Normandië – Étretat (Deel 2)

In dit blogje word redelijk wat afgesprongen hé ?  😀

Ook vandaag blijven we bij de zee, we gaan echt niet te moeilijk doen…  😉

Maar… (er is hier steeds een maar hé ) …

Van de ijskoude polaire zee in IJsland maken we wel een reuzensprong naar een andere zee,

ergens in Frankrijk, meer bepaald naar de oceaan en het strand van het ruige Normandië.

De krijtrotsen van de Alabasten kust blijven ons bekoren…

Een naar beneden gedonderd brok krijtrots van pakweg 1 meter hoog

en dik 2 meter lang, is de ideale voorgrond voor mijn eerste foto :mrgreen:

 

 

 

 

Langzaam maar zeker worden deze krijtrotsen verzwolgen,

vermorzeld door de immer beukende oceaan

en de immer afslijtende zeewinden…

Maar kom, zo snel gaat het slijtage proces niet hé 🙂

 

Tijd

Witte krijtrotsen

trotseren de oceaan

maar de tijd heeft tijd…

 

 

 

 

Op vele plaatsen kan je echt heel goed de slopende krachten van het zeewater zien…

De natuur als beeldhouwer , met bruut geweld, grof gemaal en niets ontziend…

scheppend, slijpend, beukend, vermorzelend… wrocht de natuur zijn/haar landschap !

We vonden deze never ending story immens prachtig 😀

 

 

 

 

Aan zee geniet ik heel graag van ‘zee geluiden’…

Zeevogels, meeuwen en dergelijke passen echt wel in het zee-plaatje.

In Normandië kan de roep van een zeevogel toch wel heel speciaal zijn !

Vooral als die vogelkreet echoënd weerkaatst tussen het kalme zeewater en de loodrechte krijtrotsen…

Dat zijn pure geniet-momentjes 😆

 

 

Hoog

Hoog boven de rots

weerkaatst een zeevogelkreet

over het water

 

 

 

 

 

Heb jij ooit al een kleine adder (zo’n 50cm lang) op een kiezelstrand ontmoet ??

We stapten over de zeezijde van het kiezelgedeelte dat door de golven werd overspoeld,

toen we daar deze kleine rakker ontdekten… !

Toen ik me bukte om met mijn groothoek lens (ik had echt geen tijd om een andere lens op te schroeven),

dit slang-ontmoet-momentje te vereeuwigen, siste het beestje vervaarlijk :mrgreen:

Hola tante Paula…. we moeten hier wel effe oppassen….

Nu ja, weet wel dat ik hier ongeveer 10cm boven het beestjes kwam…

(een groothoek gaat echt heel breed hé)

 

 

 

Zijn (of haar ?) gevorkte tongetje gleed in en uit haar mond…

Nu ja, slangen ruiken via hun tong, zoveel wist ik ook wel.

Soms kronkelde haar kop luid sissend naar boven… klaar om toe te slaan !

We hadden wel respect voor deze kleine slang…

Zo’n klein diertje, dat zich zonder vrees tegen 2 grote mensen verweerde !

Bravo zeg ik dan, respect hoor !

 

 

 

 

 

Het diertje voelde ergens wel aan dat er van onze mensen kant geen dreiging was…

alleen ongevaarlijke nieuwsgierigheid van onze kant …

Een paar minuten later s-kronkelde het diertje weer weg… richting zee !

We hebben het beestje niet meer weergezien …

Wat ik me nu afvraag… kunnen zo’n kleine slangen in het zoute en toch wel redelijk koud zeewater overleven ?

Of was het gewoon toeval dat ze op dit kiezelstrand verzeild was geraakt ?

’t zijn van die kleine, onverwachte ontmoetingen die ons leven aangenaam kruiden hé 😀

 

 

 

 

 

In het vorig Normandië logje had ik je ergens beloofd voor een doorkijkje naar Étretat…

Het water stond op dit moment heel laag (eb) en de doorgang in de rots was nu toegankelijk…

In deze doorgang zal ik nooit helemaal doorkruipen, omdat er regelmatig puin naar beneden valt…

Maar vanaf buiten heb je een mooi doorkijkje, vind je niet ? 😀

(Bovenop die groene rots is geschiedenis geschreven… maar dat is voor later eens)  😆

 

 

 

 

Twee haiku spinsels voor de prijs van één 🙂

 

 

Mijmeren

 

Dreigende wolken

op zee laten me proeven

van oneindigheid

 

 

 

