma,

maak ik de achtergrond ‘flou’, onscherp.

Zo trek ik de aandacht van de kijker naar de voorgrond in deze foto,

én schenk ik de kleine hyacinten de aandacht die ze verdienen :mrgreen:

 

 

 

 

Je weet wel dat ik graag ‘schilder’ met mijn lens…

Het is eigenlijk een heel simpele techniek om beweging, dynamiek in je foto te krijgen.

Mag ik je het basis principe hiervan uitleggen ?

(’t is in simpele woordjes hoor 😀 )

Je zet de ISO zo laag mogelijk (100 of minder indien mogelijk)

Het diafragma schroef je dicht… vanf9 ,f11 tot f16 is OK,

De lens echt niet verder dichtknijpen, anders krijg je diffractie

(=lichtverstrooing in je lens en lelijke onscherpte als eindresultaat)

Zet je camera op sluitertijd (TV stand) of het liefst op M van manueel.

Speel zodanig met de iso, het diafragma,

dat je een sluitertijd krijgt van 1/2 seconde.

(dat kan je aflezen op je lcd scherm of in je zoeker)

(dit alles doen we wel bij daglicht hé !)

Als je 1/2 seconde (of meer) sluitertijd hebt kunnen we starten:

Beweeg je camera van de grond naar de hemel toe, (of omgekeerd)

in één vloeiende beweging,

(let op je scherptepunt !!)

(Zorg dat je automatische scherpstelling op OFF staat !)

als die (vlotte,soepele) op/&/of/neer gaande beweging begonnen is,

druk dan je de sluiter in.

(Belangrijk: tijdens de beweging indrukken, anders krijg je “schokken” in je foto !)

Zet de beweging naar boven verder tot je camera KLIK zegt

Dan is je ‘beweging’ foto mét langere sluitertijd gemaakt.

Je kan natuurlijk dit effect ook maken als je een grijsfilter gebruikt,

maar het is veel leuker en creatiever als je dit op de ‘manuele’ methode doet.

Zo kan je echt ‘spelen met de instellingen van je camera

en leer je echt veel bij over belichting, iso en sluitertijden.

Tip: ipv op of neer te bewegen,

kan je je camera bijvoorbeeld over zijn as draaien…

of kan je in of uitzoomen als beweging… (1/10 sec is prima)

of op én neer gaan (1/2 of meer sec)

of een golf beweging maken…

of van links naar rechts gaan…

The sky is the limit :mrgreen:

 

 

 

 

“Schilderen” met de lens doe ik heel graag, (maar dat wist je al hé ? 🙂 )

Als ik mijn ogen tot spleetjes knijp, dan zie ik alleen kleuren en geen vormen meer.

Dat gegeven, de impressie die ik hier voel, wil ik in een foto vangen !

Daarvoor gebruik ik graag langere sluitertijden én beweging tijdens de belichting,

om zo door te dringen tot de ziel van het Hallerbos,

de kleur impressie/indrukken vast te leggen in een foto…

Het Heden (het NU) is nog steeds zoals de impressionisten het vroeger aanvoelden…

Licht, kleur en vorm, compositie en gevoel…

zijn nog steeds de basis ingrediënten van heel wat moois :mrgreen:

 

 

 

Beweging

 

Het bos herleiden

tot haar kleur, vorm impressie

in één beweging

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Hallerbos fotografie en haiku woordjes van eigen kweek.

‘k hoop ook echt dat mijn persoonlijke werk in het fotografie impressionisme  je aandacht mag delen 🙂

Wordt zeker nog vervolgd…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt voor je commentaar smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien dan nog wel over welk onderwerp en wanneer hé laughing

 

Dirk

 

Het Kleine wereldje…

Jullie weten ondertussen al wel dat ik qua blog-onderwerp,

heel graag van de hak op de tak spring…

Wel…

Vandaag breek ik even met die gewoonte

en ga gewoon verder waar we in het vorige logje geëindigd waren 😀

Reden ? … Waarom niet he  😀

 

Een paardenbloem wist-je-datje : 

Wist je dat er Paardenbloemen wijn bestaat ?

