Baby + Moeder + Vader = Jong Gezinnetje

Vandaag ga ik het niet hebben over landschappen, ook niet over macro fotografie…

Ook niet over straatfotografie of luchtfotografie…

Vandaag houden we het heel simpeltjes…

 

Vandaag mag het eerste kindje van mijn dochter en haar vriend ,

zomaar alle aandacht opeisen 😀

Een kleine baby, amper een dik handvol weekjes oud ! ’t is me wat hoor !

’t zet ons leven soms wel wat overhoop 😎

Op haar baby-borrel mocht de fiere opa (dat ben ik dus 😀 ) fotograafje spelen  :mrgreen:

 

Is het kleine ukje, ons Annabelle, niet super schattig ? 🙂

ze slaapt gewoon door alle drukte door…

De slaap der onschuldigen 😀

 

 

 

 

 

Kleine baby foto’s naar zwart/wit bewerking omzetten, doe ik heel graag…

spelen met vignettage , high key effecten

Proberen de onschuld, de zachtheid, het knuffelgehalte weer te geven

Enne… de graficus in de kersverse opa wordt hier ook weer wakker  😀

 

 

 

 

 

Stil

Niets is mooier

dan een moeder met haar kind

daar word ik stil van…

 

 

 

 

 

De fiere vader Michiel (mijn schoonzoon) mag zeker niet ontbreken in dit baby borrel logje !

Mijn dochter Elke & Michiel gingen voor een paar leuke herinnering foto’s van hun jong gezinnetje…

Maar Annabel (die kleine rakker !) besloot deze fotoshoot eens deftig “nijg” te saboteren 😀

Ofwel gaapte ze,

ofwel ging haar handje voor haar gezicht,

of ze ze deed haar ogen dicht…

of ze gooide haar voetje in haar nek…

Allemaal van die toeren weet je wel 🙂

Tommetommetoch… Die moderne baby’s hé ! 😎

Op een gegeven moment besloot Annabel eens héél even, serieus te poseren…

Met een ernstige blik keek ze in mijn kamera…

Een deja vu momentje overviel me !!

Het is net dezelfde blik als mijn dochter 24 jaar geleden had 🙂  )

Enfin soit, we hebben ons best geamuseerd voor deze prille gezin foto ! 😀

 

 

 

 

 

Een oude film techniek uit de jaren 70, de ‘Orton’ techniek,

leent zich heel goed bij dit soort ‘romantische, zweverige’ fotografie.

Het aantal photoshop bewerkingen,

die nodig zijn om die ‘Orton-effect’ techniek te simuleren, is echt wel groot…

Als je het manueel uitvoert, dan zit je al rap 30 tot 40 minuten bezig voor 1 foto !

(dat is niet te doen hé ?)

Maar gelukkig kan je al deze saaie bewerkingen in photoshop opslaan in een ‘actie’. (een soort van automatisatie batch dus)

Als je later je zelfgemaakte ‘orton’ actie loslaat op je foto,

duur dit proces nog amper 1 tot max 2 seconden en klaar is kees 🙂

 

Een (heel bewust, ietwat onscherp) romantisch ‘Orton’ plaatje van Annabelle,Elke en Michiel…

 

 

 

 

In het baby-borrel zaaltje was het warm… heel warm…

De buiten temperatuur kroop dik boven de 30 graden

Piepkleine zweetdruppeltjes parelden op het voorhoofdje van onze kleine Annabelle …

veilig en geborgen in de sterke armen van papa Michiel…

Ze bleef een tijdje ernstig naar mijn lens kijken !

Wat gaat er om in haar hoofdje ???

Een eerste kleinkind… het doet wat met een mens hoor ! 😀

 

 

 

 

Er zijn van die momenten,

dat je alle regeltjes van fotografie overboord gooit

en je gewoon op zoek gaat naar het begrip : “Moeder & Kind”

Er zijn ontelbare beelden, foto’s, schilderijen, etsen, enz  gemaakt onder die noemer,

maar als je eigen dochter met haar kindje onder die ‘noemer‘ valt…

Dat wordt het echt wel speciaal hoor ! 😀

Als vader & opie (opa) fotograaf , blijf ik dan kijken, observeren, afwachten…

Tot hét gevoelsmoment, het ultieme klik moment  daar is !