Vergeetput

Een frisse zeebries

blaast stoffige gedachten

naar vergeetputten

 

 

 

 

 

Als branding bruisend over de verlaten stranden rolt …

Als het prille avondlicht de krijtrotsen laat herleven in warme kleuren…

Als dreigende wolken boven zee en land magistraal en groots groeien…

Dan zit of lig ik heel graag op dit kiezelstrand , peinzend, mijmerend…

om zalig te genieten van het indrukwekkende landschap rondom mij  :mrgreen:

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Étretat  strand fotografie én de nederige haiku woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Dirk

 

Advertenties

IJSLAND (DEEL 50) – Zwart zand, blauw ijs en lange sluitertijden

Van de relatieve rust in ons landelijk kruiden en bloemen tuintje,

maken we weer een reuze sprong naar het verre & ruige Noorden !

Weet je, in deze barre & koude gebieden voel ik me echt wel goed in mijn vel 😀

Ik hou meer van die frisse gezonde kou als die kleffe warmte van de laatste weken…

 

Maar we wijken weer af… tommetoch 😯

 

We zetten de fotoshoot op het “zwart strand” verder…

Op dit kilometers lange zwart zand strand zoeken naar interessante composities

en interessante objecten is leuk om te doen.

Je leert ‘zien‘ !

Hier had ik een leuk tafereeltje gevonden….

Blauw gletsjer ijs dat contrasteert met het zwarte zand en het drama in de wolken…

De witte schuimlijnen zijn gemaakt toen het golfwater terugtrok naar de oceaan.

Uiteraard heb ik hier gebruik gemaakt van lange sluitertijden !

Anders kan je geen “beweging” vastleggen in je foto.

Alle foto’s van dit logje zijn trouwens gemaakt dmv de lange sluitertijden techniek,

ook de little stopper (Die 5 stops licht tegenhoud) is dikwijls gebruikt + graduele grijsfilters

om het licht gelijk te trekken (het dynamisch bereik verhogen zonder HDR technieken te te passen)

 

 

 

 

 

Fotografie

 

In fotografie

maakt een lange sluitertijd

toch wel het verschil 

 

 

 

Dezelfde positie als voorgaande foto,

maar met een andere golf, die ook terugstroomt in zee.

De opening tijden variëren van 3 tot 10 seconden…

Die tijd varieert naargelang de kracht van de golf én van het terugstromende water.

Dat moet je zelf ter plaatse uitproberen, er zijn geen regeltjes voor 😀

Enne… natuurlijk staat de camera hier op een statief

 

 

 

 

De 3 laatste foto’s in dit logje …

(een selectie speciaal voor jullie 😎 )

Een groot stuk afgebroken gletsjerijs,

had de vage vorm van een krokodil,

of een oude draak…

een vergeten dino ?

mét wijdopen gesperde muil.

Het was heel interessant om te zien hoe het zeewater rond dit ijsblok stroomde,

Geen enkele golf of stroming was het zelfde !

Hier heb ik echt van genoten 😀

 

 

 

Draak 

 

Een ijzige draak 

geboren uit een gletsjer

ligt hier te sterven

 

 

 

Het licht was ook heel intens…

De kleur van het zeewater veranderde constant,

dit kwam door de onvoorspelbaarheid en de wisselende transparantie in de wolken.

Ik kan je verzekeren… we hebben ons hier ferm kunnen amuseren 😀

Op die ene voormiddag heb ik wel 5 kaartjes van 16Gb volgeschoten 😎

IJsland is echt wel hét Walhalla voor de natuurfotograaf !

 

 

 

Noot: Van mijn collega & vriend, Marcel Van Balkom (die deze fotoreis begeleid),

heb ik vernomen dat de grootste gletsjer in IJsland,

dit jaar al bijna 9 meter in hoogte is verloren…

Dat komt door de mondiale opwarming… 😦

Het gebied waar ik de grote ijsbergen fotografeerde is momenteel ontruimd,

wegens grote overstromingen, veroorzaakt door de smeltende enorme gletsjer massa.

Btw, die gletsjer is groter dan Antwerpen, Brabant, Oost & West Vlaanderen & Brussel te samen…

 

Et voila zie … we zijn weer aan het eind van dit IJsland blogje gekomen.

 

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn IJsland natuur fotografie en de nederige haiku woordjes uit eigen kweek .

 

Opmerkingen, tips, commentaren, enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je commentaar kiss

 

Salukes, en graag tot ziens

Dirk

IJSLAND (DEEL 49) – Zwart zand en blauw ijs bij Höfn

We maken weer een grote duik !

