Zomerse macro in Duitsland (Deel 7)

Van de straat en stad fotografie in Reykjavik verhuizen we nog maar eens… 😎

We gaan terug naar Duitsland, naar Wilebad-Essen.

Voor meer info over deze locatie, zie mijn vorige logjes in deze reeks :mrgreen:

 

Nog steeds was ik gewapend met de Sony A7r2 én de Canon 100/400mm lens,

die via de Metabones adapter op de Sony is geklikt.

Die lens-adapters zijn echt heel handig spul !

Als je nu vandaag verandert van camera merk, koop je gewoon een adapter

die al je ‘oude’ Canon lenzen op de Sony laat werken 😎

Voor Fuji X en GFX heb ik ook een adapter om mijn oude Canon lenzen

te blijven gebruiken.

Vroeger (toen er nog geen adapters waren), moest je ALLES verkopen

Je ‘oude’ camera(s) + alle lenzen. Daar deed je dus zwaar financieel verlies op !

Leve de lens-adapters zeg ik dan :mrgreen:

 

Enfin soit, het is hier geen verkoops praatje voor lens adapters hé !

 

Ook met een 100/400mm, die geen 1:1 is maar 2:1 kan je lekkere macrofoto’s maken.

Waterjuffertjes in hun gekende hart-vormige paarhouding

 

 

 

 

Dit verschil van machtverhouding vind ik zalig om te fotograferen…

Twee heel kleine waterjuffertjes en een grote Gewone oeverlibel…

Voor mij voelt het waterjuffertje aan als een slanke jachtvlieger,

een Japanse Zero of een Engelse Spitfire ,

en de grote zware libel zie ik als een zware bommenwerper,

een vliegend fort of een Lancaster bommenwerper :mrgreen:

 

 

 

Elke libel (ook de waterjuffers, de vlinders) hebben 4 vleugelparen.

Een libel kan elke vleugel apart aansturen, zodat deze insecten razendsnel

bochtenwerk of accelleraties kunnen uitvoeren.

Elke vliegende prooi is kansloos tegenover deze keizers van de lucht !

 

 

 

Een andere ‘Gewone oeverlibel’ warmt op in de zon…

In mijn ogen zijn dit juweeltjes…

Wonderen van de evolutie !

 

 

Draadglazen vleugels

ze gaan ritmisch op en neer

plots is ze weer weg !

 

 

 

Zelfde foto als hierboven,

alleen heb ik hier een Orton bewerking over gelegd.

Orton maakt alles zacht en flou, als in een David Hamilton droom 😉

 

 

 

Overal waar je rondkijkt aan de oevers van deze vijvers

zie je waterjuffertjes voor hun nageslacht zorgen 😎

 

 

 

Soms experimenteer ik wat,

in de kunst van het weglaten bijvoorbeeld…

Met een lange telelens heb je ook een beperkte scherptediepte,

als je maar dicht genoeg kan komen op je onderwerp…

 

 

 

 

Het licht onder de bossen die de vijvers omringen,

wordt gefilterd door de jonge boomblaadjes.

Ondanks het namiddaguur en het harde zonlicht boven ons,

kon ik hier heel mooi werken met superzacht en fluwelig zonlicht !

 

Een stilleven van nog groene takjes en fréle boomblaadjes 😎

 

 

 

 

Om dit logje af te sluiten voor vandaag,

Wat jong groen in het vijver moeras,

subtiel belicht door een superzacht zonnetje 😎

 

Na zomerregen

tjirpen de sprinkhanen weer

maar je ziet ze nooit

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & natuur fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Zomerse macro’s in Duitsland (Deel 6)

’t is hier al bijna drie weken stil op mijn blogje…

De reden waarom is simpel hoor 🙂

We zijn met vakantie geweest, wanneer we weg zijn,

dan ga ik dat hier zeker niet verkondigen ! 🙂

Inbrekers, dieven en ander soort tuig kunnen ook lezen hé !

