Normandië – Étretat (Deel 7)

In mijn vorig blogje vertoefden we nog in het verre IJsland

Maar vandaag keren we terug naar Normandië,

terug naar het kleine kuststadje Étretat.

Beide logjes hebben beiden lekker ruige regenwolken gemeen 😀

 

Naast het kerkje, rechts van Étretat (zie mijn vorig Normandië logje  Link naar kerkje )

heb je een panoramisch zicht op tientallen kilometers lange,

onherbergzame kiezelstranden.

Deze “stranden” zijn zorgvuldig afgeschermd voor de argeloze toerist.

Om de simpele reden dat het daar beneden levensgevaarlijk is !

Deze stranden liggen bezaaid met naar beneden gedonderde stukken krijtrots…

Als je zo’n zware knikker op je hoofd krijgt…

zeg dan maar vaarwel aan je leventje 😯

Een andere reden waarom je daar echt niet mag komen,

is het feit dat het zeewater daar bij eb of zelfs vloed lelijk én hard kan spoken !

Bij eb wordt je tegen de krijtrotsen gesmakt en letterlijk verpulverd,

bij vloed word je de oceaan in gesleurd…  😕

Reden te meer om braaf boven te blijven hé ,

en te genieten van het magistrale landschap 😀

 

 

 

 

Ik moet wel toegeven,

dat dit  fascinerend mooie landschap,

een vreemde aantrekkingskracht op me uitoefent

Voor natuur liefhebbers is dit een paradijs 😀

 

 

 

Een eenvoudige spiegeling van vorige foto,

levert me dit onwerkelijk plaatje op :mrgreen:

 

 

Sfinx

Als een reuzen sfinx

rijzen de krijtrotsen op

uit de oceaan

 

 

 

Het voordeel van lekker ‘stormweer’ is dat de meeste mensen binnen blijven !

Nu heb ik als fotograaf lekker de hele kust voor mij alleen 😀

Er is niets zo vervelend als natuurfoto’s te maken

met overal mensen erin…

 

Het geluid van de wassende zee, de immer krijsende meeuwen…

het geluid van de wind, de met de wind mee dansende stugge grassen,

de zalige kleur verzadigingen en tonaliteiten in het blauw, het groen en de oker kleuren…

zaalig ! 😉

 

 

 

 

 

Hier zie je duidelijk waarom je niet te kort tegen de krijtrotswand mag gaan staan…

Voor je het weet flikker je zo de dieperik in ! 😯

Het feit dat ik dit logje nog kan schrijven bewijst dat ik daar goed heb opgepast 😉

In werkelijkheid sta ik hier zo’n 4 meter van de rand…

Met een goeie breedhoek lens (16mm), kan je de werkelijkheid wel wat geweld aan doen 🙂

Van deze foto was ik niet echt tevreden… dit kan beter dacht ik…  dat moet beter…

 

 

 

 

 

Wat meer voorgrond in het gras, wat meer details rechts

et voila zie, dat ziet er al heel wat beter uit 😀

Wat ik hier wil zeggen…

In fotografie mag je niet te snel tevreden zijn…

Als je foto je niet direct een woow gevoel geeft,

ga dan herkadreren, zoek een andere invals hoek,

zoom wat in of uit, whatever…

tot je dat YESS gevoel van je foto krijgt 😉

Daarvoor doen we het tenslotte toch hé ? 😀

 

 

 

 

Om te eindigen, nog wat bij elkaar gesprokkelde haiku poëzie woordjes 😉

 

 

Doel

Een wandel paadje

baant zich kronkelend een weg

op weg naar zijn doel 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Étretat  fotografie én de nederige haiku woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

 

Het kleine wereldje

In dit logje worden meestal rare bokkesprongen gemaakt,

zeker als het over locatie & onderwerp gaat…

maar dat wist je al hé ?  😀

Van de bollen van Brussel,

verhuizen we naar de natuur camping van Marc,

in het hartje van de zalige Dordogne in Frankrijk, La Combe.

We zijn hier in het centrum van La Périgord noir,

waar men van noten likeur en smeuïge tafelolie maakt… (moet je daar zeker proeven én kopen 😀 )

Deze streek staat ook bol van haar prehistorische geschiedenis…

waar ik als kind reeds heel gefascineerd door was :mrgreen:

Het dorpje Cro magnon is hier op een boogscheut vandaan,

De wereldberoemde grotten van Lascaux bij Montignac

(wel 1 jaar op voorhand je tickets bestellen !)

Grotte de Rouffignac,  waar een treintje doorheen rijdt

(waar fotografie ten strengste verboden is… maar ik heb er toch foto’s van 😀 )

Grottes des Combarelles en Grotte de Font-de-Gaume…

Veel teveel om op te noemen…

Wij zijn daar al 8 keer geweest en toch ontdekken we steeds weer nieuwe dingen !

 

Maar vandaag gaan we het niet hebben over de Dordogne cultuur of geschiedenis…

Vandaag vertellen we over licht, avond licht én het kleine wereldje…

Locatie: Vijfhonderd meter verder langs boven ons hutje naast de appelboom,

het was ongeveer 20:30 uur, de avondzon glijdt onmerkbaar naar beneden…

Het licht wordt nu zacht en subtiel warm…

Hét ideale licht voor de macro en/of natuur fotograaf :mrgreen:

 

Jeetje… wat ben ik een kletskous hé ? tommetommetoch  😎

Laat ons dit (foto) logje in gang trappen …

a van a één, a van a twee , a van a drie ! en wijle weg !  😆

 

Een zoentje avondlicht inspireert me voor wat haiku poëzie…

 

Zoentje

 

Een zoentje zonlicht

schijnt wat warmte op het gras

heel subtiel belicht

 

 

 

 

 

Kobe, de spin,

wacht op de komst van haar/zijn avondmaal…

in haar gehavend web …

Het web was zeker 50 tot 60 cm in doorsnede !

‘k heb respect voor spinnen

’t zijn fascinerende én heel nuttige wezentjes,

Dat het architecten pur sang zijn, dat weten we al lang !