Van de Normandische kiezelstranden en krijtrotsen,

komen we weer boven water aan de IJslandse oceaankust !

In het ruige noorden, nabij het stadje Höfn,

De doffe, matzwarte stranden slorpen alle licht op, zo lijkt het wel !

Dit zwart zand is afkomstig vanuit vulkaan uitbarstingen

en gitzwart lava gesteente dat door de eeuwen is vermaald

door de enorme krachten van de oceanen die IJsland omringen.

 

Dit zwart zand , blauwe brokken gletsjer ijs ,

de woeste branding,

De onvoorspelbare dreiging in de wolken,

de wit schuimende zee…

zijn perfecte ingrediënten voor lange sluitertijden.

Vandaag gebruik ik de breedhoek 16/35mm  (meestal op 16mm)

een statief (dat tegen ultrafijn zand en bijtend zout water bestand is),

een little stopper (-5 stops licht), soms een big stopper (-10 stops licht)

om de bewegingen van het water te accentueren

en de kleuren van mijn stilstaand onderwerp te stapelen en te satureren.

Het leukste is als het schuimende water zich terug trekt,

dan krijg je lekkere onvoorspelbare schuimpatronen in het zwarte zand.

 

 

Gletsjer

 

Blauwe ijsbrokken

uit de gletsjer gewrongen

gaan sterven in zee

 

 

 

 

 

Om het dynamisch licht geheel te gelijk te houden,

gebruik ik naast de vierkante little of big stopper

ook nog graduale grijs filter(s) (10x15cm),

deze om het felle licht in de wolken egaal te maken

met het licht in het ijs en de wit schuimende golftoppen

Het is een machtig schouwspel…

die rollende en schuimende golven

de ijskanjers, die overspoeld worden…

Het indrukwekkende geluid van de atlantische oceaan…

Na een paar minuten waren we doornat van het stuifwater,

maar gelukkig had iedereen in ons groepje,

echt wel 1ste klas gerief aan pool-omgeving kleding mee,

en bleven we onder onze beschermende kleding droog & warm.

 

 

 

Het ritme van de golven…

Urenlang kan ik ernaar kijken

Elke golf is weer een verrassing,

want geen golf is gelijk aan de vorige !

Het licht in dit door donderwolken beheerste zeelandschap,

door de nabijheid van de Noordpool, is heel raar om te zien…

Soms schijnt het licht vaal groen,

dan weer zwaar goudachtig

en terug naar zachtblauwzeegroen…

Het licht in deze uithoek zit vol magie !

We moeten dan ook de witbalans in onze camera manueel corrigeren,

anders wijken de kleuren echt teveel af !.

Je kan hier niet vertrouwen op de automatisch witbalans…

(je camera mag dan nog zo goed zijn als je wilt… hij kan het niet aan !)

Hier had ik de witbalans op 5600 graden kelvin gezet (is normaal dag zonlicht)

Zo bleef het ijs zijn natuurlijk blauwe glans behouden,

bleef het zwart van het zand ook echt zwart…

De kleur in mijn foto’s is dan ook exact de kleur die we ginder zagen !

Natuurfotografie in IJsland…

Het is verdorie zalig om te doen hoor !

Je moet constant al je ervaring in de strijd gooien 😀

Maar dat vind ik nu echt uitdagend om te doen :mrgreen:

 

 

Een Golf

 

Schuimend rijst een golf

omhoog uit de oceaan

en rolt naar me toe

 

 

 

 

Als de vloed opkomt,

wordt alles weer anders…

Stukken ijs worden verzwolgen

en golven veranderen van vorm

opstuivend zee water maakt alles kleddernat,

het zilte schuim van de golftoppen vliegt rondom ons

Het is nu nog amper 5 graden,

een frisse zeebries haalt onze gevoelstemperatuur een flink stuk naar beneden…

Maar ik geniet hier intens van 😀

Mijn longen die zich vullen met kristal zuivere polaire zeelucht…

ZAAALIG 😀 !!

 

 

 

 

 

Soms schuiven indrukwekkende onweerwolken voor de zon…

Het kan hier donker en weer klaar worden in enkele minuten !!

Op zo’n momenten wordt licht pure magie hoor !

Soms geloof je zelfs, je eigen ogen niet meer… echt waar !

Dit voelde als schoonheid en magie in het kwadraat :mrgreen:

Kan je ontroerd zijn, bij het zien van immense natuur schoonheid ??

Ja hoor, zeker weten hoor !