Op deze link leer je er alles over

https://247green.nl/lenteklusje-paardenbloemenwijn-maken/

 

 

Een heel persoonlijke opmerking over bovenstaande link :

Maar spijtig genoeg bestaat er geen ‘pissebloem-wijn’ recept zonder toegevoegde suikers…

Als diabeet patient zal ik deze paardenbloemenwijn nooit kunnen proeven zonder risico voor mijn gezondheid

Enfin soit, als het dat maar is …

Tja… Er is (nog ?) geen wonder kuur medicijn tegen diabetes…

‘Wij’ (mensen met diabetes) moeten dagdagelijks met duidelijk omlijnde beperkingen leren leven…,

Dagdagelijks dieet, calorieën tellen, een absoluut minimum aan beweging per dag, enz…

Ooit zal ons wetenschap corps wel iets vinden om diabetes te ‘genezen’…

Dat hoop ik ten zeerste…

Maar tot zover is het voor ons bypassen hé…

bloed prikken, meten, vooruitzien, … ondergaan 😦

én onze beker halfvol te houden ! 😀

 

 

 

 

Deze bolronde vorm van witte pluisjes is het eindstadium van de paardenbloem…

De pluisjes zijn zaadjes waar een nieuwe paardenbloem uit zal groeien.

Het is best wel fascinerend vind ik…

Van gele bloemblaadjes naar deze wondere pluisjes.

Moeder natuur heeft haar zaakjes netjes geregeld, vind je niet ? 😀

 

Tijd voor nog een paar paardenbloem wist-je-datjes : 

Je kan deze bloem ook in een salade verwerken,

zelfs champagne, thee , jam (cramaillotte) of  siroop kan je ervan maken !

Dat kan je hier ontdekken  : http://oogstenzonderzaaien.nl/wiki/Paardenbloem

Onze pissebloem is een veelzijdig bloemeke hé  !

Zeg dus nooit meer onkruid tegen de paardenbloem 😀

 

 

 

 

Heel veel bloemen zijn het mooist in kleur.

De paardenbloem is hier weer het buitenbeentje !

Zelfs in zwart/wit omzetting weet ze nog flink haar mannetje te staan 🙂

 

 

Zwart Wit

 

De paardenbloemen

zijn zeker heel mooi in kleur

maar ook in zwart/wit

 

 

 

 

Als je met een macrolens,

nog wat dichterbij bij de paardenbloem komt,

dan kom je in een ander universum terecht (Allee ja, zo vind ik toch)

De fascinerende & magische wereld van de macrofotografie,

die ons dingen toont die je met het blote oog niet kan zien.

De oneindige complexiteit & variatie van de natuur rondom ons

verbaast me telkens weer.

 

 

 

 

 

Omgezet naar zwart/wit is het net, alsof we ergens,

diep in een voor ons onbekende ruimte vliegen…

die onverkende ruimte, met ontelbare & nooit geziene pluisjes sterren.

Fascinerend !

Macrofotografie is steeds weer een beetje reizen, steeds weer nieuwe dingen ontdekken…

Fascinerend !

To boldly go, there where no man has gone before

(Wie herkent deze heerlijk gevleugelde woorden ? 😀 )

 

 

Sterren

 

Als we inzoomen

op kleine witte zaadjes

dan zie ik sterren

 

 

 

 

 

 

Van de pluisjes naar de Paardenbloem & haar uitgebloeid gele bloem hoofdje…

1 van de 4 stadia die een Paardenbloem ondergaat in haar korte leven.

De gele bloemblaadjes zijn voltooid verleden tijd voor deze bloem…

De vrucht pluisjes zijn voor morgen… of overmorgen ?

Eén ding is zeker…

Wij (mijn andere trouwboek madam én voorlopig nog één thuiswonende kid) genieten echt wel van deze eenvoudige bloem,

die zomaar in onze immer onbespoten, gifvrije tuin mag groeien 😀

Voor volgend jaar droom ik ervan om 40 tot 50 m² extra wilde bloementuin in te plannen in onze nu bestaande tuin…

(van saai gazon gras naar sprankelende bloemen kleurenpracht ! 😀 )

In die tijd, ben ik (eindelijk 🙂 ) met pensioen, en kan ik het tuin geheel gemakkelijk meester.

En kan ik nog wat meer tijd vrijmaken voor mijn fotografie :mrgreen:

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn pluisbloemetjes macro fotografie én haiku woordjes van eigen kweek.

Wordt zeker nog vervolgd…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt voor je commentaar smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien dan nog wel over welk onderwerp en wanneer hé laughing

 

Dirk

 

Het kleine wereldje

Gewoontegetrouw springen we hier van de hak op de tak qua thema of onderwerp…

Dit oude, getrouwe logje volgt plechtig deze ‘oude’ tradie !  😀 (yek yek)

 

Van het tedere zachte ochtend licht in het Hallerbos,

verplanten we ons naar ‘Het kleine macro wereldje‘ in onze tuin, Dilbeek (Sint Martens Bodegem)…

 

Het thema voor vandaag: De Paardenbloem

Elk jaar weer opnieuw, weet die bloem me te bekoren,

door die wonderlijke transformatie van een geel blad overvloed,

naar een alsmaar meer kalende pluisjesbloem.