Het zachte licht van de ondergaande zon is ideaal,

om Kobe’s web subtiel te belichten :mrgreen:

 

 

 

 

 

Minimalisme in de natuur fotografie vind ik heel belangrijk…

Om met een minimum aan informatie of beeld data ,

een “goede” foto proberen te maken…

Daar moet je echt voor leren “zien” én tegelijk geboeid kunnen zijn door iets heel gewoon…

iets banaal eigenlijk…

Schoonheid ontdekken in licht, lijnen, vormen, kleuren…

 

 

Avondlicht

 

Hoe een groen grasje

in het zachte avondlicht

zo mooi kan wezen 

 

 

 

 

 

Als je naar macro fotografie onderwerpen  zoekt in het struikgewas,

kom je soms onverwachte wezentjes tegen 😀

Hier zong (sjirpt) de Grote groene sabelsprinkhaan (Tettigonia viridissima) zijn avondlied voor me 😀

Dit exemplaar was bijna 4 cm groot !

 

 

 

 

Heel opvallend aan de sabelsprinkhaan is hun lange legboor…

(deze legboor dient om hun eitjes te deponeren op een veilige plaats in de bodem)

De vrouwtjes leggen 200 tot 250 eitjes in de bodem,

waar deze soms meermaals overwinteren !

De mannetjes sjirpen van de middag tot middernacht,

ze werden daarom vroeger vanwege hun gezang soms in kooitjes gehouden.

 

 

 

 

Soms heb je als fotograaf wat geluk nodig,

om op hét juiste tijdstip, op dé juiste plaats te staan én hét te zien gebeuren 😀

Dit was zo’n momentje van zalig mooi licht…

Voor mij zijn dit momentjes van kiekebisj  😎

 

 

 

 

Warmte

Dat zacht avondlicht

schenkt warmte aan het lover

ik bewonder het

 

 

 

 

 

De 180mm macro lens met de 1.4extender kan een vertekend beeld opleveren…

Deze eigenschap hoeft niet direct vervelend te zijn 😎

In dit geval levert de vertekening me een nieuw wereldje op,

net alsof ik door een miniatuur bos rondloop :mrgreen:

Ter info, met een tiltshift lens kan je dit ‘effect’ ook gemakkelijk maken.

Deze foto is zoals hij genomen was, er is niet aan ‘gefoefeld’ in photoshop 😀

 

 

 

 

 

Om te eindigen voor vandaag…

’t is een eenvoudig plantje,

subtiel belicht door de avondzon…

Maar hoe zo weinig, zo zalig mooi kan zijn hé ? 😉

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van het logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn natuur, macro fotografie

én mijn haikoe poëzie woordjes…

Het ‘kleine wereld’ logje krijgt heel zeker nog opvolging hoor 😀

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben én wanneer het verschijnt laughing

 

Dirk

 

Normandië – Étretat (Deel 6)

’t Is weer een tijdje geleden dat we nog eens in Frankrijk vertoefden hé ?

Weet je wat ?

Vandaag neem ik je terug mee naar Étretat in Normandië 😀

 

Mijn vorige logjes situeerden zich allemaal aan de linkerzijde van de “olifant slurf”.

Vandaag zitten we rechts van die mooie krijtrots,

diep beneden, links is het kleine stadje Étretat (je ziet hier enkel het strand).

We bevinden ons nu op een hogere (krijt)rots dan diegene aan de overkant.

 

Vanuit het stadje is het echt wel een niet te onderschatten klim,

om tot hier boven te geraken…

Maar het zalige uitzicht hier, is dan weer een leuke beloning,

voor al onze klim moeite 😀

(en ’t is nog gezond ook :mrgreen: )

 

 

 

 

 

Drijvend

Honderd gram veren

vliegt krijsend over de zee 

drijvend op de wind

 

 

 

 

Deze kleine kapel was het eerste doel van onze klim naar boven…

De pittoreske kapel werd gebouwd en ingezegend op 22 augustus 1950.

Als de vissers uit Étretat nog op zee waren en het zwaar stormweer was,

dan kwamen hun vrouwen en naasten hier in deze kapel bidden,

voor de veilige thuiskomst van hun man, zoon,vader,broer,enz.

Deze ruwe kapel heeft iets ontwapenend, iets ontroerend vind ik.

Op het bankje, naast de kapel ingang, heb ik lang gezeten…

mijmerend, dromend, genietend van dit wondere geheel…

 

 

 

Reden 2 waarom we hier naar boven zijn gegaan…

In Juli 1962 heeft de architect : Delaune,

hier een gedenk “naald” ontworpen én gebouwd.

Deze ‘naald’ is 24 meter hoog en is verankerd in een hoek van 60 graden.

Dit imposante beeldhouw werk symboliseert de eerste non stop vliegtuig vlucht,

helemaal over de uitgestrekte Atlantische oceaan.

Als je voor dit monument staat…. man man man…

Die slanke ‘naald’…

Het gegeven is echt wel imposant hoor !

Zoiets moet toch breken ?? Dat kan toch niet ??

Zo ga je hier automatisch denken…

Delaune heeft ons hier een fraai staaltje van top architectuur gegeven :mrgreen:

 

 

 

 

Dezelfde ‘naald’, maar dan van de andere kant bekeken…

Het brengt me natuurlijk op wat leuke ideetjes 😀

Teergeliefde bezoeker, je kent me al langer dan vandaag hé…

Weet je al waar ik naartoe wil met deze foto ?? 😉

 

 

 

 

Soms heb je aan één eenvoudige spiegeling genoeg,

om iets te creëren dat nooit kan bestaan.

Iets dat geboren is uit mijn fantasie wereldje,

waar ik heel graag in vertoef baai de wee 😆

Een reusachtige tweeling ‘naald’, in een onmogelijk perspectief,

voor altijd zwevend in een onrustige wolkenmassa 😀

Maar ik vind het leuk om doen,

die kleine spiegeling spielerijtjes 😎

 

 

 

 

Wachters

 

Witte krijtrotsen

staan als wachters van de kust

ze beschermen ons

 

 

 

Soms lijkt het wel dat ik op het uiterste randje van deze krijtrotsen sta,

om deze foto’s te nemen…

Maar schijn bedriegt hoor 🙂

Met een breedhoek lens (16mm) en wat croppen (uitsnijden),

is het echt maar een klein kunstje om de indruk te wekken,

dat ik me op een super gevaarlijke plek bevind :mrgreen:

 

Deze ruwe kust doet me heel vaag ergens denken aan de woestheid

én de tegelijk ongelooflijk brute schoonheid van IJsland…

Hier raken de fragiele kleurschakeringen in het groen en oker me

De grilligheid en de willekeurige erosie van de krijtrotsen is adembenemend mooi…

Hoe de oceaan zich een weg vreet door de krijtrotsen…

Ongelooflijk toch ??