 

 

 

 

Kristal

 

Als je goed luistert

hoor je kristal getinkel

zingen in het ijs

 

 

 

De “kunst” bij deze vorm van lange sluitertijd fotografie,

is het plekje vinden tot waar de volgende golf gaat komen

en je camera daar zo laag mogelijk over de grond op zijn statief te verankeren.

Je stelt op voorhand scherp en druk pas af wanneer het schuimende golfwater

nét aan zijn retour begint…

Zo krijg je heerlijke, terugtrekkende  witte lijnen van het schuimend water in je foto !

terwijl de statische blokken ijs hun kleursaturatie krijgen (door de lange sluitertijd)

 

Wat technische info: Zoom op 16mm , Camera op statief +- 4Ocm hoog  (juist boven de golf),

diafragma f16 , little stopper van Lee (-5 stops), sluitertijd 8sec, iso 100. Witbalans 5600 graden.

Mijn sokken waren daarna wel nat, maar dat kon mijn pret niet bederven hoor 🙂

 

 

 

 

 

Et voila zie … we zijn weer aan het eind van dit IJsland blogje gekomen.

 

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn IJsland natuur fotografie en de nederige haiku woordjes uit eigen kweek .

 

Opmerkingen, tips, commentaren, enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je commentaar kiss

 

Salukes, en graag tot ziens

Dirk

Normandie – Étretat (Deel 1)

Normandië…

Iedereen heeft zeker al gehoord van Normandië ?

Laat in de 2de wereldoorlog zijn in deze Franse uithoek ,

de geallieerden “geland” om het zwart/bruine monster van het fascisme te verpletteren…

Overlord was de code naam van deze nog nooit eerder geziene landing/veld én grondstoffenslag..

 

Heel, heel vroeger waren de Noormannen hier min of meer de baas !

Vandaar de naam: Normandië (Land van de Noormannen/Noorman land)

Google/wiki zoek op ‘Tapijt van Bayeux’ voor meer Noorman/Normandië info

 

Maar oorlog en gruwel interesseren mij (en jou zeker en vast ook niet) in de verste verte niet…

 

We komen naar Étretat voor de woeste natuur, de krijtrotsen , de zee , wolken, de wind… 😀

Een klein, knus en gezellig hotelletje,

een paar km in het binnenland, beneden Étretat ,

heel ver weg van alle drukte,

was dé ideale thuisbasis voor al onze ontdekking expedities  🙂

Zalig toch !  😀

 

Étretat staat vooral bekend om zijn uitstekende krijtrots, die op een olifant lijkt,

maar die zie je hier vandaag niet 🙂

De eerste dag stapten we met een stafkaart als reisgids,

van ons hotel dwars door en over de krijtrotsheuvels,

tot we de doorgang vonden naar het kiezelstrand…

 

Het felle contrast tussen het wisselend blauw in de lucht

en de mosgroene krijtrots toppen,

het steeds veranderende spel van licht en schaduwen…

gaf mijn fotografenzieltje de nodige kiekebisj  😀

’t Is hier een zalig landschap, een leuke uitdaging om dit te fotograferen !

zo’n gedachten vlinderden voortdurend door mijn geest…

 

 

 

 

Deze witte krijt en kalksteen rotsen, ook de Alabasten kust genoemd,

strekken zich over een afstand van 120km uit,

tussen het kustdorpje Dieppe en de veerboothaven Le Havre.

De enorme wolken formaties vond ik echt wel indrukwekkend…

Geef toe, een dagje aan zee met een flauw blauwe hemel…

dat oogt heel saai hé ? 😀

Geef mij maar dreigende wolkenpartijen hoor !

Hoe meer ‘drama’ in de lucht, hoe meer ik ervan geniet :mrgreen:

 

 

Krijtrotsen

 

Dreigende wolken

rollen over krijtrotsen

ik geniet ervan 

 

 

 

Even wat technische achtergrond info:

Alle foto’s in Étretat zijn gemaakt met de Canon 1D Mark 4 + de Canon breedhoek 16/35mm f2.8.

Polarisatie filter /en/of graduele grijsfilters zijn meestal gebruikt.

Soms heb ik een statief gebruikt, maar dit alleen als de sluitertijden té groot werden,

om nog los uit de vrije hand te kunnen werken.

Het wolkenspel, hoog in de lucht vond ik altijd bijzonder spectaculair !

Hier bij ons in Dilbeek zie je nooit zo’n wolkenpracht 😀

 

 

 

 

Hier zie je de krijtrotsen (Alabasten kust) naar richting Le Havre toe.