Gewapend met de Canon 100mm macro lens op de Fuji body was ik er klaar voor :mrgreen:

Vanzelfsprekend lag ik plat & horizontaal op mijn buik om die bloem in haar volle glorie te fotograferen 🙂

 

Een paar Paardenbloem wist je datjes

 

In mijn kindertijd plukten we veel paardenbloemen, om de pluisjes eraf te blazen.

Als een kind alle pluisjes op een paardenbloem, in één adem, kon weg blazen,

dan mocht hij/zij een wens doen 😀 …

Nu ben ik echt wel benieuwd…

Heb je dit “pluisjes-weg blazen gegeven” ook ervaren in je jeugd/kindertijd ?

 

In Vlaanderen wordt de paardenbloem ook wel pisbloem of pissebloem genoemd.

In West-Vlaanderen spreekt men vaak van beddepissers of het iets vulgairder beddezeekers.

De naam pisbloem of pissebed slaat op het kennelijk urine-afdrijvend effect  van de plant,

wanneer de bladeren gegeten worden…

 

Een extraatje voor onze Noorderburen:

In Drenthe is de paardenbloem bekend als hondstong ,

in Groningen als hondenbloem

en hynsteblom in Friesland

 

Kruidengeneeskunde :

  • De wortel in gedroogde vorm wordt tegen nier- en galkwalen gebruikt.
  • Afkooksel van de wortels, verse wortel of vers geperst wortelsap van de paardenbloem wordt gebruikt voor de behandeling van artritis
  • De wortels en bladeren hebben door de aanwezige bitterstoffen een eetlustopwekkende werking.
  • De melk van de plant kan gebruikt worden tegen puistjes door ze rechtstreeks aan te brengen.
  • Het sap van de bloem ‘zou’ helpen tegen wratten (Zie “wrattenkruid” op wikipedia voor meer info)

 

Wist je dat extra editie…

In de Sovjet-Unie is ooit getracht om uit paardenbloemen rubber te fabriceren.

Er werden speciale landbouwwerktuigen voor ontwikkeld en speciale fabrieken gebouwd.

In 1941 was het areaal paardenbloemen 67.000 ha groot! en waren er meer dan 10.000 !!  kolchozen bij betrokken.

In bepaalde jaren voorzag de paardenbloementeelt in 30 procent van de rubberbehoefte van de Sovjet-Unie.

(Eén hectare paardenbloemen levert 150 kilogram rubber tegen 2000 kg per ha voor de Braziliaanse rubberboom)

Door de opkomst van synthetisch rubber ging de betekenis van de paardenbloementeelt voor de productie van rubber verloren

 

 

 

 

 

Zuchtje wind

Paardenbloem zaadjes

wachten op dat zuchtje wind

voor hun laatste reis

 

 

 

 

 

 

 

De scherptediepte (DOF) van de macro lens is veel kleiner & subtieler

als ze op de Fuji body is geklikt,  dan op de Canon 6D/  1D mark 4 body.

Van deze zalige minieme scherptediepte eigenschap, maak ik dan weer dankbaar gebruik,

om zomaar gratis een fluweelzachte achtergrond (bokeh) in mijn foto te verkrijgen 😀

Voor deze foto had ik scherpgesteld op de pluisjes-uiteinden in het midden van de bloem,

(iso 100 , f5.6 , 1/400s)

De scherptediepte is zo klein dat zelf de stengel bijna verglijd in de achtergrond !

Door die heel kleine scherptediepte, moet je als macrofotograaf toch wel heel gericht & bewust “werken”.

Wat moet scherp ?  wat mag/moet wazig worden ? Ondertussen een leuke compositie zoeken…

Als ik scherp stel op de stengel, dan zijn de meeste pluisjes wazig maar zo komen de bruine zaadjes beter uit…

Allemaal keuzes die je moet maken 😀

En onder ons gezegd… op deze manier met macro werken… ,

daar geniet ondergetekende met volle teugen van hoor ! :mrgreen:

 

Het reislustige pluisje (links onderaan) geeft net dat tikkeltje meerwaarde in deze foto vind ik.

Door mijn ogen gezien, is het vliegend pluisje,  de non-conformist,  die zijn eigen unieke weg baant !

Wat denk jij ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als je mijn blogje regelmatig bezoekt,

dan heb je hier zeker en vast al menig zwart/wit foto zien passeren.

Waarom hou ik van zwart/wit (grijswaarden) fotografie ?

Simpelweg, omdat ik ooit een grafische opleiding heb gekregen, (toen spraken de dieren nog…)

en zo de wereld heb leren ontdekken,

doorheen de subtiele grijstonen van Derwent Graphic potloden vanaf vet 9B naar F tot hard 4H,

broodkneedgommen en gecutterde Olifantje gummetjes.