Bij ‘vreemde’ mensen zou ik het moeilijk hebben om dit soort foto te maken…

Maar bij mijn eigen dochter en kleinkind voelt het heel vertrouwd…

 

Dit én de volgende foto, is mijn persoonlijke bijdrage tot de eindeloze ‘kunst’ reeks “Moeder en Kind”  😉

 

 

 

 

 

 

Knuffels

Moeder knuffeltjes

geven veel geborgenheid

aan hun klein kindje 

 

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn baby borrel, pril gezin fotografie en wat haiku sprokkel woordjes van eigen kweek.

Opmerkingen, tips, commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien dan nog wel over welk onderwerp en wanneer hé laughing

 

Dirk

Advertenties

Het kleine wereldje…

We laten de krijtrotsen en breedhoek fotografie in Normandië eventjes voor wat ze zijn…

om terug te keren naar mijn geliefkoosde fotografie discipline,

Namelijk… de macro fotografie (maar dat wist je al denk ik 😀 )

De 100mm f2.8 macro lens van Canon,

op de (2de hands) Sony A7 r2 body geschroefd, via de metabones adapter

is echt wel een perfect huwelijk voor macro fotografie 🙂

De 41 megapixel full frame ccd doet zijn werk naar behoren.

Het dynamisch lichtbereik zit heel goed ! (stukken beter dan bij Canon)

De scherpte en de focus stel ik in via focuslijnen (focus peaking) ,

een heel handige focus & scherptepunt-hulp tool (Die ook bij Fuji is ingebouwd, baai zze wee).

(wel ff zoeken in de onhandige Sony menu structuur om die ‘focus peaking’ optie in te stellen…

maar dat raak je snel gewoon !)

 

Een van de vele Juffertjes in het Groen, die in onze bloemen en kruidentuin groeien

Het zijn echt wel fotogenieke én tegelijk raadselachtige bloemen, vind je niet ?

 

 

 

 

 

Een Fraaie Schijnboktor (Oedemera Nobilis) bekijkt zijn schouwtoneel…

Zelfs hij krijgt ook zijn klein gedeelte van wat de wereld ons te bieden heeft…

Dit is een mannelijk exemplaar, dat kan je zien aan de ‘gespierde’ dijen op zijn achterpoten.

 

 

Boktor

 

Een fraaie boktor

scande met zijn voelsprieten

plots sprong hij weer weg

 

 

 

 

 

Bloemen…

ik geraak er niet op uitgekeken 😀

 

 

 

 

Hoe dat kleine, onooglijke, onopvallende onkruid

toch wel heel mooi kan wezen,

zeker in het zachte licht van de ondergaande zomerzon :mrgreen:

 

 

 

 

Onschuldig

 

 

Brandnetelplantjes

lijken echt wel onschuldig

tot je ze aanraakt !

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn bloemen & insect macro fotografie én haiku woordjes uit eigen kweek.

Dit logje krijgt zeker nog een vervolg hoor…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien wel over welk onderwerp én wanneer hé laughing

 

Dirk

 

Normandië – Étretat (Deel 2)

In dit blogje word redelijk wat afgesprongen hé ?  😀

Ook vandaag blijven we bij de zee, we gaan echt niet te moeilijk doen…  😉

Maar… (er is hier steeds een maar hé ) …

Van de ijskoude polaire zee in IJsland maken we wel een reuzensprong naar een andere zee,

ergens in Frankrijk, meer bepaald naar de oceaan en het strand van het ruige Normandië.