 

Wat extra info over de krijtrotsen….

De krijtrotsen zijn ongeveer 185 miljoen jaar geleden ontstaan,

door opstapeling van skeletten van kleine zeedieren.

In de kalkrotsen zitten fossielen die soms na een storm op het strand gevonden kunnen worden.

Na de ijstijd steeg de zeespiegel en ontstond het Kanaal.

Door de invloed van water en wind wordt er steeds een laagje van de rotsen geslepen

waardoor ze “wit” blijven,

maar Het Kanaal wordt hierdoor wel elk jaar een beetje breder 😎

 

Normandië… een stukje Frankrijk om verder te ontdekken,

net zoals IJsland 😀

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Étretat  fotografie én de nederige haiku woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

 

Het kleine wereldje

Wat ik zo leuk vind in het blog wereldje,

is dat je a volonté kan wisselen van locatie én van tijdvak tegelijk  🙂

In mijn vorig logje zaten we nog te dromen in een sprookjeswereld,

vol spelende kinderen, elfjes en twaalfjes, ditjes en datjes 😉

 

Vandaag duiken we weer op in de natuur camping van Marc in La Combe,

Les Eyzies De Tayac, Dordogne, ergens in la douce France :mrgreen:

Weer een nieuwe bladzijde in het ‘Kleine wereldje’ der macro fotografie 😀

 

In ons kleine hutje, onder de appelboom in de camping,

hebben we een klein frigo/vriezertje.

Handig om ons gekocht eten wat langer te bewaren in die Franse warmte

(30 en meer graden C !) 😀

Toen ik daar het pakje bbq vlees uithaalde,

(dat we de vorige dag hadden gekocht),

zag ik een zwarte bosmier op dat pakje liggen…

Het beestje bewoog nog wat, het was nog niet helemaal bevroren !

Heel voorzichtig legde ik de mier op een blad keukenpapier…

Gewapend met de Canon 65mm MPE super macro lens,

kon ik van heel nabij (+3X vergrotingfactor) foto’s maken van dit wondere wezentje…

 

Een nabeschouwing…

Kan jij in je blootje, minimum één nacht + bijna één dag,

overleven in een diepvriezertje bij -5 graden ??

Deze mier heeft het klaargespeeld hoor !

Het diertje stond na 10 minuten weer recht en ging er vandoor 😎

 

Mieren zijn heel taaie beestjes 😀 , amai ni !

 

 

 

 

 

In de uitgestrekte bossen rond Marc’s camping zijn veel open plekken,

in die open, zonbeschenen plekken vind je enorm veel insecten…

Gewapend met de 180mm macro lens + een 1.4 extender,

op de Canon 6D camera ging ik daar op fotojacht …

 

 

Buitenaards

Die kleine sprinkhaan

lijkt een buitenaards wezen

met kille ogen

 

 

 

 

Het grote voordeel van een langere brandpunt macrolens,

is dat je vanop een redelijk verre afstand de insecten kan fotograferen.

Als je met een 60mm of een 100mm macro dichterbij komt,

in het volle zonlicht, dan zijn de beestjes gegarandeerd weg !

Daarvoor : een 180mm + 1.4 extender = 252mm macro lens.

Daar kan je vanop 1.5 tot 2 meter comfortabel mee werken 😀

Een APS-C crop sensor (iets kleiner dan Full frame) kan ook helpen,

hier kan je de brandpunt nog eens vermenigvuldigen met 1.5 (Canon) , 1.4 (Nikkor).

 

In onze mensen maatschappij wordt “publieke geslachtsgemeenschap” niet echt getolereerd,

Maar het insecten wereldje trekt zich daar niets van aan 😎

Twee Gestreepte Schildwantsjes wisselen hier hun genetische gerief uit,

én zorgen voor hun nageslacht :mrgreen:

 

 

 

 

 

Het woordje “fotografie”, kan je vertalen naar tekenen, schrijven met licht…

Het mooiste wat je een fotograaf kan toewensen is dan ook :

“Ik wens je veel & mooi licht” !

In de prille avondzon zag ik dit zalig licht tafereeltje 😀

Het licht doet zijn werk en het zalig onscherpe bokeh van de lens doet de rest.

Licht momentjes als dit,

zijn echt wel hoogtepuntjes in het leven van een natuur fotograaf 😎

 

 

Bol

Hoe een zaadjes bol

in de ondergaande zon

zo mooi kan wezen

 

 

 

 

 

Wantsen zijn heel leuke wezentjes vind ik…

Sommige zijn heel mooi gekleurd,

sommige zijn vaal bruin en onopvallend,

sommige kunnen echt wel stinken als je ze plat trapt

(maar dat is dan je eigen domme fout)

Wantsen doen niets of niemand kwaad, ze leven van overschotjes,

van dode insecten, van dode planten, enz.

Deze Bessenwants bijvoorbeeld,

vind ik een bijzonder & kleurrijk beestje

Zeker als hij (of zij ?) een plantje naar beneden drukt 😆

 

 

 

 

 

De Bessenwants is hier op identiek dezelfde positie als voorgaande foto,

maar wat manoeuvreren met de lens levert me een heel andere kijkhoek …

Deze foto vind ik veel beter dan de vorige

Teergeliefde bezoeker , wat denk jij daarvan?

 

 

 

 

Om te eindigen…

Het zijn de kleine dingetjes die het hem doen hé…

Kleine dorre plantjes,

verschroeid in de a.d. 2018 zomer temperaturen

lichten nog heel even op in de ondergaande zon

in dat zalige Frans Dordogne natuurgebied…

Deze foto voelt (in mijn ogen) bijna aan,

zoals een schilderij die van Monet kon zijn …

Je weet ondertussen wel dat het impressionisme mijn dada is,

in het kunstwereldje 😀

 

Monet & zijn werken

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van het logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn natuur, macro fotografie

én mijn haikoe poëzie woordjes…

Het ‘kleine wereld’ logje krijgt heel zeker nog opvolging hoor 😀

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben én wanneer of waar het verschijnt laughing

 

Dirk

Normandië – Étretat (Deel 5)

‘k heb een ideetje…

Wat zou je ervan denken om…?

Om nog eens terug gaan naar Etretat in la douce France ? 😀

Om nog eens te proeven van de geweldige schoonheid van de Normandische kust :mrgreen:

 

De kust hier bestaat voor het grootste gedeelte uit hoge krijtrotsen,

die aan een snel ritme afbrokkelen in zee.