Soms, en niet altijd, kan een zwart/wit omzetting van een foto een meerwaarde betekenen.

Gezien door mijn ogen, is onderstaande Z/W foto, beter dan zijn gekleurde broertje hierboven…

Als je me vraag naar het waarom deze Z/W ‘beter’ is … ??

Omdat: Het is simpelweg mijn ‘buikgevoel’,

& mijn heel grote liefde voor potlood,houtskool,pen tekeningen…  😀

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Weggevoerd

straks, als haar pluisjes

weggevoerd zijn in de wind

dan sterft de pisbloem…

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn pluisbloemetjes macro fotografie én haiku woordjes van eigen kweek.

Wordt zeker nog vervolgd…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt voor je commentaar smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien dan nog wel over welk onderwerp en wanneer hé laughing

 

Dirk

 

Hallerbos 2018 – Deel 3

Omdat ik heel graag van de hak op de tak spring met mijn blogjes,

houden we die traditie zeker in eer 😀

Van de miniatuur mensjes en de piepkleine mosjes keren we terug naar Halle.

Het Hallerbos, begin mei, 2018 , heel vroeg in de ochtend…

De zon was nog maar pas aan haar opgang begonnen

de dag was nog pril, onervaren en jong…

de ochtend dauw werd voelbaar…

de frisse geur van nat bedauwde bloemen, gras, bomen en beukenblaadjes

streelt mijn neus orgaan

Heel diep inademen nu … hhhmmmmpppfff man man man, dat bos aroma is gewoon ZAAALIG  😀

Om ook in de sfeer die ik die ochtend voelde, te komen… klik op deze link.

Ochtendgloren (Edvard Grieg)

 

 

 

 

Dit hoekje is volgens mij het mooiste plekje om de ochtendzon te verwelkomen in het Hallerbos…

Als je ter hoogte van parking 10 in het bos stapt (op de wandelwegen blijven hé !!),

kan je dit mooie licht beleven  als je ruw geschat op 100 meter diep in het bos bent.

Mij ging het vooral over  het totaalplaatje van de kleurenpracht :

Het goud van de zon,

het zacht paars en blauw purper van de hyacinten,

het fréle geel/groen van de ontluikende beukenblaadjes

én de witte magie van de wat ‘oudere’ bosanemoontjes

Hoe dit alles met zacht licht werd gestreeld…

’t is Zalig om deze bos-momentjes te beleven hoor 🙂

 

 

 

Warme Kleuren

 

Gouden ochtendlicht

streelt het oude Hallerbos

met warme kleuren

 

 

 

 

Voor de Hallerbos fotoshoot ad 2018,

wou ik me vooral verdiepen in het licht én de schaduwen.

Zie ik nog details in het wit én tegelijk in de donkerste schaduwen ??

(Dat wat we “het dynamisch bereik” noemen.)

Ook wou ik die dag uitgebreid het enorme dynamisch licht én kleurbereik van de Fuji camera uittesten. (t.o.v. Canon 1Dmark4 of 6D mark 1)

De Fuji body heeft gewonnen hoor, mét een dikke voorsprong op Canon zelfs ! 🙂

Tot nu toe heb ik nog steeds geen spijt dat ik Canon body’s met Fuji en Sony heb geruild.

Maar de heel degelijke Canon lenzen kan (en zal) ik blijven gebruiken,

op de uitstekende Fuji & Sony body’s via Metabones/Techart adapters.

Mijn fotografie ervaring gaat nu echt voor 100% naar de systeem, spiegelloze camera’s van Fuji/Sony.

Volgens mijn bescheiden mening, is de fotografie toekomst voorbestemd aan de systeem camera (spiegelloos).

Zelfs in het exclusieve middenformaat segment zijn systeem camera’s reeds prominent vertegenwoordigd (Fuji GFX, Pentax  645D , Hasselblad X1D)

De’oude’ spiegelreflex camera technologie is gedoemd om uit te sterven…

Net zoals de Dino’s ooit het loodje legden 🙂

Moderne digitale Fotografie technologie is echt wel genadeloos…

als je als “merk” niet investeert in nieuwe, grens verleggende mogelijkheden,

en/of als je niet luistert naar je klantjes,

dan ben je als ‘merk’ uiteindelijk een vogel voor de kat…

Tot zover mijn spiegelingen over de fotografie apparatuur toekomst :mrgreen:

 

Het dynamisch licht en kleur bereik in deze Fuji foto vond ik zalig mooi

(én geen spatje ruis 🙂 )

 

 

 

 

 

 

Fotografie is ook een beetje verkennen,

je grenzen wat verleggen… experimenteren…

Wist je dat ? : Met eender welke camera (zelfs met je gsm !)

kan je experimenteren met sluitertijden, licht trapjes (HDR), onscherpte, enz…

 

Hier heb ik met de Fuji een vertikale neer en op beweging gemaakt, sluitertijd 1/25 sec, f16, licht +0.5.