Enfin soit, we zijn weer terug in blogland geraakt 😉

Sorry dat ik lange tijd niet heb gereageerd op jullie blogpostjes,

(in de bergen is geen wifi hé 😎 )

maar daar komt zo verandering in 😀

 

In onze Oostenrijk vakantie heb ik een leuk foto experiment gedaan !

In de plaats van met enkele camera body’s én een fototas afgeladen met

loodzware lenzen in de bergen te muil-ezelen,

heb ik eindelijk een “vakantie” camera gekocht…

Na lang vergelijken en zoeken is het de Sony RX10 mark 3  geworden !

Die heeft een (vaste) superzoom van 20 / 600mm(tov FF formaat)

f2.4 in het begin (20mm) tot f4 op het eind (600mm) ! Wat zeker niet mis is ! 😎

De lens fabrikant is Zeis , wat garant staat voor kwaliteit en degelijkheid !

Er is een 1″ sensor aan boord, beweging reductie over 5 assen en tal van opties

die van het toestel echt wel een fotografie juweeltje maakt !

Die camera is heel licht, heeft me echt verbaasd door zijn vele mogelijkheden

en fotokwaliteit ! Die gaat vanaf nu heel dikwijls mee op fotoshoot 🙂

Maar… eerst moet ik mijn raw foto’s nog ontwikkelen !

Dus op mijn Zomer Oostenrijk 2019 foto’s zul je nog wat moeten wachten 😉

 

Om wat in zomerse macro sferen te blijven, gaan we terug naar Duitsland, 2018

terug naar de vijvers van Wilebad-Essen.

 

 

 

Soms ga ik bewust op zoek naar minimalisme…

om met een heel klein beetje zoveel mogelijk proberen te vertellen…

 

Minimalisme

is met een heel klein beetje

zoveel meer tonen

 

 

 

Aan de vijver oevers graasde een groepje berggeiten.

Een berg geit-mannetje kwam even kijken wat ik daar aan het doen was ! 😉

Nu ja, van zijn indrukwekkende horens was ik wel onder de indruk !

Pracht dieren zijn het hé ? 😎

 

 

 

Als ik schoonheid zoek in het licht en de natuur rondom mij,

is er niet veel nodig om me blij te maken :mrgreen:

 

 

 

 

Waterjuffertjes zijn ongelooflijke fotomodellen vind ik 🙂

Dit nieuwsgierig azuurwaterjuffertje kwam zomaar poseren voor mijn lens 😎

 

 

 

Je hebt kleine slanke waterjuffertjes…

én je hebt de grote libellen, die wel op zware bommenwerpers lijken !

Maar beiden zijn supersnel, uiterst wendbaar én geduchte jagers !

Mocht er een jacht vliegtuig bestaan mét de wendbaarheid

én het acceleratie vermogen van een libel of waterjuffer…

Dan zou de piloot zeker sterven aan de verschrikkelijk hoge G-krachten,

die hij zou ondergaan.

Daarom alleen al heb ik eindeloos respect voor deze wondertjes der natuur ! 😎

 

 

 

Overal waar de juffertjes zijn,

zorgen ze voor hun nageslacht 😎

 

 

 

 

Zonder woorden…

 

 

 

 

Een lichtblauw lijfje

even rustend aan een plant

én een streepje zon

 

 

 

Om dit logje voor vandaag af te sluiten…

Doe ze het maar na hé 😎 :mrgreen:

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & natuur fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Zomerse macro’s in Duitsland (Deel 5)

Lente en zomer… Dan is het tijd voor macro fotografie in de vrije natuur.

Voor mij is dat puur ontspanning en tegelijk zalig genieten 🙂

Wat moet een mens meer hebben hé ?  :mrgreen:

We gaan nog even terug naar Duitsland,

naar de uitgestrekte bos vijvers van Wilebas-essen,

om te genieten van kleine gonzende wereldje 😉

Ga je mee ?

 

De Gewone Oeverlibel (Orthetrum cancellatum),

Deze foto is niet slecht, maar er hapert iets aan vind ik…

In volgende foto leg uit wat er hier verkeerd is…

 

 

Door het insect wat meer links te plaatsen in het kader

geef ik het beestje meer ruimte om op te stijgen

en toon ik tegelijk iets extra van zijn/haar leef omgeving.