De kalk lost daarbij op in het water en geeft aan het water zijn ‘albasten’ kleur.

Vandaar ook de naam :  Albasten Kust

 

 

 

 

 

Ik ben verliefd geworden op dit prachtige, ruwe landschap.

Wind, zeewater en stormen hebben deze kust uitgebeiteld…

Dit proces van genadeloze aftakeling gaat nog steeds door.

Zo gaat het in de natuur … niets blijft of is, alles was… 😎

Soms duikt nog een eenzame krijtrots op in het zeewater,

daaraan kan je heel goed zien hoe tijd en erosie hier door de eeuwen door,

hun weg hebben gevreten in deze kustgebieden.

 

 

 

 

Genadeloos

Water en stormwind

vreten zich genadeloos

door de krijtrotsen

 

 

 

 

De albasten gloed in het water contrasteert heel mooi,

met de oneindige variëteit aan groene tinten boven op de krijtrotsen.

In het zeewater kan je ook vele kleur tinten zien…

van subtiel albast blauw naar fonkelend cyaan & groen.

’t is hier het mekka voor de natuur kunstschilder 😀

Laat ons hopen dat de kalksteen olifant slurf nog lang mag bestaan…

 

 

 

 

 

Wist je dat heel deze magistrale Normandische kust zich uitstrekt,

over een lengte van meer dan 600km ?

Normandië bezoeken in 1 dag is dus onmogelijk…

Wat weer een geldige reden om hier verschillende keren terug te komen hé 😀

 

 

 

 

Zelfde locatie als de foto hierboven…

Alleen is de beeldhoek wat meer naar onder verschoven

omdat ik wat meer detail wou op de voorgrond 🙂

 

 

Krijtrotsen

Witte krijtrotsen

strekken zich oneindig uit

waar is het begin ?

 

 

 

Als afsluiter,

de eeuwig aanwezige en eeuwig hoorbare zeemeeuwen.

De kust zou de kust niet zijn, zonder hun geluid hé ? 😆

 

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Étretat  fotografie én de nederige haiku woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

 

Het kleine wereldje…

Vanuit het barre noorden van IJsland,

keren we vandaag even terug naar het zomerse Frankrijk,

meer bepaald in La Combe (Dordognestreek).

 

Rond het domein van de natuur camping bij Marc,

is er overschot van mogelijkheden om macro foto’s  te maken.

Een overvloed van insecten kan je spotten in de bossen, de weiden, de vijvers…

Een droom locatie voor een macro fotograaf 😀

Het tijdstip was ongeveer 21u, het was nog broeierig warm…

Omdat de insecten nog heel levendig waren in die warmte,

was ik gewapend met een 100/400 mm telezoonmlens + 1.4 extender

(zo had ik feite een 140/560 mm telezoom lens).

Ideaal om de kleine schuwe beestjes van op een eerbiedige afstand te fotograferen !

 

Met een 100, 180mm macro lens moest ik veel te kort bij de heel alerte insecten komen,

die waren dan al lang piepedada voor ik ze scherp in de lens kon krijgen 😳 !

 

Als je insecten fotografeert in volle zon, warme temperaturen,

zorg dat je een lange telelens hebt. (200 of 300mm is een minimum)

Als de temperatuur laag is, of in de koele ochtenddauw ofzo,

dan kan je heel kortbij komen (Dan kan je zelfs een 40, 60mm macro lens gebruiken)

 

Een kleine krekel trok mijn aandacht, door zijn lawaai !

 

Een wist je datje : Een krekel kan je herkennen aan de plaats van zijn vleugels,

namelijk boven het lichaam.

De vleugels van een sprinkhaan bevinden zich opzij van het lichaam.

 

Nog een wist je datje : Een sprinkhaan maakt geluid (tjirp) ,

door zijn achter poten tegen zijn voorvleugels te wrijven.

Een krekel doet dit door zijn voorvleugels over elkaar te wrijven

 

Krekel

 

Een kleine krekel

maakt krassende geluiden

ineens sprong het weg

 

 

 

 

 

Dichtbij de vijvers, tussen het riet en de dichte plantengroei,

leven de top predators van het luchtruim !

De libellen en de waterjuffers.

Het zonlicht heeft nu meer en meer moeite om door de dichte vegetatie te dringen…

Maar dát is nu hét licht dat ik zocht 😀

De iso moet wat hoger, om de sluitertijd boven 1/400ste te krijgen op 400mm,

het beetje ruis die onverbiddelijk optreed,

is met Abobe camera raw zo verwijderd.

Wat ik me bij deze sierlijke gracieuze blauwe diertjes altijd afvraag:

Is het een Weidebeekjuffer of een Bosbeekjuffer ?

Ik denk dat het diertje op onderstaande foto een Bosbeekjuffer is (Calopteryx virgo),

omdat het diertje geen donkere vlek heeft op haar vleugels

 

 

 

 

 

Naast de vijver kwam dit beestje rusten…

Volgens mijn determinatie opzoeking zou dit een Franse veldwesp zijn. (Polistes dominula).

Het is een niet agressieve wespensoort, maar houd er wel rekening mee dat ze kunnen steken !

Dus zolang ik niets doe, zal dit beestje me ook niets doen 😀

 

 

 

 

Waterjuffertjes kunnen plotseling naast je verschijnen…

Ploef, ineens zijn ze er.

Je vraagt je dan af hoe ze het doen hé ? 😀

Het zijn acrobaten van het luchtruim !

Wist je dat ze in volle vlucht, een hoek van 90 graden kunnen maken ?

Het zijn dé jagers bij uitstek !

Urenlang kan ik die diertjes bewonderen :mrgreen:

 

 

Waterjuffer

 

Plots ! Een glinstering

naast me; Een waterjuffer

die een slaapplaats zoekt

 

 

 

 

 

Soms moet je eens goed zien over welke juffertje het hier gaat…

ik dacht eerst dat hier een Azuurwaterjuffertje (Coenagrion pualla) voor mijn lens zat…

Maar bij nadere controle blijkt het een Lantaarntje (Ischnura elegans) te zijn !

Bij insecten zit het verschil tussen de verschillende soorten vaak in heel kleine details.

Op mijn blog wil ik zo’n correct mogelijke informatie geven,

daarom raadpleeg ik altijd mijn insecten gidsen en bij twijfel ga ik op ’t internet op zoek naar meer informatie.