Het resultaat van deze aktie  is minimaal bewerkt in photoshop…

Deze eind foto geeft me een kleurenbeeld van de voornaamste elementen uit het Hallerbos.

Geel, groen, paars, blauw zijn vertegenwoordigd.

Om die (én prive) redenen vind ik deze foto echt goed als Hallerbos totaalprentje.

 

Nu ja, ik weet ook wel dat veel bezoekers deze foto slecht zullen vinden,

Vuur je gefundeerde mening maar af, vertel me wat er loos is met deze foto

Uit eerlijke kritiek, kan ik leren hé

 

 

 

 

 

 

 

Hier onderaan nog een vertikaal verschoven foto met een ietwat langere sluitertijd…

Hier was het mijn bedoeling om de tengere fris groen/gele beukenblaadjes hun ereplaats te geven in het bos…

Om dit plaatje die toets van impressionisme gevoel te geven…

Geef gerust je ongezouten mening (maar aub… houd het netjes :-D)

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Hallerbos fotografie en haiku woordjes van eigen kweek.

‘k hoop ook echt dat mijn persoonlijke werk in het fotografie impressionisme  je aandacht mag delen 🙂

Wordt zeker nog vervolgd…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt voor je commentaar smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien dan nog wel over welk onderwerp en wanneer hé laughing

 

Dirk

 

Het kleine wereldje – Mosjesland

Lieve bezoek(st)er,

vandaag neem ik je graag mee naar het wondere ‘kleine wereldje’,

meer bepaald naar het minuscuul kleine wereldje van petieterig kleine mosjes,

die voor ons ‘mensen’ oog nauwelijks zichtbaar zijn !

Maar met een 100mm macro lens kan je dat kleine wonderbare

wereldje op een 1:1 verhouding weergeven.

Zo mag ik graag dat kleine macro wereldje zijn ere plaats geven, die het echt wel verdient  😀

 

Efkes een breakpoint hier….

Voor we verder gaan, zou ik graag “Fotorantje” , An (https://fotorantje.blogspot.com/)

in de kijker, in de blog-spot willen zetten, haar dank je wel en een heel dikke proficiat wil zeggen,

voor haar heel leuke & creatieve ideeën met super miniatuur figuurtjes.

De miniatuur plastiek figuurtjes zijn gemaakt in een schaalverhouding van 1 op 87. Heel klein dus 🙂

Haar leuke & heel zeker originele, soms heel grappige miniatuur fotografie,

inspireert me om die piepkleine figuurtjes in mijn eigen “kleine wereldje” te introduceren…

An, ik doe je zeker geen concurrentie aan hé 🙂 , ik wil je zeker niet na-apen of kopiëren…

Als we ons maar amuseren en onze bezoek(st)ers een glimlach, een nadenkertje, een wijsheidje mogen schenken, daar gaat het om hé 😀

 

Allee vooruit, dit was tot zover de inleiding voor vandaag:-)  (amai ni !)

LETSGO 😎

 

Beste bezoek(st)er,

stel je een andere wereld voor,

een wereld die je elke dag weer opnieuw ziet

en toch niet echt kan of mag zien…

Het is echt het kleine wereldje,

het kleine wereldje van piepkleine mos grasjes

Beste bezoek(st)er, Bereid jezelf voor op een enorme krimp van jezelf…

Dash of Omo waspoeder kan je echt niet meer redden 🙂

We dalen nu af naar het piepkleine ‘mosjes’ bos !

Zo’n raar groene stengel  bos heb je nog nooit gezien hé ? 🙂

Hé maar… wacht eens even ?

Hoor je ook dat ritmisch, zuchtend & slepend geluid, in dit grote kleine mosjesbos ?

Wat zou dat zijn ???

Kom je mee ?

‘k wil wel weten wat of wie dat geluid maakt !

We sluipen samen heel stilletjes dieper in dit wonderbare mosjesbos…

ssttt… geen geluid maken nu…

We zijn er bijna …

 

 

 

 

 

Wel wel wel… wie had dat gedacht ??

Het geluid is gemaakt door ‘de’ boer, die werkt op zijn mosjes wei

zijn wei, zijn wei, zijn dwingelandij 😀

 

Weet je dat nog ?