Het is een kiezelstrand, geen zandstrand.

Als je daar een paar km doorheen stapt, dan ben je best wel moe hoor !

Het door de regenwolken gefilterde licht was subtiel mooi.

De schakeringen tussen de vele groenen

en de eindeloze reeksen van oker kleuren vond ik fascinerend !

 

De ervaring heeft me ondertussen geleerd om bij een landschap foto,

steeds een landschap-element in de voorgrond te brengen,

dit, om meer diepte in de foto te benadrukken.

 

Reuzen

 

Witte krijtrotsen

zijn als versteende reuzen

uit de zee gegroeid

 

 

 

 

Hoe wolkenformatie’s in enkele minuten zo kunnen veranderen 😀

In dit immer bewegend landschap is het echt wel zalig om te fotograferen !

Het zeewater was relatief rustig, maar hoog in de hemel woei een flinke bries.

Hier kon (of wil) ik echt geen langere sluitertijden gebruiken,

omdat deze wolken dan verschuiven in de foto en “flou” worden.

(een leuk verschijnsel bij lange sluitertijden, maar hier wou ik het niet)

Hier wou ik absoluut het contrast én de scherpte in de wolken behouden,

ook het dynamisch bereik tussen fel licht én diepere schaduw tonen vastleggen,

zonder uitgebeten wit (verbrand) of dichtgelopen zwart !

(daar gebruik ik grijs filters voor om dat allemaal te ‘egaliseren’)

Dat ene ‘hét’ moment proberen vast te leggen…

Daar ga ik echt voor 😀

 

 

 

 

Om dit logje te eindigen,

een foto naar richting Dieppe.

Het dorp (stadje) Étretat  situeert zich juist achter de rots helemaal links…

Maar die richting uitgaan is voor een volgend logje 🙂

 

In dit hoekje van het kiezelstrand is het grotendeels rustig,

de meeste toeristen komen hier zelden of nooit…

(ze weten niet wat ze missen hoor  :mrgreen: )

Als je op voorhand je midweekje vakantie wat plant en uitpluist,

kan je echt wel gericht leuke dingen ontdekken hoor 🙂

 

Rond het middaguur is het hier tussen eb en vloed…

Bij vloed (hoogwater) is het kiezelstrand  helemaal overspoeld door de zee.

Bij eb (laagwater) kan je van daar door (door de zee uitgeholde)

krijtrots grot het stadje Étretat zien liggen…

“Alleen zien” is hier wel degelijk op zijn plaats,

want door de constante water/wind erosie zijn die grotten levensgevaarlijk…

Vanuit die ‘kijkgrot’ heb ik heel bewust geen foto’s gemaakt,

gewoon omdat ik mijn leven nog niet beu ben 😀

 

Ondertussen genieten we hier van het magistrale Normandische landschap…

Zee, krijtrotsen, korstmossen, wolken, kiezelstranden…

’t begin van weer een zalige midweek vakantie in “La Douce France”

 

Moet er nog zand zijn ? 😀

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Étretat  fotografie én haiku woordjes uit eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Dirk

 

IJSLAND (DEEL 48) – Zwart zand bij Höfn

Van het kleine wereldje der zonnebloemen gaan we terug naar IJsland…

IJsland !

Het land van uitersten !

We zijn nu in het sprookjesachtig mooie Höfn

 

De torenhoge bergen in de achtergrond,

zijn maar enkele dagen op het jaar wolk of nevel vrij.

De nevels komen van het omliggend zee water van amper 20cm diep,

dat op de koop toe nog eens door de vulkanische ondergrond verwarmd wordt !

De zee getijdenstromingen over deze gitzwarte zand massa

(dit zwart zand is van vulkanische oorsprong),

tovert ons zomaar gratis een sprookjesachtig mooi landschap !

Het is alsof het zwarte zand alle kleur opzuigt.

De sierlijke en stugge, fris groene zee grassen,

contrasteren dan ook heel mooi met het zwarte zand.

 

Het was best wel “moeilijk” om hier te fotograferen,

zeker met onze grijsverloop filters (10x15cm groot),

omdat een vervelende & druilerige heel fijne regen alles nat maakt,

Tel daarbij de minuscule waterdruppeltjes uit de mistige  nevels,

die steeds onze filters en lens ‘besloegen’ door het temperatuur verschil…

Condensatie kan vervelend zijn ! (zeker met lenzen en filters)

We moesten voortdurend onze filters/lenzen droog poetsen !