Meestal geraak ik er wel uit hoor 😀

Teergeliefde bezoeker, als jij weet dat ik fout zit

(en dat kan altijd, ik ben de almacht niet 😎 ).

Stuur je me dan de correcte informatie door aub ?

Ik zal je eeuwig dankbaar zijn 😎

 

 

 

 

De vijver van Marc, zo noemen we die met bronwater gevulde vijvers…

Enkele loshangende takken,

die zachtjes bewegen in het verdwijnend licht

van de ondergaande zon…

krekels sjirpen,

het water klotst heel zachtjes.

De lens wijdopen en de focus op de takken…

Het water verglijd in onscherpte…

Het is zalig om hier weg te mijmeren 😀

 

 

 

 

 

 

Avondlicht

Nu de zon wegzinkt

glanst het avondlicht vol goud

heel eventjes maar

 

 

 

 

Als ik de focus terug op het water leg,

meer bepaalt naar het centrum van de vijver,

daar zie ik nog steeds rimpelingen in het water,

veroorzaakt door kikkers en vissen.

“Het leven blijft verder malen” , zo denk ik dan…

De kleine lichtjes in de rimpelingen zijn afkomstig van enkele kampeer tentjes,

die rond deze vijver opgeslagen zijn…

Dit vredig tafereeltje doet me denken aan een schilderij van Monet :mrgreen:

 

 

 

 

 

Twee grote vissen happen naar een op het water drijvende of zwemmende prooi

Golvende cirkels groeien naar elkaar toe…

Zo’n momentjes, zen momentjes,

zijn voor mij het toppunt van ontspanning & introspection…  😎

 

 

Rimpels

Rimpels golvend op;

het water in de vijver

zijn tijdloos en stil

 

 

 

 

Op weg naar ons kleine camper hutje, naast de appelboom,

in het tegenlicht van de ondergaande zon zag ik een distel…

Hoe iets onooglijk klein én met zo’n prikkelbaar stekelig karakter,

zo mooi kan worden hé ? 😀

“Fotografie is echt wel een zalige hobby” , zo denk ik dan 😎

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van het logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn natuur, vijver & insecten macro fotografie

Dit ‘kleine wereld’ logje krijgt heel zeker nog een vervolg hoor 😀

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben én wanneer het verschijnt laughing

 

Dirk

Normandië – Étretat (Deel 4)

Als ik mijn blog statistieken nakijk,

is het bijna een maand geleden,

dat we hier in dit blogje,

nog eens in ‘La douce France’ (Frankrijk) vertoefden !

Hoogtijd dus om nog maar eens te verkassen naar Étretat, in Normandië.

Teergeliefde bezoeker, ga je mee ? 🙂

 

Een stralende zon,

Veel wolken in de lucht die zorgen voor mooie contrasten !

Och ja… Het leven kan toch zo mooi zijn hé  :mrgreen:

 

Hier zie je de krijtrotsen nog even van de onderkant…

Maar straks zoeken we het hogerop !

 

Hoe de zon het zeewater groen en tegelijk de rotsen goud kleurt…

Zonlicht kan verrukkelijk mooi zijn !

 

 

 

 

De beroemde olifantslurf van Étretat,

een door zee en wind uitgesleten stukje natuurpracht…

Ooit zal dit geheel instorten , net zoals de ‘Azure window’ op Malta (eiland Gozo) (info hier)

Laat ons hopen dat we van dit natuurlijk beeldhouwwerk,

nog heel lang mogen & kunnen genieten 😀

 

 

Slurf

 

Die olifant slurf

gebeeldhouwd door zee en wind

is bangelijk mooi 

 

 

 

 

Zoals ik al zei bij de eerste foto,

zoeken we het vandaag hogerop !

Er zijn genoeg klim paadjes die langs en over de krijtrotsen lopen,

het ene al wat moeilijker dan het ander…

Wij hebben voor  de gemakkelijkste weg gekozen natuurlijk 😀

Alhoewel, als je deze foto ziet,

dan zou je denken dat we aan alpinisme deden hé 😆

Maar niets is minder waar…

Met een camera kan je de werkelijkheid wat geweld aandoen 🙂

 

 

 

 

Een flink pak meters hoger,

keken we uit op een werkelijk fenomenaal landschap !

Hier is het uitdrukkelijk verboden om kort tegen de rand te gaan staan,

omdat de randen langzaam aan afbrokkelen.

Elk jaar weer zijn er hier paar toeristen die naar beneden vallen…

Er worden bewust géén afspanningen gezet,

(op sommige extreem gevaarlijke plekken wel hoor !)

dit om dit fenomenaal mooie landschap niet te ontsieren…

Ze doen gewoon beroep op je gezond verstand.

Als je dan toch niet wil luisteren… en naar beneden duikelt…

Dan is dit voor mij  een geval van natuurlijke selectie 😀

 

Ben ik nu hardvochtig en/of onmenselijk ??

Neen hoor, er staan meer dan genoeg waarschuwingsbordjes (in meerdere talen !).

Wie zoekt… die vind… Zo simpel is het toch ?

Ik heb meermaals mensen toegeroepen dat ze op verboden plaatsen waren…

Soms op echt extreem gevaarlijke plaatsen ! 😯

maar die pipo’s lachen me dan gewoon uit…

Tja, als zo iemand dan naar beneden valt…

Dan trek ik me het echt niet aan hoor 😉

Wie zoekt… je weet wel hé

 

 

 

Schuimend

 

De machtige zee

golft dreunend tegen de kust

en wordt schuimend wit

 

 

 

 

 

Het is net of ik hier pal tegen de rand sta…

Maar niets is minder waar hoor !

In werkelijkheid sta ik hier meer dan 2 meter van de rand !

Om mooie foto’s te maken, moet een mens soms al iets riskeren,

maar ik ben niet zo gek om mijn leven ervoor te riskeren hé 😀

 

 

 

 

Hier staan we bijna boven op de olifant zijn kop…

allee ja, toch een beetje in de buurt daarvan.

Vanop dit punt heb je een ongelooflijk mooi vergezicht,

over de baai van Étretat.

Hier was een betonnen plaat gegoten mét metalen afsluitingen, voor de veiligheid !

(die zie je een paar meter terug of verder niet meer liggen)

Natuurlijk zorg ik ervoor dat die afsluiting niet op de foto komt 😀

De natuur is hier fantastisch mooi !