Als fotograaf moet je altijd kritisch zijn over je eigen werk vind ik :mrgreen:

en zeker niet te vlug tevreden zijn.

 

 

 

 

Op een klein takje

zat plots een grote libel

ineens was ze weg

 

 

 

Soms helpt het toeval eventjes…

Een verre licht schittering op de vijver valt in de lens.

Door de beperkte scherpte diepte wordt deze flikkering heel wazig

weergegeven in de foto.

In mijn ogen is dit een extra bokeh voordeel in deze foto.

Wat vind jij ervan ?

 

 

 

 

De Gewone Schaatsenrijder (Gerris lacustris).

Je moet redelijk vlug zijn om die scherp op de foto te krijgen,

want die rakkers hun beweging gedrag is echt onvoorspelbaar 🙂

 

 

 

Waterjuffertjes

als een azuurblauwe droom

zweven heen en weer

 

 

 

Soms is het onmogelijk om de parende juffertjes beiden scherp

op de foto te krijgen…

Het takje waar ze opzitten maakt een hoek, die het onmogelijk maakt

om loodrecht daar tegen over te komen…

Omdat ik anders de vijver in moet :mrgreen:

Dus moet ik kiezen welk beestje scherp wordt hé ?

 

 

Een ‘Gewone oeverlibel’ rust uit in het rietveld…

Langzaam gaan de vleugels open en dicht

 

 

 

Een omver gevallen boom in de vijvers…

Met een klein beetje fantasie kan je hier een boomkrokodil in zien 😉

 

 

 

Als afsluiter voor vandaag…

Planten die onrechtstreeks worden belicht door de zon,

kunnen soms als er wat wolken het zonlicht diffuus maken,

zalig mooi zijn. Het harde, lelijke middaglicht is nu helemaal weg.

De wolken zijn als het ware een reusachtige softbox geworden.

De omringende bossen filteren de rest van het harde licht weg.

’t zijn zalige licht momentjes voor een natuur fotograaf :mrgreen:

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & natuur fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Zomerse macro’s in Duitsland (Deel 4)

Vandaag blijven we in Duitsland, maar op een andere locatie.

Het is nog steeds dezelfde vakantie als die van mijn logjes

op 10 mei, 4 maart en 3 april.

Op 4 maart had ik alleen de 100mm macrolens mee,

vandaag gebruik ik de Canon 100/400mm telelens + de 1.4extender

zodat ik in feite een 140/560mm lens heb.

Daarmee kan je vanop een grotere afstand de heel alerte insecten

heel dicht bij ‘trekken’.

Door de extender verlies ik 1 stop licht, maar het was zonnig genoeg

om dat lichtverlies te compenseren :mrgreen:

De camera is nog steeds de Sony A7 R2 en via de Metabones

adapter kan ik mijn ‘oud’ Canonglas op de Sony blijven gebruiken !

De locatie is nog steeds dezelfde als op 4 maart,

namelijk de uitgestrekte vijvers van Wilebad-essen.

 

De oevers van de vijvers zijn dichtgegroeid met riet en waterplanten.

Door de nabijheid van bomen en grote struiken werd het zonlicht ‘gefilterd’

Ideaal voor groene stillevens 😉

 

Een groen stilleven,

net een Japans aquarel

brengt me poëzie

 

 

 

Overal om ons heen zoemde en gonsde het van het leven !

Waterjuffertjes , altijd heel druk bezig om hun DNA te verspreiden 😎

Ze zitten verscholen onderaan in het struikgewas en waterplanten,

zodat je ze echt moet zoeken !

Om een zachte, niet storende achtergrond te verkrijgen,

moet je ervoor waken dat de beestjes niet in het dichte struikgewas zitten,

maar op een meer open plaats.

Zoeken is de boodschap !