De krijtrotsen van de Alabasten kust blijven ons bekoren…

Een naar beneden gedonderd brok krijtrots van pakweg 1 meter hoog

en dik 2 meter lang, is de ideale voorgrond voor mijn eerste foto :mrgreen:

 

 

 

 

Langzaam maar zeker worden deze krijtrotsen verzwolgen,

vermorzeld door de immer beukende oceaan

en de immer afslijtende zeewinden…

Maar kom, zo snel gaat het slijtage proces niet hé 🙂

 

Tijd

Witte krijtrotsen

trotseren de oceaan

maar de tijd heeft tijd…

 

 

 

 

Op vele plaatsen kan je echt heel goed de slopende krachten van het zeewater zien…

De natuur als beeldhouwer , met bruut geweld, grof gemaal en niets ontziend…

scheppend, slijpend, beukend, vermorzelend… wrocht de natuur zijn/haar landschap !

We vonden deze never ending story immens prachtig 😀

 

 

 

 

Aan zee geniet ik heel graag van ‘zee geluiden’…

Zeevogels, meeuwen en dergelijke passen echt wel in het zee-plaatje.

In Normandië kan de roep van een zeevogel toch wel heel speciaal zijn !

Vooral als die vogelkreet echoënd weerkaatst tussen het kalme zeewater en de loodrechte krijtrotsen…

Dat zijn pure geniet-momentjes 😆

 

 

Hoog

Hoog boven de rots

weerkaatst een zeevogelkreet

over het water

 

 

 

 

 

Heb jij ooit al een kleine adder (zo’n 50cm lang) op een kiezelstrand ontmoet ??

We stapten over de zeezijde van het kiezelgedeelte dat door de golven werd overspoeld,

toen we daar deze kleine rakker ontdekten… !

Toen ik me bukte om met mijn groothoek lens (ik had echt geen tijd om een andere lens op te schroeven),

dit slang-ontmoet-momentje te vereeuwigen, siste het beestje vervaarlijk :mrgreen:

Hola tante Paula…. we moeten hier wel effe oppassen….

Nu ja, weet wel dat ik hier ongeveer 10cm boven het beestjes kwam…

(een groothoek gaat echt heel breed hé)

 

 

 

Zijn (of haar ?) gevorkte tongetje gleed in en uit haar mond…

Nu ja, slangen ruiken via hun tong, zoveel wist ik ook wel.

Soms kronkelde haar kop luid sissend naar boven… klaar om toe te slaan !

We hadden wel respect voor deze kleine slang…

Zo’n klein diertje, dat zich zonder vrees tegen 2 grote mensen verweerde !

Bravo zeg ik dan, respect hoor !

 

 

 

 

 

Het diertje voelde ergens wel aan dat er van onze mensen kant geen dreiging was…

alleen ongevaarlijke nieuwsgierigheid van onze kant …

Een paar minuten later s-kronkelde het diertje weer weg… richting zee !

We hebben het beestje niet meer weergezien …

Wat ik me nu afvraag… kunnen zo’n kleine slangen in het zoute en toch wel redelijk koud zeewater overleven ?

Of was het gewoon toeval dat ze op dit kiezelstrand verzeild was geraakt ?

’t zijn van die kleine, onverwachte ontmoetingen die ons leven aangenaam kruiden hé 😀

 

 

 

 

 

In het vorig Normandië logje had ik je ergens beloofd voor een doorkijkje naar Étretat…

Het water stond op dit moment heel laag (eb) en de doorgang in de rots was nu toegankelijk…

In deze doorgang zal ik nooit helemaal doorkruipen, omdat er regelmatig puin naar beneden valt…

Maar vanaf buiten heb je een mooi doorkijkje, vind je niet ? 😀

(Bovenop die groene rots is geschiedenis geschreven… maar dat is voor later eens)  😆

 

 

 

 

Twee haiku spinsels voor de prijs van één 🙂

 

 

Mijmeren

 

Dreigende wolken

op zee laten me proeven

van oneindigheid

 

 

 

Vergeetput

Een frisse zeebries

blaast stoffige gedachten

naar vergeetputten

 

 

 

 

 

Als branding bruisend over de verlaten stranden rolt …

Als het prille avondlicht de krijtrotsen laat herleven in warme kleuren…

Als dreigende wolken boven zee en land magistraal en groots groeien…

Dan zit of lig ik heel graag op dit kiezelstrand , peinzend, mijmerend…

om zalig te genieten van het indrukwekkende landschap rondom mij  :mrgreen:

 

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Étretat  strand fotografie én de nederige haiku woordjes van eigen kweek.