Taaie grassen, ruw struikgewas, alles overlevende bloemen en bessenstruikgewas

Ik hou van die ruwe en brute schoonheid

de plagerige zee wind die onophoudend  aan je kleren rukt,

de geur van het zilte zee nat

het gekrijs van de zeemeeuwen

Zaaalig 😀

 

 

 

 

Hoe meer je in de richting van ‘De slurf’ gaat,

hoe gevarieerder het landschap !

Het landschap boven de krijtrotsen is echt golvend !

Als je hier naar beneden tuimeld,

dan is je lichtje uit hoor !

Gelukkig stonden hier stevige veiligheid afsluitingen :mrgreen:

 

 

 

 

 

Het zelfde landschap (op dezelfde positie geshoot) als voorgaande foto,

maar hier heb ik de foto in landschap modus gemaakt.

Wie van de twee vind je de beste ?

 

 

 

 

Weer een paar meters verder (een stuk of 40 meter schat ik)

krijg je weer een totaal ander landschap te zien !

Een breedhoek (zoom) lens is hier heel goed gerief.

Om meer scherptediepte te krijgen, ga ik de lens niet fel dichtknijpen hoor !

Zoveel overschot in licht had ik toen niet…

In zo’n situaties werk ik altijd met de hyperfocale afstand,

om afhankelijk van de sensor grootte én het gekozen diafragma,

een scherpstel afstand te berekenen, waardoor alles van begin tot eind in je foto,

scherp zal zijn. Die berekening doe ik niet zelf hoor (wiskunde is mijn vriend niet 🙂 )

Er zijn genoeg gratis hyperfocale afstand apps voor te vinden,

die je gewoon op je smartphone installeert.

Een leuk detail…

een groepje kajakkers kwam zomaar mijn foto ingevaren 🙂

Leuk toch ? 😀

 

 

 

 

Weer een beetje verder kreeg ik een mooi totaal plaatje van het kiezelstrand…

Als ik van deze locatie naar beneden ga,

dan bevind ik me min of meer op dezelfde plaats,

als waar ik de eerste foto van dit logje had geshoot :mrgreen:

Een wereld van verschil hé ? 😆

 

 

 

 

 

Om de ruwheid, de grootsheid van deze kust te onderstrepen

wou ik van deze kijkhoek ook minstens een landschap modus foto maken…

Wat me aan deze kust vooral opviel en raakte,

zijn de ongelooflijke schakeringen van groen en oker…

 

Op deze plaats hebben we ons broodjes lunch pakket, soldaat gemaakt.

Het was zalig vertoeven hier !

Het verre ruisen van de zee, heel diep beneden ons

de frisse koelte van de zeewind…

én het tevergeefs wegjagen van steeds weerkomende zeemeeuwen,

die het op onze broodjes hadden gemunt !

Damned ! 🙂

Maar die gevleugelde brutaaltjes hebben uiteindelijk,

de ultieme slag om onze broodjes gewonnen  😀

Maar och ja, er zit nog een banaan in mijn rugzak als voedsel reserve

en wat druivensuiker voor als het nodig is 🙂

 

 

Zeemeeuw

Een handvol veertjes

stalen al onze broodjes

zeemeeuw brutaaltjes !

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Étretat  fotografie én de nederige haiku woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

 

 

 

Normandië – Étretat (Deel 3)

En weer verkassen we naar een andere plaats ! 😀

Van de vredige rust en stilte uit het kleine wereldje in mijn tuin,

verhuizen we terug naar de immense grootsheid van de zee

én de magistraal mooie krijtrotsen in Étretat (Frankrijk).

Naar de indrukwekkende landschappen gind’s,

kan ik uren lang kijken én blijven genieten 😀

De zilte zeelucht, een frisse zeebries die zalige verkoeling brengt,

het ruizen van de zee… zalig toch ? 😉

 

Even wat technische uitleg voor wie erin geïnteresseerd is…

Voor alle foto’s in dit logje maak ik gebruik van een circulair polarisatie filter en één of meerdere graduele grijsfilters.

(Ter info: De filters hier gebruikt zijn van Lee)

De grijsfilters zijn om het verschil in het licht op te vangen (geen uitgebrand wit in de lucht bijvoorbeeld)

en het polarisatie filter dient om het blauw in de lucht meer contrast te geven.

 

Btw, 45 jaar geleden gebruikte ik ook reeds grijs, pola, star, neon, enz filters,

voor mijn prehistorische & analoge Practica & Zenith spiegelreflex camera’s 😆

De filter fabrikanten waren Cokin, Ambico, enz.

Die filters heb ik nog steeds ! :mrgreen:

(Maar sinds 2018 gebruik ik enkel nog de onbreekbare wolverine glas Kaze® filters ! )

 

Nog ff dit terzijde….

Zoals ik vroeger al eens vertelde :

Er bestaat geen regel of handboek voor het gebruik van fotografie filters.

Je leert het simpelweg door zelf ervaring op te doen én te leren uit je fouten 😀

 

 

Blazen

Hoge zee wolken

zijn best wel indrukwekkend

ze blazen golven 

 

 

 

 

Het ‘drama’ in de wolken boven zee & strand vind ik altijd heel bijzonder !

Als mens, als toeschouwer, voel je je heel klein,

bij het zien van al dat natuur’geweld’.

Vind je dat zelf ook ?

 

Hier heb ik 3 foto’s gemaakt vanop op dezelfde plaats…

Alleen de kijkhoogte en het zoom niveau is veranderd in de 2 volgende foto’s …

Gewoon om aan te tonen dat de compositie keuze én beeldhoek toch wel heel belangrijk is !

Foto 1: portret modus

 

 

 

 

Foto 2: portret modus

Ingezoomd naar de krijtrotsen toe.

Merk op dat de foto heel anders wordt als de wijdsheid van de zee is weggezoomd…

 

 

 

 

Foto 3: Landschap modus :

Hetzelfde zoom niveau als in Foto 1.

De zee einder is weer zichtbaar, de camera is iets lager bij de grond geplaatst…

 

Maar toch vind ik, dat er iets mankeert aan deze foto… 😀

Er ontbreekt iets om de kijker een houvast te geven !  (zo voel ik het aan)

 

 

 

 

Wat er volgens mij aan de (vorige) foto mankeert,

is dat er primo: Teveel op de foto staat…

en secundo: Ik mis iets op de voorgrond van dit landschap.

 

Het volstaat echter om wat dichterbij de rotsen te gaan…

Als je een element uit het landschap in de voorgrond plaatst,

dan krijgt je foto direct veel meer diepte en wint aan kracht !