Ooit had Fungus, een Nederlandse folk groep, een reuze hit met “Een boer ging naar de wei

Als je wil kan je dat liedje dat eigenlijk een (heel) klein beetje past bij dit logje beluisteren…

(FYI, het liedje opent in een nieuw tabblad)

Fungus: Een boer ging naar de wei

 

 

 

 

 

 

Mijmeren

 

Een lied van Fungus

in times when i was young 

laat me mijmeren

 

 

 

In het Fungus lied is er een soldaat die de boerin… enz enz enz…

Maar die vreselijke ongewilde handelingen interesseert me niet…

Het plaatje gaat me hier om de sfeer, het hard labeur, het bezongen boerenleven uit vervlogen tijden…

én het feit dat de boer en zijn boerin, op het einde van het verhaal samen terug naar hun wei gaan 🙂

De achtergrond van deze foto is een wazig afgedrukte foto van het Hallerbos,

die 5 cm verder op een doosje is gekleefd.

Het blauwe vijvertje links onderaan is een blauw doosje 🙂

De twee figuurtjes zijn zachtjes in stukjes nat gemaakt mos geduwd , tot ze bleven staan…

De mosjes zelf, komen vanop een schaduwrijk plekje op ons terras 🙂

Het kost wat tijd en zoeken om zo’n tafereeltje op te bouwen en uit te zoeken

maar het is best wel leuk om te doen 😀

 

 

 

 

 

Hier heb ik de (geprinte) achtergrond wat dichterbij geschoven…

zodat de verschillende kleurvlakken duidelijker worden,

met meer contrast en genuanceerd kleur onderscheid

In het macro wereldje komen de dingetjes niet vanzelf,

Er is altijd wel wat bij te stellen, bij te regelen, af te wikken of af te wegen

Maar dat maakt de macrofotografie zo verdomd mooi om in te werken 🙂

 

 

 

 

 

Wat ik al vreesde zie je hier gebeuren…

Boempatat…. zij gaat onderuit !

Door minuscule veranderingen, trillingen (een logge vrachtwagen dendert door onze kasseien straat),

is de boerin helemaal onderuit gegaan…

1/10 seconde later lag de boerin helemaal plat.., in de virtuele vijver van plastiek water 😉

Een piepklein figuurtje van amper 2cm groot ,

rechtgehouden door een zompig natte mosjes ondergrond…

overleeft het niet lang in deze meedogenloze omgeving 😀

 

 

 

 

 

Het mosjesbos herbergt wel meer kleurrijke figuren…

Maar je moet ze zelf zoeken…

Daar aan de voet van de virtuele vijver, diep verscholen in het mosjesbos,

(daar zat er eentje… een speciaal & “zwaar” geval, zo op het eerste zicht…)

Hoe maak ik contact ?

‘Hey, hallo beste man’, gooide ik mijn stem-boodschap naar de diep in gedachten verzonken man-mens figuur aan de overkant …

Hij grommelde & brompotte wat verstokte & heel strikte wijsheden over me heen…

“Lap zeg…” dacht ik… een verbitterde mini en tegelijk grotemensenwereld  filosoof, kom dat hier tegen zeg ?

Nu ja, uit heel mijn wezen wens ik die man nog heel veel vrolijke kleuren en zalig mooi licht toe 🙂

 

 

 

 

En een heel klein beetje verder…

(was weer geen cafe… 🙂 )  (Flauw grapje hé 🙂 )

 

Wat verder, zag ik een minuscuul man-wezen bezig die heel intensief bezig was met  strings, snaren, lijnen…

Die lilliputter man die kleine mos stengels gebruikt als een snaar…

In mijn leefwereld is een snaar een levende ziel in een piano, in een harp, in een gitaar, in een banjo,

in een viool, in een contrabas, in een cello, in een echo mondharp…

Kortom, in elk besnaard muziek  instrument herken je het liedje…

Of die minuscule man een Jamaicaanse snaardrum meester kon, dat betwijfel ik nog hoor…

What ever het mag betekenen voor je, mag ik je bij dit laatste snaren-ventje plaatje,

dat mooi, meeslepend liedje van John aanbieden ?

 

John Renbourne Song

Sheers !

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van de piepkleine mosjes en de minuscuul kleine mensjes macro fotografie,

én uiteraard de Haiku woordjes, zoals gewoonte gerooid uit eigen kweek.

Het kleine wereldje komt zeker nog dikwijls terug !

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt voor je commentaar smile

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

Dirk

Hallerbos 2018 – Deel 2

Van die saaie GDPR verklaring gaan we terug naar leukere oorden

(Gelukkig maar, die vervelende, verplichte wetteksten komen me ook de str.. uit),

Vandaag neem ik je terug mee naar de lente in het Hallerbos.