 

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je reactie, die waardeer ik ten zeerste  smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien nog wel over welk onderwerp we het dan gaan hebben hé laughing

 

Dirk

 

IJSLAND (DEEL 50) – Zwart zand, blauw ijs en lange sluitertijden

Van de relatieve rust in ons landelijk kruiden en bloemen tuintje,

maken we weer een reuze sprong naar het verre & ruige Noorden !

Weet je, in deze barre & koude gebieden voel ik me echt wel goed in mijn vel 😀

Ik hou meer van die frisse gezonde kou als die kleffe warmte van de laatste weken…

 

Maar we wijken weer af… tommetoch 😯

 

We zetten de fotoshoot op het “zwart strand” verder…

Op dit kilometers lange zwart zand strand zoeken naar interessante composities

en interessante objecten is leuk om te doen.

Je leert ‘zien‘ !

Hier had ik een leuk tafereeltje gevonden….

Blauw gletsjer ijs dat contrasteert met het zwarte zand en het drama in de wolken…

De witte schuimlijnen zijn gemaakt toen het golfwater terugtrok naar de oceaan.

Uiteraard heb ik hier gebruik gemaakt van lange sluitertijden !

Anders kan je geen “beweging” vastleggen in je foto.

Alle foto’s van dit logje zijn trouwens gemaakt dmv de lange sluitertijden techniek,

ook de little stopper (Die 5 stops licht tegenhoud) is dikwijls gebruikt + graduele grijsfilters

om het licht gelijk te trekken (het dynamisch bereik verhogen zonder HDR technieken te te passen)

 

 

 

 

 

Fotografie

 

In fotografie

maakt een lange sluitertijd

toch wel het verschil 

 

 

 

Dezelfde positie als voorgaande foto,

maar met een andere golf, die ook terugstroomt in zee.

De opening tijden variëren van 3 tot 10 seconden…

Die tijd varieert naargelang de kracht van de golf én van het terugstromende water.

Dat moet je zelf ter plaatse uitproberen, er zijn geen regeltjes voor 😀

Enne… natuurlijk staat de camera hier op een statief

 

 

 

 

De 3 laatste foto’s in dit logje …

(een selectie speciaal voor jullie 😎 )

Een groot stuk afgebroken gletsjerijs,

had de vage vorm van een krokodil,

of een oude draak…

een vergeten dino ?

mét wijdopen gesperde muil.

Het was heel interessant om te zien hoe het zeewater rond dit ijsblok stroomde,

Geen enkele golf of stroming was het zelfde !

Hier heb ik echt van genoten 😀

 

 

 

Draak 

 

Een ijzige draak 

geboren uit een gletsjer

ligt hier te sterven

 

 

 

Het licht was ook heel intens…

De kleur van het zeewater veranderde constant,

dit kwam door de onvoorspelbaarheid en de wisselende transparantie in de wolken.

Ik kan je verzekeren… we hebben ons hier ferm kunnen amuseren 😀

Op die ene voormiddag heb ik wel 5 kaartjes van 16Gb volgeschoten 😎

IJsland is echt wel hét Walhalla voor de natuurfotograaf !

 

 

 

Noot: Van mijn collega & vriend, Marcel Van Balkom (die deze fotoreis begeleid),

heb ik vernomen dat de grootste gletsjer in IJsland,

dit jaar al bijna 9 meter in hoogte is verloren…

Dat komt door de mondiale opwarming… 😦

Het gebied waar ik de grote ijsbergen fotografeerde is momenteel ontruimd,

wegens grote overstromingen, veroorzaakt door de smeltende enorme gletsjer massa.

Btw, die gletsjer is groter dan Antwerpen, Brabant, Oost & West Vlaanderen & Brussel te samen…

 

Et voila zie … we zijn weer aan het eind van dit IJsland blogje gekomen.

 

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn IJsland natuur fotografie en de nederige haiku woordjes uit eigen kweek .