Hier was de omgeving best wel heel bar om foto’s te maken,

maar een kniesoor die daar op let :mrgreen:

We hadden immers genoeg poetsdoeken mee !

En de fun/uitdaging om in deze barre natte omstandigheden,

best wel leuke foto’s te maken was dan ook des te groter 😀

 

 

Zwart Zand

 

Dat groene zeegras

contrasteert mooi met zwart zand

en het hemelsblauw

 

 

 

 

Toen ik vroeger in het analoge tijdvak,  zwart/wit films gebruikte,

om bijvoorbeeld landschappen met wolkenmassa’s te fotograferen,

dan gebruikte ik meestal een geel/oranje of rood filter op de lens,

dit, om sterkere & diepere contrasten te leggen in het hemelsblauw.

In het digitale tijdvak zijn die ‘oude’ filter technieken nog steeds van toepassing !

Met een digitale doka zwart/wit bewerking (géén omzetting),

kan je de foto meer karakter geven vind ik…

Het is mijn grafische andere kant die dan overneemt 😀

 

 

 

 

Zelfde positie als de foto van hierboven,

alleen de kijkhoek is verlegd.

Het diafragma is hier dichtgeknepen tot f16.

Via het hyperfocale afstand truukje,

heb ik de voor én achtergrond redelijk scherp gekregen.

Het licht is hier ook iets anders dan de 1ste foto in dit logje.

De belichtingtijd is hier bijna 1/2 seconde.

Uiteraard is hier een statief gebruikt hé 😀

 

Nevels

 

De zee komt en gaat

langs deze zwarte stranden

en brengt nevels mee

 

 

 

Een half uurtje tijdverschil kan in IJsland een groot verschil maken !

In een minimum van tijd was heel deze immense water en zand vlakte

gehuld in grillige, grijze nevels…

Het mooie was dat het zonlicht nog steeds speelde met die nevels…

Het was ongeveer 14uur toen.

De nevels kon je zo wentelend zien opstijgen uit het ondiepe zeewater…

Net als geesten, natuurgeesten, trollen…

Ooit zijn hier in Höfn, mythen en sagen ontstaan of geschreven.

Daar ben ik (bijna) zeker van.

Heel deze omgeving doet je fantasie wegdromen 😉

 

 

Geesten

 

Nevels rijzen op

uit ondiepe wateren

het zijn net geesten

 

 

 

In zwart/wit (Z/W is eigenlijk een grijs toon bewerking)

zie je nog meer details in het water vind ik.

De golfstromingen van het terugtrekkend water,

zijn hier duidelijker te zien dan in de bovenstaande kleur foto.

Dat geeft deze foto ietwat meer “vreemd” en een tikkeltje meer IJsland ervaring vind ik 😀

Ik ben echt verliefd geworden op dat land…

Misschien ga ik volgend jaar terug ! :mrgreen:

 

 

 

Om dit logje af te sluiten…

Deze laatste foto, in dezelfde lijn als de voorgaande,

maar, omdat ik niet echt tevreden was over voorgaande foto’s,

heb ik meer voor zoom-detail in die stugge zoutwater grassen gekozen.

De essentie van het geheel proberen vatten in één plaatje…

Het is niet altijd eenvoudig

én blijft een eeuwigdurende zoektocht…

Maar dat gegeven maakt fotografie nu net heel interessant om te beleven  😀

 

 

 

 

Et voila… we zijn weer aan het eind van dit IJsland blogje gekomen.

 

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn IJsland natuur fotografie en de nederige haiku woordjes uit eigen kweek .

 

Opmerkingen, tips, commentaren, enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je commentaar kiss

 

Salukes, en graag tot ziens

Dirk

 

IJSLAND (DEEL 47) – Geothermisch gebied aan de vulkaan LEIRHNJÚKUR

Vanuit de zachtheid van witte lentebloesems

en het wondere kleine wereldje van piepkleine mosjes

springen we terug in de tijd én jumpen naar IJsland…

Naar de woeste schoonheid van dit betoverend mooie eiland.

 

We zijn nog steeds aan de voet van de slapende vulkaan: LEIRHNJÚKUR.

Dit is echt wel beschermd natuurgebied,

Wie voorbij de lijntjes wil gaan wandelen is :

Ten eerste : Echt wel goed gek ! 😕

want al het blauwe ‘water’ dat je hier dik traag ziet voorbij ‘siropen’

is puur en onverdunde zwavel ! en superzuur !