Locatie: Halle …  (flauw grapje van mij)…

 

Deel 1 van het Hallerbos (Lees of herlees https://fotografiemijnlangleven.wordpress.com/2018/04/23/hallerbos-2018-deel-1/) zijn eigenlijk foto’s die ik verleden jaar heb geshoot met de Canon 1Dmark 4 en de Canon 100/400mm telelens +100mm macro van Canon.  Dit omdat mijn nieuwe serie Hallerbos 2018 foto’s nog niet allemaal ‘ontwikkeld’ waren in mijn digitale doka, photoshop 🙂  (ik doe ‘hét’ in RAW hé… daar kruipt wat meer tijd in natuurlijk 😆 )

Vanaf dit jaar (Dit Deel 2 dus) werk ik alleen nog met Fuji en/of Sony camera’s.  Wat me echt opvalt tussen een (top) Canon spiegelreflex en de spiegelloze reflexcamera’s met Sony ccd’s is het enorme dynamisch licht bereik dat de sony/fuji  kant kan verwerken. Daar kan Canon echt niet tegen op !  (Nikon doet het ook niet slecht… omdat ze ook Sony CCD’s in hun body’s gebruiken 😆

In onderstaande foto moest ik een heel breed lichtniveau overbruggen, van bijna donker tot heel fel, bijna wit ochtendlicht.  Deze (fuji) foto is nergens uitgebeten wit (=verbrand) en in de donkerste schaduwen zijn de details nog scherp en zichtbaar. (En dit allemaal zonder noemenswaardige digitale ruis !!)  Met Canon zou ik deze foto echt moeten maken met een belichting trapje (HDR) en dan kwam ik nog bijlange na niet aan deze uitmuntende Fuji fotokwaliteit.

Verder heb ik de (electronische) Fuji Velvia film emulatie ingeschakeld op de camera.

De emulatie van deze inmiddels legendarisch geworden Fuji’s Velvia Analoge kleurfilm voor natuurfotografie, doet hier uitstekend zijn kleurig werk.

De gebruikte lenzen vandaag zijn de G110mm of de G23mm van Fuji.

Beiden zijn pareltjes van glas  en helemaal niet zwaar ! 😀  !!

(Heel belangrijk als je al dat lomp gerief een hele dag moet meesleuren… 😉  )

 

 

 

De langzaam stijgende ochtendzon overspoelt het bos met haar gouden strijklicht…

Het was ongeveer 7u15am…

De groene grasjes , de fris geel-groene beukenblaadjes,

de blauw paarse hyacinten en de witte bosanemoontjes contrasteren zalig !

Het was een feest voor het oog 😀

 

 

 

Hyacintjes

 

De hyacintjes

en de bosanemoontjes

verwelkomen ons

 

 

 

 

 

De G110mm F4 fuji lens is initieel ontworpen om als portretlens door het leven te gaan,

maar in een bos of semi macro werk omgeving is ze ook heel bruikbaar. Amai ni !

Werken met deze lens is ook heel aangenaam omdat ze een wondermooi en zacht bokeh in je foto legt.

Het opkomende zonlicht  in de verte

(nog geen 10 meter verder dan de groene beukenblaadjes),

vervaagt in een tinteling van ontelbare licht cirkeltjes.

Die achtergrond licht cirkeltjes zijn gezien door de camera zelf hé… photoshop heeft hier niets mee te maken 🙂

 

 

 

 

 

 

tja… er zijn zo van die momenten, weet je wel…

dat ik zomaar gewoon ‘boom’ wil zijn

om als een beuk te genieten van het eerste lente licht

hoe voelt om als  ‘lente Boom te ontwaken’ ?

Tja ? hoe voelt het trouwens ?

om mijn bladgroene lente blaadjes te verzadigen

en met  frisse fotosynthese-energie chlorofyl energie

om dat nieuwe leven te blazen

in mijn oude winter sokken

 

hoe voelt het… ?

 zilte grondwater dat nu door mijn zeefvaten borrelt …

maar,

hoe voelt het aan… ?

om

in die nieuwe lente

een nieuwe bast

Over mijn schors  heen

te

groeien.

 

©Dirk

 

 

 

 

 

 

Je kent me al wat langer als vandaag hé, dan weet je ook dat ik graag wat experimenteer in mijn fotografie.

1-Om te experimenteren moet je eerst je onderwerp samenvatten om ermee te kunnen ‘spelen’, Wat wil ik ‘samenvatten’ ?

Antwoord 1: ons onderwerp is : Het Hallerbos in zijn geheel

2-Wat maakt het Hallerbos nu net tot dat unieke plekje om te beleven en te fotograferen ?

Antwoord 2: De kleuren: Paars/purper (hyacint), Groen (gras,beukenblaadjes), Geel (jong beuken blad), Blauw (hemel), Bruin (bomen) kleuren

Experiment: Ik beweeg de camera heel eventjes op en neer, iso 50, sluitertijd: 1/40′ sec, met een hoek van 45 graden op een (vrijstaand) statief hoofd (dit om stabilisatie op de y-as te hebben. Net genoeg om de hierboven vermelde kleuren te registreren en geen overbelichting te hebben 🙂 .