 

Opmerkingen, tips, commentaren, enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je commentaar kiss

 

Salukes, en graag tot ziens

Dirk

Het kleine wereldje…

Om te “bewijzen” dat we hier van uiterste houden,

reizen we van de ruige kust in IJsland,

terug naar de vredige rust en kalmte in ons bloemen en kruidentuintje,

hier te Dilbeek, Sint Martens Bodegem.

Dit jaar hebben we een experimentje gedaan met het CurryKruid (Helichrysum Italicum)

Dit plantje is niet eetbaar, maar het heeft mooie gele bloemekes,

die op de koop toe, ook nog fotogeniek zijn 🙂

Hier zijn de gele bloemekes nog niet open…

Als ze open bloeien, verspreiden ze een zalige curry (kerrie) geur :mrgreen:

Geen parfun of deo kan wedijveren met de geurtjes uit de keuken van ons moeder natuur 😀

 

Geuren

 

Curry bloemekes

zullen straks heerlijk geuren

als ze volgroeid zijn

 

 

 

Dat je bij macro fotografie een beperkte scherptediepte hebt,

dat had ik je al meer dan eens verteld hé.

Maar ook de omgeving, en zeker de hoek waaronder je de foto neemt,

is heel belangrijk !

Op voorgaande foto zie je onze curry plant,

met als achtergrond de groene stengels van margrieten en andere bloemen.

Bij de foto van onderstaande curry plant, heb ik een andere achtergrond gekozen,

namelijk de kant van onze lavendel struikjes.

Hier zie je bijna geen groen, maar meer blauw en zilvergrijs, tot bijna bruin.

Typische lavendel kleuren (van uitgebloemde, bijna verdorde lavendel struikjes).

 

 

 

 

Onze witte margrietjes zijn elk jaar van de partij !

En zoals elk jaar weer opnieuw, inspireren ze me 😀

Zeker als ze bezocht worden door talloze insecten…

 

Inspiratie

 

Witte margrieten

schenken me inspiratie

voor macro grafie

 

 

 

 

 

Het zijn niet alleen bijen of hommels die stuifmeel verspreiden hé…

Dit insect (ik vermoed dat het uit de supergrote vliegen-familie komt),

werkte dapper mee om het gele stuifmeel van de bloemekes te verspreiden !

Dit zijn momentjes in het kleine wereldje die ik diep koester…

Met een macrolens ontsluit, open je dat kleine wereldje voor een stukje

en kan je dingen zien, die je met het blote oog nooit kan zien 😀

Telkens weer kan ik daarvan genieten…

 

 

 

De ‘gewone huisvlieg’…

ook zij mag proeven van de lekkernijen die de witte margrietjes te bieden hebben 🙂

De onderkant van deze vlieg hangt ongetwijfeld vol stuifmeel dat daar blijft kleven

en zo verspreid ze ook het stuifmeel,

tot groot genoegen van de bloemekes 😀

Zo zie je… het geheel van ’t leven is heel complex…

Knip een piepklein schakeltje uit de vicieuze cirkel van het leven

en het geheel zal vroeg of laat instorten…

Zoals bij een ineenstortende muur waar de ene vallende steen,

de andere meesleurt in zijn val naar beneden…

 

 

 

 

 

Heel graag wil ik logje beëindigen met een “symbolische” foto…

De honingbij is heel bekend, de hardwerkende naarstige bij,

altijd in de weer !

De A.S.L.K had vroeger een rieten bijenkorf als symbool voor hun spaarzame nijverheid…

Wie weet dat nog ? 😀

 

Maar kom, de A.S.L.K is reeds geschiedenis geworden…

Wat ons rest, zijn de (resterende) honing bijen (+ hommels,+solitaire bijen familie ,enz…),

die elk jaar weer minder in aantal verschijnen ! 😦

Als onze bijen en aanverwanten, in de nevelen der geschiedenis verdwijnen,

dan is het voor ons, de mensen, minder dan 1 minuut voor 12 hoor…

Als het ooit zover komt… kom dan niet af met “wir haben es nicht gewusst” !

want dan is het al veel te laat…

 

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen…

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn bloemen & insect macro fotografie én haiku woordjes uit eigen kweek.

Dit logje krijgt zeker nog een vervolg hoor…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool.