Maar dat maakt fotografie net zo leuk 😉

 

 

 

Waterjuffertjes

ze hebben grote ogen

om beter te zien

 

 

 

Soms gleed er een witte wolk voor de zon,

waardoor het licht heel zacht en bijna diffuus werd.

Hét paradijs voor de natuur fotograaf 😎

 

 

 

50 shades of green…

Het mooie achtergrond bokeh maakt het verhaaltje af !

 

 

 

De Gewone Schaatsenrijder (Gerris lacustris).

Met duizenden ‘schaatsen’ ze heen en weer in deze vijvers.

Eigenlijk zijn het wantsen ! Wist je dat ? 😀

Meer info over deze merkwaardige beestjes :  Info

 

 

 

De Gewone Oeverlibel (Orthetrum cancellatum) zie je daar nog redelijk veel.

Met de 100/400mm kon ik van 2 meter verder fotograferen dan met de 100mm macro !

Wat natuurlijk een machtig voordeel is, want de beestjes zijn enorm schuw.

Deze prachtige insecten kunnen tot 5cm lang worden

en hebben een vleugelspanwijdte van 7 tot 9cm !

 

 

 

Vanop een steentje

zit ze roerloos te zonnen

tot een kikker plonst…

 

 

Een libel kan echt ongelooflijk snel landen…

In een fractie van een seconde zit ze op een takje, een steentje

Als uit het niets verschenen.

Hun vertrek is al even spectaculair vind ik.

Ze zit daar en ineens… is ze weg !

Dank zij hun 4 onafhankelijke vleugelparen,

kunnen ze ongelooflijk versnellen en extreem snel bochtenwerk doen

in volle vlucht. Als ze achter een prooi jagen,

heeft die prooi  geen schijn van kans !

 

 

 

Nog wat haiku woordjes,

om dit logje voor vandaag te eindigen :mrgreen:

 

Op een kale tak

komt een libel opwarmen

ineens is ze weg

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn macro & natuur fotografie,

én natuurlijk de nederige haiku poëzie woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Groetjes, Dirk

Het kleine wereldje…

Vanuit het barre noorden van IJsland,

keren we vandaag even terug naar het zomerse Frankrijk,

meer bepaald in La Combe (Dordognestreek).

 

Rond het domein van de natuur camping bij Marc,

is er overschot van mogelijkheden om macro foto’s  te maken.

Een overvloed van insecten kan je spotten in de bossen, de weiden, de vijvers…

Een droom locatie voor een macro fotograaf 😀

Het tijdstip was ongeveer 21u, het was nog broeierig warm…

Omdat de insecten nog heel levendig waren in die warmte,

was ik gewapend met een 100/400 mm telezoonmlens + 1.4 extender

(zo had ik feite een 140/560 mm telezoom lens).

Ideaal om de kleine schuwe beestjes van op een eerbiedige afstand te fotograferen !

 

Met een 100, 180mm macro lens moest ik veel te kort bij de heel alerte insecten komen,

die waren dan al lang piepedada voor ik ze scherp in de lens kon krijgen 😳 !

 

Als je insecten fotografeert in volle zon, warme temperaturen,

zorg dat je een lange telelens hebt. (200 of 300mm is een minimum)

Als de temperatuur laag is, of in de koele ochtenddauw ofzo,

dan kan je heel kortbij komen (Dan kan je zelfs een 40, 60mm macro lens gebruiken)

 

Een kleine krekel trok mijn aandacht, door zijn lawaai !

 

Een wist je datje : Een krekel kan je herkennen aan de plaats van zijn vleugels,

namelijk boven het lichaam.

De vleugels van een sprinkhaan bevinden zich opzij van het lichaam.

 

Nog een wist je datje : Een sprinkhaan maakt geluid (tjirp) ,

door zijn achter poten tegen zijn voorvleugels te wrijven.

Een krekel doet dit door zijn voorvleugels over elkaar te wrijven

 

Krekel

 

Een kleine krekel

maakt krassende geluiden

ineens sprong het weg

 

 

 

 

 

Dichtbij de vijvers, tussen het riet en de dichte plantengroei,

leven de top predators van het luchtruim !