Bij dit soort van fotografie omarm ik graag de basis principes van het impressionisme. Het impressionisme in de schilder/beeldhouw/grafische kunst is altijd al mijn dada geweest, ’t is een kunststroming waar ik me echt ‘thuisvoel’. Een kunst stroming waar ik mijn gevoel en beleving kan in uitdrukken…

 

 

 

 

 

Lente

Een kleur explosie

overspoelt het Hallerbos

met lente tinten

 

 

 

 

 

Mag ik  een dichterlijke vrijheid op een oud gegeven publiceren ?

Het bos is nog steeds hetzelfde, de camera is nog steeds dezelfde Fuji, nog steeds ben ik bezig met experimenteren met de lens/camera/settings…

Met de camera op het statief geklemde edoch met los gekoppelde bal-ring heb ik in 1/25 sec, f2.8, iso50, licht -1.3 een cirkelende beweging gemaakt.

De foto is onbewerkt in RAW, in ps zijn de licht/kleur levels en contrasten ietwat bij gespijkerd…

Vers from the pers dus 🙂

 

De Hallerbos kleuren, vormen & geuren, allemaal verzameld in 1 ‘gedurfde’foto…

Het eind oordeel ervan laat ik over aan de bezoeker(s) van deze pagina..

 

 

 

 

 

 

Komaan zie de mannelijke eik

tegen de vrouwelijke  lindeboom…

De beuk erin !

:mrgreen:

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Hallerbos fotografie en de haiku woordjes van eigen kweek.

‘k hoop ook echt dat mijn persoonlijke werk in het fotografie impressionisme  je aandacht mag delen 🙂

Wordt zeker nog vervolgd…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt voor je commentaar smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien dan nog wel over welk onderwerp en wanneer hé laughing

 

Dirk

 

Het nieuwe kleine wereldje

Hoe mooi nieuw leven kan zijn 🙂

Met redelijk wat trots, fierheid en een gelukkig gevoel, verkondig ik hier de geboorte van het eerste kindje van mijn dochter Elke en haar vriend Michiel  🙂

Annabelle is geboren op vrijdag 4 mei om 9:26am , ze is 49cm groot en weegt 3545 gram.

Voor mijn vrouw en ik is deze heuglijke gebeurtenis ook wel een ‘grote’ stap… we zijn vanaf nu oma & opa 😉

 

Annabelle , enkele uren oud… veilig en warm geborgen in de armen van mama Elke

 

 

 

 

Die zijdezachte roze baby vind ik uitnodigend om er een zwart/wit bewerking van te maken…

zéker als het een kleinkind is 😉

De grens tussen zachtheid van de grijstinten en de highkey hoogtinten bewerking is superdun…

Daarom hou ik zo van deze subtiele omzetting, omdat het een speciale snaar in me raakt 🙂

 

 

Ongelooflijk

 

Dit nieuwe leven

geboren uit twee mensen

is ontroerend mooi 

 

 

 

 

Voor mijn zoon, Bart, is er vandaag een nieuw hoofdstuk bijgeschreven in zijn levensboek.

Vanaf nu is hij nonkel Bart 🙂

(Voor de Nederlandse lezers… nonkel = oom)

 

 

 

En terug kon ik me niet laten om er een fluweelzachte zwart/wit omzetting van te maken…

De 85mm f1.2 lens van Canon is een (manueel bediende, de AF is niets waard) superportret lens.

De scherptediepte van die lens is zo ongelooflijk klein en de achtergrond wordt zo subtiel zacht,

dat je echt droomplaatjes kan maken.

 

 

 

 

De fiere papa, Michiel mag in dit logje zeker niet ontbreken 🙂

Er glansde iets heel mooi in de ogen van Michiel dat ik nog nooit tevoren had opgemerkt …

Michiel als vader én echtgenoot… Dat komt wel goed, zo mijmerde ik

en voelde me best wel gelukkig 🙂  De toekomst zit wel snor ! 🙂

(voor de pixel peepers… ja ik weet dat de witbalans in deze foto aan de groene kant staat…

maar ik trek het me echt niet aan 🙂  )

De volgende (én laatste) foto is een Z/W bewerking  en vind ik persoonlijk veel beter als deze kleur foto.

 

 

 

 

 

 

Geboorte

 

De geboorte van

ons innerlijk verlangen

brengt een groot geluk 

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn baby fotografie (waar ik tederheid en zachtheid probeer in te leggen)

én uiteraard de Haiku woordjes van eigen kweek.

Wordt zeker nog vervolgd hoor …

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt voor je commentaar smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

 

Dirk