Alvast bedankt voor je commentaar smile !

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien wel over welk onderwerp én wanneer hé laughing

 

Dirk

 

IJSLAND (DEEL 49) – Zwart zand en blauw ijs bij Höfn

We maken weer een grote duik !

Van de Normandische kiezelstranden en krijtrotsen,

komen we weer boven water aan de IJslandse oceaankust !

In het ruige noorden, nabij het stadje Höfn,

De doffe, matzwarte stranden slorpen alle licht op, zo lijkt het wel !

Dit zwart zand is afkomstig vanuit vulkaan uitbarstingen

en gitzwart lava gesteente dat door de eeuwen is vermaald

door de enorme krachten van de oceanen die IJsland omringen.

 

Dit zwart zand , blauwe brokken gletsjer ijs ,

de woeste branding,

De onvoorspelbare dreiging in de wolken,

de wit schuimende zee…

zijn perfecte ingrediënten voor lange sluitertijden.

Vandaag gebruik ik de breedhoek 16/35mm  (meestal op 16mm)

een statief (dat tegen ultrafijn zand en bijtend zout water bestand is),

een little stopper (-5 stops licht), soms een big stopper (-10 stops licht)

om de bewegingen van het water te accentueren

en de kleuren van mijn stilstaand onderwerp te stapelen en te satureren.

Het leukste is als het schuimende water zich terug trekt,

dan krijg je lekkere onvoorspelbare schuimpatronen in het zwarte zand.

 

 

Gletsjer

 

Blauwe ijsbrokken

uit de gletsjer gewrongen

gaan sterven in zee

 

 

 

 

 

Om het dynamisch licht geheel te gelijk te houden,

gebruik ik naast de vierkante little of big stopper

ook nog graduale grijs filter(s) (10x15cm),

deze om het felle licht in de wolken egaal te maken

met het licht in het ijs en de wit schuimende golftoppen

Het is een machtig schouwspel…

die rollende en schuimende golven

de ijskanjers, die overspoeld worden…

Het indrukwekkende geluid van de atlantische oceaan…

Na een paar minuten waren we doornat van het stuifwater,

maar gelukkig had iedereen in ons groepje,

echt wel 1ste klas gerief aan pool-omgeving kleding mee,

en bleven we onder onze beschermende kleding droog & warm.

 

 

 

Het ritme van de golven…

Urenlang kan ik ernaar kijken

Elke golf is weer een verrassing,

want geen golf is gelijk aan de vorige !

Het licht in dit door donderwolken beheerste zeelandschap,

door de nabijheid van de Noordpool, is heel raar om te zien…

Soms schijnt het licht vaal groen,

dan weer zwaar goudachtig

en terug naar zachtblauwzeegroen…

Het licht in deze uithoek zit vol magie !

We moeten dan ook de witbalans in onze camera manueel corrigeren,

anders wijken de kleuren echt teveel af !.

Je kan hier niet vertrouwen op de automatisch witbalans…

(je camera mag dan nog zo goed zijn als je wilt… hij kan het niet aan !)

Hier had ik de witbalans op 5600 graden kelvin gezet (is normaal dag zonlicht)

Zo bleef het ijs zijn natuurlijk blauwe glans behouden,

bleef het zwart van het zand ook echt zwart…

De kleur in mijn foto’s is dan ook exact de kleur die we ginder zagen !

Natuurfotografie in IJsland…

Het is verdorie zalig om te doen hoor !

Je moet constant al je ervaring in de strijd gooien 😀

Maar dat vind ik nu echt uitdagend om te doen :mrgreen:

 

 

Een Golf

 

Schuimend rijst een golf

omhoog uit de oceaan

en rolt naar me toe

 

 

 

 

Als de vloed opkomt,

wordt alles weer anders…

Stukken ijs worden verzwolgen

en golven veranderen van vorm

opstuivend zee water maakt alles kleddernat,

het zilte schuim van de golftoppen vliegt rondom ons

Het is nu nog amper 5 graden,

een frisse zeebries haalt onze gevoelstemperatuur een flink stuk naar beneden…

Maar ik geniet hier intens van 😀

Mijn longen die zich vullen met kristal zuivere polaire zeelucht…

ZAAALIG 😀 !!