Je super sterke berg laarzen of je trendy Nike boots (voor de tieners 🙂 ),

zijn hier in een mum van tijd weggevreten door het zuur !

Ten tweede: De IJslanders beschermen echt wel hun land én de unieke schoonheid van hun sublieme natuur pracht !

Als je daar betrapt wordt op een inbreuk, (Bijvoorbeeld: het smokkelen van lava steentjes),

kom je er niet vanaf met een vingerwijzing vermaning (zoals justitie in ons Belgen landje doet 😦 )

Neen, in IJsland krijg je daarvoor echt wel een fikse straf die je echt lang zal heugen 🙂

En ik geef de IJslanders groot gelijk !

Wij, toeristen, zijn te gast in hun land en als gast moeten we alles van en uit dit land respecteren.

Hun natuurschoon, hun cultuur, geloof en gewoontes, ga zo maar effe door…

moet gerespecteerd worden !

Punt, andere lijn !

Respecteren, eerbied hebben voor…,  het is in feite een heel eenvoudig principe hé ? …

Als iedereen op onze wereld dit eenvoudig respect principe zou begrijpen en/of inzien …

Amai ni ! dan zou onze wereld ineens veel leuker worden hé 😀

Wat meer respect of eerbied voor mekaar hebben… WOOW ! Stel je voor zeg ?

’t kost ons niets en het zou voor iedereen een verdomd groot positief verschil betekenen,

zeker op de aangroeiende verzuring in onze maatschappij !

 

Wat extra respect, en wat meer dialoog… Dat is mijn wens voor onze wereld van vandaag.

En weet je … laat dit kleinschalig positief denken niet over aan iemand anders…

maar probeer er zelf aan te werken.

Ik probeer het ook 😎 (Beloofd !)

Vanaf nu is mijn glas niet half leeg,

maar is het nog half vol 🙂

 

Ik wijk dikwijls af van het originele blog-onderwerp/inhoud dat ik had ingepland of voorzien,

maar dikwijls groeit er een ander idee doorheen mijn denken,

net als een zaadje groeit in een bloemen weide… 😀

Creatieve vrijheid is mijn dada (ik voel me niet goed tussen ‘regeltjes’  :mrgreen: )

 

Maar vanaf hier ga ik verder met IJsland, het wonderbare land vol natuurschatten 😎

 

De oneindige variatie in oker kleuren en blauwtinten is echt wel fascinerend !

Als je voor deze woeste natuurpracht staat, dan geloof je je eigen ogen niet ! 😀

 

 

 

 

 

Voor alle foto’s in dit IJsland (deel 47) postje,

heb ik altijd de Canon 100/400mm gebruikt.

Met deze lens kan ik van op een veilige plaats,

lekker het landschap gedetailleerd fotograferen.

Deze foto is van op dezelfde plaats gemaakt als de vorige, maar ‘k heb wat meer uitgezoomd

Hier mag een blauw, kokend, zwavelzuur meertje de bron zijn,

voor een fascinerende voorgrond vol spiralende kleuren en vormen

Kan je schoonheid vermenigvuldigen of kwadrateren ??

In IJsland weet ik zeker dat dat kan 😀 !

 

 

Kippenvel

 

Je naakte schoonheid

aan de voet van de vulkaan

geeft me kippenvel

 

 

 

 

Als je mijn blogje regelmatig bezoekt,

dan weet je dat ik graag in photoshop met spiegelingen werk.

De vorige foto heb ik 90 graden gekanteld ,

de canvasgrootte horizontaal verdubbeld

een copy van de foto van links naar rechts gesleept en uitgelijnd op de middellijn.

Klaar is kees 😀

Wat zien mijn ogen in deze bewerking ? :

Wel, ik zie er soms een oeroude Viking druide in,

omringd door vloeibaar zwavelzuur en versteende lava…

Soms zie ik een mysterie wezen uit een andere wereld … uit een andere tijd of dimensie ?

Beste bezoek(st)er, nu ben ik echt wel benieuwd… Wat zie jij hierin ?   😀

 

 

 

Als (hobby) fotograaf ben ik niet altijd bewust bezig met de compositie van mijn foto.

Een compositie, het is bijna zoiets als fietsrijden, of steltenlopen…

Je leert fietsen zonder te vallen, je loop eindelijk op stelten zonder te vallen…

Zo groeit in mijn fotografie een vorm van automatisme , gewenning, ervaring,

in het kadreren van het onderwerp.

Ervaar ik compositie “regeltjes” vanuit een buikgevoel…

In mijn achterhoofd probeer ik de foto al te zien vòòr hij geshoot is.