De foto heeft minder rotsen in beeld, maar zegt me zoveel meer :mrgreen:

Vind je niet ?

Waarde bezoeker, wat denk jij van deze ‘voorgrond element theorie’ ?

 

 

 

 

Als je werkt volgens dit voorgrond & achtergrond aandachtpunt principe,

dan mag je landschap foto in portret of in landschap modus staan vind ik.

Beide modi vertellen hun verhaaltje én geven de kijker een ‘houvast’  :mrgreen:

 

 

 

 

 

Dover

Bij echt helder weer

kan je heel in de verte 

Dover zien liggen

 

 

 

 

Als je voorgrond elementen opzoekt,

dan loop je soms de onvermijdelijke zen-steen hoopjes tegen het lijf  😀

Ik maak er dankbaar gebruik van om mijn foto wat extra ‘zenpower‘ te geven 😉

 

 

Zen

Een klein steenhoopje

is met liefde gestapeld

in Zen momentjes

 

 

 

 

als afsluiter van dit logje…

De doorgang naar het kiezelstrand die we gevonden hadden op de stafkaart…

Als je de ‘grote’ wandelwegen volgt,

dan zit je zo’n 6 a 7 km verder te zoeken naar het kiezelstrand 🙂

(90% van de bezoekers volgt slaafs de grote wegen… wij niet :mrgreen: )

Een goede voorbereiding is het halve werk hé 😀

Wat mij hier echt wel opviel, zijn de oneindige gradaties in de groen én de okerkleuren !

Kleuren om echt van te genieten 😉

Enne… bijkomend voordeel ! Wij waren alleen op deze stranden !

Zalig toch !

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Étretat  strand fotografie én de nederige haiku woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Dirk

 

Normandië – Étretat (Deel 2)

In dit blogje word redelijk wat afgesprongen hé ?  😀

Ook vandaag blijven we bij de zee, we gaan echt niet te moeilijk doen…  😉

Maar… (er is hier steeds een maar hé ) …

Van de ijskoude polaire zee in IJsland maken we wel een reuzensprong naar een andere zee,

ergens in Frankrijk, meer bepaald naar de oceaan en het strand van het ruige Normandië.

De krijtrotsen van de Alabasten kust blijven ons bekoren…

Een naar beneden gedonderd brok krijtrots van pakweg 1 meter hoog

en dik 2 meter lang, is de ideale voorgrond voor mijn eerste foto :mrgreen:

 

 

 

 

Langzaam maar zeker worden deze krijtrotsen verzwolgen,

vermorzeld door de immer beukende oceaan

en de immer afslijtende zeewinden…

Maar kom, zo snel gaat het slijtage proces niet hé 🙂

 

Tijd

Witte krijtrotsen

trotseren de oceaan

maar de tijd heeft tijd…

 

 

 

 

Op vele plaatsen kan je echt heel goed de slopende krachten van het zeewater zien…

De natuur als beeldhouwer , met bruut geweld, grof gemaal en niets ontziend…

scheppend, slijpend, beukend, vermorzelend… wrocht de natuur zijn/haar landschap !

We vonden deze never ending story immens prachtig 😀

 

 

 

 

Aan zee geniet ik heel graag van ‘zee geluiden’…

Zeevogels, meeuwen en dergelijke passen echt wel in het zee-plaatje.

In Normandië kan de roep van een zeevogel toch wel heel speciaal zijn !

Vooral als die vogelkreet echoënd weerkaatst tussen het kalme zeewater en de loodrechte krijtrotsen…

Dat zijn pure geniet-momentjes 😆

 

 

Hoog

Hoog boven de rots

weerkaatst een zeevogelkreet

over het water

 

 

 

 

 

Heb jij ooit al een kleine adder (zo’n 50cm lang) op een kiezelstrand ontmoet ??

We stapten over de zeezijde van het kiezelgedeelte dat door de golven werd overspoeld,

toen we daar deze kleine rakker ontdekten… !

Toen ik me bukte om met mijn groothoek lens (ik had echt geen tijd om een andere lens op te schroeven),

dit slang-ontmoet-momentje te vereeuwigen, siste het beestje vervaarlijk :mrgreen:

Hola tante Paula…. we moeten hier wel effe oppassen….

Nu ja, weet wel dat ik hier ongeveer 10cm boven het beestjes kwam…

(een groothoek gaat echt heel breed hé)

 

 

 

Zijn (of haar ?) gevorkte tongetje gleed in en uit haar mond…

Nu ja, slangen ruiken via hun tong, zoveel wist ik ook wel.

Soms kronkelde haar kop luid sissend naar boven… klaar om toe te slaan !

We hadden wel respect voor deze kleine slang…

Zo’n klein diertje, dat zich zonder vrees tegen 2 grote mensen verweerde !

Bravo zeg ik dan, respect hoor !

 

 

 

 

 

Het diertje voelde ergens wel aan dat er van onze mensen kant geen dreiging was…

alleen ongevaarlijke nieuwsgierigheid van onze kant …

Een paar minuten later s-kronkelde het diertje weer weg… richting zee !

We hebben het beestje niet meer weergezien …

Wat ik me nu afvraag… kunnen zo’n kleine slangen in het zoute en toch wel redelijk koud zeewater overleven ?

Of was het gewoon toeval dat ze op dit kiezelstrand verzeild was geraakt ?

’t zijn van die kleine, onverwachte ontmoetingen die ons leven aangenaam kruiden hé 😀

 

 

 

 

 

In het vorig Normandië logje had ik je ergens beloofd voor een doorkijkje naar Étretat…

Het water stond op dit moment heel laag (eb) en de doorgang in de rots was nu toegankelijk…

In deze doorgang zal ik nooit helemaal doorkruipen, omdat er regelmatig puin naar beneden valt…

Maar vanaf buiten heb je een mooi doorkijkje, vind je niet ? 😀

(Bovenop die groene rots is geschiedenis geschreven… maar dat is voor later eens)  😆

 

 

 

 

Twee haiku spinsels voor de prijs van één 🙂

 

 

Mijmeren

 

Dreigende wolken

op zee laten me proeven

van oneindigheid

 

 

 

Vergeetput

Een frisse zeebries

blaast stoffige gedachten

naar vergeetputten

 

 

 

 

 

Als branding bruisend over de verlaten stranden rolt …

Als het prille avondlicht de krijtrotsen laat herleven in warme kleuren…

Als dreigende wolken boven zee en land magistraal en groots groeien…

Dan zit of lig ik heel graag op dit kiezelstrand , peinzend, mijmerend…

om zalig te genieten van het indrukwekkende landschap rondom mij  :mrgreen:

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Étretat  strand fotografie én de nederige haiku woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Dirk

 

Normandie – Étretat (Deel 1)

Normandië…

Iedereen heeft zeker al gehoord van Normandië ?