 

 

 

 

 

Soms schuiven indrukwekkende onweerwolken voor de zon…

Het kan hier donker en weer klaar worden in enkele minuten !!

Op zo’n momenten wordt licht pure magie hoor !

Soms geloof je zelfs, je eigen ogen niet meer… echt waar !

Dit voelde als schoonheid en magie in het kwadraat :mrgreen:

Kan je ontroerd zijn, bij het zien van immense natuur schoonheid ??

Ja hoor, zeker weten hoor !

 

 

 

 

Kristal

 

Als je goed luistert

hoor je kristal getinkel

zingen in het ijs

 

 

 

De “kunst” bij deze vorm van lange sluitertijd fotografie,

is het plekje vinden tot waar de volgende golf gaat komen

en je camera daar zo laag mogelijk over de grond op zijn statief te verankeren.

Je stelt op voorhand scherp en druk pas af wanneer het schuimende golfwater

nét aan zijn retour begint…

Zo krijg je heerlijke, terugtrekkende  witte lijnen van het schuimend water in je foto !

terwijl de statische blokken ijs hun kleursaturatie krijgen (door de lange sluitertijd)

 

Wat technische info: Zoom op 16mm , Camera op statief +- 4Ocm hoog  (juist boven de golf),

diafragma f16 , little stopper van Lee (-5 stops), sluitertijd 8sec, iso 100. Witbalans 5600 graden.

Mijn sokken waren daarna wel nat, maar dat kon mijn pret niet bederven hoor 🙂

 

 

 

 

 

Et voila zie … we zijn weer aan het eind van dit IJsland blogje gekomen.

 

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn IJsland natuur fotografie en de nederige haiku woordjes uit eigen kweek .

 

Opmerkingen, tips, commentaren, enz, zijn steeds welkom  tongue-out.

Alvast bedankt voor je commentaar kiss

 

Salukes, en graag tot ziens

Dirk

Hallerbos 2018 – Deel 4

Zoals ik je enkele weken geleden had beloofd,

zetten we het Hallerbos nog eens op het menu 😀

De fotoshoot, toen die dag, begin mei, is inmiddels een paar uurtjes oud…

De zon klimt nog steeds omhoog, het is bijna 8u am…

Het zalig gouden ochtendlicht (zie vorig Hallerbos logje) is nu echt wel verdwenen…

Een zacht vochtige ochtendlucht die het zonlicht ietwat filtert is in de plaats gekomen…

Overal rond me heen hoor ik geritsel , gefladder , gezoem…

Het Hallerbos ontwaakt ! :mrgreen:

 

 

 

 

Het bos is nu op zijn mooiste vind ik…

de paars/purper/blauwe hyacintjes , de maagdelijk witte bosanemoontjes,

de frisse geel/groen nieuwe struik & beukenblaadjes

Het geheel ademt een uniek aroma, een zalige geur…

’t is heerlijk om hier te mogen wandelen én te fotograferen 😀

 

 

Adembenemend

 

Geel groene blaadjes

en paarse hyacinten

adembenemend !

 

 

 

 

Aan de andere kant van het bos,

een flink eind stappen (een dik half uur verder),

zijn er vele heuvels en glooiingen in het bos.

Het spel van licht en schaduw is hier rond 8u30 am,

nog steeds heel mooi om te zien.

In zo’n moeilijke fotografie omgeving (van diepe schaduwen tot fel bijna wit licht),

ben ik heel tevreden met de fuji camera.

Het felste witte licht is niet uitgebeten (verbrand)

en in de diepste schaduwen zie ik nog veel details !

Het dynamisch bereik van de fuji camera is dik in orde hoor 😀

Ik heb hier geen HDR trapje gemaakt en ook geen filters gebruikt.

Op de voorgrond heb ik heel bewust niet scherp gesteld…

dit om ‘diepte’ te creëren tussen de zacht glooiende heuvels.