De libellen en de waterjuffers.

Het zonlicht heeft nu meer en meer moeite om door de dichte vegetatie te dringen…

Maar dát is nu hét licht dat ik zocht 😀

De iso moet wat hoger, om de sluitertijd boven 1/400ste te krijgen op 400mm,

het beetje ruis die onverbiddelijk optreed,

is met Abobe camera raw zo verwijderd.

Wat ik me bij deze sierlijke gracieuze blauwe diertjes altijd afvraag:

Is het een Weidebeekjuffer of een Bosbeekjuffer ?

Ik denk dat het diertje op onderstaande foto een Bosbeekjuffer is (Calopteryx virgo),

omdat het diertje geen donkere vlek heeft op haar vleugels

 

 

 

 

 

Naast de vijver kwam dit beestje rusten…

Volgens mijn determinatie opzoeking zou dit een Franse veldwesp zijn. (Polistes dominula).

Het is een niet agressieve wespensoort, maar houd er wel rekening mee dat ze kunnen steken !

Dus zolang ik niets doe, zal dit beestje me ook niets doen 😀

 

 

 

 

Waterjuffertjes kunnen plotseling naast je verschijnen…

Ploef, ineens zijn ze er.

Je vraagt je dan af hoe ze het doen hé ? 😀

Het zijn acrobaten van het luchtruim !

Wist je dat ze in volle vlucht, een hoek van 90 graden kunnen maken ?

Het zijn dé jagers bij uitstek !

Urenlang kan ik die diertjes bewonderen :mrgreen:

 

 

Waterjuffer

 

Plots ! Een glinstering

naast me; Een waterjuffer

die een slaapplaats zoekt

 

 

 

 

 

Soms moet je eens goed zien over welke juffertje het hier gaat…

ik dacht eerst dat hier een Azuurwaterjuffertje (Coenagrion pualla) voor mijn lens zat…

Maar bij nadere controle blijkt het een Lantaarntje (Ischnura elegans) te zijn !

Bij insecten zit het verschil tussen de verschillende soorten vaak in heel kleine details.

Op mijn blog wil ik zo’n correct mogelijke informatie geven,

daarom raadpleeg ik altijd mijn insecten gidsen en bij twijfel ga ik op ’t internet op zoek naar meer informatie.

Meestal geraak ik er wel uit hoor 😀

Teergeliefde bezoeker, als jij weet dat ik fout zit

(en dat kan altijd, ik ben de almacht niet 😎 ).

Stuur je me dan de correcte informatie door aub ?

Ik zal je eeuwig dankbaar zijn 😎

 

 

 

 

De vijver van Marc, zo noemen we die met bronwater gevulde vijvers…

Enkele loshangende takken,

die zachtjes bewegen in het verdwijnend licht

van de ondergaande zon…

krekels sjirpen,

het water klotst heel zachtjes.

De lens wijdopen en de focus op de takken…

Het water verglijd in onscherpte…

Het is zalig om hier weg te mijmeren 😀

 

 

 

 

 

 

Avondlicht

Nu de zon wegzinkt

glanst het avondlicht vol goud

heel eventjes maar

 

 

 

 

Als ik de focus terug op het water leg,

meer bepaalt naar het centrum van de vijver,

daar zie ik nog steeds rimpelingen in het water,

veroorzaakt door kikkers en vissen.

“Het leven blijft verder malen” , zo denk ik dan…

De kleine lichtjes in de rimpelingen zijn afkomstig van enkele kampeer tentjes,

die rond deze vijver opgeslagen zijn…

Dit vredig tafereeltje doet me denken aan een schilderij van Monet :mrgreen:

 

 

 

 

 

Twee grote vissen happen naar een op het water drijvende of zwemmende prooi

Golvende cirkels groeien naar elkaar toe…

Zo’n momentjes, zen momentjes,

zijn voor mij het toppunt van ontspanning & introspection…  😎

 

 

Rimpels

Rimpels golvend op;

het water in de vijver

zijn tijdloos en stil

 

 

 

 