Laat in de 2de wereldoorlog zijn in deze Franse uithoek ,

de geallieerden “geland” om het zwart/bruine monster van het fascisme te verpletteren…

Overlord was de code naam van deze nog nooit eerder geziene landing/veld én grondstoffenslag..

 

Heel, heel vroeger waren de Noormannen hier min of meer de baas !

Vandaar de naam: Normandië (Land van de Noormannen/Noorman land)

Google/wiki zoek op ‘Tapijt van Bayeux’ voor meer Noorman/Normandië info

 

Maar oorlog en gruwel interesseren mij (en jou zeker en vast ook niet) in de verste verte niet…

 

We komen naar Étretat voor de woeste natuur, de krijtrotsen , de zee , wolken, de wind… 😀

Een klein, knus en gezellig hotelletje,

een paar km in het binnenland, beneden Étretat ,

heel ver weg van alle drukte,

was dé ideale thuisbasis voor al onze ontdekking expedities  🙂

Zalig toch !  😀

 

Étretat staat vooral bekend om zijn uitstekende krijtrots, die op een olifant lijkt,

maar die zie je hier vandaag niet 🙂

De eerste dag stapten we met een stafkaart als reisgids,

van ons hotel dwars door en over de krijtrotsheuvels,

tot we de doorgang vonden naar het kiezelstrand…

 

Het felle contrast tussen het wisselend blauw in de lucht

en de mosgroene krijtrots toppen,

het steeds veranderende spel van licht en schaduwen…

gaf mijn fotografenzieltje de nodige kiekebisj  😀

’t Is hier een zalig landschap, een leuke uitdaging om dit te fotograferen !

zo’n gedachten vlinderden voortdurend door mijn geest…

 

 

 

 

Deze witte krijt en kalksteen rotsen, ook de Alabasten kust genoemd,

strekken zich over een afstand van 120km uit,

tussen het kustdorpje Dieppe en de veerboothaven Le Havre.

De enorme wolken formaties vond ik echt wel indrukwekkend…

Geef toe, een dagje aan zee met een flauw blauwe hemel…

dat oogt heel saai hé ? 😀

Geef mij maar dreigende wolkenpartijen hoor !

Hoe meer ‘drama’ in de lucht, hoe meer ik ervan geniet :mrgreen:

 

 

Krijtrotsen

 

Dreigende wolken

rollen over krijtrotsen

ik geniet ervan 

 

 

 

Even wat technische achtergrond info:

Alle foto’s in Étretat zijn gemaakt met de Canon 1D Mark 4 + de Canon breedhoek 16/35mm f2.8.

Polarisatie filter /en/of graduele grijsfilters zijn meestal gebruikt.

Soms heb ik een statief gebruikt, maar dit alleen als de sluitertijden té groot werden,

om nog los uit de vrije hand te kunnen werken.

Het wolkenspel, hoog in de lucht vond ik altijd bijzonder spectaculair !

Hier bij ons in Dilbeek zie je nooit zo’n wolkenpracht 😀

 

 

 

 

Hier zie je de krijtrotsen (Alabasten kust) naar richting Le Havre toe.

Het is een kiezelstrand, geen zandstrand.

Als je daar een paar km doorheen stapt, dan ben je best wel moe hoor !

Het door de regenwolken gefilterde licht was subtiel mooi.

De schakeringen tussen de vele groenen

en de eindeloze reeksen van oker kleuren vond ik fascinerend !

 

De ervaring heeft me ondertussen geleerd om bij een landschap foto,

steeds een landschap-element in de voorgrond te brengen,

dit, om meer diepte in de foto te benadrukken.

 

Reuzen

 

Witte krijtrotsen

zijn als versteende reuzen

uit de zee gegroeid

 

 

 

 

Hoe wolkenformatie’s in enkele minuten zo kunnen veranderen 😀

In dit immer bewegend landschap is het echt wel zalig om te fotograferen !

Het zeewater was relatief rustig, maar hoog in de hemel woei een flinke bries.

Hier kon (of wil) ik echt geen langere sluitertijden gebruiken,

omdat deze wolken dan verschuiven in de foto en “flou” worden.

(een leuk verschijnsel bij lange sluitertijden, maar hier wou ik het niet)

Hier wou ik absoluut het contrast én de scherpte in de wolken behouden,

ook het dynamisch bereik tussen fel licht én diepere schaduw tonen vastleggen,

zonder uitgebeten wit (verbrand) of dichtgelopen zwart !

(daar gebruik ik grijs filters voor om dat allemaal te ‘egaliseren’)

Dat ene ‘hét’ moment proberen vast te leggen…

Daar ga ik echt voor 😀

 

 

 

 

Om dit logje te eindigen,

een foto naar richting Dieppe.

Het dorp (stadje) Étretat  situeert zich juist achter de rots helemaal links…

Maar die richting uitgaan is voor een volgend logje 🙂

 

In dit hoekje van het kiezelstrand is het grotendeels rustig,

de meeste toeristen komen hier zelden of nooit…

(ze weten niet wat ze missen hoor  :mrgreen: )

Als je op voorhand je midweekje vakantie wat plant en uitpluist,

kan je echt wel gericht leuke dingen ontdekken hoor 🙂

 

Rond het middaguur is het hier tussen eb en vloed…

Bij vloed (hoogwater) is het kiezelstrand  helemaal overspoeld door de zee.

Bij eb (laagwater) kan je van daar door (door de zee uitgeholde)

krijtrots grot het stadje Étretat zien liggen…

“Alleen zien” is hier wel degelijk op zijn plaats,

want door de constante water/wind erosie zijn die grotten levensgevaarlijk…

Vanuit die ‘kijkgrot’ heb ik heel bewust geen foto’s gemaakt,

gewoon omdat ik mijn leven nog niet beu ben 😀

 

Ondertussen genieten we hier van het magistrale Normandische landschap…

Zee, krijtrotsen, korstmossen, wolken, kiezelstranden…

’t begin van weer een zalige midweek vakantie in “La Douce France”

 

Moet er nog zand zijn ? 😀

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Étretat  fotografie én haiku woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Dirk