 

 

 

Bijna dezelfde positie als de foto hierboven,

De lens is hier volledig open gedraaid (f2.8),

de focus is op de voorgrond gezet,

op die rij hyacint bloemen dus.

Door gebruik te maken van het wijdopen diafragma,

maak ik de achtergrond ‘flou’, onscherp.

Zo trek ik de aandacht van de kijker naar de voorgrond in deze foto,

én schenk ik de kleine hyacinten de aandacht die ze verdienen :mrgreen:

 

 

 

 

Je weet wel dat ik graag ‘schilder’ met mijn lens…

Het is eigenlijk een heel simpele techniek om beweging, dynamiek in je foto te krijgen.

Mag ik je het basis principe hiervan uitleggen ?

(’t is in simpele woordjes hoor 😀 )

Je zet de ISO zo laag mogelijk (100 of minder indien mogelijk)

Het diafragma schroef je dicht… vanf9 ,f11 tot f16 is OK,

De lens echt niet verder dichtknijpen, anders krijg je diffractie

(=lichtverstrooing in je lens en lelijke onscherpte als eindresultaat)

Zet je camera op sluitertijd (TV stand) of het liefst op M van manueel.

Speel zodanig met de iso, het diafragma,

dat je een sluitertijd krijgt van 1/2 seconde.

(dat kan je aflezen op je lcd scherm of in je zoeker)

(dit alles doen we wel bij daglicht hé !)

Als je 1/2 seconde (of meer) sluitertijd hebt kunnen we starten:

Beweeg je camera van de grond naar de hemel toe, (of omgekeerd)

in één vloeiende beweging,

(let op je scherptepunt !!)

(Zorg dat je automatische scherpstelling op OFF staat !)

als die (vlotte,soepele) op/&/of/neer gaande beweging begonnen is,

druk dan je de sluiter in.

(Belangrijk: tijdens de beweging indrukken, anders krijg je “schokken” in je foto !)

Zet de beweging naar boven verder tot je camera KLIK zegt

Dan is je ‘beweging’ foto mét langere sluitertijd gemaakt.

Je kan natuurlijk dit effect ook maken als je een grijsfilter gebruikt,

maar het is veel leuker en creatiever als je dit op de ‘manuele’ methode doet.

Zo kan je echt ‘spelen met de instellingen van je camera

en leer je echt veel bij over belichting, iso en sluitertijden.

Tip: ipv op of neer te bewegen,

kan je je camera bijvoorbeeld over zijn as draaien…

of kan je in of uitzoomen als beweging… (1/10 sec is prima)

of op én neer gaan (1/2 of meer sec)

of een golf beweging maken…

of van links naar rechts gaan…

The sky is the limit :mrgreen:

 

 

 

 

“Schilderen” met de lens doe ik heel graag, (maar dat wist je al hé ? 🙂 )

Als ik mijn ogen tot spleetjes knijp, dan zie ik alleen kleuren en geen vormen meer.

Dat gegeven, de impressie die ik hier voel, wil ik in een foto vangen !

Daarvoor gebruik ik graag langere sluitertijden én beweging tijdens de belichting,

om zo door te dringen tot de ziel van het Hallerbos,

de kleur impressie/indrukken vast te leggen in een foto…

Het Heden (het NU) is nog steeds zoals de impressionisten het vroeger aanvoelden…

Licht, kleur en vorm, compositie en gevoel…

zijn nog steeds de basis ingrediënten van heel wat moois :mrgreen:

 

 

 

Beweging

 

Het bos herleiden

tot haar kleur, vorm impressie

in één beweging

 

 

Et voila, we zijn weer aan het eind van dit logje gekomen.

‘k hoop dat je genoten hebt van mijn Hallerbos fotografie en haiku woordjes van eigen kweek.

‘k hoop ook echt dat mijn persoonlijke werk in het fotografie impressionisme  je aandacht mag delen 🙂

Wordt zeker nog vervolgd…

Opmerkingen of commentaren zijn steeds welkom  cool. Alvast bedankt voor je commentaar smile

 

Salukes, en graag tot ziens in ’t volgende blogje…

We zien dan nog wel over welk onderwerp en wanneer hé laughing

 

Dirk