Compositie regels zijn er om ermee te breken,..

Maar vergeet nooit… Als je wil breken met ‘de compositie ‘regels,

dan moet je die regels eerst wel leren kennen en begrijpen hé  😎

 

 

Een leuke tip: Maak een rechthoek met je duimen en wijsvingers,

en kijk door die rechthoek naar de wereld ;-D ,

maak je rechthoek kleiner of groter…

Leren bewust “zien” kan echt wel helpen naar een betere compositie toe !

 

 

 

Onaards 

 

Zwavels en zouten

kunnen extreem giftig zijn 

maar ook onaards mooi 

 

 

 

 

Als een koele avondbries,

de witte stoom nevels wegblaast

ontvouwt zich een ongelooflijk mooi landschap !

Het is een lappendeken van geisers,

kronkelende lijnen in door de vulkaan hitte gebarsten lava rotsen,

extreem giftige maar supermooie velden van gekristalliseerde zouten,

blauwe zwavelwater putten en stromen,

oeroud vulkaanpuin dat door de eeuwen door vermalen is tot gekleurd zand

De geur van rotte eieren merken we al lang niet meer op :mrgreen:

We genieten mateloos van dit wonderbaar mooie eiland 😀

 

 

Et voila… we zijn weer aan het eind van dit IJsland blogje gekomen.

 

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn IJsland, woeste natuur fotografie en de nederige haiku woordjes van eigen kweek .

 

Opmerkingen, tips, commentaren, enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je commentaar kiss

 

Salukes, en graag tot ziens

Dirk

Fietsvakantie in Nederland (Deel 3)

We verplaatsen ons van het kleine mosjes macro wereldje,

terug naar onze fietsvakantie  in Woudbergen, Nederland.

Als je in die laatste lome zomermaanden extra vroeg uit je bedje kruipt,

dan heb je veel kans om een zalig mooi gekleurde zonsopgang mee te maken.

Zeker op het platteland, ergens diep verscholen in Woudbergen…

Daar, waar de tijd, heel zeker weten wat langer dan normaal heeft stilgestaan…

Zalig toch ? 😀

 

 

 

Ochtendnevel

 

Er zweeft nu een waas

van ochtendnevel flarden

over de velden

 

 

 

 

Foto 2:

Het oneindig spel van licht en schaduwen,

neemt soms een loopje met de subjectieve werkelijkheid die je waarneemt…

Hier lijkt het wel of hier, een of ander mythisch wezen, een nieuw geboren sfynx ofzo ?

een onnoembaar wezen de opstijgende zon verwelkomt ?

 

 

 

 

Levend water

 

Mistige nevels

zwerven als levend water

over de velden

 

 

 

 

Het mooiste licht én kleur beleven momentum (dat is heel persoonlijk),

vind ik het moment dat je kleur én licht details ziet in de diepste schaduwen,

én het moment dat de lichte, fris groene kleuren subliem belicht worden door die prille warme ochtendzon.

Dat zalig licht moment duurt maximum enkele minuten…. soms maar een halve minuut !

Weet je, als ik geluk heb dat er die vroege ochtend echt mooi en zacht licht is,

dan kan mijn dag niet meer stuk !  :mrgreen:

 

 

 

We zijn bij foto 5 aangekomen, die foto waar ik in foto nr 2 al over vertelde…

Of hoe de fotografie een loopje met de werkelijkheid kan nemen…

Bij totaal andere licht (een dikke 30 minuten later als foto nr 2),

ziet het geheel er heel anders uit hé… ?

“Het ding” is gewoon een berg klei , begroeid met een toefje wilde grassen.

Toen ik aan de boer vroeg,

wat de bedoeling, de oorsprong  was van deze scheve hoop klei antwoordde de brave man :

“Het is slechts een oude hoop grond, die mijn koeien en geiten, door de jaren heen,

vertrappeld hebben tot het ding wat je hier ziet…”

Je ziet, soms hoeft het “waarom” geen logische uitleg te hebben ❗

Oorzaak en gevolg zijn op zich al genoeg om verwonderd over te zijn 😀

En zeg nu zelf…

Als je echt kan genieten van die kleine waarheden, dan heb je grote dingen echt niet nodig hoor 😎

En die subjectieve werkelijkheid  in de fotografie…

die is steeds welkom hoor  😉

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn vroege ochtend fotografie én uiteraard de Haiku woordjes van eigen kweek. Wordt nog vervolgd hoor…

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt voor je commentaar smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

 

Dirk