Op weg naar ons kleine camper hutje, naast de appelboom,

in het tegenlicht van de ondergaande zon zag ik een distel…

Hoe iets onooglijk klein én met zo’n prikkelbaar stekelig karakter,

zo mooi kan worden hé ? 😀

“Fotografie is echt wel een zalige hobby” , zo denk ik dan 😎

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van het logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn natuur, vijver & insecten macro fotografie

Dit ‘kleine wereld’ logje krijgt heel zeker nog een vervolg hoor 😀

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben én wanneer het verschijnt laughing

 

Dirk

Hallerbos 2018 (Deel 1)

Het Hallerbos… elk jaar opnieuw is het een zalige ervaring om het paars blauwe bloementapijt van de hyacinten te zien.

Er zijn nog meer bossen die dit kleur spektakel aanbieden (het Neigembos bijvoorbeeld), maar het Hallerbos is echt wel het mooiste én met de meeste bloemen.

Vòòr de paarse hyacinten groeien is het bos bedekt met een wit tapijt van de bosanemonen. (Dit jaar waren er uitzonderlijk veel witte bloemen) Dat is ook een heel mooi spektakel om te zien, maar dit blogje gaat over de paarse bloemekes. Volgend jaar wil ik de witte bloemekes wel eens doen, dan ben ik met pensioen en heb ik tijd zat 🙂

Als je een fotoshoot wil doen van de paarse bloemen, dan ben je als fotograaf ‘verplicht’ om heel vroeg te gaan, nog voor de zon op is, moet je ter plaatse zijn. Dan heb je volop de gelegenheid om een schitterende zonsopgang mee te maken in dat bos. In het zachte ochtendlicht is het bos op zijn mooist.

Ik verklap je een geheimpje… Als je het bos binnengaat, ter hoogte van parking 10, dan ben je op echt wel de beste plaats om de eerste zonnestralen die het bos oplichten te zien. Met wat geluk heb je mooi, warm ochtendlicht… Enne… dan kan je dag niet meer stuk hoor 😉

Als je het Hallerbos en het blauwe hyacinten tapijt wil zien, ga dan op een weekdag, zeker niet in het weekend, want dan kan je daar over de koppen lopen…

FYI: Alle foto’s in dit logje zijn gemaakt met een 100/400mm telelens, een statief is niet gebruikt.

 

De dag begint… het ochtendgloren verkleurt Janneke maan !

 

Janneke maan

Het ochtendgloren

streelt warme pasteltinten

aan Janneke maan

 

 

 

 

De zon kwam op om 6u40… De eerste zonnestralen maken het bos wakker

Overal rond ons horen we geritsel, gefladder én het gezoem van vliegende insecten begint…

Wat een heerlijke rust en vrede in deze momenten… zalig vind ik !  zen momentjes, wees maar gerust 🙂

 

 

 

 

Na een paar minuten, het was hier ongeveer 7u, brak de heel lage zon geheel door de ochtendsluiers… het bos straalde in een warme gloed !

Het ochtendrood voelde aan als pure lente magie !

 

 

Omdat je niet van de hoofdpaden mag afwijken (je mag de bloemen niet vertrappen) is een lange telelens heel goed geschikt om kleine licht tafereeltjes die 10 meter verder zijn, te fotograferen. Met een lange telelens ‘close ups of macro’ foto’s maken is dus heel goed doenbaar.

 

Ochtendlicht

Een klein groen plantje 

geniet van de morgen dauw

in het ochtendlicht

 

 

 

Een paar minuten na 7u werd het ochtendlicht fenomenaal mooi !

Als je dit gouden licht aanschouwt… dan ben je als fotograaf in het Walhalla der fotografie beland hoor 😉

De zotte morgen – Zjef Vanuytsel  (klik hier voor een niet zo bekende versie van Zjef’s mooiste lied)

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Hallerbos fotografie en de haiku woordjes van eigen kweek.

Wordt zeker nog vervolgd…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt voor je commentaar smile

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien dan nog wel over welk onderwerp en wanneer hé laughing

 

Dirk